Dat de tijd snel gaat hoef ik niemand te vertellen. Maar dat de tijd in Maleisië zo snel kan gaan dat wist ik niet. Jeetje, ik heb nog niet met mijn ogen geknipperd of het is alweer vrijdag. Mag het ietsje minder snel, ja? Okee, voor sommigen duurt het wachten nu wel heel lang en kan het niet snel gegoeg gaan. En dan is die datum er eindelijk en wat dan....? Dan zijn we weer gewoon thuis en is er niks veranderd in Rosmalen. De trein rijdt nog steeds niet op tijd, de file op de A2 is nog steeds niet minder geworden, ondanks dat het traject bijna helemaal 6 baans is, Bernhoven Oss staat er nog steeds, de tennisbaan ligt er gelukkig nog,iedere dag kijken wat voor kleding je vandaag weer aan mag doen, de kinderen niet meer in uniform naar school (wat is dat een uitkomst zeg, een uniform), de rij bij de kassa in de supermarkt (hebben ze hier dan weer niet), maar het allerleukste is dat we weer gewoon nederlands kunnen praten tegen iedereen. Dus pas maar op, we lullen je de oren van de kop, of je nu wilt of niet. Je begrijpt natuurlijk al dat ik weer één van die dagen heb....Dat komt omdat ik vandaag en eigenlijk gisteren ook al niet, geen zin had om de deur uit te gaan. Nou denk je: dan doe je dat toch niet. Maar zo simpel is het natuurlijk niet. Hier vergeet ik wel eens een boodschap mee te nemen en dan heb ik meteen de mannen op mijn nek. 'Daar heb je toch de hele dag de tijd voor gehad!' Je hoort het ze al roepen, hè?Maar je begrijpt toch hopelijk ook wel wat ík bedoel.Alsof ik niks beters te doen heb. Nou is dat ook niet altijd zo, maar soms heb ik gewoon geen zin om weer dat verkeer in te moeten. Nee, na anderhalf jaar heb ik dat nog steeds niet naast me neer gelegd. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Ik had een lunch, samen met de redactieleden van de 'Flits'. We wilden naar een Indiaas restaurant waar je gratis (tegen een donatie) kon eten, om daar een verslag te van schrijven om in de Flits te publiceren. Nu is dat restaurant in een vrij drukke wijk, dicht bij het stadscentrum. Maar ik was gelukkig al vaker in die Indiase wijk, Brickfields, geweest dus dat zou geen probleem moeten zijn. Je voelt hem al aankomen,hè? Eerst moest ik nog wat spulletjes kopen voor Janne haar verjaardags feestje van morgen. (nee , ze is inderdaad al in januari jarig geweest). Daarna heb ik de tom-tom ingesteld en reed ik zonder al te veel problemen naar Brickfields. Ruim op tijd kom ik daar aan (dus wat is het probleem dan?) en neem de laatste afslag naar links. File. Nou ja, niet echt een file maar wel knoert druk. Zes rijen dik in een éénrichtingsweg. Vijf bussen die voorang denken te hebben, twintig taxi's, waarvan het verboden moet worden die nog toe te laten op de weg in KL, nog wat kleine vrachtwagentjes die dubbel geparkeerd staan, een aantal blinden met een stok die denken dat ze veilig kunnen oversteken, auto's die per ongeluk de verkeerde afslag hebben genomen en ik, zei de gek. Zucht.....maar niks aan de hand hoor. Ik ben ruim op tijd dus, 'no worries'. Dan begeeft ook de tom-tom het bijna van de warmte, zo achter de voorruit, maar nee hoor het komt allemaal goed. Ik weet wel welke tempel ze bedoelden. Na wat Maleisisch kunst en vliegwerk (lees: gewoon de auto ertussen schuiven) bereik ik, na een minuutje of tien ( 300 meter afgelegd), de Hindoe tempel. De tom-tom is nu helemaal van slag, want die geeft afslagen aan die er niet zijn. Maar ook de straat die ik moest hebben was er niet. Hmmm, de tijd begint nu toch wel een beetje te dringen. Dan maar weer terug naar het begin. Niet helemaal natuurlijk want dan zou ik weer in die opstopping terecht komen. Na weer vijf minuten in een stilstaande rij gestaan te hebben, bleek dat die hele rij dubbel geparkeerd stond!! Nondeju. Niet dat ik erlangs kon maar toch. Nou ga ik het nog een keer proberen (ben indertussen alweer bijna tien minuten te laat) en anders ga ik gewoon naar huis. Dan zoeken ze het maar lekker uit met z'n allen. Uiteindelijk bereik ik dus de goede 'Temple of fine arts' en lukt het waarrempel ook nog de auto ergens (dubbel) te parkeren. Kom ik het gebouw binnen, zegt een mevrouw dood leuk: 'We hebben een dresscode m'am'. 'ja, en ik ben toch netjes gekleed?' Heb ik weer. Na enig aandringen mag ik dan gratie boedists toch naar binnen. Ik heb wel lekker gegeten, na de nodige stoom geblust te hebben met een overheerlijke sinaasappelsap, want alcohol hadden ze natuurlijk niet. Maar dan moet je weer naar huis. En naar huis gaan op vrijdagmiddag rond een uurtje of half twee moet je gewoon niet willen!! Gatverdamme wat een ellende is dat toch weer. Dan denken de islamitische kerkgangers nameljk dat ze de hele wereld (straat) bezitten (bezetten). Laat er nou net op mijn route naar huis een hele grote ui staan waar alle mannen naar toe willen, met de auto. De driebaans weg veranderd in één rij met eetstalletjes, daarna een rij geparkeerde auto's en busjes van die eetstalletjes, daarna een rij geparkeerde auto's en daarna.....een heel klein smal paadje waar je net met je auto door kan. Geeft niks als ik de enige was die er langs wil, maar met mij nog tachtig anderen!! En die man maar roepen door zijn megafoon, nog meer, kom maar, plek zat!

Zo en dat moest ik ff kwijt.

Ik vergeet bijna te zeggen dat mijn mannen hun duikbrevet hebben gehaald!! En Janne heeft ook voor het eerst gedoken! Welliswaar 'maar' drie meter diep, maar toch. Stoer hè? Tja, ik blijf maar lekker snorkelen, is ook leuk. Ik heb het nog wel met mijn snorkeltje geprobeerd om twee meter omlaag te duiken maar mijn oortjes zeggen, 'nee niet doen, au, au'. Dus dan ben je snel klaar, toch. Maar ik heb wel zeker twintig minuten met een schildpad mee gezommen! Wat is dat gaaf zeg. Hij was zo groot als Janne. Haar hoofd was zijn hoofd, haar lijf was zijn lijf en haar armen en benen waren zijn poten. Hij kwam heel rustig voorbij gezwommen, keek niet op of om. Ging rustig eten en zwom weer verder. En dat hebben wij toch maar weer mooi even gezien, wat maakt je dat gelukkig zeg, nou ja mij en Janne dan ;-)

De tijd van afscheids feestjes en schoolparty's begint er weer aan te komen. De kinderen hoecven nig maar 15 dagen naar school en hebben dan ruim twee maanden vakantie!! Wat een ellende voor ze. Wij hebben besloten ze toch nog maar drie weken naar summercamp te sturen, anders zouden ze wel heel lang niks te doen hebben. Misschien kunnen we vast beginnen met hier en daar wat bij te spijkeren. Hoe ver ze hier af en toe ook zijn met rekenen, de tafels leren ze niet hoor. Die moet Janne dus nog ff inhalen. Max kent heel Azië op zijn duimpje, maar wat de hoofdstad van België is weet hij niet. Ik heb er nu al zin an ;-(