De balletjes van de koningin....

En dan nu een greep uit het dagelijkse leven in Kuala Lumpur. Dit keer geen vakantie voor de verandering. Afgelopen week begon welliswaar met een vrije dag (Labourday) waarop we niks gedaan hebben. Hangen op de bank achter (of voor) de tv, DS, computer of boek. Een paar wasjes gedraaid en opgehangen en boodschappen gedaan. De maid was vrij en dus heb ik voor de vierde keer in anderhalf jaar tijd zelf stof gezogen ;-) Ja, ik kan het nog hoor. Dinsdag ochtend gingen de kinderen om 7 uur in de ochtend met de bus naar school, Ernst met de fiets naar zijn werk. Enzelf moest ik om acht uur in het park zijn om mijn bootcamp training te volgen, samen met negen andere moeders van school. Wij hadden bedacht dat dat wel leuken goed zou zijn voor ons ouderen, maar de praktijkleert dat het alles behalve leuk is. Ik heb me toch een hekel aan oefeningen die 1 minuut duren, twintigseconden rust en weereen minuut kniebuigen (wel 90 graden!). En na drie ochtenden blijk ik niet eens de enige tezijn die alleennog maar komt omdat ik ervoor betaald heb ;-). Daarnaom half tien op de tennisbaan staan voor mijn wekelijkse uurtje 'hoe leer ik mezelf in bedwang houden meteen racket in mijn hand'. De derde helft besteden mijn personal coach en ik aan diepgaande gesprekken en/of uitwisselen van kennis en meningen. In dit geval moest ik eerst goed bedenken of het onderwerp, 'Hij die niet genoemd mag worden', hier wel gepast was. Het is tenslotte toch een moslim land. Maar mijn trainer is van oorsprong een chinees dus het leek me redelijk safe het onderwerp aan te roeren. Voor de rest is het verdacht stil op facebook omtrend dit onderwerp, je hoort en ziet er niemand over schrijven. Ook hier in Kuala Lumpur heeft niemand het er over. Daarna om half een lunchen met vrienden waarvan familie op bezoek was, in Brickfields, Maar goed, de kinderen zijn hard aan het oefenen voor hun optreden van donderdag. Janne heeft volgende week alweer haar laatste Taekwondo examen en gaat op voor de blauwe tip! Op woensdag moet Max naar de Nederlandse school na zijn dag op de internationale school en dit keer was het niet mijn beurt om taxi te spelen. Janne mag dan met de bus naar huis ipv met ons mee naar de Bontekoe, en dat is natuurlijk veel leuker. Rond half zes is het dan tijd om naar de andere kant van de stad proberen te komen om Max weer op te halen. Dat is nog een hele kunst vooral als het regent. Want dan ligt het verkeer helemaal plat. Nou kan het ook wel heel hard tekeer gaan hoor, maar dit keer niet en was het dus gelukt op tijd te komen. Donderdagochtend uitslapen voor mij en daarna een boodschapje en de halve dag achter de computer hangen. Wasje draaien, boekje lezen en wachten tot iedereen weer thuis komt. Dit keer is dat op tijd want om half zeven moeten de kinderen alweer op school staan voor hun performance. Max dus gamelan en blokfluit en Janne in het koor. Dat was heel leuk en weer tranentrekkend, althans bij mij dan. Dan moet ik toch weer denken aan mezelf dat ik dat allemaal niet gedurfd heb vroeger en dat onze kinderen dat toch maar weer mooi doen. Gaan ze in Rosmalen ook nog de aulavieringen (2x per jaar optreden met de klas voor de andere klassen) afschaffen, dat is zonde want het helpt zeker om plankenkoorts tegen te gaan denk ik. Maar goed, het was dus erg leuk. Vrijdagochtend weer niet echt veel te doen. Maar de middag stond in het teken van de receptie bij de ambassadeur naar aanleiding van Koniniginnedag. Een beetje mosterd na de maaltijd, maar in dit geval konden we die goed gebruiken voor de bitterballen die geserveerd werden! Hmmm lekker hoor. Voor het bijna eerst in mijn leven haring gegeten, en die was ook errug lekker. Maar ja na een paar biertjes smaakt alles wel, hi hi. We waren op de fiets gegaan omdat de ambassadeur om de hoek woont, maar we moesten hem wel uit het zicht parkeren. De hele straat stond vol DC auto's (diplomaten nummerbord) dus je kunt je al een beetje voorstellen wat voor mensen er daar door de tuin liepen. We hebben nog gesproken met een advocaat en een hoge piet uit Nieuw-Zeeland, jaja we horen helemaal in de scene hoor. Om een uurtje of zeven weer naar huis om de oppas op te vangen. We hadden nog een verjaardagsfeestje in een bar (aan de andere kant van de stad) en de kinderen moesten nog eten dus.... De oppas was deze keer wel op tijd en dus eerder dan wij. De kinderen aan de pasta en wij in de taxi naar Sri Hartamas voor een overheerlijk potje bier. Het feest was heel gezellig. Veel gedanst en iet wat teveel gedronken, maar we konden de taxichauffeur nog precies vertellen hoe hij naar ons huis moest rijden dus het viel wel mee. Wil Ernst eenmaal thuis de wekker op zijn telefoon zetten voor de volgende dag (Janne moest op zaterdag naar de Bontekoe om half negen!) is zijn telefoon weg. Twintig keer naar dat ding gebeld maar nergens te horen. Sh.t die ligt vast nog op de achterbank van de taxi, of erger nog gejat uit zijn broekzak, op dat feestje! Grrr...Ondertussen hebben we overal het wachtwoord van veranderd, je weet het maar nooit...Die zien we nooit meer terug. Zondag, vandaag dus stond in het teken van hockey om tien uur en daarna vanaf twee uur in het zwembad (Max en Ernst dan) om de geleerde theorie van het duiken in de praktijk te brengen. Wat zeg je me nou? Ja, Ernst en Max zijn nog ff snel hun duikbrevet aan het halen. Althans dat hopen we dan, maar na een succesvolle oefensessie van ruim drie uur ziet het er naar uit dat ze het met gemak gaan halen. O ja, en dan was het ook nog moederdag vandaag..... De knutsel en freubel dingetjes zijn uitgebleven als ook het ontbijt op bed, daar tegenover stond wel dat het ontbijt en de croissantjes in de middag wel lekker klaarstonden voor mama. En dat is dan toch wel weer lief.

Alle mama's nog een fijne moederdag toegewenst!!

Koninginnedag in Kuala Lumpur

Arghh de ene vakantie zit er nog niet op of de andere is alweer geboekt. Het is eigenlijk niet meer goed te praten wat wij aan het doen zijn en eigenlijk moet ik dat ook helemaal niet meer opschrijven. Jullie willen ons niet meer kennen als we terug zijn. Het spijt mij jullie te moeten mededelen dat onze laatste twee weken aan deze kant van de wereld gaan worden doorgebracht in Australie. Hmm, heb ik het toch weer verteld. Wat dat betreft zijn wij echte expats geworden, het geld wordt over de balk gesmeten alsof we er genoeg van hebben. Nou, wij zijn nog steeds Sinterklaas niet (soms wel) en er groeit ook geen geldboom in de tuin (misschien ondertussen in Rosmalen, ik hoop het). Maar we leven maar een keer en dat is NU. Sorry. Wat de rest van het leven hier, vallen wij niet onder de categorie expats, vind ik zelf. Wij eten nog gewoon het merendeel van de week, 6 dagen dus, thuis. Zelf gekookt. Ik loop niet te vloeken en te tieren en te klagen over de maid. Ik ga maar een keer in mijn leven naar de manicure en pedicure om ook mijn nagels te lakken (had een reden, kom ik zo op terug) en we geven geen super de luxe kinderfeestjes waarbij de hele klas wordt uitgenodigd, á 20 kinders. Want dat schijnt toch echt te moeten, inclusief een bestelde taart in de vorm van een voetbalveld of spongebob. De kinderen komen met meer prullaria thuis als dat ze kado gegeven hebben. Waar is de ouderwetse snoepzak gebleven? Over ouderwets gesproken. Wij hebben met koninginnedag op de vrijmarkt gestaan met een, jawel, grabbelton! Niemand van de aanwezige kinderen wist wat het was. Ook die van ons niet hoor maar ze hebben er wel de hele week hard aan gewerkt, nadat ik had uitgelegd wat het moest voorstellen. Alle lossen prullen die we van de Mc D hebben gekrgen bij de happy meals werden ingepakt. En nog veel meer dingen die we in de loop van het jaar verzameld hebben (van die kinderfeestjes). Het duurde even voordat iedereen in de gaten had hoe het werkte maar na een uurtje kwamen ze van heinde en verre om te grabbelen. Jammer dat we toen net de prijs verlaagd hadden van twee naar een ringgit (50 naar 25ct). ;-). Op ons kleedje lagen de barbiespullen, gezelschapsspellen,boekjes,kinderwagen,winkelwagentje en keukentje uitgestald. En juist dat keukentje werd als eerste verkocht! Voor meer dan dat ik er 8 jaar geleden voor betaald heb, humor. Vervolgens tegen het einde van de markt, die maar twee uurtjes duurde, waren we toch bijna los. Ik had, met mijn grote mond, van te voren gezegd dat de kinderen het opgehaalde geld samen mochten delen. Wist ik veel dat dat ruim tachtig euro zou zijn! 'Euhh jongens, we delen het door drieen'. Is nog veel maar goed. Wie A zegt moet ook B zeggen. Ennu we het ook weer over A en B hebben. Ik had een sari (indiase nette jurk) gekocht met als doel hem/haar te dragen op het koninginnebal op 30 april j.l. Samen met Suus, wij naar de Indiase wijk om zo'n ding te kopen. Suus had meteen de juiste kleur gevonden en was na een lap stof al klaar. Ik daarentegen had meer tijd nodig en uiteindelijk werd het een tuqoise/groene. Niet helemaal overtuigd lag dat ding dus ruim vier weken in een plastic zak. Het topje werd op maat gemaakt en was al binnen vier dagen klaar. En toen kwam 30 april dichter en dichter bij......De stress begon toe te slaan bij menig expat dame en aangestoken door de rest dus ook bij mij. Voor het eerst in mijn leven naar de nagelbar gegaan. Ik had ze mooi lang laten groeien (dat is al heel wat voor mij, maar gelukkig groeien ze hier sneller door de warmte), knipt die manicuremiep ze veel te kort en recht af! Ik had het niet in de gaten want mijn handen lagen over een kussentje. Snif, daar gaat mijn bal. Snel de juiste kleur erop en je ziet er niks meer van. Ook op mijn teentjes en snel snel naar de kapper ernaast. Door het niet nagelak gewend te zijn schiet ik in mijn slippers (in plaats van eruit) en ja hoor, nagelak was nog niet droog genoeg voor mijn lompigheid. Kon ik weer gaan zitten. Bij de kapper had ik bedacht dat ik stijl haar wilde. Na het fohnen was het resultaat zo Beatrix dat ik bijna in tranen uitbarstte. Opsteken wilde ik niet want mijn lijf is te groot voor mijn hoofd, als je weet wat ik bedoel. Het werd half om half opgestoken. Snel snel naar huis want de Taksido (smoking) van Ernst moest ook nog op het allerlaatste moment opgehaald worden bij de kleermaker. Die waren vergeten Ernst te bellen om te komen passen in de voorgaande week zodat ze in erge tijdnood verkeerden. Geen medelijden, hetmoet om 5 uur klaar zijn. We moesten om 6 uur al in de taxi zitten maar okee. Alles gelukt, trekt Ernst zijn blouse aan.....hmmm volgens mijn zijn we toch nog iets vergeten.... manchetknopen (cufflings)!! Als een debiel naar een kleermaker dichterbij en daar gelukkig nog net op tijd mooie zwarte knoopjes kunnen halen. Verkeer bedankt! Nou, we waren klaar voor het Bal.. (zie foto). Daar zal ik kort over zijn. Het was erg leuk maar zeer wennen (voor mij dan, mannen hebben natuurlijk nooit ergens last van). Het eten was erg goed, het feestje daarna heel gezellig en de witte wijn was iets te lekker, zal ik maar zeggen.

Iedereen een fijne meivakantie als je die hebt en tot binnenkort!

Perhentian Island

Ernst moest dinsdags weer werken dus kwamen we maandagavond weer thuis van een lang weekend Kuching. Op woensdag lieten we de harde werker in zijn uppie achter en vertrokken mama en de kinderen naar het vliegveld voor een aantal daagjes naar een bounty eiland ergens aan de oostkust richitng de thaise grens. Heel zuid Thailand staat al dagen onder water dus het was maar de vraag of wij het droog zouden houden. De regentijd zou allang voorbij moeten zijn maar moeder aarde en het klimaat zijn aardig van slag de laatste tijd. De kinderen waren razend enthousiast want we gingen met een heel gezellig en relaxed gezin samen. We gingen wel ieder apart naar het vliegveld waar we elkaar bij de gateontmoetten. Alle kids door hetdolle heen natuurlijk,gezellig. Na een uurtje vliegen waren we al in Kota Bahru waar een taxibusje op ons stond te wachten. Samen met twee Maleise dametjes met grote zonnebrillenwerden we naar het kantoortje van het 'resort' gereden. Dat duurde ook een uurtje, waarna we ons wel drie keer moesten inschrijven met naam en paspoortnummers enzo. Dat is niet zo heel erg maar we waren met zijn negenen en dat schoot dus niet op als je dat drie keer moet doen. Maar goed, we hadden nog even de tijd om iets te eten voordat we met de boot naar het eiland werden gebracht. Bij een zeer lokaal restaurantje, met twee hoogzwangere meisjes, een schele moeder en een stomme zoon, kregen we het voor elkaar om negen boordjes rijst met een drankje te bestellen. Ondanks dat ze in het toerisch oord Kuala Besut (de enige rede dat hier toeristen komen is dat hier de boot naar de eilanden vertrekt) werken spreken ze niet al te best engels. De kinderen kregen het lichtelijk benauwd omdat we hadden afgeproken om 13.00uur te vertrekken, maar ons eten kwam laat en was dus nog niet op. En dat kan dus niet he,'opschieten mama! De boot gaat zonder ons weg!' Ja ja rustig maar, we komen er al aan. Ga maar vast en zeg maar dat het niet lang meer duurt. Wij op een drafje in de brandende zon naar dat kantoor blijkt dat de twee dames met grote zonnebril zich nog moesten inschrijven. Hadden ze echt geen half uur detijd voor gehad hoor ;-). Nou iedereen klaar, vertekken dan maar. Moesten we nog een halve kilometer met alle tassen lopen zeulen naar de pier van de ferry. Eenmaal op de boot kreeg iedereen een zwemvest aan en na 2 minuten varen bleek al dat dat geen overbodige luxe was. Nou dacht ik dat we al heel wat boottochtjes op redelijk ruwe zee gehad hadden maar dit sloeg werkelijk alles! Het was prachtig weer dus echte golven verwachtten we niet, maar eenmaal uit de luwte van de haven gaf de kapitein een stoot gas (2x 200PK) en voer recht tegen de golven in. Meteen werd duidelijk waarom iedereen netjes op een plekje gedirigeerd werd en met name op het achterste gedeelte van de boot werd gezet. Nondekei wat ging dat hard! Op het einde van de rit was ik minstens drie centimeter gekrompen door de harde klappen die we maakten. Ik heb geprobeerd te filmen maar dat was niet te doen. Ik denk dat we af en toe echt los kwamen van het water en met een smak weer op de volgende golf sloegen. Soms haalden we het net om met de volgende golf mee te bewegen maar dat resluteerde er weer in dat we van een behoorlijke hoogte naar beneden kwamen zetten. Het gevoel dat je in de achtbaan hebt wanneer je recht naar beneden gaat is er niks bij. En de kinderen hadden een lol (behalve de peuter die we bij ons hadden). Je had nog geen tijd om je schrap te zetten laat staan om zeeziek te worden! Na een een helse vaart van een half uur werden we wel verrast door de prachtige kleuren van het water. Wat kan dat toch helder zijn. We keken zo vijf meter diep. Je ziet weleens van die hele mooie gefotoshopte ansichtkaarten van zo'n turqoise zee om een wit zandstrand. Nou hier was het helemaal in het echie, niks nie fotoshop. Geweldig!! Omdat het eb was moesten we midden op zee overstappen naar een klein bootje dat na onze bagage eigenlijk al vol zat. Hiermee werden we naar ons paradijsje gebracht waar we een sapje kregen aangeboden, om bij te komen van de reis. Na de spullen in ons backpackershutje zonder airco (nee we zijn niet verwend) gelegd te hebben was het meteen al tijd om te gaan snorkelen. Om de hoek in een baai konden we al meteen kennis maken met nemo, heel veel gekleurde visjes en zelf een blauw gestipt rogje. Een van de jongens had zelfs een haai gezien! Janne moest nog even wennen aan die snorkel en al die harde koraal stukjes onder haar voeten en wilde op de rotsen klimmen. Samen met mij, maar het bleek niet echt zoveel bijzonders te zijn. Later gingen de jongens en meiden met de anderemoeder de rotsen bekijken en toen gleed hun oudste van een steen met zijn hand in het water. Gaat ie weer staan zit heel zijnhand en onderarm onder het bloed. Werkelijk bloedend als een rund kwamen ze weer snel terug en met een snelle klinische blik zag ik al dat het gehecht moest worden. Dat was een leuk begin van de vakantie hoor, voor hem dan :-(. Samen met zijn moeder gingen ze met de watertaxi (bootje) naar de overkant naar het andere eiland waar een klein plaatselijk kliniekje was. Binnen een uur waren ze terug, gehecht, verbonden en met een stoot antibiotica en wel. Kosten? 15 Ringgit (= vier en een halve euro!) Helaas was er geen zwemmen meer bij voor hem en dat was natuurlijk wel zielig. Vooral omdat hij net zijn duikbrevet gehaald had en hier wilden gaan duiken samen met zijn vader.

De volgende dag gingen weop snorkel excursie. A had met hun veerpont meneertje van de dag ervoor afgesproken, en met zijn elven gingen we op weg. En het was geweldig. We hebben nemo's, regenboogvissen, heel veel andere gekleurde vissen, schildpadden en haaien gezien! Die schildpad had zich in het zand verstopt maar een maal gevonden lieten we hem niet meer gaan . We hebben gezwommen alsof ons leven ervan af hing om hem bij te houden (dachten we). Iedere keer als je even stil bleef drijven om hem goed te bekijken zwom hij weg en moesten we er weer achter aan (dachten we) . Wat bleek, na een tijdje dacht ik dat de zeekomkommmer die er naast lag wel heel lang op dezelfde afstand bleef liggen van die meter grote schildpad waaruit bleek dat die schildpad helemaal niet zwom maar dat wij door de stromming achteruit werden getrokken, hahaha. Daarna weer in de boot en hop naar de haaien. Nou ben ik helemaal niet zo'n held in het water maar ik moet zeggen dat het toch wel heel machtig is om op de golven te deinen en dan op 4 meter afstand een paar haaien van een meter of anderhalf voorbij te zien komen. Ook Max en Janne vonden het geweldig om te zien. Later lagen we weer in een ander gebied waar wel honderden vissen om ons heen kwamen omdat we brood mee hadden gekregen. Zo gulzig als ze waren aten ze ook je vingers erbij op als je niet uitkeek, dus moest je met je handen als een vuist gebald zwemmen, wat niet heel handig was. Tijd om te lunchen. Ze hadden een heerlijk restaurant waar ook mensen van andere resortskwamen eten. Heerlijk de hele dag op blote voeten in het zand hangen, wat een leven. De kinderen hadden elkaar en vermaakten zich prima.

De volgende ochtend was het tijd voor wat lichaamsbeweging en zijn we het eiland door de jungle overgestoken. Het was de bedoeling dat we met de watertaxi weer terug zouden gaan maar dat vonden we afzetterij en dus zijn we ook het jungle pad weer terug gelopen. Onderweg apen, leguanen of varanen (is niet helemaal duidelijkwat het nou zijn) in hoge bomen zien klimmen, een heus mierenleger op pad en geslingerd met een echt liaan!! De kinderen dan he, want ik gunde ze niet de lol die ze zouden hebben wanneer ik eraan ga hangen en dat ding breekt af. Daarna de rest van de middag gelambald, mag ook wel eens toch?

De laatste dag was het plan om in de ochtend, voordat onze boot om 12uur zou vertrekken nog even te gaan snorkelen maar toen regende het dat het goot. Da was nou jammer. De kinderen speelden spelletjes en de papa en de mama's lazen een boek, totdat het tijd was om naar de boot te gaan. Max, met zijn haastige acities, wilde, heel lief, helpen met de koffer en legde hem op de voorsteven van het kleine bootje. Omdat daar ook het anker al lag lag de koffer dus niet stabiel en na een klein golfje dreef de koffer dus in het water. Grrr....heel de doos van de monopoly nat. Gelukkig niet de inhoud maar hij was wel erg teneergeslagen. Ook omdat ik iets te onattent reageerde maar later op de dag kwam alles weer goed en zeker toen we papa weer zagen die ons kwam ophalen op het vliegveld. En zo is er ook aan deze hele leuke vakantie een einde gekomen en gaan we ons opmaken voor onze laatste loodjes (die niet zo aanvoelen, alleen het afscheid hier zal wel zwaar vallen ben ik bang) in Maleisië.

Wat staat er nog op het programma? Het Koninginnebal waarvoor de smoking en de galajurk al gemaakt worden, de vrijmarkt waar we zoveel mogelijk speelgoed gaan vekopen, het paaseieren zoeken en fietsversieren plus fietsrally (Janne) en de eindejaarsvoorstelling van Max en Janne op school. Dus wij vervelen ons nog echt niet hoor, mocht je dat misschien denken.

Spring Break

Tijdens de lente vakantie is het de normaalste zaak van de wereld om op vakantie te gaan. Het is de enige vakantie die we hebben in het eerste half jaar van het schooljaar, die langer duurt dan zeven dagen. De bestemmingen lopen uiteen van een skivakantie in Korea en/of Japan (dit keer niet zo in trek ik weet ook niet waarom) tot tien dagen naar Sydney. Van India en de Malediven tot Thaise eilanden en Maleisie zelf. Wij konden natuurlijk niet achterblijven en zijn 4 dagen (tjee wat kort!) naar Kuching, een stad op Maleisisch Borneo, geweest. Dat stond al een tijdje op ons verlanglijstje omdat we daar de neusapen konden bewonderen. Die leven namelijk alleen maar in Saba (waar we ze vorig jaar gemist hebben) en op Sarawak. We logeerden in een semi luxe hotelletje net buiten het centrum en hadden twee kamers met een tussen deur. Wij sliepen aan de tuin kant en hadden een douche buiten. De kinderen sliepen aan de zwembad kant en hadden een tv en gewoon de badkamer binnen. Buiten douchen is leuk! Vooral wanneer er ook 'gewoon' warm water uit de kraan komt. Na een wandelingetje door het stadje zelf en met een bootje op de rivier gevaren te hebben bedachten we dat het misschien wel handig zou zijn om een auto voor de volgende dag te huren zodat we vrij en blij zelf op pad konden en niet afhankelijk zouden zijn van een taxi (die overigens kei duur zijn hier). De volgende ochtend reden we naar een cultural village waar ze acht longhouses nagebouwd hebben, ieder van een andere stam. Natuurlijk hoort daar een dansvoorstelling aan vooraf te gaan met dansers en danseressen in traditionele klederdracht. Bij sommigen niet meer dan een lendedoekje en een blaaspijp, maar wel heel leuk om te zien. Buiten zijn we in alle longhouzen geweest en Janne heeft zelfs twee van de drie keer raak geschoten met een blaaspijp! Die kan ook alles, van wie zou ze dat nou hebben? Tijdens de nasi lemak werd ik gevraagd voor een interview voor tv7, ach waarom ook niet. Samen met Janne zijn we denk ik ergens op de televisie geweest maar ik heb hier nog niemand gehoord die ons gezien heeft, hahaha.

Met de auto op naar Bato national park. Daarvoor moesten we eerst helemaal terug naar Kuching rijden en daarna via de enige weg die er naar toe gaat verder naar Bato. Eenmaal bij de aanlegsteiger hebben we de auto geparkeerd en moesten we verder met een klein bootje. De tocht duurde een half uur en de zee was ruw hadden ze al gezegd. Het was dus afhankelijk van de bootsman hoe laat hij het verantwoord vond om terug te varen (als we nog terug konden). Uiteindelijk kregen we ruim een uur de tijd om een junglewandelingte maken. Prachtig! Uitkomend op een verlaten strand waar zowaar een neusaap alleen wat aan het rondscharrelen was. Die apen hadden we gelukkig al in het begin van de wandeling gezien dus was het nu niet zo erg dat ik mijn fototoestel niet zo snel bij de hand had. We weten nu wel waarom een regenwoud regenwoud heet. In de stromende regen moesten we de terugweg aanvaarden.Gelukkig was het bos heel dicht en werden we amper nat. Ik moest meteen aan een ochtend denken dat ik met de kinderen op de bus stond te wachten (eens in de 5 maanden komt dit voor) toen het regende. We konden mooi onder een natuurlijke paraplu staan en je werd er echt niet nat. Moeten we in Nederland ook maar eens planten, dat soort palmboompjes.

De volgende dag stond in het teken van de oerang oetangs, een echt Bidayu longhouse waar de mensen nog leven en wonen, en een elf kilometer lange kanotocht door de jungle op de Sarawak rivier. Bij de apen hadden we erg geluk, de vorige dag kwam er niet een opdagen. Nu wel zes! Prachtige dieren zijn dat toch. Na het longhouse was het tijd voor de lunch. De gids, die zelf uit het Bidayu dorp kwam had overal zijn mannetjes zitten waar hij gebruik van hun diensten maakte en dit keer dachten we dat er een familie voor ons ging koken. We werden met twee tafeltjes en wat plasic stoeltjes op de oprit gezet en daar verscheen uit de koelbox vier plastic zakjes met mie en varkensvlees. Koud. Maar goed in Maleisie eten we de helft altijd koud dus dat waren we al gewend. Hou zo'n eenvoudige maaltijd toch heel lekker kan zijn. Zelfs de kinderen hebben alles opgegeten, er zit vooruitgang in. Daarna was het tijd om de kano te pakken en op weg te gaan door geweldige natuur. Dieren komen we onderweg niet tegen maar het zoeken daarna houdt je wel lekker bezig. Ik zat samen met Janne in de kano en dat is een echte drill instructor zeg. Ik mocht niet eens uitrusten. We moesten blijven paddelen. Want stel je voor dat we de laatsten van de twee kano's zouden zijn. Ondertussen wel steeds naar Max roepen dat het geen wedstrijd is maar ondertussen.....

Dinsdag een dagje thuis en dan weer met het vliegtuig (we zouden het bijna normaal gaan vinden) naarPerhentian Island. Om daar samen met een ander gezin drie dagen te gaan snorkelen. En dat vertel ik weer een volgende keer want nu moet ik in de stromende regen en hevige onweersbui Janne gaan halen van de Bontekoe. In Kuala Lumpur valt het verkeer stil wanneer het regent en zeker met de hoeveelheid die er nu uit de lucht komt vallen. het is nog maar de vraag of ik op tijd zal komen.Ik heb twee uur de tijd, dus dat moet toch lukken zou je zeggen.

Bye

GTST (= goede tijden, slechte tijden)

Ha haa!!! Ik had dus toch gelijk. Sinds ik jullie ervan verdacht heb mijn verhalen drie keer te lezen heb ik ineens 2/3 minder volgers. Of ligt het aan de verhalen dat kan natuurlijk ook haha. Nou voor de echte 'die hards' maar weer eens wat leesvoer.

De hutspot was weer een succes, als ook de workshare die Max met mij heeft gedaan. Leuk om te zien hoe hij gegroeid is en niet alleen in de hoogte. Dit werd ook nog maar eens bevestigd door zijn leraar tijdens de half uur gesprekken (hier nemen ze tenminste de tijd voor jou en je kind). Het was natuurlijk weer awesome, amazing, fantastic, great, really a privilege to have your child in my class enz, enz. Dit zelfde geldt overigens ook voor Janne die ook haar stinkende best doet en een geweldig resultaat boekt. Hoezo een trotse ouder aan het woord? Eigenlijk wel heel erg jammer dat we nu weg moeten aan het einde van dit schooljaar. De kinderen hebben zoveel geinvesteerd in hun nieuwe leven hier. Ach dat kunnen ze in ieder geval in hun zak stekenen daar hun voordeel me doen in de rest van hun leven (maar niet zoveel dat ze snel weer naar het buitenland willen om te gaan studeren of zo, dat zou minder zijn hi,hi).

Het internationale feest was ook leuk. Janne moest in de ochtend naar de NL school, Max in de middag (lekker handig). Max kon dus nog net meelopen met de vlaggenparade. Mooi om te zien al die verschillende nationaliteiten samen op een groot veld. Je ziet ook dat ondanks dat het allemaal expat kinderen zijn er toch een eergevoel voor je thuisland bestaat. Max liep dus met de Ierse vlag want hij had vorig jaar al de NL vlag gedragen, en er was blijkbaar niemand om de Ierse vlag te dragen. Er waren meerdere landen absent dus kregen andere kinderen de kans om toch mee te lopen. Binnen in de geairconditioneerde kantine stonden alle EU landen bij elkaar. Sommigen hadden een stand gedeeld, sommigen waren groot genoeg om zelfstandig te draaien. Dit jaar was Nederland zeker groot genoeg want het aantal Nederlandse kinderen op de lagere school was verdubbeld sinds de komst van Ernst collega's afgelopen augustus. Wij stonden met erwtensoep met echte rookworst, poffertjes met boter en poedersuiker, gevulde speculaas, appeltaart en kroketten. De opbrengst gaat naar een goed doel en in ons geval naar een jongens weeshuis in KL waaraan ook de Nederlandse vereniging hun schenkingen doen. Ik had de middagshift maar stond al vanaf twaalf uur bij de stand om op te bouwen en te helpen. Rond half twee (toen Max naar school gebracht werd en Janne met drie anderen werd afgeleverd) ben ik begonnen met poffertjesbakken. Wat is zo'n poffertjesplaat heet zeg. Ondanks de airco stond ik daar peentjes te zweten. Samen met een collega stonden we zo'n 70 poffertjes tegelijk te bakken! En ze vlogen even snel weer van de toonbank. Achter mij wilde iemand een nieuwe 2 liter melkfles met beslag uit de koelbox pakken (had ik niet in de gaten). Ze draait de dop eraf om het beslag over te gieten in kleinere spuitflesjes en ineens spuit er 2 liter gegist beslag in mijn nek! Getverdemme, maar wel hilarisch. Omdat de poffertjesplaat snoei heet was en we de poffertjes moesten blijven draaienhadden we (mijn buurvrouw zat ook onder) geen tijd om ons te ondoen van alle drek. Wat waarschijnlijk een paar leuke foto's heeft opgeleverd (ik heb ze nog niet gezien), maar ook zaten twee geleende posters van de ambassade helemaal onder. Oeps...Op het einde van de dag stond mijn t-shirt en spijkerbroek stijf van dat spul (ondanks dat iemand mij heeft geprobeert schoon te vegen). Na het opruimen bleven nog een aantal spullen zonder eigenaar achter. Na een kwartier wachten hebben we toch maar besloten de tassen mee te nemen, we wilden onderhand wel weer naar huis. In een van de tassen zaten servetten, kaasprikkers van de Xenos en.....twee rookworsten. Ik dacht die zijn voor mij. Ik had ze meegenomen naar huis (Ernst vond dat dat niet kon, maar ik vond dat we hard genoeg gewerkt hadden en ze dan maar die tas niet hadden moeten achterlaten) maar ik werd hiervoor gestraft want een paar dagen later lieten we de worst aan D op de skype zien en toen zat ik ineens onder de rare vliegjes en kruipende beestjes. Brrr waar komen die nou ineens vandaan? Ja, inderdaad uit die zak met Gelderse rookworst! Die was dus helemaal niet goed meer, en helaas was van de magere rookworst het vacuum af dus die hebben we ook maar weggegooid. Da was nou jammer ;-(

Op donderdag is het mijn sportochtend. Maar op de een of andere manier lukt het tegenwoordig niet om twee klassen achter elkaar te volgen. Eerst bodycombat en daarna bodypump. Eerst dus luchtboksen en veel bewegen en trappen, en daarna met niet al te zware gwichten heel veel herhalingen op muziek doen. Maar wanneer we bij de arm en nek oefeningen komen gaat het een stuk minder soepel en komen mijn spieren al snel zonder zuurstof te zitten. Gisteren weer en ben ik na afloop maar even in de sauna gegaan. Hier gaat dat dus niet in je nakie maar met je kleding aan. Nou mij niet gezien en met veel moeite weet ik mijn handdoek zo netjes mogelijk om me hee te houden. Ook de handdoeken hebben een aziatisch formaat dus echt rustig zitten was er niet bij. Niet dat het mij uitmaakt dat er iets te zien is, maar dat kan hier dus niet. Zit ik eindelijk zo fatsoenlijk mogelijk komt er een chinese (of koreaanse, is niet altijd goed te zien) de cabine binnen en vraagt of ze wat water op de hete stenen mag gieten. Nou ben ik de kwaadste niet en zeg dat dat geen probleem is. Kiepert ze er een hele emmer eroverheen! Al mijn slijmvliezen in een klap verbrand. Nondekei wat was dat heet! Ik kon bijna geen adem meer halen. En zij stond daar rustig naast die stenen alsof er niks aan de hand was. Kannonen! Ja, lach maar weer! Wij gaan 1 april lekker weer op vakantie voor 4 dagen naar Kuching (Ja Jolanda eindelijk de neusapen bekijken) en daarna nog een paar dagen snorkelen (zonder Ernst want die moet werken) op de Perhentian eilanden (de kinderen hebben anderhalve week voorjaars vakantie). Dat is me ook nog een heel verhaal maar dat mag ik niet op mijn weblog zetten van een vriendinnetje. Ach dan hebben we nog wat te vertellen thuis. Maar ik kan je zeggen dat GTST of Onderweg naar Morgen er niks bij is.

Singapore!!

Eindelijk was het weer eens tijd voor een uitstapje (sorry, niet meteen jaloers worden). Dit keer stond Singapore op de agenda. Omdat Ernst mogelijk op een project in Singapore zou zitten (2009) wilden we toch wel eens kijken hoe dat geweest zou hebben kunnen zijn. En omdat het 'dichtbij' is en omdat sommige dingen veel goedkoper zijn dan hier. We wilden nog een nieuwe fotocamera, DS voor Janne (die gestolen was (dacht ik)) en eventueel nog een iPhone achtig iets voor mama. Redenen genoeg dus om maar eens op pad te gaan. De kinderen waren vrijdezevrijdag dus konden we mooi een dag eerder weg.

's Ochtends om kwart voor 11 vertrok het vliegtuig. Euhhh... had ik het daar de vorige keer niet over gehad? Over expat mannen die zonodig voor een of twee dagen naar SP vlogen? Tja we weten het, we doen er zelf ook aan mee met die onzin maar met de auto was het 4 uur rijden plus een uur douane perikelen. Is geen smoes, ik weet het, want je moet ook een uur naar het vliegveld rijden, een uur voor vertrek minimaal aanwezig zijn, een uur vliegen en je hebt een uur nodig om je koffer te pakken en met de metro naar het stadscentrum te gaan. Is ook al 4 uur ja. Maar goed we gingen op zoek naar ons hotel. Eenmaal buiten op straat vallen ons een paar dingen op. Het is schoner, men stopt voor voetgangers op een zebrapad, men stopt voor de streep bijrood (ipv 10 meter verder, als ze al stoppen voor rood in KL), het lijkt minder druk, mensenlopen gewoon (ipv sloffen)en er zijn geen brommertjes! Wat een verademing. Na een helse regen en onweersbui (die hebben ze hier dan weer wel) vinden we ons hotel in Little India en wat een super kamer! Het leek wel of we in een wintersport appartement zaten.Twee grote slaapkamers met daar tussen in een woongedeelte met een bank,bar, grote koelkast en keukentje. De hele zolder verdieping was voor ons. Helaas bleven we maar twee nachten.

Snel de koffer op de bank, de knuffels vast in het juiste bed en op naar het centrum. We hadden vele tips gekregen van medelanders die in SP gewoond hadden, dus de toeristische trekpleisters waren snel gevonden. Wandelen door chinatown, op zoek naar tempeltjes, winkeltjes kijken en daarna naar de Boat Quay. Een uitgaansdistrict aan de rivier die door de stad stroomt. Uiteraard ook even een rondvaart maken op die rivier. Iets drinken en daarna met de taxi naar de nacht safari. Dat is een safari park dat alleen 's avonds open is en het lag nogal een heel eind buiten de stad waar geen metro's komen. De kinderen liepen al langer te klagen over moe zijn en geen zin meer, maar eenmaal in het park was het toch wel weer heel erg leuk! Met een soort treintje maak je een tochtje door het donkere park en halverwege kun je uitstappen en een deel te voet afleggen. Spannend!! Sommige dieren liepen gewoon los! Zoals joekels van vleermuizen die vrij konden vliegen, tapirs en hertjes die langs het treintje af liepen enz. Voordat we vertrokken nog een culturele vuur show gezien met vuurspuwers. Dat was wel mooi gedaan en de kinderen vonden het wel spannend geloof ik. Om 21.00 uur nog wat gegeten en daarna nog een laatste rondje lopen. Om half 11 kwamen we moe maar zeer voldaan terug in het hotel alwaar we allemaal meteen naar bed gingen.

De volgende ochtend een simpel maar lekker ontbijbuffetje en op naar Sentosa Island. Dat is een klein eilandje onder SP waar vanalles te beleven valt. Met de metro werden we voor de deur afgezet. Onze eerste stop werd Universal Studio's. Dat nam natuurlijk zo'n beetje de hele dag in beslag want het was een heel leuk attractie park alla de Efteling. Shrek, Madagascar, Lost world Jurrasic park, en zelfs de Mummie en Battlestar Galactica waren van de partij. Veel 8 banen en zelfs twee 8 banen door elkaar heen. De rode ging niet over de kop en was bestemd voor Janne en papa, en de blauwe 8 baan ging wel over de kop en hing je met je bakje onder dus benen los, en die was voor Max en mama. Helaas gingen we niet tegelijkertijd maar het was wel super gaaf. Wow die ging hard zeg en 5x over de kop,brrrr...... De aangegeven wachttijden waren gelukkig aan de ruime kant en vielen dus wel mee. het langste dat we gewacht hebben is denk ik 40 minuten, voor een attractie die 20 seconde duurde, hahaha. Het heeft wel zo zijn voordelen om in een aziatisch land door een attractiepark te lopen. Je raak elkaar niet snel kwijt, de blondies zijn in de minderheid, hi, hi. We hebben nog een giga show gezien waar ze een scene van de film 'Waterworld' ( Kevin Kostner, '95) naspeelden inclusief special- en geluidseffecten. Die was gaaf man! De kinderen helemaal onder de indruk (die zijn echt niks gewend hoor) en keken hun ogen uit. Geweldig! Daarna in de donkere 8-baan van de mumies, die was zo eng dat de kinderen daarna nergens meer mee naar toe gingen waar het geluid hard stond en enge films werden nagespeeld.

In de vroege avond zijn we nog even gaan sleeen van een parcours (net als in NZ). Janne was niet in te halen, wat ging die hard zeg. Daarna wat over het strand gelopen (ik had ook niet in de gaten dat SP aan zee ligt hoor, schaam je niet) en bij het wave boarden staan kijken. Daar maken ze in een zwembad kunstmattig een golf waar je dan kunt leren wave surfen (zonder zeil). Maar dat leek ons iets te moeilijk voor de kids en zeker voor onszelf dat het leuker was om er naar te kijken. Weer een hapje eten aan het strand en daarna naar Songs of the Sea. Een water/licht/vuur/laser show op het water. Wij zaten op een tribune op het strand en keken naar de half uur durende show die erg leuk was. Daarna was het tijd om weer naar huis te gaan en weer om 23.00 uur arriveerden we in ons hotel. De volgende ochtend stond in het teken van shoppen. Eenmaal op de Orchard Road, het shopping gebied van SP, bleek dat we niet de enigenwaren. Tjeetje wat kan het hier dus ook druk zijn. Ik had last van mijn hormonen en was niet de gezelligste en uiteindelijk zijn we dus met lege handen naar huis gegaan. We konden de juiste winkel voor een fotocamera niet vinden, de DS was nog niet helemaal zeker kwijt dus wachtten we daar nog maar even mee en nadat we wel Teva sandalen voor Ernst en Janne gescoord hadden was de tijd op om verder te zoeken. Op naar het hotel. Koffer ophalen en met de metro naar het vliegveld. Aan alle leuke dingen komen veel te snel een einde!

Nu net hutspot gemaakt voor de lunch op school alwaar ik naar Max zijn werk mag gaan kijken. Ben benieuwd wat hij allemaal te vertellen heeft. Hij was zeer enthousiast vanochtend dus.....

Desperate Housewife

Nou dit keer maar weer eens een vrolijk verhaaltje want zo dramatisch is het hier natuurlijk helemaal niet. Ik werd even meegesleurd door de (voornamelijk) Nederlandse dames die zo'n beetje allemaal tegelijk in een dipje zaten. De een had er een hele goede rede voor, de ander liep gewoon te zeuren en weer een ander moest nog steeds aan de 'nieuwe' leefsituatie wennen. En ik ging daardoor ook nadenken en dat moet je nou net niet gaan doen. Eigenlijk is het afgelopen jaar een groot feest geweest!! Want ik durf te bekenen dat wij er als gezin alleen maar op vooruit zijn gegaan.Terwijl men (vrouwen) hier klagen over dat hunpartner (man dus) vaak laat thuis is en zo'n beetje met hun werkgetrouwd zijn, zie ik Ernst vaker dan ooit! De mannen moeten meer reizen dan voorheen, wat ik niet helemaal begrijp want je hebt toch ook een telefoon of teleconference of skype en email om maar een paar dingen te noemen. Nee, ze moeten voor 1 dag naar Singapore op en neer want dat kan echt niet via de telefoon. Hoezo bezuinigen. Al die zakenmensen die zomaar ff voor 1 of een paar daagjes naar god weetwaar moeten. Kun je nagaan wat dat kost! Maar goed ik dwaal af, typisch vrouwen heb ik vorig weekend van Guido Weijers gehoord. Ja daar zijn we naar toe geweest hier in KL. Hij was wel grappig, maar het is geen Youp, Bert, Najib of Jochem (die zijn te duur denk ik,hi,hi).

De vorige week zondag begon langzaam. De kinderen waren vrij van hockey (geen velden beschikbaar) en hingen dus lamlendig op de bank tv te kijken. Papa had de DS. Ik werd lichtelijk grijnzig want voor mij betekent weekend, ACTIE. Ik lig de hele week al op de bank te hangen (niet waar hoor, maar ik zou het kunnen doen) en wil in het weekend erop uit met de kids. Nou die kids willen dat allang niet meer. We hebben ze het eerste half jaar verpest denk ik. Zodra ze dewoorden :wandelen, shoppingmall, waterval, chinatown, iets doen horen dan schieten ze meteen in hun achteruit. 'Nee niet weer wandelen!! Het is veel te warm.' 'Ja dat is het al een heel jaar en daar zijn we nu toch wel aan gewend, is het niet?'Maar goed, het is alsof Ernst gedachte kon lezen en die stelde voor om naar het vlinderpark te gaan. Ikke 'ja leuk', de kinderen 'he nee, het is te heet en ik heb geen honger'. Het plan was om ook iets te eten in de buurt van dat vlinderpark. Wij toch op pad en na wat communicatiestoornissen en drie rondjes door het park gereden te hebben komen we aan bij het Hornbill Restaurant naast het Vogelpark (nee niet het vlinder park, dat is wel in de buurt maar daar gaan we straks nog naar toe). De kinderen wilden binnen eten met de airco, wij wilden buiten op het balkon met uitzicht op de rondvliegende vogels, onder een waaier. En wij zijn de oudste dus wij beslissen. Het werd dus buiten. En dat werd met toch spannend. Zaten we net aan ons drankje komt daar een joekel van een Hornbill (neushoorn vogel) aangevlogen die rakelings langs scheert om vervolgens boven ons op het perpex dak te gaan zitten. Naast mij verschijnt een reigerachtige die op de stoelrug plaats neemt. Daarna een vogel die op de tafel gaat staan en de frietjes wel heel aantrekkelijk vindt. Ik vond het wel leuk, maar de kinderen vonden het toch wel spannend zo dichtbij en gingen alhun bordjes verschuiven om een beter plekje te zoeken. Wordt zo'n zondag toch weer leuk. Hierna nog even door naar het vlinderparken daar zagen we heel wat verschillende soorten vlinders die we nog nooit gezien hadden. Mooi hoor. Werd ook dat nog interessant voor de kinderen. Kortom toch weer een leuk dagje.

Dinsdag ben ik nog samen met een NLer naar de BMW WTA Malaysian Open (tennis) geweest. Daar was ik nog nooit geweest (naar een officiele tenniswedstrijd) ondanks dat de Ordina Open bijna in de achtertuin wordt gespeeld. En dat was wel leuk om gedaan te hebben. Zelfs nog een stukje van de partij van Michaella Krajicek gezien, en nog wat andere partijen tussen qualifiers en top 40 speelsters. Nu weet ik wat ik niet goed doe! Je moet bewegen.....Oh dawissiknie, hahaha. Met de snelheid van mijn ballen zit het wel goed denk ik maar de plaatsing en de vastheid en het percentage eerste services en, en en .....het wordt nooit meer wat ben ik bang. Het doet me wel goed te zien dat ook toppers gaan grijnzen en de schouders laten hangen als het na 3x niet goed gaat. Ben ik niet de enige ;-)

Volgende week mag ik weer Hutspot maken voor Max' klas en meteen zijn werk bekijken (work share noemen ze dat hier), de week daarna hebben we rapport besprekingen van een half uur voor beide kinders (o wat zijn ze goed en slim en awesome, adorable and fun having them in my class enz.enz.). Het internationale Fest komt eraan, we gaan weer sjoelen en poffertjes bakken. En dan is het alweer half maart!! Help! Kan iemand de klok langzamer laten tikken, de tijdgaat veel te snel (ik weet het papa, voor jou nog steeds te langzaam XXX)

See you, Jumpa Lagi

Passen op de plaats

Zeg eens eerlijk, wie van jullie leest mijn verhalen drie of vier keer? Niemand? Dat moet....ik kan toch niet gemiddeld 130 bewonderaars per aflevering hebben? En dat met maar 20 mensen op de maillijst. Geeft niks ga vooral door met lezen, dan weet ik in ieder geval dat het nog gelezen wordt. En dat na 12 maanden.....Wat zullen we met zijn allen in een gat vallen als we weer in NL zijn, ha, ha. Ik niks meer te schrijven en jullie geen leesavonturen meer. Hoe moet dat straks? Ja stiekem ben ik al met mijn gedachten iets te vaak in Nederland. Het is verdorie nog minstens 5 maanden! En weet je, ik weet niet eens wat ik ervan moet vinden. Hier gaat alles prima en hebben we het idee dat we dit nog wel jaren vol kunnen houden. De kinderen gaan, net als in Nederland, gewoon elke dag naar school, Ernst gaat, net als in Nederland, gewoon naarzijn werk. Ingridgaat, net als in Nederland, gewoon boodschappendoen, kinderen halen/brengennaar de sport, tennissen, naar de school van de kinderen voor het een en ander. Dus wat is het verschil??? Ik zal je verklappen het zit 'm niet in het klimaat met altijd warm weer, het zit 'm ook niet inheerlijk aan het zwembad liggen of lunchen met deze of gene of iedere week wel minstens een keer uiteten. Het verschil zit 'm in jullie! Niet dat we elkaar in NL zo vaak zien of horen, maar gewoon het feit dat jullie er zijn.(wat een dramatische zin). Hier moet alles in het Engels en daar heb ik wel eens de balen van, lopen dingen niet helemaal zoals gepland maar dat geeft niks als je je ei maar kwijt kunt in het Nederlands. Er zijn hier ook hele leuke en lieve (nederlandse)mensen maar het is toch 'anders'. Hier kan ik niet lekker lallen of geinen zoals ik dat op mijn werk (wat is dat?) wel eens kon doen (is wel een heel serieuze bezigheid op de OK hoor), hier kan ik nieteen heerlijk biertje drinken met mijn tennismaatjes op de dinsdag. Niet Katannen met ons vast Katankoppel. Hier niet ff snel op de fiets een boodschap doen (doe ik in NL ook niet want dan plan ik vier dingen achter elkaar zodat fietsen niet handig is, maar de mogelijkheid is er). Ach wat zit ik nou sentimenteel te wezen.....komt vast door Enya op de achtergrond, de mannen die buiten de hele tuin aan het verbouwen (afbreken) zijn, de maid die alles met hetzelfde doekje poetst, een kind dat iedere keer zegt dat het buikpijn en hoofdpijn heeft of doordat Ernst in de schoolvakantie moet werken. Ja als je niet veel hebt om je druk over te maken dan maak je je daar druk om. Een huisband die in de schoolvakantie moet werken waardoor we niet het geplande tripje naar Bali kunnen maken. Het is toch te belachelijk voor woorden!! Ik kreeg vandaag een lijstje met belangrijke school data en het eerste waar ik naar keek was welke dagen ze vrij zijn! Dat ik het op durf te schrijven. Er zitten nogal wat lange weekenden tussen die we kunnen aangrijpen om de laatste korte tripjes te maken die nog op ons verlanglijstje staan. Onder het mom van 'als we er dan toch zijn, dan ook maar het onderste uit de kan'. Ach niemand die het ons kwalijk neemt, toch? Zie je dat het hier best leuk is. Ik realiseer me ook wel dat we ineen uitzonderlijk bevoorrechtte situatie zitten hoor en ik geniet er ook heel erg van, maar dat wil nog niet zeggen dat het altijd leuk is, en blijkbaar vind ik het nu niet zo heel leuk.

Genoeg gezeurd, op naar de nederlandse school om biebmiep te spelen en dan heerlijk thuiskomen met het idee dat ik niet hoef te koken en zomaar aan hoef te schuiven. Morgen twee keer tennissen en woensdag naar een vergadering voor het internationale feest op school (de nederlanders gaan sjoelen, spijkerpoepen en koekhappen?!?Wat is het toch fijn om in Maleisie te zijn!!