Ja daar zijn we dan eindelijk weer!. Maar ja het leven gaat ondertussen ook hier zijn gangetje en maken we in onze ogen niet zoveel meer mee. Alhoewel we afgelopen zaterdagavond een rondje door een expat wijk zijn gelopen waar Halloween gevierd werd. Je moest er eigenlijk voor uitgenodigd zijn door een familie die in die wijk woonde, maar wij zijn natuurlijk op de bonnefooi gegaan. Kinderen aangekleed in heksenpak en skelet en rond 6 uur daar naar toe gereden. Dit is wel een beetje heel kort door de bocht maar anders wordt het een veel te lang verhaal. Ons oppas meisje woont daar wel in de wijk en heeft ons min of meer(maar niet echt officieel) uitgenodigd. En via de mail had ik een routekaart gekregen omdat ik gezegt had dat we uitgenodigd waren dus daarom dacht ik dat het niet zo'n vaart zo lopen en dat we gewoon lichtelijk illegaal mee konden doen. Wat uiteindelijk ook wel bleek want samen met nog een hollandse illegaal hebben we een hele leuke avond gehad. In het begin dachten we dat iedereen aan ons kon zien dat we niet uitgenodigd waren maar al gauw verdwenen we in de menigte van heksen,dracula's, vikingen, scary's en spidermannen. Het leuke aan dit evenement was dat ze een alternatief hadden gevonden voor de originele trick or treat ( sommige deelnemers woonden te ver de berg op). Namelijk 'trunk or treat'. Dan stonden ze er met hun auto met de kofferbak open waaruit de kids hun snoep konden pakken. Leuk aangekleed en sommigen met enge muziekjes. Op het einde nog ff blijven hangen bij een typisch amerikaans gezin met de BBQ aan en het bier in de koelbox onder de fan. Kinderen met popcorn spelend in een joekel van een tuin.Da's nog eens een leven. Terwijl jullie allemaal de open haard alweer aan hebben, zitten wij buiten tijdens een zwoele (best wel warme) halloween avond buiten op de porch.

Zondag hebben we weer in de touwen gehangen in Skytrex. Hoog hoor wanneer je een touwladder van 30 meter hoog op moet. Maar ik ben er nu achter hoe hoog het ook is, het voelt hetzelfde als wanneer het 3 meter boven de grond is. Je hangt toch vast aan een touw (moet je wel zelf doen, als je het vergeet dan donder je inderdaad naar beneden) en wanneer je boven op het bladerdek kijkt lijkt het toch alsof je bijna op de grond bent (moet je je niet bedenken dat die bomen waarop je kijkt ook al 15 meter hoog zijn). Max vond het geweldig! Vooral toen mama bleef steken halverwege de flying fox (tokkel/kabelbaan)! Heb ik weer hoor. Ik dacht hoe zwaarder je bent hoe harder je naar beneden roetsjt, dus dat het voor mij geen probleem zou zijn. Gelukkig was ik de allereerste die de challange aan durfde met Max op mijn hielen en daarna viel er een gat, dus niemand heeft gezien dat ik daar midden in de bush hing. Er hing wel een touw naast waaraan je je naar de overkant zou moeten kunnen trekken maar daar kon ik niet bij. Ik begon al te schommelen maar toen werd er vanuit de bush geroepen dat ik dat toch echt niet moest doen. Wait ma'am!! We will rescue you. Ik heb er denk ik wel 5 minuten gehangen voordat er een menneke mij omklemde met zijn benen en ons samen met zijn handen naar de overkant begon te trekken. Schaam.....En bij de volgende Fox ging het weer bijna mis, maar toen kon ik mezelf nog net naar het einde trekken. Ik geloof dat mijn wieltjes niet helemaal goed gesmeerd waren,haha.

En in de middag was het tijd om Oma op te gaan halen van het vliegveld!! Spannend... We stonden ruim op tijd bij de uitgang en hebben we haar nog gemist. We snapten er niks van, ineens stond ze achter ons! 'Waar kom jij nou ineens vandaan? We staan al 3 kwartier naar alle uitgaande mensen te staren!' Oma bleek er al een kwartier te staan. Nou ja... Op naar huis. Nu alweer 3 dagen verder. We hebben een dagje 'het normale leven in KL' gedaan. Naar school naar het schermen van Max kijken,mee naar de bieb, boodschappen doen enz. Daarna de trappen naar de Batu Cave bedwongen en heerlijk middag gegeten en vandaag zouden we samen met een collega en zijn vrouw (die hadden een lange stop-over in KL in hun reis naar Australie) naar de Menara Tower gaan met een kleine stads-jungle-wandeling en daarna lunchen in de stad. Maar na alle voorbereidingen aan hun kant en dagindeling aan mijn kant, komt het vliegtuig niet opdagen en staan ze nu nog steeds in Amsterdam! Nu komen ze vrijdagnacht om 4 uur aan en ze weten niet eens hoelang ze in KL blijven. 1 uur, halve dag, 2 dagen? Is dat nou niet sneu voor hen? Ook wel een beetje voor ons hoor want ze zouden wel pepernoten,chocolade letters, hagelslag endropvoor ons meenemen!! Maar ik vind het toch wel K met peren voor hun. Denk je na 7 maanden je dochter weer te kunnen zien ( en tegelijkertijd ook nog ff een collega mee tepikken) en dan komt het vliegtuig niet. Nu een en al onzekerheid, bah. Helaas gaat het nu voor ons ook niet meer lukken (ben ik bang) om elkaar te treffen want wij gaan met oma een heerlijk lang strandweekend tegemoet. En hoe dat gaat wezen vertel ik jullie de volgende keer weer.

O ja ik moest van oma nog iets op mijn weblog zetten over de gewoontes van restaurant personeel. Ik vroeg of ze Merengue taart hadden als dessert. Kreeg ik als antwoord:' we hebben chocolade taart, cheese pie, tiramisu.....' 'Ja maar heb je ook Merengue?'' Ma'am we have choclate cake, cheese pie .......' 'Jamaar dat vraag ik niet. Heb je ook Merengue?' 'We have choclate...... Ja nou weet ik wel, nee dus, je hebt geen Merengue, ZEG DAT DAN GEWOON!' Kortom ze hebben een hekel aan NEE te moeten zeggen. Beleefd heet dat hier, irritant noem ik het.