Ik had gisteren al een verhaal getypt maar toen drukte ik op een verkeerd knopje en hop alle tekst was weg. Het kwam geloof ik ook doorhet uitvallen van de stroom en de internetverbinding omdat twee airon mannen bezig waren om de airco's een poetsbeurt te geven. Maar vandaag heb ik tijd zat, want doordat de kinderen nu al om half één al thuis zijn kan ik nergens meer naar toe. Niet dat die nood zo hoog is, want ook daarin ben ik al aan het afbouwen, maar het idee dat het allemaal niet meer kan zoals ik bedacht heb, is lastig. Aangezien de Maleise scholen deze week ook vakantie hadden maakt het er helemaal niet makkelijker op. Dan staat namelijk de weg (weer dat verkeer!!) naar het centrum bommetje vol en is er geen doorkomen meer aan. Ik kan niet eens meer met Ernst gaan lunchen!! Nou, en dat is heel erg hoor ;-)

De kinderen liggen natuurlijk het liefst 10 weken op de bank met hun DS, en dat is nou net waar mama geen zin in heeft. Met als gevolg dat we afgelopen woensdagmidag zijn gaan fietsen in een park hier niet zo heel ver vandaan. Ze waren helemaal blij dat ze eindelijk eens een keer konden fietsen! Ze hebben er een verkeersplein aangelegd (autovrij)met verkeerlichten (die het dan niet doen), benzine pomp, school, rotondeen bushalte. En dan nog presteerd Max het om bijna onder een brommertje te fietsen! Die brommer mocht daar helemaal niet rijden, maar het feit dat Max hem ook helemaal niet gezien had (terwijl hij net voor die brommer afsloeg!) baart toch zorgen. Met het oog op het Hollands verkeer dan hè. Na ruim een uur hadden ze de speeltuin gevonden. Maar niet snel daarna trokken er donkere wolken over het park en begon het te regenen. Eerst zachtjes maar al snel werd het een hevige onweersbui, met zoveel water, waar Nederland een half jaar voor nodig heeft om zoveel water te laten vallen. En precies boven ons schuilhutje bleef de onweer hangen. We hebben ruim een uur gewacht en toen ben ik toch maar op mijn blote voeten, op een drafje, door het park naar de auto gerend. Gelukkig was ik niet zo heel nat geworden, maar als we hadden gewacht totdat het echt droog zou zijn, hadden we er om elf uur 's avonds nog gezeten! Dat gebeurt niet vaak dat het zolang blijft regenen.

Goh, ik had gisteren toch meer inspiratie. Maar daar ging het geloof ik weer over het verkeer, en dat hebben jullie nu al zo vaak gehoord, dat doe ik niet meer, denk ik.

Zometeen ga ik lunchen met Ernst en de kinderen bij de Subway, eens kijken of het vandaag wel lukt. Vanavond naar onze stam Mexicaan aan de Margarita's. Morgen een wandelingetje bij een meer in de buurt van de Batu Caves (die van het Thaipusam festival met al die haken) en 's avonds een verjaardag van Ernst' collega. Zondag weet ik nog niet en maandag gaan de kinderen aan hun laatste week op summercamp beginnen, en dus echt de laatste week dat ze hun school zien ;-( Dan Ernst jarig en vaderdag en dan is het al heel snel 30 juni en komen ze onze spullen inpakken ;-(;-(;-(. Maarrrrr dan lekker nog twee weken naar Australië en dan eindelijk naar huis. Want ja hoor, dat begint nu wel heel erg te kriebelen, hoe leuk het hier ook is geweest. Uiteindelijk willen we toch ook wel heel graag iedereen weer zien, en in ons eigen huisje wonen. Ik zal binnenkort proberen een overzicht van de anderhalf jaar in KL,met alle hoogtepunten (we hebben geen dieptepunten) te schrijven. Maar ik beloof niks.

Hele mooie en prettige pinksterdagen.....

O ja nog een ding. Een tijdje terug vroeg de huisbaas (naar aanleiding van een gasexplosie in de buurt) toen hij het gas kwma controleren met een mannetje, aan mij of ik van koken hield. Ik dacht nog: 'waar bemoeit hij zich mee?' , maar hij wil op de een of andere manier een gesprek met mij voeren. Maar hij spreekt heel slecht engelsdus ik versta hem niet altijd. Ik zei dus dat het wel leuk was om te koken.Toen zij hij mij dat hij van 'Speck and Tea' hield. Wat een vreemde combinatie dacht ik nog maar het zal wel. Na vijf keer vragen wat hij nou eigenlijk zei, viel het kwartje. Spagetti!!!!! (spreek uit ; spekkentie)