Gisteren ochtend ben ik, nadat ik er weer aan herinnert ben dat tennissen toch moeilijker blijkt te zijn dan ik dacht, naar het lokale winkelcentrum geweest om op zoek te gaan naar een sportzaak om mijn racket opnieuw te laten bespannen (misschien helpt dat). In eerste instantie natuurlijk niet gevonden dus dan maar naar de meubelzaak op de hoek. Daar zouden ze chinese meubels hebben maar alles wat ik zag deed pijn aan mijn ogen. Gliters,nep goud, grote krullen aan tafels en stoelen. barokstijl maar dan op zijn indiaas maleis. Niet echt mijn stijl en ik vraag me af of de tip die we gekregen hebben wel klopte. Of ik zat in de verkeerde winkel dat kan ook. In ieder geval niet iets wat ik zocht. Dus dan maar weer op zoek naar de tennisshop. Ja...uiteindelijk toch gevonden en voor 15 euri een nieuwe besnaring (ik zie vandaag of het geen vlindervangnetje geworden is) erop laten zetten. De meneer vroeg welke snaren ik wilde en welke kracht (?). Ja weet ik veel. Ik heb de ballen verstand van tennismateriaal. Zolang ik een bal kan terugslaan is het mij al goed. Of die snaar nou van touw of plastic is. Zal mij een worst wezen. Maar een geel blad lijkt me niet meer zo chique op je 40ste. Daar kleur mijn tennisrokje niet bij! (jawelis heter toch nog ooit van gekomen,Ingrid in een tennisrok,wat gebeurt daar toch in KL?) Helaas geen foto van,ha,ha. Na deze inspanning een hapje rijst gegeten met kip en wat saus. Vroeg een mevrouw of ik van spicy hield omdat ik blijkbaar een hete saus over mijn rijst kieperde. Ik keek haar vragend aan en zei I don't know, ik doe maar wat. Je kan hier de inhoud van zo'n bak met iets niet zien. Zij weten wel wat er allemaal in ligt maar ik niet. Daar kon ze wel om lachen geloof ik want ze ging samen lachend met haar vriendin verder met opscheppen en ik hoorde nog met een raar stemmetje I don't know. Wat is het toch heerlijk om hier anoniem te zijn en het maakt niet uit wat mensen van je vinden. Na mijn lunch vond ik het tijd voor een voetmassage. Binnen in de kleine shoppingmall zitten een aantal massage shopjes en een daarvan had een aanbieding. 1 uur voor 40 ringgit (10 euro) en aangezien ik tijd genoeg heb, waarom niet. De ruimte was bekleed met een vloerbedekking die er los en nog half opgerold in lag. 5 stoelen met voetenbankjes waarvan een als opslagstoel diende. Een aantal oude kastjes bekleed met een sarongachtig lapje stof met daarin oude versleten (in hollandse maatstaven) gastendoekjes. Na een half uurtje waren mijn buurgasten klaar en was ik eralleen met mijn masseur. Opeens hoor ik allemaal gerommel naast me en blijkt dat er iemand uit het niets zichzelf aan het verzorgen is. Haren kammen, make upje erop,nog een keer kammen en nog een keer. Vervolgens komt er een potentiele klant binnen waar niks tegen wordt gezegt, ook niet door diegene die ondertussen achter mijn stoel zat gestationeerd (verstopt kun je beter zeggen). Heel vreemd (voor mij) maar voor hier heel normaal blijkbaar. Een paar minuten later verdwijnt de doe-het-zelf kapster en maakt plaats voor een collega die blijkbaar moe was. Hoor ik weer vanalles achter me, gaat ze gewoon op de grond achter mijn stoel liggen pitten! Het moet niet gekker worden. Dat zou in Nederland nooit kunnen. Hier doet iedereen maar wat. De kappers staan hun eigen haar teknippen, er wordt geslapen in de winkel en zelfs gegeten en kijken ze je aan met een blik van 'ik zit te eten,dat zie je toch.Je wacht maar ff'. Maar goed de massage was heerlijk en ik kon de thuiskomst van de kinderen weer aan. Niet dat dat zo'n probleem is, maar je weet het maar nooit in wat voor grafstemming ze soms uit die bus komen stappen. In dit geval niks aan de hand. Gezellig samen huiswerk gemaakt en daarna buiten gespeeld en gezwommen.

Ik heb nog iets om aan mijn top 5 toe te voegen! Weet je wat heel irritant is? Het winkelpersoneel achtervolgen je letterlijk bij iedere stap die je zet. Je bent de winkel nog niet binnen en ze staan al als een schaduw naast je. Doe jij een stap dan doen zij dat ook, en dat is heeeeel irritant. Ik vraag wel eens of ze willen stoppen met mij te volgen en dan kijken ze me schaapachtigmet een brede glimlach aan,maar weggaan ho maar. Nou dan ga ik dus weg.

En nu ga ik ook weg. Ik ga proberen 1000Kcal te verliezen tijdens bodycombat. En o ja voordat ik het vergeet te zeggen. De vakantie naar Nieuw Zeeland is geboekt! Het duurde minstens 7 dagen voordat we op het knopje 'bevestigen' durfden te drukken, maar het gaat er dan toch van komen. Eindelijk weer eens een normaal klimaat waar we echte schoenen en onze spijkerbroek weer aan moeten. Kan niet wachten, maar kerstmis duurt nog lang.

Bye