Het duurde even voordat ik weer een verhaaltje kon schrijven. Was het niet dat we het te druk hadden samen om KL te ontdekken dan was het wel dat ik weer erg moest wennen aan het feit dat oma er 's ochtends niet meer is. Ik zit nog steeds een beetje na te sniffen, maar ja het leven gaat gewoon door en we gaan gewoon weer verder waar we gebleven waren. En dat is dat ik jullie nog moet vertellen over de BBQ bij de baas van Ernst. Mam mocht natuurlijk gewoon mee want zo gaat dat hier in het buitenland. Heb je iemand over uit Nederland, of het nou familie of vrienden of vage bekenden zijn, het maakt niks uit. Meenemen die hap,leuk, gezellig!! Zoals voorspeld was het niet droog maar dat mocht de pret niet drukken. Hij heeft een enorm (te) groot huis (dat moesten ze zelf eigenlijk ook wel toegeven) waar de hele beneden verdieping uit inloop/woon keuken bestaat met openslaande schuifpuien over de hele 15 meter breedte. Dus we zaten binnen buiten aan het zwembad dat misschien iets te dicht bij de visite was,he Max, waardoor je het wel eens hebt dat iemand nat wordt van het gespetter van drukke- in- de- startblokken- staande- ik- wordt- puber kinderen. Ach kan gebeuren, gelukkig hadden de ukkies vleugeltjes aan dus hen kon niks gebeuren, toch?!? Of misschien zelfs dan ook nog......? Maar goed het was gezellig en oma werd al iets wijzer van alle vrouwen die hun expatleven verhaal wel aan haar kwijt wilden, en dan ben je bij haar aan het juiste adres.

De zaterdag hebben we doorgebracht in Frasers Hill. Een bergstation van de britten in de koloniale tijd waar je kunt wandelen en waar het een paar graden koeler is. Het is wel ruim twee uur rijden (ik dacht laten we eens vanaf de andere kant aankomen, leuke route maar wel ruim een half uur langer en heel veel bochten waar je kotsmisselijk van werd) maar dan heb je ook wat. Eenmaal boven hebben we heerlijk ge-high tea-ed. Thee met scones, room en jam in het smokehouse, dat ook een echt engelse aanblik heeft. Met een heuse Hans en Grietje oven buiten in de tuin. We hebben een hele kleine route (bleek later) gewandeld. Een oude binnendoor weg voor bewoners om sneller door te steken, scheelde een half uur lopen. Daarna een stukje door het park gereden en de kinderen hebben op de waterfiets gezeten. Daarna was het alweer tijd om naar beneden te rijden (de weg had een tijdsslot, de oneven uren kon je naar boven de even uren moest je naar beneden) want anders werd het te laat voordat we weer in KL waren. Op de terugweg hadden we bedacht om maar eens naar de Belgische Bierenbar te gaan om er mosselen te gaan eten. Dat hadden we eigenlijk al voor de vrijdag ervoor gepland maar toen was het zo belachelijk druk op de weg (toen waren we zelfs een half uur te laat thuis voor de kinderen, dachten we. Maar die schoolbus deed er een uur langer over dan normaal, dus waren wij nog een half uur te vroeg) dat zelfs om half 8 's avonds nog steeds bleek dat er geen doorkomen aan was. We reden de poort uit en we konden niet links- of rechtsaf ! Dat is ons een keer eerder gebeurt en toen was het de laatste ramadan vrijdag dat iedereen tegelijk naar huis wilde. Maar dat is toch wel vrij uitzonderlijk, zo'n drukte voor het hek. Maar goed we gingen dus mosselen eten en die waren me toch heerlijk! We hebben wel 4 porties gegeten met overheerlijke belgische fritten. Wat kan dat toch smullen zijn, samen met een drie kwart liter Hoegaarden, mmmmmm. En geslapen dat we hebben.

De zondagochtend hadden de kinderen een hockeywedstrijd en met oma op de tribune was het wel heel speciaal. Het was daar dat ze heel wat wijzer is geworden van nog meer expatvrouw verhalen en de kijk op het leven in het algemeen. De kinderen speelden hun partijtjes, Max moest bij alle drie de wedstrijden keepen en je zag duidelijk het verschil in niveau. Het was dan ook wel heel spannend om bij de groten in het doel te staan. Iets wat de tweede helft absoluut niet meer leuk was want de knoert harde ballen vlogen hem om zijn oren en nadat hij een bal op zijn bovenbeen had gekregen (ondanks dat beschermende pak) was de lol er echt af. Het was zelfs zo erg dat ik er iets van tegen zijn verdediging gezegt heb. 'He jongens hij is geen schietschijf ! Een beetje verdedigen mag wel hoor'. Hij doet het nooit meer. Zelfs een groot stuk pizza kon hem niet meer omturnen.

De rest van de week hebben we rustig aan gedaan. Een ochtendje China town, een middagje zwemmen, een dagje shoppen en een ochtendje naar de spa en op naar het volgende verhaal....