O o o, wat we donderdag ochtend weer meegemaakt hebben! Het was wel heel zielig, dus voor degene met een snel huil gehalte: niet verder lezen! Janne wilde even met Knabbeltje (onze hamster sinds een week of 3-4) knuffelen voordat ze naar school ging. 'He, ik kan knabbeltje niet vinden in haar kooi?' Ik dacht nog heb ik dan gisteren de kooi niet goed dicht gedaan? Maar Max kwam wel even meezoeken. Knabbel is namelijk erg gegroeid in die 3 weken en ik had wegens verkeerde zuinigheid een klein hokje voor haar gekocht omdat die gekleurde bling bling kooien te duur waren. Maar uiteindelijk toch maar een nieuwe kooi gekocht want dat kleintje was echt te klein. En in die nieuwe heeft Knabbeltje een aantal verstopplekjes waardoor je haar niet in een keer kunt traceren. Maar Max had haar gevonden.'Ze zit achter haar loopmolentje!' Hij zag een schaduw in het molentje. Toen stond ik er ook bij en pakte de kooi op om het beter te kunnen zien en draaide de kooi om. Wat we toen zagen was niet zo'n heel fijn gezicht. Knabbeltje hing met vier pootjes gestrekt door de tralies naar buiten gestoken en met haar kopje onder een scheve hoek (met toch wel aardig wat bloed) klem tussen de achterkant van het ophangsysteem van het molentje en de tralies. Ze zag er vrij dood uit en de kinderen moesten natuurlijk meteen erg huilen. Toen vertelde Janne me dat ze Knabbeltje nog had horen rennen in het molentje deze morgen. Toen bedacht ik me in ene dat het dan niet zo heel lang moest zijn dat Knabbeltje zich in deze toestand bevond. Snel het molentje los gemaakt en toen viel ze in de bak van de kooi. Na enig aanduwen kwam er warempel weer leven in Knabbeltje! Ze zag er weliswaar zeer gehavent uit maar ze deed het wel weer. Pfffffff gelukkig maar. Ik had anders niet geweten de kinderenin de bus naar school te krijgen. Nadat de kinderen de schrik weer een beetje te boven waren hebben ze snel wat gegeten. Toen was het moment daar dat ze echt naar de bus moesten. Janne wilde nog even kijken bij Knabbeltje en toen lag ze weer op haar rug met 4 pootjes recht omhoog. Ik kreeg het weer ff spaansbenauwd, nee he is ze alsnog dood. Ik heb ze weer een keer aangeduwd en weer begon Knabbeltje, weliswaar een beetje grogy, rond te lopen. Het komt wel goed zeg ik nog met zoveel mogelijk overtuiging tegen de kinderen. Snel weg naar de bus nu ze nog leeft. 'Ik zal Knabbel dadelijk wel even goed verzorgen en schoonmaken. Het komt wel weer goed met haar (hoop ik)'. Toen ik terugkwam van de bus durfe ik niet te kijken, bang dat ze nu echt dood was. Maar wonder boven wonder was dat niet zo. Ik heb Knabbeltje gewassen en schoongemaakt en ze liet het toe dat ik haar onderzocht. Het leek erop dat ze niet heel erg gewond was maar dat ze een hele grote kneuzing onder haar kin had met misschien inwendig een bloeding maar verder geen rare dingen. De onderkaak zag er een beetje raar uit maar ik geloof dat anatomisch alles nog op zijn plek zit. Ze heeft de hele dag geslapen en zelfs wat gegeten en gedronken. Gelukkig hebben hamsters een gewoonte om zichzelf te wassen en aangezien ze ook met haar pootjes rondom haar koppie en kin en wangzakken ging dacht ik dat het wel goed zat. Ik had de leraren van de kinderen een mailtje gestuurd om te vragen of ze wilden zeggen dat het goed ging met Knabbeltje en dat ze nog leefde. Iedereen weer happy. En nu gaat het steeds beter met haar. Ze eet nog geen zonnepitten (krijgt ze niet open vanwege weet ik niet. Pijn? Toch iets mis met kaak?) maar eet wel en rent in een andere bol op een statiefje,dus ik denk dat alles wel weer goed gaat komen. Van de kinderen mag het grote loopwiel niet meer terug in de kooi. Nu heeft Max vanochtend bedacht dat hij het oude wieltje uit het andere hok wel kan gebruiken. Hij denkt dat ze daar niet achter klem kan komen te zitten.

Laten we het hopen.