Een Maleis rijbewijs

Afgelopen weekend was het de derde en de vierde dag van Chinees Nieuwjaar, en ja wij wensen elkaar hier dan ook weer een gelukkig nieuw jaar. Als ik nou niet gelukkig ben/wordt wordt ik het nooit meer. Ernst moest werken op de twee publieke feestdagen, donderdag en vrijdag, dus ja wij waren heel zielig. 'Iedereen' was een weekje weg en wij moesten thuis blijven, snif. De kinderen hadden wel vrij maar niet op Federation Day, want hun school ligt niet in Kuala Lumpur zelf en dus buiten de federatie, en dus dinsdags niet vrij. Geeft niks want ze liggen toch maar de hele dag op de bank te DSen. Nee, da's niet waar, Janne heeft twee dagen heerlijk met de kinderen op de 'gated community' heet het hier, gespeeld. Dus was het in het weekend tijd om wat te gaan ondernemen. Hadden we toch nog een beetje vakantie gevoel. En nee, wij zijn hier niet op vakantie!! Er moet hard gewerkt worden.

Zaterdag gingen we naar een waterval in de buurt (45 minuten rijden). De weg ernaar toe was prachtig en we hadden ff wel het idee dat we op vakantie waren. Hoewel de huizen ook hier van houten planken en op palen waren, hadden ze toch geprobeerd het geheel er leuk uit te doen zien met leuke kleurtjes en zowaar bloemen in de tuin. De weg voerde door kampongs en een jungle achtige setting. Als laatste een kleine afslag naar links over een hobbeldebob weggetje. Als je niet wist dat het bestond was je er geheid voorbij gereden of dacht je dat je vast niet goed zat, maar dat zaten we wel. Getuige de lange rij auto's die in de berm geparkeerd stonden. Het was duidelijk : we zijn niet de enigen. De kinderen alweer aan het mopperen en ik maar volhouden dat wanneer ze 20 zijn dit toch wel een leuke ervaring vonden. Eenmaal bij de waterval was het er afgeladen vol met spelende kinderen (allemaal met kleren aan) en etende ouders. Overal waar je keek zag het er 'zwart' van de mensen. Vooral omdat ze bijna allemaal en zwart T-shirt dragen. Geen idee waarom, het zal welde Maleise mode zijn denk ik. En dat niet alleen. In plaats van dat wij naar de atrractie kwamen kijken (de waterval dus) bleken wij de atrractie van het weekend te zijn!! Nee, we vielen echt niet op hoor met twee hoog blonde kindertjes. Nou die zwemspullen bleven mooi in de tas. Hup een paar foto's maken en wegwezen hier.

Zondag gingen we naar het Nationaal Museum. We reden er zowaar in een keer naar toe. Dat mag in de krant. Tja ik denk dat we het toch nog onder de knie krijgen, foutrijden heeft zijn vruchten afgeworpen. Nu weet ik vrij snel waar ik ben en waar ik vooral niet moet afslaan. Maar goed het museum was stiekem best leuk en Max heeft een grote belangstelling voor de mensheid, vooral die van rond de tweede wereld oorlog, gekregen. Dat is leuk om te zien. Na het museum zijn we naar een shopping mall gereden om scones met room en jam te gaan eten. In deze giga mall troffen we gelukkig een vrij tafeltje en er stond net een drakendans op het punt om te beginnen. Dat zijn leuke dingen om te zien. Vooral wanneer blijkt dat dit de enige echte drakendans schijnt te zijn. Dan springen de twee deelnemers onder het pak over palen die 1-2 meter hoog zijn. Met harde trommels en bekkens maken ze een lawaai van jewelste maar het trok wel de halve mall aan. De trappen zaten vol alsof je in het theater zat. Maar hoe moeilijk een bestelling kan zijn bleek ook heel snel. Twee 7-up, een koffie en een warme chocomel, hoe moeilijk kan het zijn. Nou heel moeilijk. De 7-upjes verdwenen bij de buren op tafel, de koffie ging naar de achterburen en de warme choc is helemaal niet gekomen. Dan de 3 scones en een choco muffin. Ook heel lastig hoor! De muffin is geloof ik langs drie tafels geweest, de scones waren zowaar meteen goed, maar nog steeds geen choc. Wel een mango jogurtdrankje. Wel lekker maar niet besteld, echt niet? Nee echt niet sorry. Uiteindelijk alles gehad en opgegeten kwam de rekening. Met de yogurtdrank,argggg. En dan mag ik niets zeggen van Ernst. Zelfs Max zegt waarom ze niet 'gewoon' het tafelnummer op het briefje zetten, hoe moeilijk kan het zijn. Nou heeeeel moeilijk dus.

Maar wat nog moeilijker was, was een Maleis rijbewijs aanvragen! Nu had er in de vernieuwde flits (maandblad van NL's in KL) een stukje gestaan over wat je allemaal moest meenemen en invullen. Dat had ik dus allemaal netjes gedaan en ben op weg gegaan naar een soort burgerzaken maar dan in Maleisie. Een grote wachtruimte met 20 loketten en een nummertjes omroepster. Ik weet nu precies hoe ik tot tien moet tellen in het maleis. Ik had nummer 1446 en we waren bij 1338. Honderd wachtenden voor mij!! Kun je het je voorstellen? Dan vinden wij het al vervelend als er tien mensen zitten te wachten in Rosmalen. Maar goed, ik was goed voorbereid en had een boek meegenomen. Ik had alle tijd van de wereld ervoor vrijgepland want ik wist van te voren al dat dit niet binnen tien minuten klaar zou zijn. Maar met 20 loketten moet het toch niet zo heel lang duren, zou je denken. Nou wel als er maar twee van bemand zijn!! Na een uur rustig lezen (als je dat rustig kunt noemen als er voortdurend satu, tiga, tiga,sepuluh geroepen wordt) kwamen we in de buurt van mijn nummertje. Ik begon het zowaar spannend te vinden. Zou het ineen keer goed gaan? Heb ik echt de juiste papieren en kopieen bij me. Mis ik niet iets? Pasfoto? Ja, ik had alles. 'Satu, empat, empat, enam' Bingo! Ik met mijn handeltje naar de balie. Mijn liefste glimlach op en vooruit met de geit. Geef mij dat mooie roze papiertje (ook hier is het roze). Na drie minuten zegt de meneer dat hij een engelse vertaling van mijn rijbewijs moet hebben. Ik zeg hem dat dit het is. 'Jamaar waar is het origineel?'' In NZ!'. 'Ik moet een origineel van de ambassade hebben met een stempel erop'. Wat is er mis met deze engelse vertaling? Engels is engels, toch? Nee dus. Ik kon weer vertrekken. Er viel niks meer te onderhandelen. Arrrggghhhh!!!!!!!!!

Met lichtelijk nog wat stoom uit mijn oren stap ik de NL ambassade binnen, althans dat was de bedoeling maar ze lieten me er niet in. Wel godver.....Na drie minuten voor een glazen deur te hebben gestaan mocht ik dan gratie gods (leek het wel) naar binnen komen. Ook daar weer 'even' wachten. O een vertaling van je rijbewijs, ja hoor dat lukt wel. Nog even wachten. 'Dat is dan 125 RM' Nondejen, geldkloppers. Het rijbewijs alleen kost maar 30 RM (8 euro). Ben je gewoon 4x meer geld kwijt voor een vertaling dan voor een rijbewijs!! Ik kon echt niet meer lachen tegen die mevrouw (ze kan het ook niet helpen dat weet ik wel). Vandaag vol goede moed weer de gang naar burgerzaken gemaakt. Dit keer in de ochtend misschien scheelt dat. Inderdaad, nu maar 30 wachtenden voor mij. Weer boekje lezen (is nu bijna uit) en daar mocht ik het weer proberen. Dit keer een mevrouw, met het verstand van een koe plus 1 extra gen (anders zou ze de keuken onderschijten). Alle papieren 3x doornemen, pasfoto, ja alles leek nu echt te kloppen. 2 minuten later komt ze met mijn paspoort terug. Moet ik zelf een fotokopie gaan maken van de immigratiestempel! Huh? Waar moet ik dat dan gaan doen? Ja daar ergens. Ik weer met een gezicht dat op donderen stond (tis dat ik geen racket in mijn handen had anders had ik daar allang mee gegooid) de hal uit en een andere hal in om op zoek te gaan naar een kopieer apparaat. Uiteindelijk gevonden en 30 cent betaald. Weer terug naar mijn loket maar daar zat ondertussen alweer een volgend slachtoffer. Dan maar weer boekje lezen. Nou ik was weer aan de beurt en na enig wachten dan toch eindelijk dat felbegeerde roze geplastificeerde kaartje. Hoera!!!

Vervolgens wordt ik volgens mij geflitst door de politie op weg naar huis. Ben ik blij dat ik niet meer illegaal rond rij!!!

Tis stil aan de overkant

Het is stil aan de overkant. Zowel hier als bij jullie gebeurt er geloof ik niet zoveel. Of ik vind het niet de moeite om het op het blog te zetten, of jullie denken dat wij niks meer willen horen over NL en het weer. Van de week, zondag, moesten de kinderen hockeyen en waarempel regende het die ochtend. Dat komt niet vaak voor hier. Meestal is het een stralende zonnige dag, maar nu bleef het de hele dag grijs en grauw en miezerde het de hele dag door. Meteen verschenen de klaagliederen op facebook van mede KL-lers. Wat ze in godsnaam de hele dag moesten gaan doen met de kinderen en opa's en oma's. Het schijnt nu opa en oma tijd te zijn onder de nederlandse gezinnen. Maar wij hadden juist heerlijk genikst! De kinderen speelden de halve dag boven met de lego en de playmobil (dat gebeurt niet zo heel vaak, helaas) of maakten huiswerk en speelden op de Wii. En ik achter de computer zoekend naar items die ik kon gebruiken voor mijn adressen boek met als thema Vervoer. Ik heb het nu kei druk met twee pagina's aan informatie te vinden die in 'de Flits' wordt gepubliceerd. Maar het is wel leuk om te doen hoor en het houdt me van de straat. Wij hadden dus even het idee dat we gewoon thuis in Rosmalen waren, maar dan wel bij een temperatuur van 26 graden (het is koud momenteel ;-)). Maar goed, we moesten ook nog kadootjes voor Janne haar verjaardag kopen en dat hebben we tijdens het hockey gedaan.

Maandag was Janne jarig en moesten we heel vroeg opstaan om haar alle kadootjes (ook die van opa en oma) te kunnen geven voordat de bus naar school vertrok. Op school heeft ze op (niet zelfgemaakte) stroopwafels getrakteerd en dat waseen enorm succes. Iedereen vond ze lekker (gat in de markt?) en wilde meer, meer en nog meer. Aan het einde van de dag had de maid speciaal voor haar aardappelen gebakken met kip enboontjes met mayonaise, mmmmmm dat was lekker. Ijs met slagroom na en haar dag kon niet meer stuk. Het kinderfeestje houden we nog een keer maar wanneer? Dat van Max moet ook nog gevierd worden maar we en hij weten niet wat te doen en wie uit te nodigen. Lastig is dat soms hoor. Maar dat komt allemaal wel goed een keer.

De borrel bij de ambassadeur was wel aardig, maar niet echt spectaculair te noemen. Zelfs de befaamde bitterballen heb ik 1x voorbij zien komen, en die waren niet eens lekker ook. Van Dobben bitterballen zijn blijkbaar heel beroemd maar ik vind ze niet echt om naar huis te schrijven. Het leuke was wel dat we op de fiets ernaar toe konden en dat trok natuurlijk de nodige aandacht, haha. De kinderen waren logeren bij Suus en E en de volgende ochtend zouden zij ze meenemen naar het schaatsen. Heerlijk de avond,nacht en ochtend voor onzelf om bij te komen van de drank. Zondag 23 januari dus geschaatst met zijn allen. Was weer leuk, vooral omdat het in je korte broek was! Ook de snert met echte rookworst was present dus dat was smullen. In de namiddag nog een chinese blouse voor Max gekocht in chinatown, alwaar een sateetje en lemon chicken met een biertje op het terras genuttigd werd. Leuk hoor, buiten op het terras eten. Dat heb je hier ook niet zo echt, vandaar dat wij er blij mee waren. Ik hoor jullie al denken; 'die zijn gestoord'.

Nu vallen mijn ogen dicht van de luiheid en met een half zieke Janne op de bank wil een tukkie wel lukken. Hier heerst griep en buikklachten en overgeven en ik heb Janne vandaag van school moeten halen omdat ze had overgegeven. Zo te merken is er niet echt iets ernstigs aan de hand maar ze ziet wel bleekjes al een paar dagen. Uitkijken dat we het niet allemaal krijgen, zou zonde zijn met chinees nieuwjaar voor de deur. Op naar de draken en leeuwen dansen en twee extra vrije dagen! Ik heb de maid gisteren een mooie nieuwjaarskaart met 88 ringgit gegeven. 88 schijnt gekluk te brengen dus ze was erg blij, getuige de sms die 's avonds laat nog binnen kwam.

Weltrusten.....

Taipusam

Thaipusam is een jaarlijks terugkerend Indiaas Hindoe feest waarbij hindoes zich blootstellen aan zelfkastijding, pijn en trance. Hiermee willen zeLord Subramaniam een eer bewijzen. Dit bestaat uit een soort klankschaal met deksel waarin melk zit die op hun hoofd gedragen wordt (als je te moe wordt mag het ook in je arm). Maar het staat vooral bekend om de traditionelealtaren (kavadi's) die op de nek van (meestal) een man over een bepaald traject gedragen worden en vooral niet te vergeten, de pinnen en haken die door lip, wang, borst of rug geslagen worden. In Maleisie hebben ze de Batu Cave dat alstoneel dient. Officieel begint de route vanafdehindoeistische Sri Mahamariamman tempel die in Chinatown staat op zo'n 15 kilometer afstand van de Batu Cave. Maar eerlijk gezegd heb ik geen idee of er een speciale route is afgezet waarlangs de soort bedevaart gangers langs komen. Wij zijn dus gister avond getuige geweest van dit spectakel (want dat is het toch wel hoor) en het voelde op een gegeven moment een beetje aan alsof je de wandelaars van de Nijmeegse vierdaagse binnen haald die over de weg der Gladiolen met het einde in zicht ook nog even de 272 traptreden omhoog moeten alvorens ze hun einddoel bereikt hebben. Met name mannen met haken in hun rug waar appels en sinaasappels aan hangen of belletjes. Sommigen met lange touwen aan die haken waar iemand aan loopt te trekken en te hangen. We hebben zelfs iemand (en volgens mij was het een vrouw) gezien die helemaal behangen was met bloemkransen en zowel in haar rug als borst haken met touwen had. Er werd dus van voren en van achteren getrokken. Of ze uiteindelijk na een ronde over de fly-overs de trappen nog gehaald heeft weet ik niet want in het begin kwam ze al geen meter vooruit. Misschien loopt ze er nu nog?

Ik moet de kids ophalen ben zo terug.....

Daar ben ik weer. Waar was ik...o ja enge taferelen. Nee hoor ik als operatie assistent moet wel ergens tegen kunnen, dus ik vond het niet jakkes maar meer van:' waarom doen ze dit in g..snaam?' wat mij ook verbaasde was de conditie van verschillende mensen die de trap op gingen. Nou hoef je van mij niet te rennen hoor maar een paar keer oefenen voordat je aan dit hels karwei gaat beginnen lijkt mij geen overbodige luxe. Zelf ik kon voor de derde keer die trapen op. Welliswaar zonder altaar op mijn nek maar daar heb ik het ook niet over. Ik zou het ook nog wel met een kommetje melk op mijn hoofd kunnen (denk ik) zonder daarvoor in trance te moeten zijn. Kijk als je met al die pinnen in je lijf als een os die trap op moet dan snap ik dat dat heeeeel vermoeiend is en dat het wel handig is als je dan in trance bent, maar 'gewoon' een bakje melk naar boven brengen? Ik zal het wel niet helemaal goed zien. Desalnietemin is het voor velen een hele prestatie, begrijp mij niet verkeerd.

Ik zal snel wat ruimte maken voor de foto's want ik neem aan dat je die wel wilt zien. Het is in de avond dus de kwaliteit is niet om naar huis te schrijven met mijn 'wegwerp' digitaal cameraatje (tijd voor een nieuwe?) maar ik heb de beste eruit gepikt, dus heb nog even geduld. Ze zijn onderweg. Het was wel een hele ervaring die we hebben opgedaan. Het heeft heel veel voeten in aarde gehad om uiteindelijk toch te kunnen gaan maar we zijn heel blij dat het gelukt is. Ook weer een 'once in a lifetime'! Maartje bedankt voor het oppassen (mocht je dit blog ooit eens lezen en succes op de Perhentian eilanden)

Belangrijke mededeling!! Je hebt nog een week de kans om een prachtige reismet de KLMnaar Kuala Lumpur te boeken en dat voor maar 640 euro retour!! Dus mocht je zin hebben? Het logeerbed staat klaar.

Tandarts

Zo, iedereen de feestdagen goed door gekomen? En niet te vergeten al die prachtige sneeuw. Eindelijk een witte kerst voor Nederland!! Het enige witte dat wij 2de kerstdag gezien hebben waren de witte koppen op de golven van Strait Cook, waar we met de veerboot overheen moesten om naar het zuider eiland te komen. Maar genoeg over NZ, jullie zijn waarschijnlijk nog niet eens bij met het enorme opgespaarde verhaal dat we de laatste keer op de weblog geplaatst hebben.

Wij zijn weer terug gekeerd op aarde en dat gaat ons gelukkig redelijk goed af. De kinderen zijn weer naar school en vinden het leuk. Ernst is weer hard aan het werk en ik heb mijn draadje ook weer gevonden geloof ik. Een beetje tennissen, lunchen, computeren, taxi spelen, boodschappen doen enz. Hetzelfde eigenlijk als in NL. Afgelopen zaterdag hadden de kinderen Nederlandse school. Janne in de ochtend en Max in de middag. Gelukkig mocht Max bij een vriendje logeren dus daar hadden we geen omkijken naar. Die hoefden we pas om 6pm weer van school op te halen. In de ochtend had ik Janne weggebracht en daarna een potje getennist. Dat ging allemaal niet zo heel denderend want ik werd afgeleid door mijn haren die iedere keer voor mijn ogen vielen (ik was mijn pet vergeten) maar wat eigenlijk nog veel erger was, was dat ik met inslaan mezelf een gebroken tand heb geslagen!! Nou ja het klinkt heel groots en zo voelde het met mijn tong ook aan, maar het was een hoekje van 3 bij 5 milimeter. Ik had het stukje in mijn hand en dacht: 'oeps' en meteen daarachter aan 'chips' en dan de minder gekuiste versie. Maar goed ik heb dus verloren en ben vandaag naar de tandarts geweest. Hij heeft het er weer mooi aangemaakt. Lig je daar in de stoel en dan komt zo iemand met drie voorstellen. De opties werden ook steeds duurder,ha,ha. En wat ik al verwachtte gebeurde ook. Mijn eigen tandarts in NL wil dat namelijk al jaren doen. Hij stelde voor om een facing op beide voortanden te plakken (van keramiek/porselein) dat heel stevig is en doet lijken alsof je voortanden netjes recht staan ipv scheef zoals bij mij het geval is. Maar daar trap ik mooi niet in en ben gewoon voor de normale reparatie gegaan. Die anderedingen kunnen altijd nog, toch? Dus alles zit er weer aan en ik kan weer vooruit. Op naar het Taipusam festival en de nieuwjaars borrel en het schaatsen. Genoeg voor een volgend verslag zou ik zeggen. Tenzij er niks bijzonders gebeurt maar ik geloof dat in ieder geval Taipusam wel een heel aparte ervaring zal worden die ik graag met jullie deel.

See you

De Walvis....of weer niet?

Deze laatste ochtend in Nieuw Zeeland zou dan echtons toetje van de vakantie moeten worden. En wel een met heeeeel veel slagroom, hopen we. Met vol goede moed open ik het gordijntje van de camper om het weer te bekijken. Hmmmm, mistig. Maar wel windstil. Het is half 7 dus het duurt nog wel even voordat we weer op open zee zitten en er is dus nog tijd voor de wolken om weg te gaan. Geen paniek. Alleen gaan die wolken wel weg door wind......als het maar niet zoveel is dan. Na een snel ontbijtje (je moet toch een bodempje hebben voordat je gaat varen) vertrekken we naar de boot. Heel het verhaal weer opnieuw over zeeziekte en golven enz. Niks van aan trekken, het kan niet erger dan gisteren denk ik dan maar. Voor de zekerheid toch maar weer zo'n pilletje ingenomen. Dit keer Janne ook. Althans dat was de bedoeling maar het was zo'n groot plakkerig antibiotica pilletje dat ze met geen mogelijkheid weg kreeg. Nou ja, dan maar niet. Dit keer was de zee ons gunstig gezind, alhoewel dat gisteren in het begin ook zo was. Niet aan denken. Na een kwartiertje varen (we hadden een andere schipper maar wel dezelfde walviszoekster) werd er vanaf de linker kant van de boot opgewonden geroepen. Er kwamen een paar dolfijnen naast de boot zwemmen. Dat is in ieder geval al meer dan we gisteren gezien hadden dus de trip was al voor50% geslaagd. Aan onze kant kwam de grote albatros voorbij vliegen met een spanwijdte van bijna 4 meter! da's wel veel. Tijd voor de eerste stop in het walvis gebied. We hebben geluk! Er is iets in de buurt dat echo klikken maakt en niet eens zo heel ver uit de buurt. Iedereen weer in de boot, en warempel waren er nu al meer mensen zeeziek dan op de hele tocht van de dag ervoor, de watjes. De volgende stop werd een succes! Het bleek dat walvis 'Tiaki' in de buurt was en op het punt stond om boven te komen. Er cirkelde al een helicopter in het gebied en al snel bleek dat we niet de enige boot waren. Toen duidelijk werd dat ze er een gevonden hadden zag je ook in de verte een boot op volle snelheid aan komen varen. De spanning steeg. En ineens riep een medetoerist dat hij hem gezien had, en nog wel aan onze kant van de boot! Wij kijken maar we konden niks vinden. Je verwacht een joekel van een beest te zien drijven maar je zag alleen maar water, zover je kon kijken. De kapitein had het ook gezien en zette meteen koers naar de plek. Iedereen het dek, achtersteven en bovendek op, en ja hoor daar was hij! Wat een beleving, zo gaaf. Een echte walvis in het wild hier recht voor mijn ogen. Honderd foto's gemaakt natuurlijk (allemaal hetzelfde en veel water weinig vis) en nu was het wachten op het moment dat hij ging duiken want dat zou het moment zijn dat je zijn staart boven het water uit ziet komen. na een minuut of 8 was hij ineens uit het zicht verdwenen. Nou ja zeg, gaat ie zomaar onder zonder te zwaaien. Maar nee dat was een voorbode voor het duiken, hij kwam weer boven en weer onder en toen zag je een voor een heel langzaam en bedeesd de ruggewervels boven water uit komen en de bemanning riep:'fotocamera's klaar! En daar komt de staart!. Op de goeie gok knip je een foto in de hoop dat 'het' moment er op staat. (het licht scheen op het schermpje dus ik had geen idee waar hij was), en je wilt het toch ook met eigen ogen zien en niet door je fotocamera. En daar kwam zijn staart en weg was zijn staart. En dan sta je daar in de middle of no where met 40 man op een boot.

Aangezien we de walvis redelijk snel gevonden hadden hadden we nu wel tijd om op zoek te gaan naar andere zeedieren, zoals dolfijnen. Uiteindelijk zaten midden in een school van zo'n 100 dusky dolfijnen (de acrobaten van de zee genoemd). Geweldig, ook voor ons alle vier de eerste keer in ons leven dat we ze wild zien. En ze maakten er inderdaad een hele show van. Heel leuk om te zien. Janne heeft ze vanaf haar stoel binnen door de raampjes bekeken want die voelde zich niet helemaal lekker. Het duurde even voordat ik het in de gaten had dat ze binnen zat,ocherm. Eenmaal terug op vaste land ging het wel weer en was het tijd voor een overheerlijk broodje van de subway. Daarna was het echt tijd om nog het laatste stukje door NZ te rijden. En wel naar Christchurch. Via de senic route, we geven het niet op, ookal duurde dat langer dan gepland. Eenmaal in Christchurch hadden we geen tijd meer om iets van de stad zelf te zien (dus we konden ook niet de ramptoerist uithangen na de aardbeving van afgelopen november en de naschok van 2de kerstdag). We hadden amper tijd om de camper op te ruimen, te poetsen en te legen. Om 5 over half 5 namen we afscheid van ons autootje en werden we naar het vleigveld gebracht alwaar het wachten ging beginnen. Gelukkig had Ernst nog net voordat we vertrokken bedacht dat hij iets vergeten was maar wat? Paspoorten en laptop zaten nog onder de bank in de kluis!! Pfffff nog net op tijd.

Buiten was het heerlijk weer en we hebben 2 uurtjes op het grasveld voor het vliegveld liggen wachten. Daarna binnen wat gegeten en ingechecked. We vertrokken om 9 uur in de avond en kwamen om 10.15uur aan in Auckland. Daar moesten we weer wachten en vertrokken we om 03.15uur 's nachts naar Brunei. Daar kwamen we om 7 uur in de ochtend (plaatselijke tijd, 5 uur verschil) aan en moesten we wachten tot 3 uur 's middags totdat we het laatste stukje van 2 uur naar KL konden afronden. Poe, poe dat viel niet mee. In de ochtend hadden we wel een bustour van een uur door de stad Brunei en dat was een prettige afleiding maar daarna duurde het toch nog erg lang hoor. Tja, dan hadden we maar voor de rechtstreekse vlucht moeten gaan (die iets duurder was). Toen nog met de taxi naar 'huis' en om 9 uur lagen we allemaal uitgeteld op bed. De volgende ochtend wel uitgeslapen tot 10uur dus we waren in een klap over onze jetlag heen. Fijn hoor dat de kinderen daar ook geen last van hebben en meteen in het juiste ritme zitten.

Kortom het was weer een hele belevenis en we hebben erg genoten!! Nu zitten de kinderen weer op school en vinden het gelukkig weer erg leuk. Ook Knabbeltje de hamster heeft zijn logeer avontuur overleeft dus we zijn weer compleet en kunnen we aan onze laatste 6 maanden van ons avontuur beginnen. De uitjes staan alweer gepland. Volgende week gaan Ernst en ik naar het Taipusam festival waar de hindoes met pinnen in hun ljif de trappen van de Batu Caves gaan beklimmen. Een feest waar 10 duizenden mensen op af komen dus ik ben benieuwd. Daarna is het weer schaatsen met de NL vereniging en de nieuwjaarsborrel bij de ambassadeur komt er aan waar we voor de bitterballen gaan. Dus we vervelen ons nog niet da's wel duidelijk. Ook komt er trouwens het chinees nieuwjaar weer aan en dit keer wil Max wel verkleed naar school, dus ik moet weer een keertje naar Chinatown.

Gong Chi Gong Chi Fa !!!!

Het naderende einde van de vakantie in NZ

Het einddoel van vandaag was de Franz Josef Glacier aan de westkust. Omdat het bijna stormde leek het er in de verste verte niet op dat het vandaag nog droog zou worden. Voor ons niet zo heel erg want we hadden best nog wel wat te rijden. Onderweg boodschappen gedaan en een warme chocomelk gedronken. Toen we buiten kwamen was het ineens helemaal blauw. Hè, hoe kan dat nou? Genietend van het zonnetje rijden we verder via Ross, een vroegere nederzetting van een goudzoekers dorp. Je kon hier een pan huren voor 10 dollar per dag en dan kon je zelf goud gaan zeven. Ja duh, alsof er hier nog iets te vinden valt. Max denkt van wel. Ikke niet, want anders zou het hier veel drukker geweest zijn. We wandelen een kleine route via een beekje met een goud vindplek (maar door de vele regen is ook deze behoorlijk woest en valt er niks te zeven). Daarna berg op en door een prachtig mosbos via smalle paadjes langs goudmijn ingangen. Ik was de enige die geloofde dat het niet meer ging regenen vandaag en had dus geen regenjas aan. Jammer dan moeders, toch nat geworden, hi, hi. Maar wel goud gevonden hè!! De dames lieten de heren even wachten want die hebben nergens oog voor. Ja, voor de grote dingen maar details als goudfliebertjes in een klein waterstroompje, nee. En wij wel dus wij hebben echt goud gevonden. Je wordt er weliswaar niet rijk van maar toch. Een mopperende kinderhand is gauw gevuld. Het is wel grappig om mee te maken. Gelukkig hebben onze kinderen niet allebei op de zelfde dag een off day, maar om de beurt, en dan niet eens de hele dag. Ze zijn snel bijgetrokken als die saaie wandeling ineens heel interessant blijkt door goud te vinden of dat er een heel spannende hangbrug hangt, of dat we met de kabelbaan terug gaan, of dat mama ineens tikkertje gaat spelen. Op naar de gletsjer.

We komen vrij laat aan op een top 10 camping (waar we dus 10% korting krijgen) en het is best heel fris. Maar we hebben het geluk dat rond 8 uur de lucht weer blauw wordt en we zowaar de besneeuwde toppen van de tegenover liggende bergen kunnen zien. Volgens de mevrouw van de camping is het al een tijdje geleden dat het weer goed was, dus je hoort ons niet klagen. De volgende dag is het stralend blauw en dus een prima dag om ‘even' naar de voet van de gletsjer te lopen. Je kon een trip van een halve dag maken en dan ga je op de gletsjer met pikhouwelen en van die punten onder je schoenen, maar die was niet geschikt voor kinderen. En daarbij is het aanzicht mooier dan erop lopen (vind ik). We waren vrij vroeg dus het was nog niet druk. Er kwamen me toch blokken ijs via de smeltrivier naar beneden, daar werd je akelig van. Die zomer moet niet te lang duren hier anders is er straks niks meer van die gletsjer over! Althans dat lijkt zo. Ik vraag me toch al af hoe een waterval kan blijven stromen. Op een gegeven moment moet dat water toch op zijn. Zeker als het een regenwater waterval is. De wonderen der natuur zal ik maar denken. De ochtend was weer prachtig ingevuld en een beetje moe maar voldaan vervolgen we onze weg naar de Fox glacier die op een kwartier rijden verder ligt. Helaas blijkt de weg ernaar toe afgesloten te zijn (waarschijnlijk door de overvloedige regenval) en besluiten we niet de 5 km er naar toe te lopen maar door te rijden naar onze volgende bestemming. De kinderen hadden ook geen zin meer om te lopen (één gletsjer op een dag is meer dan genoeg, verwende nestjes). Onderweg hebben we ons weer zitten vergapen aan die mooie natuur die NZ rijk is. Het houdt maar niet op. Aan Bruce bay, een verlaten strand op de route, hebben we geluncht op de rotsen op het strand. Wat een leven....Onze namen zijn vereeuwigt op de keien die er lagen. (nou maar hopen dat het niet gaat regenen, het was namelijk met potlood). Na een poosje was het weer tijd om verder te gaan. Omdat het rijden erg opschiet besluiten we om verder door te rijden dan gepland. We gaan op zoek naar een natuurcamping net voorbij de Haast pas. Het weer was nog steeds mooi dus we konden lekker lang buiten zitten (dachten we). Het stikte er van de zandvliegen, kleine zwarte vliegjes die heel vervelend steken. Je voelt ze pas als het te laat is en we worden al snel in de camper gedreven. Het schijnt dat ze alleen rond de west kust zitten dus eigenlijk zouden ze hier niet mogen zijn want we rijden richting het zuid oosten, naar Queenstown. Maar ja ze hebben geen kaart bij zich, maar jeuken enorm, zelfs na een paar dagen nog. Grrr...

Donderdag 30 december brengt ons naar Queenstown. We nemen de gondel naar boven alwaar het hele dal te overzien is. Het dorp of stad, weet ik eigenlijk niet zeker, staat bol van de outdoor activiteiten. Para-gliden, speedboot varen, raften enz. Wij houden het beschaafd en gaan sleeën. Met een karretje op wieltjes van een baan naar beneden. Eerst moest je het oefenbaantje doen en daarna mocht je op de gevorderden weg. Gaaf man!! Soms heeft meer gewicht hebben een voordeel, je gaat namelijk veel harder, whoa!! Ernst moest nog wat oogdruppels kopen,want die heeft ineens heel erg veel last van hooikoorts gekregen. Ha, ha hooikoorts in december, wie had dat nou gedacht dat ie nog eens hooikoorts met oud en nieuw zou hebben? Wij niet, maar hij heeft het wel dus....door het dorpje gewandeld, dat eruit zag als een après- ski plaatsje en heel veel leuke outdoor winkeltjes waar mama weer eens niet mocht kijken. Wel zagen we een groep toeristen met lange zwarte capes aan die op het punt stonden om mee te gaan met zo'n super wendbare speedboot. Terwijl het weer wat minder werd en zelfs fris met een windkracht 5 was ik heel blij dat we dat niet gaan doen. Ik wordt al misselijk van het idee van al dat geklots. De breakdance op de kermis is er niks bij en dat is al niet mijn favoriete attractie. Om wat tijd op ons schema te winnen besluiten we door te rijden naar Te Anau, in de richting van Milford Sounds ( een ‘must see' op NZ). We hadden de sounds eigenlijk al geskipt omdat dat nog eens 120 km enkele reis zou zijn en daar hadden we geen tijd voor, maar nu alles zo voortvarend gaat proberen we het toch. Om 7 uur 's avonds bereiken we Te Anau, een toeristisch dorpje aan het begin van de zeer pittoreske route naar Milford Sound. Niet dat het druk is met toeristen maar het had gekund aan het aantal hotel en motels te zien. Blijkbaar is 30 december niet een dag om hier te zijn. Genoeg plek op de camping. We werden vooraf aan de reis gewaarschuwd dat we in een hele drukke vakantie periode zouden zitten met in karavaan rijden van plaats naar plaats maar ik weet niet waar iedereen is hoor, maar in ieder geval niet op onze route. Ook de campings hebben plek zat, ook zonder reserveren. We staan zo'n beetje om de dag op een camping met stroom. Dat moet van de kindertjes anders kunnen ze de DS niet opladen en dat betekent bijna 2 dagen zonder DS en dat kan natuurlijk niet. Ook wel handig om brood te roosteren in de ochtend dus stroom heeft zo zijn voordelen dat is waar. Vaak maken we gebruik van Top 10 campings die allemaal hetzelfde concept hebben. Het varieërt alleen wel een beetje in speeltuinen en jammer genoeg treffen we net iedere keer een camping met bijna niks aan speeltuin. Terwijl Janne elke keer wel vriendjes maakt op de trampoline of in de houten speelboot, is het Max die daar net iets te oud voor wordt en graag met zijn DS in het hoekje van de bank gaat liggen. Ach, hij heeft ook vakantie,toch? Wat eigenlijk iedere camping in NZ wel heeft en daar kunnen ze in Europa in ieder geval nog wat van leren, een keuken waar je met soms wel met 8 man op een rij je potje kan koken. Zelfs de pannen zijn te leen,niet helemaal ideaal maar als je backpacker bent en die zooi niet mee wilt of kunt nemen dan is dit een uitkomst. Je kunt er ook aan een tafel eten en buiten staan meestal 2 BBQ op gas waar je kunt BBQen. Alle toiletblokken zijn super schoon met toiletpapier en douches met heet water en ook nog een goeie straal. Vrij luxe dus.

Het is vrijdag 31 december en we gaan met de boot door het fjord varen. De route er naar toe is weer van een onbeschrijflijke schoonheid. Niet meer normaal gewoon. Op de foto's komt het niet tot uiting maar gelukkig staat het wel allemaal in onze herinnering gegrift. Na bijna 2 uur rijden komen we bij de sounds aan. Parkeren en hup op de boot. We varen een rondje door de fjord naar het gat naar open zee en keren daar weer om. Onderweg vergapen we ons weer aan de natuur en luisteren aandachtig wat de kapitein te vertellen heeft. We ontdekken zelf zeehonden, helemaal live op een rots! Voor het eerst in ons leven zien we zeehonden in het wild. Prachtig. De kinderen vermaken zich binnen met de gratis thee en lopen heen en weer van beneden naar boven en kijken een keer over de schouder van de schipper mee. Zij vinden het allemaal wel leuk als het maar niet te lang duurt. En achteraf zeggen ze altijd dat het saai geweest is, maar ze hangen wel over de reling wanneer we bijna onder een waterval varen of langs de zeehondjes. En toch was het saai. We moeten er maar alvast aan wennen dat alles saai wordt voor ze ben ik bang. Op de terugweg hebben we tijd om alle bezienswaardigheden onderweg te bekijken, en daardoor is het al gauw bijna avond en vinden we een natuurcamping aan een kabbelend watertje alwaar wij onze oud en nieuw nacht gaan doorbrengen. Heel even stiekem denken we nog dat we ergens een vuurpijl de lucht in zullen zien of horen gaan, maar we zijn bang dat we de rustigste en stilste oudjaars nacht van ons leven gaan beleven. De kids vielen om 23.00uur om van de slaap en speciaal voor hen hebben we een uur eerder de klappertjes die we hadden meegenomen laten knallen. Ook hier werden we overvallen door de zandvliegen dus er was weinig eer aan te behalen. Ook niet omdat al het kruid al uit de knalletjes was gevallen, dus een succes werd het niet maar goed we hebben het geprobeerd. Om twaalf uur precies stonden we met zijn tweeën dus zonder champagne elkaar aan te kijken. 'Ja jij ook een heel gelukkig Nieuwjaar!' Ik was al mijn tanden aan het poetsen (zo romantisch als ik ben) terwijl Ernst bedacht had te toosten met een glas rode wijn. Terwijl hij de halve avond loopt te zeggen dat we voor 12 uur op bed liggen want er gebeurt toch niks buiten. En ik wilde eigenlijk het magische moment ook hier wel eens meemaken. Nou, uiteindelijk werd het dus rode wijn en een toost op het nieuwe jaar en dat we nog maar heel veel mooie dingen gaan meemaken.

1 Januari 2011 begint prachtig. Een heerlijk ochtendzonnetje maakt ons wakker en we hebben een prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen van de bergen om ons heen. Wat willen we nog meer? Na het ontbijt gaan we op weg naar Invercargill helemaal in het zuiden. Verder kan niet. Aan het einde van de middag gaan we op zoek naar een camping. De top 10 camping lijkt heel klein en heeft geen speeltuin, op naar de volgende dus. Die was bij iemand in de achtertuin en had ook geen speeltuin. De volgende dan maar. Na een aantal kilometers buiten de het dorp te zijn beland zijn we blijkbaar de camping voorbij gereden of hij bestaat niet meer, in ieder geval hebben we hem niet gevonden. Op naar de laatste camping in Bluff. Dat is nog eens 20 kilometer verder naar het uiterste puntje van het zuid eiland van NZ. Laat het een mooie zijn, want op het einde van een rijdag wil je eigenlijk niet meer. Het bleek nog meer bij iemand achter in de tuin te zijn. Neeejj!. Nu we toch bij het uitkijkpunt zijn dan gaan we ook maar even kijken. We zien Steward Island en verder helemaal niks meer. Antartica is het volgende station dat je tegen moet komen. Voor de derde keer rijden we door de geheel verlaten hoofdstraat van Invercargill. Het lijkt vergane glorie maar misschien is het omdat het 1 januari is? Ik hoop het voor ze. Uiteindelijk belanden we dan toch op de top 10 camping en blijken ze wel een trampoline en een piepschommel te hebben. Ook heerlijke warme douches en twee huishonden die voor onze deur komen liggen als welkom. Als je je dan niet welkom voelt weet ik het ook niet meer. De volgende keer toch maar even verder kijken dan ons neus lang is. Scheelt zo'n 60km.

2 januari brengt ons via de zuidkust naar de Caltins. Een baai waar boomstammen versteend zijn door de zee, mooie kliffen en een vuurtoren (Nugget point) met uitzicht op het oneindige en..... zeehonden, zeeleeuwen en de zeer zeldzame geel-oog pinguins. Prachtig om te zien die zeehonden. Je ziet ze van heel hoog en daardoor zijn ze goed te zien in het knal heldere water. De pinguins hadden er minder zin in. Vanaf een uitkijk hokje kon je het strand overzien waar ze zouden moeten zijn. We hebben er welgeteld 1 gezien maar die was wel grappig en we hebben er in ieder geval een gezien. Dat kunnen de kinderen niet zeggen want die zaten achterin de auto met drie Lego transformer achtige dingen te spelen. Ze hadden niet eens in de gaten dat we gestopt waren en dat we ff weg geweest zijn, terwijl we het ze nog gezegd hebben. En dan wel heel verdrietig dat ze die ene kans in hun leven, om een echte wilde pinguin te zien, verspeeld hebben. Op naar Dunedin. Het weer is best aan de koude kant en er is geen zonnetje te vinden. Het gaat zelfs ouderwets Hollands regenen. Dunedin, een studentenstad met een leuke uitstraling, zit geheel op slot. De studenten zitten thuis bij moeders met de was en wij kunnen nog maar met moeite een supermarkt vinden die open is. Kinderen willen niet mee dus dan maar met zijn tweeën boodschappen doen. Het was me toch freezing cold in die winkel, niet meer normaal. Snel de spullen inladen en op zoek naar een BP waar we korting krijgen vanwege die supermarkt. Diesel erin en we kunnen weer op weg naar een natuurcamping op de weg naar Oamaru (klein plaatsje aan de kust dat haar victoriaanse bouwstijl nog in ere heeft gehouden). De camping wordt via een heel spannend en smal gravel weggetje bereikt (in de regen). Leuk, leuk, leuk. Met beekje en grotten in de kloof. Morgen maar een seven rond kijken wanneer het droog is. Voor nu, potje koken en op tijd naar bed. De buitenlucht maakt ons moe. De volgende morgen regent het weer of nog steeds, dat is niet helemaal duidelijk. Ernst denkt zijn snor te drukken door voor te stellen dat wij gaan wandelen op zoek naar de grot en dat hij de camper op gaat ruimen (lees: koffiedrinken). Nou daar trappen wij dus niet in. Wel in de modder die het bospad vervaarlijk glad en glibberig maakt. Maar we hebben allemaal goede schoenen dus dat moet geen probleem zijn. Wel de overhangende tak waar Janne met haar lieftallige voorhoofdje pal tegenaan loopt. De oen! De grotten blijken niet zo heel indrukwekkend te zijn en we besluiten maar gauw weer terug naar de camper te gaan, voordat we helemaal zeiknat geregend zijn. Na de koffie zijn we gereed om op weg te gaan naar Mount Cook. Dé hoogste berg van NZ (3754m, daar waar Sir Edmund Hillary zijn trainingstochtjes heeft geklommen alvorens hij de Mount Everest heeft bedwongen). Een must see dus, en hopelijk laat de berg zich ook zien. Onderweg even gestopt in Oamaru alwaar wat souveniers gekocht worden in de vorm van kiwi oorbellen, kiwi knuffeltje, kiwi glazen standaard voor op een plateautje met led verlichting, twee T-shirts en een pet. Even een kerkje van binnen bekijken en dan is het alweer tijd om ff door te toeren naar Twizel. Ja, als je dorp zo'n naam heeft dan kan het ook niet anders dan dat we er pritzel, twister of sizzle sisters van maken. In ieder geval hebben ze wel diesel en een supermarkt dus da's wel handig. Maar we hebben alleen nog maar oog voor Mount Cook en of hij uit de wolken steekt. De weg ernaar toe is weer super. Nu een droge vlakte met maar weinig begroeiing. Twee meren die zo eng blauw zijn dat je bijna denkt dat ze er iets in gedaan hebben. En een enorme bergketen met gletsjers die je op een afstand al kunt zien. Prachtige namiddag zon dus fototijd. Om een uurtje of 6 komen we bij de voet van de berg. Helemaal in mist en wolken gehuld, da's nou jammer. Het waaide er wel knoert hard dus misschien werd het nog wat. Het werd er in ieder geval niet overnachten, daar was het te winderig voor. Misschien nog een wandelingetje? Nee, we gaan terug naar Twizel, daar was toch ook een camping? Of nemen we nog even de gravel road naar de Tasman gletsjer die de langste van de zuidelijke hemisfeer is (zeggen ze). Ondanks dat op de roadmap stond dat het verboden was voor gehuurde auto's, deden we net alsof we dat nou net niet gezien hadden. Op het bord stond niks dus dan mag het. Maar al snel werd duidelijk waarom en na een kilometer of 6 zijn we toch maar omgedraaid (daar waar het kon,want de weg was zo breed als een auto). Op de terugweg nog snel een keer omgekeken en wat bleek. De top van Cook was helemaal zichtbaar geworden! Snel een foto (of 3) en hop naar Twizel. Daar op een Holiday park gekampeerd tussen de lokale NZers. Iedereen hier heeft een boot en een hele grote tent, of hele ouderwetse brede caravans (waar we in NL niet meer mee durven rijden). We hadden het laatste plekje met stroom en stonden pontificaal naast het toilethutje op een verhoogd terras. De volgende ochtend nadat Ernst zijn wond (was ik vergeten te vertellen) opnieuw had bepleisterd gingen we na het ontbijt en de koffie op weg richting Christchurch aan de oostkust. Ik had tijdens het dumpen van ons afvalwater en het leggen van de het chemisch toilet een metalen klep (de eerste die we ooit zijn tegen gekomen hier in NZ) maar half op de grendel gezet en die donderde dus bijna op zijn voet die hij op het randje had staan. Hij kon hem wel net op tijd wegtrekken maar de klep schaafde nog wel half langs zijn enkel/scheenbeen. En dat deed pijn, dat was wel te zien. Soms voel je gewoon bij jezelf de pijn die het gedaan zou hebben als het bij jou was, en dat had ik nu ook. Auwww..... Via de toeristische route reden we van het ene landschap in het andere en kwamen terecht op een natuurcamping heel ver weg van de doorgaande weg, maar weer erg mooi en idilisch met stroompje en bos met wandelpad. 'S Nachts had het geregend en het gras was dus nat. Zo nat dat we met de camper niet meer het hellinkje omhoog konden rijden. We hebben wel 5x aan moeten halen en zelfs met duwen konden we niet voorkomen dat de achter wielen gingen spollen en slippen (achterwiel aandrijving). Euhhh, dan maar dezelfde route die we de heen weg ook genomen hadden en dat scheelde een heel stuk. Dat was minder steil dus iets makkelijker. Bij het ophalen van de camper bij de verhuur had ik al gezegd dat de banden wel erg weinig profiel hadden maar volgens de mevrouw was dat volgens de regels van NZ, daar hoef je niet zoveel profiel te hebben. Ook op gravel wegen voel je de auto al glijden en dat is niet ideaal maar goed we kwamen boven en konden op weg naar Kaikoura (walviskijk dorp). Het was overigens wel een geluk dat we niet omhoog konden met de auto anders was ik mijn gympen vergeten mee te nemen. Die stonden nl onder de auto te luchten (zweetkakken).

Kaikoura, de plek waar het ons eigenlijk allemaal om te doen was. We wilden heel graag met dolfijnen zwemmen én walvissen zien. In Picton toen we net op het zuider eiland aankwamen hadden we de keuze, of links om en de walvissen als toetje als laatste van de vakantie doen, of rechtsom en de walvissen als eerste zien. Het werd links om dus de laatste 2 dagen zouden we in Kaikoura zijn. (een dag speling, je weet het maar nooit). Op een top 10 camping met springkussen en een zwembad(je) dus de kids ook weer blij (zou je denken). Maar de stroom is het allerbelangrijkste want dan kunnen de DSen weer opgeladen worden. Nou ja zeg! 'S Ochtends om half 10 stonden we klaar om met de boot mee te gaan om naar de walvissen te kijken. Alles was netjes geregeld en ook het mysterie van de boot werd opgelost. Er was nl geen mogelijkheid voor een boot om aan te meren op de plek waar het whale centrum zat. We gingen dus met een pendelbus naar de zuid kant van het dorpje waar 5 boten lagen te wachten. Het waren van die stevige speed/jet boot achtige boten waar je met 40 man in kon. Netjes allemaal een goeie stoel waar je op moest blijven zitten tijdens de tocht naar het walvis gebied. Eenmaal in dit gebied mocht je buiten gaan kijken en een luchtje scheppen om zeeziekte te voorkomen. Tijdens de briefing werd al heel veel gehamerd op dat je kenbaar moest maken dat je last kon hebben van zeeziekte en dat je een homeopatisch pilletje voor 3 dollar daarvoor kon kopen. Want de kans was behoorlijk aanwezig dat we het er niet zonder kleerscheuren vanaf zouden brengen qua zeeziek zijn. De ochtend ploeg had het nog vrij rustig gehad op zee maar onze trip werd al wat heftiger volgens de kenners. De wind zou van 30 knopen aan kunnen trekken naar 40 knopen. Nou zegt mij dat niet zoveel maar nu weet ik wel dat dat heel hard is op open zee. Als je ooit de film 'The perfect storm' hebt gezien dan weet je het wel. Nou ik kan je vertellen dat we een behoorlijk heftige ochtend hebben doorgemaakt. De heenweg was nog redelijk te hebben. Onderweg werd er vanallles uitgelegd over walvissen en de soorten die we tegen zouden kunnen komen. Ook hoe ze de walvissen op het spoor komen. Dmv het opvangen van hun sonargeluiden weet een schipper of ze in de buurt zijn. Tijdens de eerste stop mochten we even naar buiten en zoeken of we een spuiter boven water konden vinden. Het ging in dit geval om de sperma walvis (vraag me niet waarom hij zo heet want het heeft er niks mee te maken) die meestal ruim een uur onder water blijft en dan adem komt happen, tien minuten aan het oppervlak blijft en dan weer duikt voor minstens een uur. We hadden dus niet veel tijd. Het kon dus ook zijn dat hij net gedoken was en dat je een uur moet blijven dobberen op open zee. En ik kan je zeggen het was geen dobberen. De golven waren behoorlijk hoog. Maar er was nog geen walvis in de buurt dus we moesten we terug naar onze stoelen om verder te zoeken. De tweede stop hadden we meer geluk. Er was er een (of meerderen) in de buurt! Iedereen in hoogste staat van paraatheid dat dek op (twee mensen hadden al gebruik gemaakt van die witte papieren zakjes die uitgedeeld werden (waarom weet ik ook niet)). De golven waren nu wel heel erg hoog. Nog even en hij zou boven water komen, nog een klein stukje varen (we mochten wel buiten blijven staan) en dan.....Iedereen weer naar binnen, de golven waren te hoog en het was te gevaarlijk om buiten te blijven staan. De schipper voer nog een klein stukje en toen kwam het onheilspellende bericht dat we mogelijk terug moesten naar de kust omdat het weer het niet meer toeliet om veilig op zee te zijn. Hij luisterde naar de radio en kustwacht en kreeg het advies terug te keren naar de kust omdat het binnen enkele minuten onhoudbaar zou worden. Nondeju!!! Maar achteraf wel blij dat de schipper voor veiligheid ging en niet nog even had doorgevaren om de walvis te vinden. God weet hoe lang het nog geduurd zou hebben. We hebben dus niks gezien en zijn nog 40 minuten hotsieknots met wel hoogte verschillen van 4 meter terug moeten varen. Zodra de bemanning de handgrepen vast gingen houden dan wist je al wat er komen ging. Niet grappig dus. De kapitein keek af en toe om om te zien of er al iemand kotsmisselijk was en hoe de gezichten van allemaal stonden. Nou het viel niet mee kan ik je zeggen en ik was blij dat we weer aan wal waren. Het eerste wat ik zei dat ik niet nog een keer zou gaan, dan maar geen walvissen. Janne was het met me eens, wij zouden niet meer gaan. Gelukkig hebben we nog een ochtend tijd om het nog een keer te proberen. Max en Ernst hebben opnieuw geboekt en de rest zouden we 80% van terug krijgen. Na 10 minuten buiten op het strand te hebben uitgewaaid kwam ik tot de conclusie het is nu of nooit en twee keer ongedane zaken terugkeren vanwege het weer lijkt mij onmogelijk. We gaan het dus morgen allemaal nog een keer meemaken, en hopelijk dit keer met meer succes en veel minder wind en golven. Leve de Walvissendroom! De rest van de dag was het prachtig weer, 27 graden en stralend blauw. De mooiste dag van de vakantie, die we nood gewongen hebben doorgebracht aan een kiezelstrand en kuststrook waar de zeehonden voor het fotograferen lagen. Ook heel vervelend. Nog maar een nachtje in Kaikoura dan, de laatste in NZ. Morgen om kwart voor 8 in de ochtend geven we weer acte de presence bij de walvisboot, good luck en duimen.

Oud en Nieuw in Nieuw Zeeland

Dag 1

We gaan op weg naar het Waitakere Ranges Park alwaar we een wandelingetje wilden maken bij de fairy falls. De parkeerplaats die we vonden voorspelde niet veel goeds. Er lag op wel 5 verschillende plekken glas van ingeslagen autoruiten. Ehhh....misschien toch maar niet. Het werd een klein rondje van een uurtje tegenover het informatie centrum met een ruime parkeerplaats die er wel safe uit zag. Prachtige natuur met een begroeiing die ik hier niet had verwacht. Het deed aan als een soort jungle met heel veel palm en rietsoorten en enorme bomen maar met de temperatuur van een zomerse dag in de Alpen. Lekker hoor, wandelen met een fris windje, dat is al wel ff geleden dat we dat voor het laatst gedaan hebben.

Daarna alles vast sjorren en dicht klappen om onze weg te vervolgen naar de Waitomo Caves zo'n 200km. ten zuidwesten van Auckland. Onderweg verandert het weer van zonnig naar heel koud en nat. Op zich rijdt het op de wegen prima door en zelfs de camper kan tegen een stootje (ik bedoel dat hij aardig door kan trekken, geen lid van de tuf- tuf-club). Rond 7 uur arriveren we op een top 10 camping waar we een kortingskaart voor gekocht hebben en die er na 4 keer overnachten al uit hebben. Leuk, een trampoline en een zwembad. Leuk ook dat het net nu regent en alles zeiknat is. Iedereen is moe van de eerste lange rit en nog van het vliegen. We besluiten om een hamburger in het cafe tegenover de camping te gaan eten. Blijkbaar is dit de enige bar waar je kunt eten en heeft niemand zin gehad om te koken, want er zat ruim een half uur tussen de bestelling en de levering. Maar met een heerlijk biertje mocht dat de pret niet drukken. Na het eten iedereen heerlijk warm gedoucht en op tijd naar bed.

Dag 2

Kaartjes gekocht voor twee grotten. De eerste is naar een druipsteen/limestone grot ,waarvan we er al een aantal gezien hebben in Europa, maar dat mag de pret niet drukken. De tweede was wel heel erg leuk en interessant om te zien. Het was de grot die de gloeiwormpjes tot hun domein hebben gebombardeerd. Prachtig om te zien! Eerst uitleg en daarna met een bootje in het donker naar het gedeelte waar heel veel van die worpjes aan het plafond hangen. Net alsof je tussen blauwe glow in the dark sterretjes vaart. Heel mooi en indrukwekkend. Na de koffie met een muffin is het weer tijd geworden om een stukje te gaan rijden. Via een prachtig heuvelachtig gebied (zelfs nu het nog regent) rijden we ongeveer 170km naar Rotorua. Het gebied van de kraters en geisers, en van Zorb! Zorb? Dat is met zijn tweeën in een bal van een heuvel af rollen. Iets wat Ernst van een collega had gehoord en als een must-do op zijn lijstje had staan. Rond half 6 nog even snel naar de heuvel gereden waar ze aan Zorbing deden. Ookal was het weer niet echt zonnig, nat werden we toch en we hadden ons huis bij ons dus we konden snel omkleden en droge kleren aan doen. Vanaf dit moment heb ik besloten om maar niet niet al te veel naar de prijzen te kijken. Het is hier allemaal snoei duur (in vergelijking met Holland dan, en dat zijn we niet meer gewend). En het belachelijke van NZ is dat je overal entree voor moet betalen. Niet dat dat erg is maar als je 4 nationale parken wilt zien is je halve portemonnee leeg. Dan hebben ze het in Amerika beter geregeld. Je koopt een park pas voor alle parken en dan ben je klaar. Maar goed als dat het enige is dan kan ik daar wel mee leven. Dan gaan we de komende tijd gewoon op een gratis camping in het bos staan om iet wat te besparen, dan maar een keer geen trampoline of warme douche. Okee we gingen zorben. De kinderen gaan samen en Ernst en ik gaan samen in een bal. Even was het nog spannend of dat wel kon want iemand was misschien te zwaar en overstegen we het maximaal toegestane gewicht. Maar we kregen groen licht dus hup zwemspullen aan en gaan met die bal. De kinderen wilden eerst, zodat wij foto's konden maken. Wij vonden het niet zo heel erg want dan konden we meteen kijken hoe het er aan toe zou gaan. Helemaal door elkaar gehusseld kwamen ze beneden. Maar geen tranen, alleen maar bibberen van de adrenaline shock ( of was het toch de kou?) en heel blij. Zoals de teletubbies zouden zeggen:'nog een keer!' Nu was het de beurt aan ons. Eenmaal boven op de berg lijkt het otch best wel hoog. Er werd water in de bal gespoten en de meneer zei dat het koud was. Ook dat nog. Toen moesten we een snoekduik maken door het gat aan de zijkant. Ik dacht nog: je zult zien dat ik er natuurlijk in blijf steken (het gat leek niet zo groot), maar ik dook er soepel doorheen. En het water was heerlijk warm ipv koud. Een paar seconden later lag Ernst er ook bij. Dat was al lachen. Toen werden we gevraagt te gaan staan en wanneer hij 3x op de bal sloeg moesten we gaan lopen. Lopen? 'Je denkt toch zeker niet dat we naar beneden gaan lopen, dat lukt nooit!' maar de klappen werden gegeven en na drie grote passen lagen we al in de centrifuge en in een deuk. Wat een lol kun je samen in zo'n bal hebben. Het was gaaf! Omkleden, alles weer vast en op naar de camping aan het blauwe meer. Aangezien het al aan de late kant was en het ook weer was gaan regen hebben we niet veel van de camping gezien, behalve met zijn allen om half 5 's nachts naar het toilet in de storm en de kou (voor ons doen dan hè, we zijn nu Maleisië gewend. Wel een prachtige sterrenhemel met een bijna volle maan die de hele camping verlichtte, zo zie je ieder voordeel heb zijn nadeel (of andersom). De volgende ochtend vroeg op om voor 10 uur van de camping af te zijn. De reis gaat vandaag naar Taupo, maar eerst nog even naar Hell's Gate. Rotte eieren lucht met stoom en bubbelend modder opsnuiven.

Dag 3

Hell's Gate stond garant voor een leuke ochtend met veel stank en mooie foto's. Zelfs nog een voeten modderbad gehad met zijn allen. Daarna een rondje door het park gewandeld. Het weer was vandaag heel goed en dan ziet alles er heel anders uit. Het was al mooi maar nu was de route prachtig! Na twee uurtjes rijden komen we aan in Taupo (aan het grootste meer van noord NZ). Mooie ruime camping met verwarmd zwembad, speeltuin,trampoline en een reuze springkussen. Kortom de kinderen weer happy. En dan ook nog pannenkoeken eten, hun dag kon niet meer stuk.

Dag 4

In de ochtend na het ontbijt rijden we nog even langs de hoogste bungeejump met waterdip. Nog niet misschien dat ik dat ooit in mijn leven ga doen. Wat een hoogte....brrrrr. Gelukkig denken de kinderen daar ook zo over en Ernst had het gedaan ware het niet dat hij het te koud vond en het waaide te hard naar zijn zin, huh huh. Daarna een stopje bij de Hutu waterval. Je kon met een hele snelle speedboot met zijn tienen erin over de rivier racen tot aan de waterval. Soort raften maar dan op een hele snelle manier met veel power enzo. Maar van bovenaf was de waterval ook mooi (en gratis,hi,hi). En nu we er toch zijn ook nog maar even langs de moonkraters voor nog maar eens een rondje rotte eieren. Blijft apart al die rook die zomaar uit de rotsen naar boven komt zonder een duidelijke opening. De lucht trok weer dicht en het werd tijd om ons op te maken voor de 150km trip naar de oostkust, Napiers wel te verstaan. Het art deco stadje van NZ. Aan het begin van de lange weg werd aangegeven dat de eerst volgende benzinepomp over 143km zou zijn en een blik op onze benzinemeter gaf te kennen dat we dat niet gingen halen. De auto zuipt, maar daar trekken we ons niks van aan. Hij rijdt en brengt ons waar we wezen willen. We leven maar een keer en hier en nu moet het gebeuren. Dus omkeren en een pomp zoeken. Zo krijgen we toch nog het meer te zien, dat wel iets weg heeft van het Lago Maggiore in Italie. De weg naar Napiers lijkt een rechte te zijn van 143 kilometer! Ergens halverwege rijden we ineens door de Alpen (lijkt het) en rijden we via een prachtig gebied weer naar beneden richting de oostkust. In Napiers zijn de meeste gebouwen i n de art Deco stijl en dat ziet er grappig uit. Wat gewandeld door het centrum en een korte broek kunnen scoren (wel mijn maat, eindelijk!). Een lekker broodje bij de subway gegeten en via het strand weer terug gelopen naar de camper. Het was tijd om boodschappen te doen die we onderweg naar de camping tegen kwamen. Het is niet moeilijk om een supermarkt te vinden in NZ. Er staat een wind van heb ik jou daar en we waaien bijna met camper en al van de weg. Ergens halverwege tussen Napiers en Wellington vinden we de enige camping die er is. Een heel klein gezellig familie campinkje waar het meteen in de eerste grote partytent al erg gezellig was. Een lange tafel met veel mensen (achteraf de enigen op de hele camping en die bleken ook nog het poets personeel te zijn,ha,ha). We vonden een leuk plekje maar de hele wagen schudde heen en weer door de wind. Dan maar een iets minder gezellig plekje (naast een container) maar wel uit de wind. De honden van de eigenaar en de lokale permanent wonende (meestal) mannen kwamen Janne al tegemoet toen ze naar het douche blok liep om te gaan douchen. Na een overheerlijke rijst maaltijd met kroepoek was het tijd voor de film ‘A Christmas Carol' met Jim Carrey. Het is tenslotte kerstavond. De volgende dag (5)werd een rij dag, en wat voor één! Maar eerst lekker croissantjes eten met jus d'orange (1^ste Kerstdag). Het was prachtig weer, zeer ongewoon voor ons Hollanders, en de weg was goed. Na een heerlijke picknick op een idillisch plekje (zie foto) langs de weg werd het tijd om de benen te strekken. Ernst had op de kaart een mooie wandeling gevonden die alleen te bereiken was via een hangbrug (die er niet heel erg nieuw meer uitzag). De weg ernaar toe bleek een gravel weg te zijn en dat maakte het extra spannend. Vooral ook doordat de afgrond wel heel dichtbij kwam af en toe, en maar hopen dat er geen tegenligger aan kwam. De hangbrug was gelukkig vervangen door een nieuwe en was dus veilig. Ondanks dat was het toch wel heel ver naar de overkant en erg diep aan de onderkant. Met knikkende knieën ging ik er overheen. We werden getrakteerd op een wel heel leuk bos. Ook hier leek het een regenwoud maar dan met de temperatuur van Europa. Lekker fris en toch een heerlijk zonnetje. Op de een of andere manier gaat de terugweg altijd sneller en was het een stuk minder spannend op de weg naar beneden. We vervolgen onze weg richting het zuiden. Het is een uurtje of 4 als we in Wellington aankomen. Eten , slapen en naar bed. Heerlijk onder het dekbed, wat kan dat toch lekker zijn. Vroeg op want we moeten om half 9 bij de Ferry zijn.

Dag 6

We staan als een van de eersten in de rij om de boot op te rijden. Eenmaal erop zoeken we een zitstoel ergens op de 8^ste verdieping met uitzicht op waar we naar toe varen. De Cook Strait is een van de meest woeste overtochten die de wereld rijk is. Ik maak me dus op voor een heftige vaart van bijna 4 uur. Eenmaal de haven uit lijkt het wel mee te vallen. Ik raak aan de praat met mijn buurman en vrouw. Zij dacht Nederlands te horen en daar had ze gelijk in. Haar man was van Nederlandse ouders maar sprak zelf amper Nederlands. Blijkt het stel meegewerkt te hebben aan de films van Lord of the Rings en Avatar!! Zij verzorgden de digitale beelden zoals de consoles van het spaceship van avatar en de bomen in het avatar bos. En het waren hele gewone boeren burgers en buitenlui hoor. Ze zei het zelf nog. 'En nou denk jij dat we heel rijk zijn hè, nou dat valt reuze mee hoor!' Ja eigenlijk wel . Toen werd het tijd op buiten een kijkje te gaan nemen. Er stond een enorme wind maar het was geweldig, vooral toen we het woeste gedeelte gehad hadden en door de Marlborough Sound voeren. Prachtig! Eenmaal in Picton aangekomen moesten we nog van de boot af. Ik stond in een rij achter een oplegger (die niet van de boot af ging). Met een lastige bocht lukte het net niet om er achter uit te komen. Een stevige NZlander hielp wel ff. Wat resulteerde in een behoorlijke kras en deuk op de zijkant van onze camper (daar gaat onze borg). Nondeju@!? Ik had het toch nog zo goed gezien dat het niet kon, maar nee toch geluisterd naar die man. Nou ja helaas dan maar, gebeurt is gebeurt (wel een duur grapje ben ik bang). Op naar Nelson aan de noordwest kant van het zuider eiland. Na een aantal haarspeld bochten en bergwegen verder een leuke caming gevonden op een schiereilandje Mapua. 'S Avonds een wandelingetje naar de enige restaurantjes die op Boxing Day (2^de kerstdag) open waren. Daarna nog even snel een biertje drinken in de plaatselijke bierbrouwerij en half aangeschoten terug gewandeld via het strand (waar het ondertussen eb was geworden). Ondanks de eb konden we helaas toch net niet recht oversteken naar de camping (ook tot ontzetting van de kinderen). Een boekje lezen, de kids naar bed en een uur later vielen bij ons ook de luiken dicht. Op naar de volgende dag.

3^de kerstdag

Bracht ons via Murchison richting de west kust. Het weer was ondertussen weer eens omgeslagen en halverwege begon het dan ook te regen. We gingen tanken en wie komt Ernst daar tegen? Een collega van Shell die ook in Kuala Lumpur woont en de kinderen op ISKL heeft zitten. Wat is de wereld toch klein. Maar eerst naar de langste hangbrug van NZ. Eenmaal daar blijkt die ene die we eerder deze week gedaan hebben veel spannender te zijn. Maar hier konden we wel via een tandem kabelbaan vlucht terug over de rivier. Het kost een paar centen en maar dan heb je ook wat. In de auto geluncht en we konden onze weg weer vervolgen door dit keer een zeer mistig en regenachtig landschap, maar nog steeds mooi. In Tawhai besluiten we voor het eerst deze vakantie om op een natuur camping te gaan staan. Ook omdat het op de route ligt dus en prachtig plekje aan het rustig kabbelende riviertje gezocht. Wat een omgeving! Beetje lezen, spelletje spelen, eten en weer slapen. Voor het eerst echt een keer uitslapen zonder dat we van de camping af moeten zijn voor 10 uur. De volgende ochtend worden we wakker van de herrie buiten. 'Regen het nou nog steeds? Het regent al de hele nacht.' Een blik naar buiten werpend blijkt dat ons lieve beekje is verandert in een redelijk boze rivier. Ach we slapen nog een uurtje en dan is het wel tijd om te gaan ontbijten. We draaien ons nog een keer lekker om. Binnen 5 minuten werd er hard op de deur geklopt. Of we, als we vandaag nog van de camping af wilden zijn, als de bliksem maakten dat we weg kwamen. Het water stond nu wel erg hoog en dat zou nog hoger worden. Binnen 15 minuten zouden we niet meer over de toegangsweg terug kunnen. Wij dus als de wiederweerga uit ons warme nestje en zonder ontbijt waren binnen 10 minuten van de camping vertrokken. Dat was maar goed ook want nu al moesten we door het water naar de verharde weg. Eenmaal op weg bleek al gauw dat het menens was. Er stonden zelfs huizen in het water! Alle watertjes, beekjes en rivieren in de buurt waren buiten hun oevers getreden. In Nederland zou iedereen in rep en roer zijn. Hier gebeurt niks. Niemand te zien buiten. Na enige kilometers werd nog meer duidelijk dat het best wel heftig was. Nu stonden er wel wat auto's in de buurt van huizen die ondergelopen waren. Zelfs een opa met kleinkind gingen in een boot het erf af. Later op de dag hoorden we via de radio dat ze nog nooit zo'n heftige overstroming gehad hadden in het gebied waar we twee dagen geleden (Mapau) waren geweest. En het regende nog steeds.

Nieuw Zeeland here we come!!!

Zondag 19 december was de dag dat we om 17.55 uur naar Nieuw Zeeland gingen vliegen!! Iedereen was erg excited en kon niet wachten totdat het tijd was om met de taxi (nummer via een vriendinnetje gekregen, bleek een goeie dus misschien vaker gebruik van maken) naar het vliegveld te gaan. Gelukkig zijn de winkels in KL ook op zondag open en konden we nog op de valreep een nieuwe batterij voor de laptop kopen. Dat hadden we zaterdag al geprobeerd maar zoals altijd moeten we 2 keer naar Low Yat (elektronica tempel van KL) en dat lukt nooit op 1 dag (en heb ik dan ook geen zin meer in) terwijl het hemelsbreed maar 2 kilometer van ons vandaan is, te druk op de weg. Daarna moest knabbeltje nog naar het logeeradres gebracht worden en moesten we de koelkast nog leeg eten tijdens de lunch. Eindelijk was het tijdstip daar, de koffers in de taxi en gaan.

Na bijna op tijd vertrokken te zijn vanuit Kuala Lumpur op weg met air Brunei naar, je raadt het al, Brunei. Mooi vliegtuig met ruime plaatsen en lekker eten. De vlucht duurde twee uurtjes en was goed te doen. Daarna moesten we anderhalf uur wachten op Brunei airport alwaar we een gezin herkennen van school. Blijken zij nieuw zeelanders te zijn die naar huis gaan en nog een paar leuke tips hadden gegeven. Met een joekel van een vliegtuig ( ten opzichte van waar we hiervoor mee gevlogen hebben, 3-4-3) en met beenruimte en een eigen tv schermpje voor je in de stoel gingen we op weg naar Auckland. Na een vlucht van ruim 10 uur; ik heb niet al te best kunnen slapen en was verslaafd geraakt aan het spelletje bejeweld (of zoiets), komen we om 12 uur ‘smiddags aan in Auckland, het noorder eiland van Nieuw Zeeland. Hè,hè dat was me ff een lange zit maar we kunnen niet wachten om naar buiten te gaan om de camper op te halen. Maar eerst nog langs de douane,waar de meneer van de invoer toestanden ineens Nederlands gaat praten en ons vraagt of er wandelschoenen in onze baggage zit. Ik zeg nog voor de grap 'nee die heb ik aan, zijn te zwaar in de koffer' blijkt het hem ernst te zijn. Wat kan er nou mis zijn met je wandelschoenen in je koffer? 'Nou mevrouwtje, als daar modder onder zit krijgt u een fikse boete' Huh? Daar heb ik nog nooit van gehoord maar ik ben maar een - greetje uit de polder- dus ......Maar goed op naar de telefoon om te laten weten dat we er zijn.

Eenmaal opgehaald door het camperverhuur bedrijf en uitleg gekregen te hebben over het reilen en zeilen met zo'n ding (gelukkig hebben we in Canada onze vuurdoop al gehad dus dit verliep allemaal vlekkeloos) konden we op weg. Dachten we. Bleek (natuurlijk) dat we een internationaal rijbewijs moeten hebben en die was nou net twee maanden geleden verlopen (we rijden in Maleisie ook al illegaal). Ze konden wel twee vertalingen voor ons maken maar dat kostte dan wel 2x40 dollar. What ever, het zal toch moeten anders kunnen we niet weg. Het duurde ruim een uur om dat voor elkaar te krijgen en in de tussentijd hebben we alvast wat boodschappen gedaan in de buurt. Wat voelt dat stiekem toch anders zo tussen ‘witte' mensen, al is dat ook niet helemaal waar want de helft van de inwoners is Maori of een mix ervan. Maar goed, we voelen ons niet echt toerist. Voor hetzelfde geld zijn wij ook eilanders. Een simkaart gekocht en boodschappen gedaan en betalen maar. Oeps, dit is geen Maleisie meer. Het prijskaartje is aan de forse kant. Dat wordt nog wennen hier. Ondertussen hebben we de camper mevrouw gebeld dat ze ons mocht komen ophalen. Dat duurde iets langer dan gepland en het halve uurtje dat we daar op de parkeerplaats hebben gestaan beloofde niet veel goeds voor de Nieuw Zeelandse mensheid. Tjonge jonge, wat daar allemaal voorbij kwam.....Ten eerste ben ik met al mijn extra kilo's hier een biafra kindje en het IQ van de gemiddelde zeelander is hopelijk vele malen hoger dan wat er hier voorbij kwam sjokken. Het prototype houthakkersblouse en cowboyhoed, of afgeknipte spijkerbroek met sokken in sandalen en een hele vieze (30 jaar oude) pet met T-shirt waar de gaten in vallen en ongeschoren kin wordt hier wel in stand gehouden. En meestal ben ik de enige die dit soort dingen opvalt maar als Ernst het al gezien heeft dan is het echt heel erg. G'day mate.

Met de camper en twee uitgelaten kids op weg naar een camping 20 km ten noorden van Auckland. Door alle toestanden met dat rijbewijs duurde de start wat langer dan gepland en zijn we vanaf dag 1 al genoodzaakt de route aan te passen (niet dat we die al hadden maar toch). Het was niet koud maar het begon al wel een heel klein beetje te regenen. Nadat we, na 3 rondjes Auckland, eindelijk de brug hadden gevonden waren we zo op de camping in Orewa aan zee. Daar voor het eerst echt buiten gegeten en geslapen dat we hebben. In een klap de jetlag voorbij, da's fijn. 'S Ochtends buiten ontbeten (de kinderen vonden het te warm en gingen liever binnen zitten! NZ heeft al in geen 2 weken de zon gezien en wij vinden het eerste zonnetje van hun zomer te warm....) gebadmintond en op de trampoline gesprongen (kinderen dan hè). Daarna hielp Max (hoe kan het ook anders) mee met alle slangen, kranen, knopjes en deurtjes goed af te sluiten alvorens we op weg konden naar Waitakere Ranges National Park aan de westkust net boven Auckland.

De rest komt nog. We hebben gelimiteerd internet bereik dus het duurt ff voordat er weer iets kan komen. Het volgende relaas eindigt geloof ik heel raar en is iet wat aan de lange kant maar dat wordt wel verandert als we weer thuis zijn,okee?