Pulau Pangkor is het dichtsbijzijnde strand waar je de mogelijkheid hebt om te snorkelen. Je kunt wel naar Port Dickson, zo'n anderhalf uurtje rijden, maar daar lig je onder de rook van de raffinaderij op het strand. Ik ben er nog nooit geweest maar volgens Ernst (de fabriek die hij moet gaan uitbreiden staat daar, en hij is er dus al wel een aantal keren geweest) is het niet zo heel interessant om daar naar het strand te gaan. En omdat oma zo graag zou willen snorkelen hebben we dus gekozen voor een lang weekend Pangkor. Met de auto op zo'n ruim drie en een half uur rijden van KL. We vertrokken vrijdag ochtend om half 10, na nog even met mijn collega gesproken te hebben (die niet op woensdag maar uiteindelijk op vrijdagochtend in KL aan kwam). Zij waren ondergebracht in een heel luxe resort in de buurt van het vliegveld. Helaas voor ons was dat niet in de buurt en ook niet op de weg naar ons bounty eiland dus we hebben elkaar niet kunnen zien. Heel jammer. Maar goed wij gingen dus op weg naar Pangkor. We reden er in een keer naar toe (wat al heel verwonderlijk is, maar na 10 maanden Maleisie hebben we het wegennet denk ik wel redeljk onder de knie) en kwamen daar rond half 2 aan. Knoert druk natuurlijk want de ferry ging om 13.45. Na een klein rondje door het dorpje gereden te hebben hebben we oma en de kinderen voor de terminal afgezet en terug gereden om op een groot grasveld te parkeren. Snel betalen en op een drafje terug naar de terminal gelopen. Daar moesten we nog goed zoeken naar de kaartverkoop maar uiteindelijk stipt om 13.45 hadden we de kaartjes en konden we linea recta de boot op. Op de stoeltjes in de wachtruimte zaten nog bekenden van ons, De baas van Ernst had ook bedacht om dit weekend naar het eiland te gaan. (Vrijdag was het Deepavali, een indiaas lichtfeest, waardoor het weer een lang weekend was). En wat denk je, naar hetzelfde resort natuurlijk! ha,ha. We stonden mooi op de achtersteven in het windje naar de kade te kijken toen de boot achteruit begon te varen. 'He er staan nog mensen op de kade die mee moeten!' Helaas pindakaas voor hen. Zij stonden achter ons in de rij voor een ticket maar waren blijkbaar te laat om nog mee te mogen. Pffff hadden wij geluk.Ja dat mag ook wel eens een keertje zeg.

Eenmaal aangekomen op het eiland werden we met een open safari bus naar het resort gebracht. De bagage werd ons overal na gebracht en dat was wel lekker. We werden verwelkomd door de huis band en kregen een rood drankje aangeboden. Hmmmm lekker dacht ik nog, daar ben ik wel aan toe. Dreven er allemaal rare dingetjes in die eruit zagen als kleine kikkereitjes of vissenoogjes. In een klap was het niet meer lekker.En als je om je heen keek stond iedereen in hun glas te staren en werden de glazen stiekum weggezet. Ernst stond in de rij om de sleutel af te halen, waren we weer eens niet geregistreerd. Dat leek ook al bij de boottickets maar toen dachten we nog dat het per ongeluk was. Na veel gezoek kregen we een upgrade. Kijk dat moeten we nou net hebben. Eerst zeiden ze dat kinderen niet geoorloofd waren in een zeevilla. 'Zeevilla?Wij hebben toch gewoon een kamer met zeezicht geboekt? Uiteindelijk alles goed gekomen even lunchen en de zwemspullen aan. Heerlijk op een strandbed geploft en er de komende 2 uur niet meer vanaf gekomen.

Nu ga ik met oma naar de super Mall en dan schrijf ik mijn verhaaltje binnenkort weer af.See you soon. En ja de foto's zijn ook onderweg (bijna klaar) nog ff wachten.

Daar ben ik weer. Ik had mijn verhaal zo goed als af toen er weer eens een keer iets met de stroomvoorziening van de laptop misging waardoor het hele verhaal weer verdwenen is! Nonde kanonnen......We zwommen dus lekker in de warme zee waar weinig golfjes waren doordat het niet echt hard waaide. Toen werd Jannevoor de tweede keer geraakt door iets. Ik kon niks zien maar het jeukte wel en Janne wilde even terug naar de kamer om anti jeuk spul erop te smeren (en stiekum even in de koffer te snuffelen of er nog iets lekkers te snaaien viel). Na ruim een half uur vond ik dat ze wel erg lang weg bleef en ben ik gaan kijken hoe het ervoor stond. En ja hoor daar lag madam met een dropje in haar mond tv te kijken. ' Mama, er is iets heel ergs gebeurt!' Waren er 5 apendoor de balkondeur, die Janne op een kiertje open had staan, in de kamer gekomen. 5 theezakjes, een hele strip maoam snoep en een paar dropjes was hun buit. Janne had nog net kunnen voorkomen dat ze alle dropjes voor papa hadden meegepikt. Ze kon ze nog net wegtrekken. Ik was al blij dat er niks met haar gebeurt was. Apen zijn helemaal niet zo vriendelijk als dat ze eruit zien en zeker niet wanneer ze niet hun zin krijgen. We kregen letterlijk stank voor dank.Het resultaat waren twee drollen op de vloer, waarvan Janne er al 1 netjes had opgeveegd. Nu pas zag ik ook de grote sticker die op de balkon deur zat met de waarschuwende tekst dat je de deur te allen tijde (of is het ten alle tijden?) op slot moet houden. Met een blik op de overburen werd al snel duidelijk waarom. Daar hingen 3 apen in de gordijnen en gingen er een aantal met zakjes brood, chips en koekjes vandoor. Wel een grappig gezicht (en dat vonden alle toeristen die beneden stonden te kijken ook) maar niet grappig als je terugkomt in je kamer en alles zit onder de stront. Maar goed we waren gewaarschuwd. Tegen de tijd dat het donker ging worden hebben we nog vanaf ons strandbedje gewacht op de zonsondergang, maar helaas moest er zonodig een wolkje voor het moment supreme hangen maar dat ontnam niet de pracht van de ondergang weg. Ondertussen werd er fruit voor de 'wilde' hornbill vogels neergezet die dan ook in grote getalen kwamen aansuizen. Wat een prachtige vogels zijn dat toch. Fotograaf Max heeft er een paar kiekjes van genomen en in al zijn enthousiasme de sleutel van oma's kamer verloren. Gelukkig hebben we deze nog terug gevonden in het strand. De kinderen hebben weer een wijze les geleerd, loop altijd dezelfde route terug als je iets kwijt bent geraakt. Onze route ging verder naar de beach bar. Tijd voor een cocktail. 3 halen, 2 betalen. Ocherm, moet oma dezelfde cocktail drinken als wij. Gelukkig vond ze hem wel lekker. Rond een uurtje of half 8 lekker douchen en op naar het restaurant en moe maar voldaan naar bed. De zaterdag begon met gerammel aan de balkondeur. De apen proberen blijkbaar iedere ochtend elke deur om te zien of er nog iets te halen valt. Bijons dus niet meer maar we waren nu wel wakker. Op naar hetoverheerlijke ontbijtbuffet, zwempak aan en weer liggen (in de schaduw). Op zijn tijd een natje en een droogje en zo komen we de dag wel door hoor. 'S avonds weer naar het ondergaande zonnetje kijken en dit keer op tijd douchen en eten. Oma en de kids naar bed en papa en mama nog even een afzakkertje nemen in de beachbar (klinkt mooier als dat ie was hoor, maar de frozen margarita smaakte er niet minder om). Op naar de volgendedag. We hadden bedacht om een boottripje om het eiland te gaan maken met een stop in het hoofddorpje en daarna een uur snorkelen bij coral beach. Helaas viel deze dag letterlijk in het water want de volgende ochtend kwam de regen met bakken uit de lucht!! Geen snorkelfeestje voor oma. En omdat het er niet naar uitzag dat de zon vandaag zijn gezicht nog zou laten zien hebben we maar een bootje eerder naar het vaste land geboekt. Dat we niet de enigen waren die eerder naar huis wilden bleek wel toen de boot vertrok en de helft van de menigte weer op de kade achterliet. Eenmaal weer op vaste bodem bleek dat de koffer niet mee was gekomen. Nou dan wachten we toch op het volgende bootje. Geen idee hoe lang dat nog ging duren. Tja het blijft Maleisie. Gelukkig duurde het niet lang en konden we vrij snel naar huis. Eten bij de mexicaan en weer vroeg naar bed allemaal. Morgen begint het echte leven weer! Voor mij betekent dat tennissen en met oma op stap. O,o wat hebben we het toch slecht..........