O,o,o wat hebben wij het toch slecht! Ik zal nooit meer klagen over de eenzame dagen en het verkeer en de rest van de iri top 10. Want wat hebben we het toch belachelijk goed eigenlijk. Dat realisser ik me dan wanneer ik samen met mijn dochter voorop, gezellig opeen scooter doorde binnenlanden van Phuket rijdt. Toen dacht ik ik wil gevoel de komende 20 jaar vasthouden. Als 40 jarige moeder met twee leuke kinderen en een lieve man ontspannenop een tropisch eiland rond crossen, niemand die ons dit nog afpakt!

Het is dus Phuket (Thailand) geworden. Op donderdag vertrokken (om 7 uur vliegen, dus om 4uur in de ochtend opstaan! Maar je hoort mij niet klagen hoor!) en om half 8 lokale tijd in de taxi gesprongen op weg naar ons prachtige resort(je) Sawasdee Village in Kata beach (een na zuidelijkste strand aan de westkust van Phuket). Na een klein uurtje rijden arriveren we in een rustig straatje met een aantal massagesalonnetjes en reisbureautjes. En ons geweldig mooie en knusse resortje. We werden onhaald als koningen en koninginnen. En daar wen je snel aan hoor aan al die overdreven beleeftheden en het geknip van knipmessen.Niet dat we daar misbruik van gemaakt hebben maar ja als iemand iedere morgen je glasje sap naar de tafel wil brengen (terwijl je dat natuurlijk heel goed zelf kan doen) dan laat je hem dat maar doen,toch. De kamer was ingericht voor drie personen maar het dubbelbed was zo groot dat we daar makkelijk met zijn drieen in konden. De TV was tevens een computer waar je gratis gebruik van kon maken. De badkamer was helemaal van hout en had een regendouche. Buiten werd iedere avond een wierookjebij je deur aangestoken om de muggen weg te houden en de paadjes waren sfeervol verlicht. Er was zelfs een ring of fire (volgens Max). 4 pilaren met fakkels die 's avonds werden ontstoken met in het midden een stellage waarin een heleboel kaarsen werden aangestoken waarvan ze het kaarsvet gewoon vanaf lieten druipen en dat gaf wel een magisch effect. Het zwembad had zout water met verschillende jetstream ligbankjes en kruiken en olifanten die water spoten. Kortom heel erg sfeervol en gezellig. Aangezien het laagseizoen was was het er niet echt druk (en niet zo duur).Dus wij zagen onze kans schoon!

Meteen op de dag van aankomst zijn we naar het strand gegaan en de behoorlijke golven getrotseert. Janne nog een keer flink overspoeld en water gehapt. Er stond ook niet voor niets een rode vlag. Aan het eind van de middag gezwommen in het zwembad en tijdens happy hour aan de cocktail natuurlijk. Daarna douchen en heerlijk eten in het hotel. Aangezien wij allemaal niet echt strandliggers en spelers zijn werd er al gauw gezocht naar alternatieven. Dag 2 stond dus ook in het teken van olifant trekking en ATV rijden. Eerst gingen we ATV (All terrein vehicle = 4 wiel motor) rijden. Dat hadden we allemaal nog nooit gedaan dus dat werd spannend. We kregen niet eens uitleg over hoe en wat. Meteen op dat ding en rijden maar. Je moest met je duim via een klein handeltje gas geven, twee handremmen en een voetrem. De kinderen gingen achterop maar al snel kwam ik erachter dat Janne niet zo stoer is als ze eruit ziet,ha,ha. Gisteren op de foto's is dat duidelijk te zien, maar ja toen zat ze achter mij en is het mij niet opgevallen. 'Mama wil je niet zo hard gaan?' We reden nog geen 20 km/u. 'Ja maar mama houdt van gassen!' Het eerste stuk was over de verharde weg, daarna een stuk over een breed zand/grindpad. We waren maar met twee quads en we moesten achter de leider aan rijden dus het ging niet zo hard,helaas. Bij het eerste stopje wilde Janne ruilen van chauffeur en ging bij papa achterop. Nou daar heeft ze spijt van gekregen hoor. Meteen daarna werd het grindpad verruild voor een echt jungle bospad en het werd een gehotsieknots van jewelste. Maar wel heel gaaf! Gelukkig had Max geen problemen met mijn rijstijl en konden we ervoor gaan. Op een heel steil stuk (als je te hard reed kwamen de voorwielen los van de grond!) ging het mis......bij papa. Hij had niet goed gezien dat ik en de voorrijder halverwege het pad met ons linker voorwiel overstaken naar een wat hoger gelegen stukje pad waardoor we voorkwamen dat we met de linker wielen in een greppel zouden belanden. Dat gebeurde bij hem dus wel endoor wat extra gas te geven (hoe het kwam is me nog steeds een raadsel) stonden ze ineens overdwars. Zo schuin dat een wiel helemaal los van de grond was en af en toe schommelden ze vervaarlijk dat het leek dat de motor zou kantelen. Janne bleef er heel kalm onder (gelukkig). Ik kon niet afstappen want dan zou mijn motor naar beneden stuiteren, maar na enig nadenken (dat lukt nog net) en mijn stuur scheef zetten bleef de mijne net staan en kon ik polshoogte gaan nemen. Die man helemaal verbolgen over het feit dat Ernst niet had gedaan wat wij hadden gedaan. Toen met nog een keer proberen om recht te komen hoorden we een enorme knal. Ketting eraf geknald. Met enige moeite lukte het die meneer om de ketting er weer op te krijgen en konden we de tour verder afmaken. Wat gaat een uur dan snel voorbij zeg. Dit smaakt naar meer. Ook bij Max want die mocht op het einde ook nog een heel stuk zelf rijden! Samen met die meneer reden ze over het onverharde pad en verharde weg terug naar de verzamelplaats. Daar kregen we een ijskoud servetje en een bekertje water. Ook konden we een foto met ons allen erop kopen. Het lijkt hier wel de efteling. Toeristen als we zijn de foto gekocht en op naar de olifanten. Deze stonden bij de buren op het erf en hadden er duidelijk niet al te veel zin in. Dit was toch echt wel weer de laatste keer dat we op een olifant gaan rijden hoor. Eigenlijk is het heel zielig en het rondje stelde geen ene drol voor. Onderweg tig keer gestopt omdat die olifanten geen zin hadden en ineens werd ons een doosje met ivoren hangertjes getoont. Stiekum verstopt onder hun shirtjes. Toen had ik helemaal zoiets van ja he wat is dit nu. Je mag niet eens ivoor uitvoren, niet dat ik dat wil, maar blijkbaar snappen ze daar nog steeds niet dat het ivoor van een olifant beschermd dient te worden (of juist heel goed).Uiteindelijk ook hier een foto gekocht en de rest van de dag aan het zwembad doorgebracht. Wachten tot het vier uur is en dan pas je cocktail bestellen want na vieren krijg je er twee voor de prijs van een,ha,ha. 'S avonds wat struinen langs souverniersstalletje en weer een mooie boeddha gevonden,maar niet gekocht, nog niet. De volgende dag gingen we snorkelen ergens bij 3 eilandjes aan de oostkust. We konden ook naar Phi Phi eiland maar dat was nog eens anderhalf uur varen met een speedboot en dan was hetmeer strand liggen dan snorkelen en daar hadden we geen zin in. Ook niet toen we te horen kregen dat op die eilandengroep de film The Beach (met Leonardo di Caprio) is opgenomen. Daar zijn we dan net niet gevoelig genoeg voor denk ik.

Eenmaal bij de boot bleek dat we een heel vervelend druk pratend en slechte grappen makende gids hadden. Maar ja je kunt niet alles hebben. Vanwege het tij moesten we eerst naar het tweede eiland (alsof ons dat iets uitmaakt) en werden we te water gelaten vanaf de boot. Het tweede en derde eiland kon je vanaf het strand het water in lopen. Je hoofe niet eens je snorkel op te zetten want de vissen waren zo tam dat ze al om je heel kwamen zwemmen omdat ze in de gaten hadden dat ze gevoerd werden. Janne luste haar sandwich met sla en krab niet en heeft die helemaal aan de vissen gevoerd! Aangezien ze vond dat er iets met haar masker mankeerde heeft ze amper gesnorkeld, terwijl het de vorige keer zo goed ging met haar. Max daarentegen heeft wel veel in het water gelegen terwijl het met hem juist minder goed ging de vorige keer. Dus iedereen weer gelukkig. Ondanks het minder mooie weer (geen zon, wel warm) toch een leuk dagje gehad. 'S avonds weer buiten de deur gegeten en naar de zonsondergang gekeken. Prachtig! Nog wat dingetjes gekocht als een pet (heeft Max nodig op school anders mag hij niet buiten spelen) en nieuwe crocs-achtige klompjes voor Max. Dag 4 stond in het teken van de brommertjes (alhoewel zo 140km/u kunnen rijden). Dat vond Janne overigens wel okee, ook bij mama achterop en later op de dag voorop. De kinderen hebben zelfs een stukje zelf gereden! Op een parkeerplaats bij een hele grote marmeren boeddha, waar we nog door een monnik (het is altijd de vraag of deze wel echt is) zijn gezegend (denk ik, ik heb geen idee wat hij allemaal gemompeld heeft). Max Janne en ik hebben nu zo'n touwtjes armband om die we speciaal van hem gekregen hebben. Ikhoop dat het ons geluk brengt (al hebben we dat voorlopig niet nodig want we hebben het al). Op het einde van de dag nog bij een afgelegen baai wat geklauterd en gezwommen en daarna in Karon beach gegeten in een heel fout restaurant. Eigenlijk was het een soort van der Valk maar dan met een jungle aankleding (alle foto's zijn mislukt en bewogen, te donker). Een snitzelparadijs maar wel heel leuk en gezellig. Het eten was mwahmwah en zeker voor de prijs maar goed we hebben het leuk gehad en daar gaat het toch om? Op de weg naar ons brommertje nog wat souverniers bekeken en ook hier hadden ze de boeddha die we wilden hebben! Maar het was zo groot dat het de vraag was of het wel in onze enige koffer die we bij ons hadden pastte. We hadden expres drie vrijwel lege rugzakjes meegenomen om daar op de terugreis onze koffer inhoud in kwijt te kunnen mochten we iets moois tegenkomen. Uiteindelijk heb ik met een touwtje de maat van het wandstuk gemeten en aan de overkant van de straat in een koffer winkeltje een koffer uitgezocht die ongeveer dezelfde maat had als de onze. Maar we waren nog steeds niet echt overtuigt. Over de prijs viel nog te onderhandelen,maar de afmeting staat vast. We besloten om morgen terug te komen nadat we de koffer opgemeten hadden. We hadden dan de brommertjes nog tot half 12 tot onze beschikking (maar we moesten wel om 11 uur in de taxi zitten om naar het vliegveld te gaan!). Kortom dat werd haasten en hopen.

De volgende ochtend voor het laatst ontbeten van het heerlijke buffet en op naar de boeddha. Waren ze nog niet open! Grrrr....Dan maar naar die andere winkel in het andere dorpje. Net toen we weer voorbij het tentje reden rolde de eigenaar net zijn tentdoek op om open te gaan ! Wat een geluk. Na een stevige onderhandeling en nog steeds niet overtuigt te zijn van of het past of niet werden wij de trotse eigenaars van een boeddha tablet van 50x80 cm. Eenmaal weer in ons hotelkamertje meteen de koffer omgekieperd en wat bleek? Het past er zonder wrikken in! Alleen was het wel erg zwaar natuurlijk en we mochten maar 25 kilo meenemen. Dus gingen alle zware dingen in de handbagagetassen. Op het vliegveld bleek de koffer 24,6 kg te wegen! Pffff. Door alle douanes zonder problemen en nu hangt hij al prachtig aan ons kale muurjte in de woonkamer. Helemaal top. De vertrekdag bleek ook nog de nationale testdag voor Tsunami evacuatie te zijn maar daar hebben we helemaal niks van gemerkt, tot opluchting van Max want die was zich daar al een halve dag over zorgen aan het maken. O ja en ik heb ook nog die twee keer aan het zwembad mijn laptopje aan gehad zodat jullie konden zien hoe prachtig het allemaal was, maar niemand was online en nu snap ik wel waarom. Bang dat jullie jaloers zouden worden. Nou troost je met de gedachte dat ook het leven in Nederland je mooie dingen kan geven. Zwaaien vanaf een boot naar Maxima tijden Sail 2010, vakantiebestemmingen in Europa (met soms iets te veel regen), huisje poetsen omdat er nieuwe kijkers komen, andere huisje schilderen omdat je het een leuk stulpje wilt laten zijn, naar school gaan en buiten spelen met je vriendjes en dinnetjes,op de fiets boodschappen doen, clubkampioenschappen tennis spelen, tuinbestrating aanleggen, werken (kan ook heel leuk en gezellig zijn, vooral als je een nieuwe baan hebt) enz,enz..

Wij hebben vandaag weer een nationale feestdag en doen dit keer de hele dag niks.En verder maken we ons deze zaterdag op voor een heel dagje Nederlandse school. Janne in de ochtend en Max in de middag! Maar eerst morgen shoppen met B en 's avonds uit eten met S and family, en tussendoor even de mantoux test (kijken of je TBC hebt) af laten lezen bij de kinderen (ik kan nu al met zekerheid zeggen dat ze het niet hebben). Ieder zijn meuk, toch? O ja en nou vergeet ik nog te zeggen dat ik een collega uiteindelijk wel aan de skype had tijdens ons verblijf in Phuket maar toen was het te donker zodat ze niks van de entourage kon zien en de batterij hield het inenevoor gezien zonder een melding dus dat was wel raar. Ook de verbinding was naatje, maar goed we hebben het in ieder geval geprobeert.

See you en vergeet mij niet alle vakantie verhalen te vertelen he, dat vind ik wel erg leuk!