Nou daar zit ik dan....om negen uur 's ochtends, alleen aan de ontbijttafel met mijn bagel met jam. Max ligt nog op bed. Janne is, na een logeerpartijtje, om half zes deze ochtend huilend naar huis gekomen, want de baby daar ging huilen en toen konden ze niet meer slapen en toen werd ze ineens verdrietig en toen wilde ze mama zien want die miste ze heel erg. Goedemorgen!! Daarna Ernst naar zijn kantoor gebracht,die mocht niet meer met de fiets, want die wordt vandaag ingepakt. En nu loop ik de hele ochtend dingetjes hier nog in een doos, dingetjes daar nog in een zak, en jeetje, nou ligt daar weer wat los op tafel.....Ik zal blij zijn als straks die verhuizers alles mee hebben genomen, dan wordt het een stuk overzichtelijker, hoop ik. Het valt niet mee om voor vier bestemmingen na te moeten denken. Wat moet er met de boot, wat in het vliegtuig, wat in de koffer voor Australië en wat in de koffers die na Australië mee naar Nederland moeten? Pffff wordt je ook al niet moe van de gedachte alleen al? Maar verder komt alles goed hoor. Oh, daar zijn ze al!!! Ohhhh nu gaat het echt gebeuren, als ik maar niksverkeerds laat inpakken. Iets dat we meteen nodig hebben dat met de boot meegaat ofzo. Net als de heen wegtoen de helft van de computer met het vliegtuig kwam en de andere helftvijf weken later met de boot, hihihi. Ondertussen ligt Max nog steeds te slapen, ik zal hem eens wakker gaan maken, voordat iemand anders dadelijk zijn kamer binnenstapt, oeps...sorry!

Eerst worden alle vliegtuigspullen ingepakt. Schoenen apart in een papiertje, computer, tv met alle knuffels en handdoeken ter bescherming, en kijk ....zowaar genoeg ruimte om spullen over te hevelen van boot naar vliegtuig!! Eens denken.....De grote Legodoos met alle lego die we hebben kan wel mee dan. Max heel blij. En wat nog meer,eens zien.....voetbal en hockeysticks voor Janne. De Wii kan ook mee, als ook de computergames. Gelukkig kunnen alle knuffels mee tussen de boxen,monitor en dvdspeler. De fietsen worden vakkundig gemold, met een boos opperhoofd die ernaast staat te commanderen. Ondertussen rent Janne binnen om haar schaatsspullen op te halen. Hoi mam, dag mama! Zo, alles voor de lucht is ingepakt (alles bij elkaar anderhalf uur). What's next.....de bootvracht. Hmm, hoe gaan ze mijn mooie chinese kasten inpakken? Op alle dozen staat wel een bakje voer voor de pakezels. Van thuis meegenomen, maar er zittenvrij ondefinieërbare dingen in. Ik ben in ieder geval blij dat ik het niet hoef op te eten ;-) Helaas zit het koffiezetapparaat al in de doos, anders had ik even de aardige mevrouw kunnen spelen. Max is ondertussen op de bank gekropen met zijn DS en heeft net gedag gezegd tegen zijn fiets. Die waarschijnlijk eerder in NL is dan wij. Nu nog even opmeten of we de 5 cub niet overschrijden en dan kunnen de kleinere rommeltjes ingepakt gaan worden. Want wat kan een mens toch veel rotzooi in huis hebben. Overal kwam ik kleine prularia tegen. Alles bij elkaar wel een grote doos vol. Wat moet je er allemaal mee? We hebben al een hoop weggegooid en toch houd je heel veel over waarvan je denk, hmmm...toch maar mee dan. Nu al een uurtje niet veel hoeven doen. Soms een beetje bijsturen, maar tot nog toe werken de vijf mannen erg goed door. De kasten worden helemaal opgevuld met niet zo zware dingen, wat natuurlijk heel effectief is. Ik dacht dat het niet mocht, maar gelukkig dus wel, en dat scheelt een hele boel aantal dozen! Ze rollenalles, maar dan ook echt alles in minstens drie vellen papier, voordat het in een kast of doos verdwijnt. De volle kast wordt heel zorgvuldig, in twee lagen karton, op maat gesneden, ingepakt. Wonderlijk om te zien. Ik moet niet te goed kijken, anders wordt ik nog sentimenteel ;-). Nee, vandaag gaat het stukken beter dan gisteren, gelukkig. Toen viel het niet mee om het tijdens de voorbereidingen droog te houden. Zelfs het weer had zich aan onze (Max en Ingrid) mood aangepast. Regen dus....

Ik zie nu pas dat al die bakjes met sponsachtige dingen geen cake of iets dergelijks is, maar lijm! Hahahahaha, nee dat gaan zij dus ook niet opeten,hihihi. Daar trekken ze een rol papier overheen en dan plakken ze daar de randen van de dozen mee dicht. Zo leer je nog eens wat.

Nu zijn de mannen even lunchen (een uur) om dan met een volle maag de zware dingen naar hun gammele vrachtwagentje te slepen (ik hoop tillen!). Wij, Max en Ingrid gaan ook maar even een broodje eten buiten de deur. Binnen de deur valt niks meer te halen. Ik zet dit alvast op de site voordat alles weer kwijt is. Tot straks....

Tjaeigenlijk valt er nu niet veel meer te melden. Ze hebben na de lunch nog een uurtje gewerkt en een uurtje ingeladen en gesjouwd en nu zitten we in een leeg huis. Max vindt dat we nog een kadootje voor knabbeltje moeten kopen omdat die ergens rond deze tijd 1 jaar is geworden en omdat we hem moeten achter laten. Dus dat gaan we nu snel doen voordat we nog een borrel gaan nemen tergelegenheid van Ernst' laatste werkdag in Maleisië, meteenpaar collega's.

Nou tot ziens dan maar. Iedereen heel erg bedankt voor het lezen van mijn verslagen enne.... tot snel!!

JumpaLagi !!!