Ach wat een feest was het toch om mijn moeder hier te hebben! We zijn nog samen naar de massage geweest. Heerlijk anderhalf uur genieten van de lekker ruikende sensation olie die ze gebruikten tijdens de overheerlijke kneed en wrijfpartij. We lagen met zijn tweeen samen in een sfeervol ingericht kamertje met bad. Niet dat we daar profijt van hadden want na een paar minuten lagen we allebei al bijna te pitten, hi hi. Na de massage gingen we lunchen in een tapas bar met een paar dat we toevallig in de parkeergarage tegen kwamen. Neehee, ik ken hen, we zijn niet zomaar met wildvreemden gaan lunchen. Ook dat was weer te lekker en op het moment dat ik dit schrijf realiseer ik me dat ik het wel heel vaak over eten heb. In het begin was het meestal het verkeer maar dat is vervangen door eten. Niet dat het verkeerprobleem veranderd is hoor, maar ik denk dat ik een vreedzame manier heb gevonden om er beter mee om te gaan. Ahum, ik loop nog te godverren hoor, maar niet zo vaak meer. Maar goed na de lunch nog even rondneuzen in leuke winkeltjes en ideeen op doen voor thuis. Toen wisten we nl nog niet dat het zo belachelijk druk zou zijn op straat en daar kwamen we dus gauw genoeg achter. We waren op tijd naar huis gegaan maar we kwamen pas om 5 uur thuis ipv kwart over 4 (tijdstip waarop de kinderen thuis komen) maar ook zij waren ruim een uur later dan normaal. Geen idee wat er gebeurt is, maar ze weten hier nog niet dat ze het kruispunt moeten vrijhouden wanneer je niet door kunt rijden. Hetgeen resulteerde in een kwartier stilstaan met honderden auto's om je heen die niet voor of achteruit konden. Heel apart (en frustrerend). Wat als het nou een spoorwegovergang was? Dan waren er toch zeker 40 auto's onder de trein gekomen (ze staan hier dan ook nog eens in twee rijen dik op de kruising).

Op woensdag hadden we een public holiday en wilden we eens iets cultureels doen. Naar het nationaal museum wel te verstaan. Dicht....Wie gaat er nou dicht als juist iedereen vrij is en je veel geld kunt cashen? Een Maleisisch museum dus. Da's dom. Nog dommer is dat ik niet meer weet wat we dan wel gedaan hebben. Ik denk dat we die middag in en langs het zwembad hebben gelegen met zijn allen. Was ook erg leuk. Onvoorstelbaar dat in Holland de eerste sneeuw alweer gevallen is en dat wij hier nog heerlijk aan het zwembad liggen! 'S avonds ben ik met mijn moeder naar de vuurvliegjes geweest. Ruim een uurtje rijden en onderweg nog een heel groot chinees kerkhof gezien.Wel erg indrukwekkend om te zien. Een hele heuvel vol. Omdat het een publieke vrije dag was hielden de apen op Bukit Melawati het ook maar voor gezien. Daarentegen was de zonsondergang wel weer overweldigend mooi. Nu hadden we uitzicht over de straat van Malakka vanaf het Nederlands fort (je). Daarna weer lekker chinees gegeten en op naar de vliegjes. Alleen waar zaten die ook alweer? Gelukkig had ik het kaartje in mijn hoofd en we reden er zowaar in het donker meteen naar toe. Zwemvest aan (geen idee waarom, de bootjes zijn electrisch en er zitten geen krokodillen of nijlpaarden die de bootzouden kunnen omgooien. Maar volgens mijn oude buurjongen uit Uden was het omdat de vliegjes misschien zouden bijten,ha,ha). We werden getracteerd op een prachtig schouwspel van knipperende kerstlampjes in de bomen. Jammer dat je er geen foto van kunt maken. Weer terug bij de auto bleek de benzine (bijna) op te zijn. Oeps, ik heb nergens een pomp gezien, jij? Vervolgens heb ik het gevraagt aan een standhouder die souveniertjes verkocht. Hij begon overigens als eerste aan mij te vragen waar we vandaan kwamen. 'Yes! We're you from?' Ik dacht nou dat mag een beetje minder enthousiast hoor en antwoorde: 'Yes, from home!' Hij schreeuwde echt met een dwingende stem, dus ikke ook. Hij kon er wel om lachen en toen dacht ik dat het wel safe was om hem de weg te vragennaar de benzinepomp. Hij legde het uit en als we het niet konden vinden of halen dan konden we altijd nog gewoon bij iemand binnen lopen en blijven slapen, na een hapje of een drankje. Zo gastvrij zijn de mensen hier wel denk ik. Maar gelukkig was dat niet nodig en hebben we gewoon kunnen tanken.

Vrijdag met Janne haar klas naar de tin fabriek geweest alwaar we een rondleiding kregen. De kindertjes gedroegen zich vrij netjes en het was een leuk uitje voor ons allen. Oma mocht mee dus dat was ook heel leuk. Kon ze meteen meemaken hoe een klas er hier uitziet. Na het uitje hadden we nog tijd om naar een typisch maleis winkelcentrum te gaan alwaar we heerlijk onze voetjes hebben laten masseren en uiteraard weer lekker hebben kunnen eten. Nee de riem van oma pastte niet meer toen ze naar huis ging, en ze moet ook zeker toegeven dat ik ook niet meer die volslanke dochter ben van voor dat we naar KL gingen! Tja hoe kan het ook anders, nu heeft ze het met eigen ogen en mond kunnen meemaken hoe het er hier allemaal aan toe gaat. 'S avonds weer eten bij de mexicaan en zaterdag doorgebracht in bukit bintang en Times square shopping center. Max had een verjaardags feestje daar in het attractiepark in de mall. Het duurde maar twee uurtjes dus in de tussentijd hadden we nog snel tijd voor nog een heup/rug massage en wat gewinkel. Daarna was het tijd om Max weer op te halen en snel naar huis te gaan want ik moest me gaan klaarmaken voor HET Latin Charity Ball. Een expat party waar ik al heel veel spijt van had dat ik ons daarvoor heb aangemeld, want wat moet je in godsnaam aan!! En dat is weer een heel ander verhaal......