Laatste keer, omdat ik het niet kan laten

We zijn nu alweer vijf maanden terug uit Maleisie!! Wat gaat de tijd toch snel. Sinterklaas is achter de rug en ook Max is ondertussen alweer elf jaar geworden. Nu nog kertsmis en oud en nieuw en dan kunnen we het jaar weer afsluiten met een terugblik naar een hoop nieuw opgedane ervaringen en een behoorlijke rugzak vol met mooie dingen.

Eenmaal terug in Nederland zijn we ook hier nu redelijk geacclimatiseerd. Voor de kinderen bleek het otch nog een hele kunst te zijn om zich hier weer thuis te voelen. En dat terwijl je denkt dat terug komen naar een bekende omgeving en school juist makkelijker zou moeten verlopen. Nou, het tegendeel in waar. Zowel Max als Janne hebben de grootste moeite met de Nederlandse directheid van kinderen, en het vinden van hun plekje binnen de groep op school. Het is wel zielig om dat te moeten aanzien, want echt helpen kan ik ze daar niet bij. Ze moeten het toch echt zelf doen. Maar nu heb ik het idee dat het allemaal wel goed gaat komen. De eerste rapporten zijn binnen en ze hebben zich heel goed aangepast aan het nederlandse schoolsysteem. Er zijn nog wel wat puntjes waar aan gewerkt moet worden maar wij als ouders hadden dat al wel voorzien. Ik weet zeker dat ze het volgende rapport weer op hun eigen vertrouwde niveau zitten en dan hebben ze het prima gedaan.

Max heeft een powerpoint in de klas gehouden over maleisie en wat hij daar zoal gedaan heeft in zijn dagelijkse leven (nee, niet over al die vakantie) en dat heeft eraan bijgedragen dat hij nu wat meer respect krijgt van zijn klasgenoten en sindsdien gaat het een stuk beter met hem. Voor Janne zijn we daar nu ook mee bezig, zodat zij misschien ook meer begrip krijgt .

Vandaag heeft Max zij lang gewenste beugel gekregen en was daar erg blij mee (het eerste uur), totdat er gegeten moest worden tussen de middag,hahaha. Nee, niet leuk mama!

Ik heb vandaag de allerlaatste foto´s op het weblog gezet. Ik was er al mee bezig geweest maar toen ging er iets niet goed, en stonden er maar drie foto´s op. Vanaf nu zal ik jullie niet meer lastig vallen, en nee ik heb nog niks met mijn verhalen gedaan. Bundelen of uitgeven. Ik weet het zonnet nog niet. Misschien een leuk klein boekje voor mezelf.....

Hele fijne feestdagen en een gezond en gelukkig Nieuw Jaar en hopelijk hebben we met zijn allen niet al te veel last van de finaciele crisis waarin Nederland verkeerd . Zet hem op en succes in 2012!!

Bye en Jumpa Lagi

Weer thuis en dan....?

Toen we thuis aankwamen met de taxi waren opa en oma druk bezig versieringen op te hangen voor ons 'Welkom thuis'. 'Hè, zijn jullie er nu al?' Ja, ook welkom thuis! Wel heel lief hoor, zo'n thuiskomst. Het was mooi weer en het weerzien met paps was heel vertrouwd. Doordat we geskyped hadden was het alsof we elkaar pas nog gezien hadden. Gefeliciteerd met je verjaardag pap! Een leuker kado dan op je verjaardag naar huis komen, konden we niet bedenken. Eenmaal binnen gingen de kinderen meteen op onderzoek uit. Ook zij voelden zich meteen thuis volgens mij. Max hervond zijn achtergebleven speelgoed en heeft zich twee dagen prima vermaakt. Janne wilde meteen (om half 9 's ochtends) naar haar vriendinnen om de hoek. Nou, een beetje vroeg is het wel hoor, nog even een uurtje wachten. Die hebben we dus drie dagen niet meer gezien! Toen het vriendje van Max ook eenmaal terug van vakantie was, was hij ook vertrokken ;-)

Maar op onze aankomst dag overdag hielpen opa en oma mee om de koffers uit te ruimen en een beetje orde in de chaos te scheppen. De wasmachine was zo blij dat die dacht halverwege maar eens te stoppen met pompen dus de mannen konden meteen aan de slag. Ik vond het al zo vreemd datmijn ouders de hele dag bleven en mee wilden eten. (oma had boerenkool met verse worst gemaakt). En ook de koelkast zat vol met spullen waarvan je denkt ze niet echt als eerste nood nodig te hebben, en ook stond er een doos met chips en drank in de keuken. Hmm, moeders kennende is dat niet zo heel vreemd, maar er ging echt geen lichtje branden. Toen we 's avonds aan het eten waren kwam er iemand door de berging naar binnen met een wel heel bekende stem. Huh?? Vrienden helemaal uit Goes, wat moeten die hier? Toevallig in de buurt wat lief, maar meteen daarna kwam de bekende lach van mijn vriendinnetje voorbij en toen viel het kwartje. Mijn ouders zaten in het welkomsfeestje complot!! Suprise!! Ik was helemaal van mijn stuk gebracht, wat leuk! Ook de kinderen en Ernst waren enthousiast. Zomaar op een doordeweekse werkdag. Wel hebben erg veel schik gehad en we vonden het heel erg leuk.

In de week erop moest Ernst al naar Duitsland om daar voor een nieuw project te gaan werken, niet echt gezellig voor ons maar ja we waren ook wel een beetje heel erg verwend het afgelopen anderhalf jaar dus we mogen niet klagen. We hebben in de weekenden veel geklust en ook een nieuwe fiets voor Janne gekocht op MP. Helemaal blij, want nu kon ze eindelijk door de wijk gaan fietsen op zoek naar vriendjes en vriendinnetjes, of zomaar om het fietsen. Want dat was toch wel iets wat de kinderen zeer gemist hebben. Max moet nog wachten tot a.s. vrijdag want dan komt de eerst vracht in Rosmalen aan. Waaronder dus zijn fiets en de tv, de Wii enz. Volgende week hopen we op de rest en kunnen we verder met de herinrichting van ons huis, en plannen maken voor de komende renovatie, verbouwing. Want dat ons huis nog niet helemaal klaar is moge duidelijk zijn. De buitenkant moet worden geschilderd, de schuifpui vervangen of gemaakt, nieuwe badkamer en keuken, dus trek die portmonnaie maar open. Tis dat ik weer begonnen ben met werken, anders had het een 5 jaren plan geweest, als het dat al niet alsnog wordt. We hebben ook nog een joekel van een tuin (voor ons doen) die langzaamaan aan het afsterven is. Tja, ik praat er ook niet genoeg tegen....;-)

Mijn eerste werkdag was erg leuk. Hoe verbazingwekend het toch is te constateren dat ik het allemaal nog wel kan. Nou, ja dat ik het praktisch gezien nog wel kan, dat mog ook wel na 22 jaar ervaring. Maar het is toch maar weer afwachten hoe het uitpakt. Gelukkig is het vakantie tijd en draaien we maar 50%, en kan ik dus lekker rustig aan beginnen. Het was wel wennen om weer drie dagen te werken maar ook wel weer heel leuk. Eens kijken hoelang ik dat nog vind ;-) De kinderen gaan naar de buitenschoolse opvang en zijn er nu twee hele dagen geweest en ook zij hebben het erg leuk gehad. Gelukkig maar, want dat is ook altijd maar afwachten. Dus na twee weken thuis te zijn kan ik concluderen dat we een soepele terugkomst hebben en we voelen ons redelijk thuis in Nederland. De school in Kl is gisteren weer begonnen en dat voelde met name voor Janne wel een beetje vreemd aan. Zij mist het leventje daar wel geloof ik, maar doet erg haar best om ook hier weer haar draai te vinden. Ik hoop dat dat beter gaat wanneer ze ook hier weer naar school mogen. Dussss..we zijn er weer. De meesten hebben we ook al ontmoet opopa's verjaardagsfeestje en dat was ook leuk. Nu nog de rest van de collega's, en de school en dan zijn we helemaal thuis.

Zo en dan komen we nu aan het echte einde van dit weblog. Ik zal het er nog een tijdje op laten staan, en misschien dat ik nogéén keer terug kom met een (beknopt) overzicht maar daar moet ik nog een keer echt goed voor gaan zitten. Velen van jullie hebben al aangegeven dat ik de verhalen moet bundelen en uitgeven, maar ook daar moet ik nog eens goed over nadenken.

Heel erg bedankt voor het lezen en de leuke reacties op ons weblog. Ik heb het in ieder geval heel erg leuk gevonden om het te schrijven, zeker wanneer je merkt dat het gewaardeerd en in grote getalen gelezen wordt. Het is voor ons in ieder geval een leuk aandenken, en wie weet komt er weer een keer zo'n uitdaging op ons pad. You never know......

Bedankt, graag gedaan en tot ziens allemaal!!! :-)))

Aussie en KL: De laatste loodjes

Het weer blijft zwaar bewolkt , maar droog. Het park waar Ayers Rock in ligt is nog een prachtige rots meer rijk. Ik ben even de naam kwijt, maar deze rotsfromatie is eigenlijk net zo mooi zo niet mooier dan Ayers Rock. Gelukkig heb ik al een ansichtkaart met de rots bij zonsondergang gekocht. Voor het geval het weer niet mee zat, dus... Maar ook bij bewolkt weer ziet de rots er zeer mysterieus uit. Geweldig, je kunt er je ogen niet vanaf houden. We doen wat boodschappen bij de buurtsuper en eten een lekker taartje met warme chocomel, want ja de temperatuur is gedaald tot het herfstachtige af.Zo konden we alvast wennen aan de Nederlands temp, maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk ;-) Ons plan was om eerst naar die andere rots (100km retour) te rijden en daar te gaan lunchen en de uitkijk wandeling van zo'n 5 kilometer te gaan maken. We waren niet de enigen die dat bedancht hadden, en dat is raar want we waren wel de enigen die er naar toe reden. Niemand op de weg. Ik denk dat zij er allemaal naar toe geflitst zijn of zo. De route was zeer afwisselend met rotsen en over watertjes en dat maakt het spannend genoeg om niet te gaan lopen zeuren (de kinderen hè). Dus tegen de tijd dat de zon onder zou moeten gaan stonden we op het uitkijkpunt voor Ayers Rock. NIks te zien natuurlijk, en ook de aboriginals waren nergens te bekennen. Zelfs het cultureel centrum was al verlaten, terwijl je juist zou denken dat het spitsuur is rond de zonsondergang. Het mooiste moment van de dag om de rots te fotograferen. We rijden een rondje om de rots heen en willen dan op de terugweg op een gratis camping overnachten, maar het was pikkedonker geworden en de camping was nog ruim een uur rijden en daar hadden we geen zin meer in. Dus toen maar op de toeristische camping waar iedereen neerstreek. Parkeren in het donker is niet ons sterkste punt en we stonden dus schots en scheef. Geeft niks, en ook die muizen die in de achtertuin liepen zouden buiten blijven, hadden ze beloofd. Slapen was voor mij dus een hele kunst na dat muizen verhaal, maar het is gelukt. De volgende ochtend vroeg op om in een ruk naar Alice Springs terug te rijden.

In Alice Springs overnacht op een camping net buiten het dorp (of is het een stad?), een kampvuurtje gestookt om marsmellows te roosteren, heerlijk....Met onze kleren vol rook terug in de camper en slapen maar. Om zes uur op om de camper terug te brengen en met de taxi naar het vliegveld te gaan. We vertrekken met prachtig weer naar Perth. Na een vlucht van twee uurtjes staan we in de middag alweer in ons hotelletje in Perth. Mooie westerse stad met veel studenten. We hebben een stadstourtje gemaakt met de bus en ergens heerlijke echte pizza gegeten. Daarna met de bus weer terug naar het hotel. 'Heeft iedereen zijn jas bij zich?' 'Jaha mama!! (op zo'n toon van dat ik dat al vier keer gevraagd heb en niet moet zeuren). Je snapt het al. We stappen uit de bus, de deuren gaan dicht, de bus rijdt weg, en daar staat Janne zonder jas op de stoep. Arrrrgg!!!! Ik dacht dat ik gek werd. We waren namelijk ook al het horloge van Max vergeten uit de camper te halen. Althans, hij was vergeten het om te doen nadat ik het al vier keer tegen hem gezegd had dat hij zijn horloge om moest doen omdat we het anders zouden vergeten, en jawel hoor. 'Max, hoe laat is het?' 'Euh.....waar is mijn horloge?' Grrrrr.

Maar goed we moesten om vier uur op om onze vlucht naar Kuala Lumpur te halen. Na zo'n zeven uurtjes stonden we weer in de stad waar het allemaal begon. Dit keer in een hotel en zonder auto, en dat is raar! Heel vreemd om door de stad te lopen waar je anderhalf jaar gewoond hebt. We gaan zwemmen en eten een sateetje aan het zwembad. In de avond gaan we per taxi naar ons favorite mexicaans restaurant om ook daar afscheid van te nemen. Aansluitend was het tijd om de koffers bij vrienden op te halen, ook met de taxi. Ff snel kletsen want de meter loopt, en hop naar een heerlijk bed met dekbed en stille airco. Dat is genieten. De volgende ochten moet Ernst werken en zitten we aan een ontbijt buffet van heb ik jou daar. 'Dit is leven, mama', zegt Max. 'En dan vanavond businessclass naar huis, I 'm loving it!' Nou hij weet wel wat genieten is, onze olie sjeik. Maar ik heb hem meteen uit zijn droom gehaald, dat dat in Nederland toch echt allemaal niet meer is. Maar hij had wel gelijk, hahaha. Daarna de kids naar vrienden gebracht waar ze nog een hele dag konden spelen, en daarna was het tijd voor mama. Alhoewel ik eerst anderhalf uur bij de bank heb gezeten om de rekening op te heffen, was het daarna wel heel erg lekker om twee uur bij de masseur te liggen met mijn voetjes en rug. Genieten met een grote G. Rond een uurtje of vier was het tijd om de kids op te halen (met de taxi) en echt afscheid te nemen. Altijd lastig. Daarna kwam Ernst thuis en hebben we aan het zwembad een hamburger gegeten. Om half negen was het tijd om te vertrekken....ik had het allemaal netje afgesproken met de meneer van het hotel die voor de taxi zou zorgen. Tja, Maleisië blijft Maleisië. Natuurlijk was de taxi te klein voor al onze zes koffers en moesten we uiteindelijk met twee taxi's naar het vliegveld!! Ze hadden geen busje voor dit tijdstip, terwijl ik het nog zo goed gezegd had. Maar ja, luisteren is ook een vak, toch? Ach de baas betaald en we moesten gewoon echt weg dus dan maar met twee taxi's. En eerlijk gezegd deed het me weinig om te vertrekken. Dat komt denk ik al doordat die anderhalve dag al raar was. We hadden niet meer terug moeten komen na Australië, maar ja dat kon nou eenmaal niet. Heerlijke vlucht gehad. Businessclass is echt een uitkomst (helaas belachelijk duur, en dat alleen maar voor een stoel die helemaal plat kan en je op je buik kunt slapen!). We waren dus zeer uitgerust toen we op schiphol aankwamen, om vijf uur 's ochtends. Tja, we hadden wind mee ofzo, want we waren een uur te vroeg. We wisten dat opa en oma er zouden staan, maar die waren er natuurlijk nog niet. En ik moet zeggen dat het dan wel heel raar aankomen is hoor, als niemand je verwelkomt na anderhalf jaar. De taxi stond wel al klaar, maar ja, we kunnen natuurlijk niet nu naar huis gaan terwijl we weten dat opa onderweg is. Met mijn Maleis beltegoed konden we niet meer bellen dus dat werd wachten. En toen opa een uur later kwam was het ook lullig om te zeggen hoi-dag! We moeten nu echt gaan. Gelukkig vond de taxichauffeur het goed dat we nog ff een bakkie deden en toen was het allemaal toch weer goed gekomen.

Nu zijn we alweer vier dagen thuis en het voelt alsof we maar drie weken op vakantie zijn geweest. Janne heeft alweer met haar vriendinnen buiten gespeeld, Max hervind zijn speelgoed dat we niet hadden meegenomen, en wij zijn zelfs al bij de bouwmarkt geweest om wat ideeën op te doen voor alles wat we nog aan ons nieuwe huis moeten en willen doen.

Kortom welkom thuis, waar (bijna) niks veranderd is.

Australië ff snel, vanwege gebrek aan internet en bereik

Tis een hele kluif dus maak je borst maar nat! Njoy..

Na een avondje in de Magnificent Fish and Chips, met collega's van Ernst, komen we thuis in een leeg huis. Nou ja, de meubels staan er nog, want die waren gehuurd, maar het klinkt behoorlijk hol allemaal. Het beste is dan ook maar meteen met zijn allen tegelijk naar bed te gaan . Voor de kinderen was het al laat en voor ons was het ook geen probleem, want na wat biertjes slaap je toch al wel. Niemand had dus na kunnen denken over dat het onze laatste nacht in het huis zou zijn, en dat is maar goed ook. Vrijdag ochtend moest er nog het een en ander gedaan worden, en we hadden een strak schema. Om negen uur moesten de koffers bij vrienden afgezet worden, maar het begon er al mee dat dat iets te voorvarend gepland was. De hamster moest nog een schoon hok, de kinderen waren niet op tijd wakker (wat eigenlijk wel lekker rustig was maar toch ook weer niet handig want ik kan niet alles alleen). Ernst moest nog naar kantoor tot negen uur en had de auto mee, en ik had nog lang niet alle losse dingetjes in de koffers zitten (die overal weer opduiken). Dus Ernst komt thuis 'ja, klaar? We moeten opschieten!' ' Wel godver....ik ben nog lang niet klaar en loop al drie dagen in te pakken en nog lukt het niet en jij doet niks, alleen maar werken en een beetje met de computer hannesen en de snoertjes van de tv in een doosje stoppen, en nu zeg je dat we op moeten schieten?' Nou ja zoiets dus....stresssss. O ja, en om elf uur komen ze de auto ophalen (ook gehuurd) en om één uur komt de taxi, want dan moeten/mogen we naar het vliegveld. Uiteindelijk is het allemaal prima gelukt en wachten we (na een klein emotioneel afscheid met Janne en haar tweede familie (de adoptiepapieren lagen al klaar ;-)) op de taxi die ons al vaker naar Klia heeft gebracht. Hmmm, dat duurt wel erg lang. Gelukkig hebben we hem heel op tijd laten komen anders waren we veel te laat aangekomen. Op de minuut arriveren we bij de juiste terminal en kunnen we meteen inchecken en doorlopen naar de gate. Is nie zo heel fijn vertrekken, maar we zitten in ieder geval in het goede vliegtuig naar Bali. Dat was goedkoper, maar de vluchttijden waren uiteindelijk niet zo heel handig. Wat ook niemand erbij had verteld is dat je een inreis visum en een uitreis service betaling moet doen in, het liefst, Rupia's (die we natuurlijk niet hadden) of dollars. Wij waren ruim op tijd en konden dus nog wat drinken alvorens we de koffers weer moesten inchecken voor de vlucht van Bali naar Darwin (die om half twaalf 's avonds vertrok). Zijn we aan de beurt vraagt die baliemedewerker of dit alles is dat we hadden. Alleen een paspoort? 'Uh, ja is dat niet genoeg. Met het Indonesië visum erbij is dat toch voldoende?' Hij roept er een meneer bij. 'Is dit echt alles dat jullie hebben? Geen digitaal visum voor Australië, misschien?' 'Nee, moet dat dan?' Blijkt dat je een visum moet hebben voor Australië!! Nou daar sta je dan met je goeie gedrag. Geen visum is geen reis naar Australië..... Ja maar kunnen we dat daar niet kopen bij binnenkomst? Nee , dat kan niet. Het moet vanuit niet Australië aangevraagd worden. Of we een laptop bij ons hebben? Dan kun je proberen om via internet nu meteen vier aanvragen te doen. En dat kan alleen in dat ene café met gratis wifi buiten, hier om de hoek. Jullie hebben zijn gezicht niet gezien, maar het voorspelde niet veel goeds. Wij als een gek naar buiten, snel die laptop aangesloten, code opgevraagd en op het web vier aanvragen voor een visum gedaan. Blijkt dat er minstens twee weken overheen gaan voordat zo'n aanvraag goedgekeurd wordt. Hmmm... Maar we gaan er toch vanuit dat het allemaal goed komt....het moet gewoon. We staan al in Bali, halverwege Darwin , onderweg tijdens onze laatste grote reis van de komende jaren. En weet je wat nog het ergste van alles was? Dat het visum nog gratis is ook! Waar gaat het over?!? En eigenlijk wisten we heel goed dat je een visum nodig had, want op de boekingssite van Air Aisia kwam iedere keer een melding of je je reisdocumenten wel in orde had voordat je ging boeken. Ahum....wij zijn niet eigenwijs. Nederlanders hoeven toch zeker geen visum, die mogen overal naar binnen, toch? Snel kijken of we al een bevestigingsmail ontvangen hebben. Jaaaahh die van Max is goedgekeurd!! Snel, weer terug naar die meneer aan de incheckbalie. Hij stond al op ons te wachten en zij konden in het systeem zien hoe het met de aanvragen stond. Drie okee, nog één te gaan.... Yes! Alles okay, groen licht, we mogen mee, pffff....

Na een vlucht van een uurtje of twee en een half landen we alweer in Darwin. Vier uur 's ochtends. Wat te doen? Slapen, hangen, hapje eten, hangen. Eindelijk wordt het half acht en kunnen we met de taxi naar het verhuurbedrijf om de camper op te halen. Een instructie DVD kijken, sleutels mee en off we go. Wat boodschapjes doen en dan op weg naar Lichfield National Park. Onderweg worden we al begroet door losvliegende papagaaien, da's een raar gezicht. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit papagaaien in het wild heb gezien. In ieder geval niet die witte valsaard uit Rio, hihihi. Of die witte van malle Pietje uit Swiebertje. Even een kijkje bij de Magnetic termietenheuvels (staan met de minst brede kant op het noorden, dus lekker koel). Een heel veld vol, het lijken wel grafstenen. Daarna wat eten en dan ff doorrijden naar de camping, midden in de bush. Luieren en slapen, de kinderen op de DS en in het zwembad (zo'n ronde met opstaande randen en een filter op de grond). Tegen zonsondergang nog even een avond wandelingetje, en zie daar ....de eerst kangaroe! (Walibi eigenlijk, want die zijn kleiner) Later die avond komen er ook nog twee miep, miep roadrunners voorbij gerend (zonder de wolf). Wat een dag, wat een dag. Op tijd naar bed en snel vergeten die dag. Morgen gezond weer op voor een mooi begin van een super vakantie!

3 juli

Via een oude tinmijn, een waterval met mogelijk opgerukte zoutwater krokodillen waardoor je niet meer mocht zwemmen, en een andere prachtige waterval waar je nog wel mocht zwemmen (140 treden naar beneden in een subtropisch bosje) komen we aan in Batchelor. Een oud mijndorpje waarvan de glorie vergaan is. Net voor de bebouwde kom zagen we een bosbrand, maar het leek er verdacht veel op dat deze expres was aangestoken. Er werd namelijk niet zo heel hard gerend om te komen blussen. Eenmaal op de camping was het tijd voor fish en chips in de campingbar. De volgende ochtend gingen de kinderen midgetgolf spelen en wij gingen boodschappen en tanken aan de overkant van de weg. Het enige winkeltje dat dit plaatsje had was tevens een tankstation. En niets over de vooroordelen die de Aboriginals aan hun kont hebben hangen, maar het valt wel op dat we ze nu twee keer gezien hebben in twee dagen tijd, en het enige dat ze doen (die wij gezien hebben dan) is met een volle tray bier naar buiten komen en slenteren langs de weg en hangen in het stadsparkje met zijn allen. Toevallig, denk ik dan maar. We gaan terug naar de camping om de kinderen op te halen om verder te trekken naar Kakadu National Park, aan de grens met Arnhemland (een groot gebied geheel in bezit van Aboriginals waar je een speciale vergunning voor moet aanvragen om daar naar toe te kunnen). Blijkt dat Janne de helft van het wisselgeld is verloren (20 dollar!). Na lang zoeken niet meer gevonden, helaas voor haar. Dat is dan zes keer geen ijsje als wij dat wel nemen, oe die is hard, maar hoe maak je anders een kind wijs dat het wel heel erg veel geld was dat ze is kwijt geraakt? En nu we het over kwijt geraakt hebben. Max is zijn aller, aller, allerliefste knuffel kwijtgeraakt L. Einde djie-djie tijdperk, snif. Zelfs ik ben er een beetje naar van geweest, is wel zielig hoor. Ik had me een ander einde voorgesteld, maar goed nu ik dit schrijf zijn we al een paar dagen verder en is hij er wel overheen geloof ik.

Kakadu is nog wel een eindje rijden en we besluiten om halverwege een rondvaart met een boot te maken op een rivier waar zoutwater krokodillen leven. De tour heet ‘Jumping Crocodilles' en dat was behoorlijk spectaculair. Om de honderd meter ligt wel zo'n ding in het water, dat ook nog eens naar de boot toe komt. Sommigen hadden geen zin, maar we hebben toch wel een aantal mooie foto's kunnen maken hoor, van zo'n jumping croc. Daarna was het nog twee uurtjes rijden naar een grote mooie camping helemaal in het niets. Vreemd dat je uren kunt rijden zonder een huis of überhaubt iets tegen te komen, en dan ineens staat er een camping met zwembad en behoorlijk wat faciliteiten. We zoeken een mooi plekje uit waar we in de avond vrij zicht hebben op de melkweg (straks is mijn brood weg). Ernst rijdt dwars over het grasveld want veel bezoekers zijn er niet. Waar hij even niet op gerekend had was dat er een tak niet op de goede hoogte hing waardoor we in plaats van eronderdoor, er tegen aan reden. Hetgeen resulteerde in een joekel van een kras over het dak, oepsiedesie. Kleinigheidje houd je altijd, gelukkig zijn we er tegen verzekerd (denk ik). De kinderen gaan zwemmen terwijl wij wel een biertje verdient hebben. Het valt ons op dat zodra je Darwin uitrijd je al meteen in de outback zit. Wat een contrast ten opzichte van Kuala Lumpur. Ook de temperatuur is anders. Net zo warm maar veel droger en dus heerlijk. De volgende dag rijden we naar het meest noordelijke puntje van het park waar je kunt komen zonder extra toegangsbewijs. Het is een gebied met rotstekeningen door Aboriginals gemaakt en waar je uitkijkt over een immense vlakte met prachtige natuur. Daarna via een dropje richting de volgende camping, een stoffige rode zandvlakte met een toiletblok en verder niks. Heel dicht in de buurt van een stroompje met krokodillen maar net ver genoeg om er geen tegen te komen op weg naar je douche (zeggen ze). Maar voordat we daar gaan staan , eerst nog langs de Nourlangie rots (ook met tekeningen) die prachtig rood kleurt tijdens de late namiddag. Daarna nog even een stukje wandelen rondom de mooiste Billabong (een ven in een landschap, die ontstaan is doordat de rivier in de buurt een keer een andere route heeft genomen, en daarna droogvalt in het droge seizoen en weer volstroomt in het natte seizoen) die in dit gebied aanwezig is. Een rondje van 2 km zou het moeten zijn ware het niet dat ergens op drie kwart van de route een groot bord staat met de mededeling dat het pad verder is afgesloten wegens te hoge waterstand, en je daardoor te dicht langs de waterkant moet lopen. Hetgeen normaal gesproken niet heel erg is, maar wel in krokodillenland. Dus moesten we weer terug. Kinderen mopperen natuurlijk. Maar we konden niet anders en het begon al te schemeren, dus we hadden haast. Want in een donker krokodillenland wil je al helemaal niet zijn. De schijtluizen dat we er zijn, hahaha. Het voordeel was wel dat de rots waar we net daarvoor geweest waren nu in een prachtig licht gezet werd. De ondergaande zon hier is overweldigend mooi. Alles wordt mooi rood en paars, en dus ook deze rots. Foto!! Even werden we nog verrast door een wild varken dat naar ons toe kwam lopen, maar gelukkig hadden we Janne bij ons die in knorrende varkenstaal het varken wegjoeg,hihihi. Op naar de camping waar de ranger een diapresentatie ging houden over geïmporteerde buffels en andere weetjes. Zomaar op een groot scherm midden in de bush. Je moest wel zelf je stoel meebrengen. Dat je lek geprikt werd door de muggen (welkom in de wetlands) moest je maar voor lief nemen. Nou ik was niet bij die presentatie (tja iemand moet toch voor het eten zorgen) maar ook ik ben helemaal lek geprikt. Normaal hoeven ze mij niet te hebben, maar aan deze kant van de wereld denken ze daar heel anders over, helaas. En jeuken! Bij Ernst zijn die bulten de volgende dag alweer weg, maar bij mij zitten ze er na drie dagen nog, en jeuken des te erger. Nu dus bijna alles open gekrabt, grrrr. Tijd voor verandering van omgeving. Op naar Katherine, de plaats van de mooie kloof door de rotsen.

Katherine

Doordat we nog even, voordat de zon onder gaat, en kleine wandeling wilden maken naar een natural pool gevormd door een waterval (hoe kan het ook anders) komen we in het donker aan in Katherine. De waterval lag in een prachtig gebied, maar je moest er wel ff voor lopen om er te komen. Hè bah, weer lopen (de kinderen dus, die zich overigens goed vermaken tijdens het rijden). Heerlijk gezwommen in het knal heldere water en mooie foto's gemaakt. Op zoek naar een camping dus. De eerste zit vol, vol? Hoe kan dat nou? Zo druk is het toch niet? De tweede camping bleek na lang wachten ook vol te zijn. Huh? Wat nu? Dan maar buiten het dorp (dat op de kaart groter lijkt dan het in werkelijkheid is) kijken of er nog een plaatsje op de big 4 camping te vinden is. In het pikkedonker vinden we uiteindelijk de weg en de camping. Gesloten (althans de receptie). Mochten we, volgens een formulier aan de deur, zelf een plekje uitzoeken op een veldje (zonder stroom)en dan de volgende dag betalen. In onze haast rijden we nog bijna een kangaroe omver, die voor onze lichten doorschiet. Geen idee hoe groot het veld is waar je komt te staan, laat staan hoe groot de camping is. Aan straatverlichting doen ze hier niet hoor. Janne ging haar tanden poetsen bij het toiletblok dat Max ongeveer had aangewezen. Je begrijpt al wat er gaat komen. Ze bleef wel erg lang weg, en na een zoektocht van ons beide vonden we haar, zachtjes huilend, op een donker pad tussen caravans en campers. Ocherm, ons schatje, helemaal verdwaald. De volgende morgen zagen we pas hoe de camping werkelijk in elkaar zat en besloten we nog een nachtje te blijven, op een plekje met stroom en lekker dicht bij de toiletten zodat niemand meer kwijt kon raken.

In de ochtend lekker buiten ontbijten (hou zuidelijker we komen hoe frisser het wordt)en op naar de kloof. Blijkt dat er nog maar drie plaatsen op de boot van vier uur vrij zijn. Op de vraag of we ook konden wandelen in het gebied werd wel positief geantwoord maar de afstanden waren aanzienlijk en het was er best warm zo midden op de dag, dus dat werd hem niet. Gevraagd of ze echt geen vierde plekje hadden zodat we allemaal mee konden, en gelukkig kon dat nog net. Strakke planning hoor. In de tussentijd zijn we terug gereden naar het dorp waar een hotspring was waar we heerlijk hebben gebadderd met de plaatselijke bevolking en dus ook een paar Aboriginals . Ze hebben hun uiterlijk ook niet mee hoor. Ze lijken heel boos en onaardig, maar zijn dat natuurlijk helemaal niet. De kinderen haalden allerlei toeren uit die onze kinderen in de verste verte niet na konden doen. Tja, verschil moet er zijn. Na het zwemmen een broodje bij de subway gegeten en ook daar liepen de Aby's te slenteren over straat, niks doend tegen een muurtje hangen en in en uit de bar komend. Nu begin ik toch wel een beetje te geloven dat die vooroordelen geen vooroordelen zijn. Alle winkelbediendes zijn blanken, waarom kunnen zij niet in een winkel als personeel werken? Waarom zijn zij geen pompbediendes, of werken ze op een camping? Ik heb werkelijk geen idee. En hoe komen zij dan aan geld? Ik bedoel dat bier is echt niet goedkoop, en de boodschappen eigenlijk ook helemaal niet. Krijgen zij subsidie ofzo? We snappen er geen snars van. Terug naar onze boottour door de gorges. Prachtig mooi weer, ook mede doordat het op het einde van de dag is en daardoor alles weer heel mooi rood en de lucht knal blauw wordt. De gids (bootsman) die we hadden was de eerst werkende Aboriginal die we tegen komen in Aussie! Het kan dus wel. Niet dat we er iets van konden verstaan, van zijn binnenmondse uitleg en aussie grapjes, maar dat had niets met zijn afkomst te maken. Op de weg van de boot naar de auto werden we vergezeld door uitvliegende vliegende honden (enorme vleermuizen) waarvan een aantal dames bang waren dus dat was wel grappig.

Vanuit Katerine zetten we koers naar Tennant Creek. Onderweg wordt ons aangeraden, door een tankbediende, te stoppen in ??? om daar een in een hotspring te gaan zwemmen. Zo braaf als wij zijn doen we dat en wat een prachtig plaatje was dat. Heel raar ook om tussen de struiken ineens in een tropisch paradijsje terecht te komen, met heerlijk warm knal helder water. Goeie tip! Daarna iedereen weer in de auto om op weg te gaan naar Tennant Creek. Waar we een rondleiding door een echte goudmijn krijgen met werkende machines en een heel enthousiaste oud mijnwerker die het zeer leuk bracht. Een lunch van zelfgemaakte hotdogs en op naar de volgende camping. Een roadcamping met houhakkers blousen en oude bebaarde mannen al aan de bar. Alsook hangende abby's rondom het benzinestation annex bar, motel, camping enz. Na een zeer koude nacht snel maar weer op pad naar Alice Springs dat nog eens een kleine 300km rijden is. Het is wel een beetje afzien weer 300km aan lange rechte weg te moeten zien, maar het is voor een goed doel. Namelijk Ayers Rock (je weet wel die rooie midden in Australië). Waar we ons wel een beetje op verkeken hadden thuis, was dat die rots nog eens 500km van Alice Springs verwijderd is!

Rond een uurtje of één bereiken we Alice Springs, alwaar we boodschappen doen en wat eten, voordat we doorrijden naar Ebenezer Mountain. Dan zijn we in ieder geval al een heel eind in de richting van de 'Rock'. Ook hier is het, het staat op de wegenkaart maar dan is er ook alles mee gezegd. Een gehucht van wel één benzinepomp annex, bar, café, camping (heel groot woord) en natuurlijk niet te vergeten, de hangplek voor abby's. Geen idee waar ze wonen, want in de wijde omtrek geen huis of hut te zien. Aangezien het al redelijk donker begint te worden en het weer ons niet meer gunstig gezind is, besluiten we om dan maar hier te blijven. We zijn de enigen op het braak liggende terrein, waar muizen naar hartelust over en weer rennen. Ook binnen in de bar cq receptie schieten, nou ja, lopen ze op hun dooie akkertje naar de overkant. Niemand die zich erom bekommerd, blijkbaar de normaalste zaak van de wereld. We gaan heerlijk onder de wol. Vroeg in de nacht voel ik onder mijn kont (we hebben een hoeslaken en daaroverheen een slaapzak over de slaapbank) iets wringen/krabben, zoals knabbeltje thuis ook wel eens kon doen als ze ergens tussendoor wilde wroeten. Ik dacht nog; dat is vreemd. Voel ik dat nou goed? Nee, vast niet....nog een keer. Hmm, ik heb maar flink met mijn kont terug geduwd en warempel dat hielp. De rest van de nacht de raarste dromen gehad over wat ik had gevoeld, om het een rechtvaardig iets te laten zijn. Iets wat heel normaal was en geen onraad inleidde. Na een uurtje of wat had, ik iedere keer op dezelfde plek hoog in mijn zij , behoorlijke jeuk. Ook op mijn onderrug jeukte het steeds. Na nog een keer krabben, dacht ik, waarom zit die jeuk daar? Zit er een kaartje in mijn t-shirt te kriebelen of zo? Ga ik met mijn hand aan de buitenkant van mijn shirt tot bijna onder mijn oksel en voel een enorm groot ding in mijn shirt zitten! Getverdemme.... Het is nog steeds donker, hè. Ik houd het stevig vast en trek mijn shirt binnenstebuiten uit. Het lijkt wel een enorme mot ofzo. Ik knijp er zachtjes in en het krakt alsof het een insect is. Ik rol mijn t-shirt op en leg het naast mijn bed op de grond neer. Kruip in bed en slaap verder. Dan wordt Janne wakker en ook Ernst moet van de kou naar het toilet. Aangezien het toiletblok best een eindje lopen was en we een toilet aan boord hebben, was de keus niet moeilijk. Na al dit oponthoud was ik toch eigenlijk wel benieuwd wat er nou in dat shirt zat? En omdat het licht nu toch aan was.... Ik klop het shirt in de ‘badkamer' langzaam uit en wat valt er op de grond?? Een muis, getverdemme een dooie muis!! (zo'n schattig spitsmuisje hè, niet zo'n dikke vette, maar toch!). Brrrrr....... Hoe is die daar in godsnaam terecht gekomen? En kneep ik hem dood of was hij dat al door mijn lieftallige kontje? Ik kan er niet meer van slapen. Zeker niet omdat we steeds iets horen knagen op het aanrecht, dat naast mijn hoofd zit. Ik heb wel vijf keer het licht aan gedaan, maar niks meer gevonden. Ik wordt er nog onpasselijk van als ik het opschrijf, bah!

De volgende ochtend snel inpakken en wegwezen. Helaas is het weer regenachtig en we besluiten om toch nog maar naar Kings Canyon te rijden (183km enkele reis, misschien klaart het morgen op en kunnen we de rots bij zonsondergang zien (dat schijnt het mooiste te zijn). Gelukkig hebben we er nog de tijd voor, en zetten we koers naar de Canyon. We lopen er een twee uur durende rotswandeling over de richel van de rotsen. Klinkt heel gevaarlijk en op sommige stukken was dat het ook (waarom hebben ze hier niet ff een hekje neergezet?) en kwam de gestreste en bezorgde moeder eens om de hoek kijken. Janne is bijvoorbeeld helemaal niet bang en huppelt en dartelt heerlijk, op haar gladde gympies, over de natte rotsen en keien. 'Kijk eens mama, een hele diepe afgrond'. We staan goddomme op ruim honderd meter boven de begane grond!

We slapen op een gratis camping aan de doorgaande weg (waar overigens na een uurtje of zeven niemand meer voorbij komt) en rijden de volgende ochtend richting Ayers Rock (300km). Helaas laat het weer ons een beetje in desteek, weer zwaar bewolkt.

De Verhuizers (live verslag!)

Nou daar zit ik dan....om negen uur 's ochtends, alleen aan de ontbijttafel met mijn bagel met jam. Max ligt nog op bed. Janne is, na een logeerpartijtje, om half zes deze ochtend huilend naar huis gekomen, want de baby daar ging huilen en toen konden ze niet meer slapen en toen werd ze ineens verdrietig en toen wilde ze mama zien want die miste ze heel erg. Goedemorgen!! Daarna Ernst naar zijn kantoor gebracht,die mocht niet meer met de fiets, want die wordt vandaag ingepakt. En nu loop ik de hele ochtend dingetjes hier nog in een doos, dingetjes daar nog in een zak, en jeetje, nou ligt daar weer wat los op tafel.....Ik zal blij zijn als straks die verhuizers alles mee hebben genomen, dan wordt het een stuk overzichtelijker, hoop ik. Het valt niet mee om voor vier bestemmingen na te moeten denken. Wat moet er met de boot, wat in het vliegtuig, wat in de koffer voor Australië en wat in de koffers die na Australië mee naar Nederland moeten? Pffff wordt je ook al niet moe van de gedachte alleen al? Maar verder komt alles goed hoor. Oh, daar zijn ze al!!! Ohhhh nu gaat het echt gebeuren, als ik maar niksverkeerds laat inpakken. Iets dat we meteen nodig hebben dat met de boot meegaat ofzo. Net als de heen wegtoen de helft van de computer met het vliegtuig kwam en de andere helftvijf weken later met de boot, hihihi. Ondertussen ligt Max nog steeds te slapen, ik zal hem eens wakker gaan maken, voordat iemand anders dadelijk zijn kamer binnenstapt, oeps...sorry!

Eerst worden alle vliegtuigspullen ingepakt. Schoenen apart in een papiertje, computer, tv met alle knuffels en handdoeken ter bescherming, en kijk ....zowaar genoeg ruimte om spullen over te hevelen van boot naar vliegtuig!! Eens denken.....De grote Legodoos met alle lego die we hebben kan wel mee dan. Max heel blij. En wat nog meer,eens zien.....voetbal en hockeysticks voor Janne. De Wii kan ook mee, als ook de computergames. Gelukkig kunnen alle knuffels mee tussen de boxen,monitor en dvdspeler. De fietsen worden vakkundig gemold, met een boos opperhoofd die ernaast staat te commanderen. Ondertussen rent Janne binnen om haar schaatsspullen op te halen. Hoi mam, dag mama! Zo, alles voor de lucht is ingepakt (alles bij elkaar anderhalf uur). What's next.....de bootvracht. Hmm, hoe gaan ze mijn mooie chinese kasten inpakken? Op alle dozen staat wel een bakje voer voor de pakezels. Van thuis meegenomen, maar er zittenvrij ondefinieërbare dingen in. Ik ben in ieder geval blij dat ik het niet hoef op te eten ;-) Helaas zit het koffiezetapparaat al in de doos, anders had ik even de aardige mevrouw kunnen spelen. Max is ondertussen op de bank gekropen met zijn DS en heeft net gedag gezegd tegen zijn fiets. Die waarschijnlijk eerder in NL is dan wij. Nu nog even opmeten of we de 5 cub niet overschrijden en dan kunnen de kleinere rommeltjes ingepakt gaan worden. Want wat kan een mens toch veel rotzooi in huis hebben. Overal kwam ik kleine prularia tegen. Alles bij elkaar wel een grote doos vol. Wat moet je er allemaal mee? We hebben al een hoop weggegooid en toch houd je heel veel over waarvan je denk, hmmm...toch maar mee dan. Nu al een uurtje niet veel hoeven doen. Soms een beetje bijsturen, maar tot nog toe werken de vijf mannen erg goed door. De kasten worden helemaal opgevuld met niet zo zware dingen, wat natuurlijk heel effectief is. Ik dacht dat het niet mocht, maar gelukkig dus wel, en dat scheelt een hele boel aantal dozen! Ze rollenalles, maar dan ook echt alles in minstens drie vellen papier, voordat het in een kast of doos verdwijnt. De volle kast wordt heel zorgvuldig, in twee lagen karton, op maat gesneden, ingepakt. Wonderlijk om te zien. Ik moet niet te goed kijken, anders wordt ik nog sentimenteel ;-). Nee, vandaag gaat het stukken beter dan gisteren, gelukkig. Toen viel het niet mee om het tijdens de voorbereidingen droog te houden. Zelfs het weer had zich aan onze (Max en Ingrid) mood aangepast. Regen dus....

Ik zie nu pas dat al die bakjes met sponsachtige dingen geen cake of iets dergelijks is, maar lijm! Hahahahaha, nee dat gaan zij dus ook niet opeten,hihihi. Daar trekken ze een rol papier overheen en dan plakken ze daar de randen van de dozen mee dicht. Zo leer je nog eens wat.

Nu zijn de mannen even lunchen (een uur) om dan met een volle maag de zware dingen naar hun gammele vrachtwagentje te slepen (ik hoop tillen!). Wij, Max en Ingrid gaan ook maar even een broodje eten buiten de deur. Binnen de deur valt niks meer te halen. Ik zet dit alvast op de site voordat alles weer kwijt is. Tot straks....

Tjaeigenlijk valt er nu niet veel meer te melden. Ze hebben na de lunch nog een uurtje gewerkt en een uurtje ingeladen en gesjouwd en nu zitten we in een leeg huis. Max vindt dat we nog een kadootje voor knabbeltje moeten kopen omdat die ergens rond deze tijd 1 jaar is geworden en omdat we hem moeten achter laten. Dus dat gaan we nu snel doen voordat we nog een borrel gaan nemen tergelegenheid van Ernst' laatste werkdag in Maleisië, meteenpaar collega's.

Nou tot ziens dan maar. Iedereen heel erg bedankt voor het lezen van mijn verslagen enne.... tot snel!!

JumpaLagi !!!

Fietsen in het park

Ik had gisteren al een verhaal getypt maar toen drukte ik op een verkeerd knopje en hop alle tekst was weg. Het kwam geloof ik ook doorhet uitvallen van de stroom en de internetverbinding omdat twee airon mannen bezig waren om de airco's een poetsbeurt te geven. Maar vandaag heb ik tijd zat, want doordat de kinderen nu al om half één al thuis zijn kan ik nergens meer naar toe. Niet dat die nood zo hoog is, want ook daarin ben ik al aan het afbouwen, maar het idee dat het allemaal niet meer kan zoals ik bedacht heb, is lastig. Aangezien de Maleise scholen deze week ook vakantie hadden maakt het er helemaal niet makkelijker op. Dan staat namelijk de weg (weer dat verkeer!!) naar het centrum bommetje vol en is er geen doorkomen meer aan. Ik kan niet eens meer met Ernst gaan lunchen!! Nou, en dat is heel erg hoor ;-)

De kinderen liggen natuurlijk het liefst 10 weken op de bank met hun DS, en dat is nou net waar mama geen zin in heeft. Met als gevolg dat we afgelopen woensdagmidag zijn gaan fietsen in een park hier niet zo heel ver vandaan. Ze waren helemaal blij dat ze eindelijk eens een keer konden fietsen! Ze hebben er een verkeersplein aangelegd (autovrij)met verkeerlichten (die het dan niet doen), benzine pomp, school, rotondeen bushalte. En dan nog presteerd Max het om bijna onder een brommertje te fietsen! Die brommer mocht daar helemaal niet rijden, maar het feit dat Max hem ook helemaal niet gezien had (terwijl hij net voor die brommer afsloeg!) baart toch zorgen. Met het oog op het Hollands verkeer dan hè. Na ruim een uur hadden ze de speeltuin gevonden. Maar niet snel daarna trokken er donkere wolken over het park en begon het te regenen. Eerst zachtjes maar al snel werd het een hevige onweersbui, met zoveel water, waar Nederland een half jaar voor nodig heeft om zoveel water te laten vallen. En precies boven ons schuilhutje bleef de onweer hangen. We hebben ruim een uur gewacht en toen ben ik toch maar op mijn blote voeten, op een drafje, door het park naar de auto gerend. Gelukkig was ik niet zo heel nat geworden, maar als we hadden gewacht totdat het echt droog zou zijn, hadden we er om elf uur 's avonds nog gezeten! Dat gebeurt niet vaak dat het zolang blijft regenen.

Goh, ik had gisteren toch meer inspiratie. Maar daar ging het geloof ik weer over het verkeer, en dat hebben jullie nu al zo vaak gehoord, dat doe ik niet meer, denk ik.

Zometeen ga ik lunchen met Ernst en de kinderen bij de Subway, eens kijken of het vandaag wel lukt. Vanavond naar onze stam Mexicaan aan de Margarita's. Morgen een wandelingetje bij een meer in de buurt van de Batu Caves (die van het Thaipusam festival met al die haken) en 's avonds een verjaardag van Ernst' collega. Zondag weet ik nog niet en maandag gaan de kinderen aan hun laatste week op summercamp beginnen, en dus echt de laatste week dat ze hun school zien ;-( Dan Ernst jarig en vaderdag en dan is het al heel snel 30 juni en komen ze onze spullen inpakken ;-(;-(;-(. Maarrrrr dan lekker nog twee weken naar Australië en dan eindelijk naar huis. Want ja hoor, dat begint nu wel heel erg te kriebelen, hoe leuk het hier ook is geweest. Uiteindelijk willen we toch ook wel heel graag iedereen weer zien, en in ons eigen huisje wonen. Ik zal binnenkort proberen een overzicht van de anderhalf jaar in KL,met alle hoogtepunten (we hebben geen dieptepunten) te schrijven. Maar ik beloof niks.

Hele mooie en prettige pinksterdagen.....

O ja nog een ding. Een tijdje terug vroeg de huisbaas (naar aanleiding van een gasexplosie in de buurt) toen hij het gas kwma controleren met een mannetje, aan mij of ik van koken hield. Ik dacht nog: 'waar bemoeit hij zich mee?' , maar hij wil op de een of andere manier een gesprek met mij voeren. Maar hij spreekt heel slecht engelsdus ik versta hem niet altijd. Ik zei dus dat het wel leuk was om te koken.Toen zij hij mij dat hij van 'Speck and Tea' hield. Wat een vreemde combinatie dacht ik nog maar het zal wel. Na vijf keer vragen wat hij nou eigenlijk zei, viel het kwartje. Spagetti!!!!! (spreek uit ; spekkentie)

Het afscheid nemen is begonnen....

Ja, ja. Nu gaat het hard. De kinderen hoeven nog maar een halve dag naar school en dan is het einde oefening voor hun. Zo 'moeten' de komende twee weken nog wel naar summercamp op hun school, maar dat is leuk en niet meer leren. Ook het merendeel van de klasgenoten zijn er dan niet meer. De één is al op vakantie naar hun thuis land, de ander op weg naar een nieuw land, en weer een ander is gewoonthuis of gaat op vakantie in de regio. Wij doen drie dingen tegelijk. We blijven nog even in KL, gaan daarna op vakantie in de regio en gaan als laatste terug naar ons thuis land. Afgelopen woensdag hadden de kids end-of-year- school party. Dus pizza eten (voor de tweede keer al deze week), zwemmen in het zwembad, spelletjes op het sportveld, ijs eten en film kijken. 'Ja zeg, wordt er nog iets geleerd daar op ISKL?' En dan krijgen de ouders van grade twee een email met daarin de mededeling dat de leraar helaas niet is toegekomen aan alle rekentaken en dat ze dus maar even taak 11 laten schieten om nog net op tijd, versneld welliswaar, taak 12 af krijgen. Nou ja zeg, betalen we daar zoveel schoolgeld voor? Ondertussen zijn de jaarboeken al mee naar huis, stromen de 'saying goodbye party' uitnodigingen binnen, zijn de school shirts bekladderd met namen en miss you's, en komen er hordes aan knutselwerkjes mee naar huis, waarvan we niet wisten dat ze het konden. We moeten in Holland een heuse vitrine kast aanschaffen om het allemaal in tentoon te stellen, hi, hi. En dan heb ik het nog niet eens over de Bontekoe, Nederlandse school dus. Daar hebben ze de laatste lessen al gehad en sluiten komende zaterdag ook af met een cultuur les (lees: spelletjesochtend). Zelfs de rapporten zijn al binnen en die waren echt belachelijk goed!! Natuurlijk wordt er onderling (broer en zus) vergeleken en kregen we de nodige teleurstelling te verwerken, maar het ging echt nergens over. 'JIj hebt een 'zeer goed' voor spelling en ik maar een 'goed' !' Waar hebben we het over! Maar in hun ogen heel belangrijk blijkbaar. Verder zijn het geen stebertjes hoor. Ik hoop alleen dat ze dit niveau voorlopig nog 10 jaar vast houden op zijn minst ;-). Morgen komt het internationale rapport en dan is het gedaan voor de kids!

Gisteren avond had ik een borrel met de meiden in de skybar. Twee halen één betalen, of gratis cocktails tot 22.00uur (door de skybar zelf uitgekozen, dus niet alle ;-() Ja zo kan ik ook wel een feestje geven, hahaha. Met prachtig uitzicht op de twin towers, leuke kadootjes en lieve mensen, kwam ook aan dit leventje een einde. Is wel raar hoor....Komende zaterdag hebben we een afscheidsborrel bij 'kennissen', zondag een afscheids etentje met vrienden, en zo zal het de komende dagen nog wel even doorgaan. Maar zolang je je verstand op nul zet kom je deze dagen wel zonder emotionele kleerscheuren door.

Nu is het tijd om eten te gaan maken, want ja, dat moet hier toch ook nog wel eens gebeuren. Dit keer Spagetti met zalm en Newman saus.

See you soon!!

Vrijdag, en de week is alweer voorbij!

Dat de tijd snel gaat hoef ik niemand te vertellen. Maar dat de tijd in Maleisië zo snel kan gaan dat wist ik niet. Jeetje, ik heb nog niet met mijn ogen geknipperd of het is alweer vrijdag. Mag het ietsje minder snel, ja? Okee, voor sommigen duurt het wachten nu wel heel lang en kan het niet snel gegoeg gaan. En dan is die datum er eindelijk en wat dan....? Dan zijn we weer gewoon thuis en is er niks veranderd in Rosmalen. De trein rijdt nog steeds niet op tijd, de file op de A2 is nog steeds niet minder geworden, ondanks dat het traject bijna helemaal 6 baans is, Bernhoven Oss staat er nog steeds, de tennisbaan ligt er gelukkig nog,iedere dag kijken wat voor kleding je vandaag weer aan mag doen, de kinderen niet meer in uniform naar school (wat is dat een uitkomst zeg, een uniform), de rij bij de kassa in de supermarkt (hebben ze hier dan weer niet), maar het allerleukste is dat we weer gewoon nederlands kunnen praten tegen iedereen. Dus pas maar op, we lullen je de oren van de kop, of je nu wilt of niet. Je begrijpt natuurlijk al dat ik weer één van die dagen heb....Dat komt omdat ik vandaag en eigenlijk gisteren ook al niet, geen zin had om de deur uit te gaan. Nou denk je: dan doe je dat toch niet. Maar zo simpel is het natuurlijk niet. Hier vergeet ik wel eens een boodschap mee te nemen en dan heb ik meteen de mannen op mijn nek. 'Daar heb je toch de hele dag de tijd voor gehad!' Je hoort het ze al roepen, hè?Maar je begrijpt toch hopelijk ook wel wat ík bedoel.Alsof ik niks beters te doen heb. Nou is dat ook niet altijd zo, maar soms heb ik gewoon geen zin om weer dat verkeer in te moeten. Nee, na anderhalf jaar heb ik dat nog steeds niet naast me neer gelegd. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Ik had een lunch, samen met de redactieleden van de 'Flits'. We wilden naar een Indiaas restaurant waar je gratis (tegen een donatie) kon eten, om daar een verslag te van schrijven om in de Flits te publiceren. Nu is dat restaurant in een vrij drukke wijk, dicht bij het stadscentrum. Maar ik was gelukkig al vaker in die Indiase wijk, Brickfields, geweest dus dat zou geen probleem moeten zijn. Je voelt hem al aankomen,hè? Eerst moest ik nog wat spulletjes kopen voor Janne haar verjaardags feestje van morgen. (nee , ze is inderdaad al in januari jarig geweest). Daarna heb ik de tom-tom ingesteld en reed ik zonder al te veel problemen naar Brickfields. Ruim op tijd kom ik daar aan (dus wat is het probleem dan?) en neem de laatste afslag naar links. File. Nou ja, niet echt een file maar wel knoert druk. Zes rijen dik in een éénrichtingsweg. Vijf bussen die voorang denken te hebben, twintig taxi's, waarvan het verboden moet worden die nog toe te laten op de weg in KL, nog wat kleine vrachtwagentjes die dubbel geparkeerd staan, een aantal blinden met een stok die denken dat ze veilig kunnen oversteken, auto's die per ongeluk de verkeerde afslag hebben genomen en ik, zei de gek. Zucht.....maar niks aan de hand hoor. Ik ben ruim op tijd dus, 'no worries'. Dan begeeft ook de tom-tom het bijna van de warmte, zo achter de voorruit, maar nee hoor het komt allemaal goed. Ik weet wel welke tempel ze bedoelden. Na wat Maleisisch kunst en vliegwerk (lees: gewoon de auto ertussen schuiven) bereik ik, na een minuutje of tien ( 300 meter afgelegd), de Hindoe tempel. De tom-tom is nu helemaal van slag, want die geeft afslagen aan die er niet zijn. Maar ook de straat die ik moest hebben was er niet. Hmmm, de tijd begint nu toch wel een beetje te dringen. Dan maar weer terug naar het begin. Niet helemaal natuurlijk want dan zou ik weer in die opstopping terecht komen. Na weer vijf minuten in een stilstaande rij gestaan te hebben, bleek dat die hele rij dubbel geparkeerd stond!! Nondeju. Niet dat ik erlangs kon maar toch. Nou ga ik het nog een keer proberen (ben indertussen alweer bijna tien minuten te laat) en anders ga ik gewoon naar huis. Dan zoeken ze het maar lekker uit met z'n allen. Uiteindelijk bereik ik dus de goede 'Temple of fine arts' en lukt het waarrempel ook nog de auto ergens (dubbel) te parkeren. Kom ik het gebouw binnen, zegt een mevrouw dood leuk: 'We hebben een dresscode m'am'. 'ja, en ik ben toch netjes gekleed?' Heb ik weer. Na enig aandringen mag ik dan gratie boedists toch naar binnen. Ik heb wel lekker gegeten, na de nodige stoom geblust te hebben met een overheerlijke sinaasappelsap, want alcohol hadden ze natuurlijk niet. Maar dan moet je weer naar huis. En naar huis gaan op vrijdagmiddag rond een uurtje of half twee moet je gewoon niet willen!! Gatverdamme wat een ellende is dat toch weer. Dan denken de islamitische kerkgangers nameljk dat ze de hele wereld (straat) bezitten (bezetten). Laat er nou net op mijn route naar huis een hele grote ui staan waar alle mannen naar toe willen, met de auto. De driebaans weg veranderd in één rij met eetstalletjes, daarna een rij geparkeerde auto's en busjes van die eetstalletjes, daarna een rij geparkeerde auto's en daarna.....een heel klein smal paadje waar je net met je auto door kan. Geeft niks als ik de enige was die er langs wil, maar met mij nog tachtig anderen!! En die man maar roepen door zijn megafoon, nog meer, kom maar, plek zat!

Zo en dat moest ik ff kwijt.

Ik vergeet bijna te zeggen dat mijn mannen hun duikbrevet hebben gehaald!! En Janne heeft ook voor het eerst gedoken! Welliswaar 'maar' drie meter diep, maar toch. Stoer hè? Tja, ik blijf maar lekker snorkelen, is ook leuk. Ik heb het nog wel met mijn snorkeltje geprobeerd om twee meter omlaag te duiken maar mijn oortjes zeggen, 'nee niet doen, au, au'. Dus dan ben je snel klaar, toch. Maar ik heb wel zeker twintig minuten met een schildpad mee gezommen! Wat is dat gaaf zeg. Hij was zo groot als Janne. Haar hoofd was zijn hoofd, haar lijf was zijn lijf en haar armen en benen waren zijn poten. Hij kwam heel rustig voorbij gezwommen, keek niet op of om. Ging rustig eten en zwom weer verder. En dat hebben wij toch maar weer mooi even gezien, wat maakt je dat gelukkig zeg, nou ja mij en Janne dan ;-)

De tijd van afscheids feestjes en schoolparty's begint er weer aan te komen. De kinderen hoecven nig maar 15 dagen naar school en hebben dan ruim twee maanden vakantie!! Wat een ellende voor ze. Wij hebben besloten ze toch nog maar drie weken naar summercamp te sturen, anders zouden ze wel heel lang niks te doen hebben. Misschien kunnen we vast beginnen met hier en daar wat bij te spijkeren. Hoe ver ze hier af en toe ook zijn met rekenen, de tafels leren ze niet hoor. Die moet Janne dus nog ff inhalen. Max kent heel Azië op zijn duimpje, maar wat de hoofdstad van België is weet hij niet. Ik heb er nu al zin an ;-(