Oeps ik loop achter! De titel van het vorige verslag deed meer vermoeden dan werkelijkheid was he? Maar dan nu het echte relaas van mijn martelgang naar het Charity Ball. Het werd gehouden inhet Hilton hotel dus dan weet je het wel. Ik heb een week echt lopen stressen 'wat moet ik in godsnaam aan?' Ik had al wel iets in de kast hangen maar ik dacht dat dat niet kon. Alle winkels in KL zo'n beetje gehad, ook samen met mijn moeder, maar niks pastte of ik vond het te duur voor maar een keer aan te moeten/mogen dus......werd het op de valreep nog spannend. Wat gaat het worden? Op donderdagmiddag nog in de kledinginloopkast van een vriendinnetje gestaan. Jurk aan , jurk uit, jurkje aan ,en weer uit. Uiteindelijk met twee jurken (een gala lang en een knielang jurkje) naar huis gegaan. Inclusief bijpassende oorbellen en tasje, zie je mij al gaan hi,hi. Maar zoals een echte vrouw betaamt is het dat allemaal alsnog niet geworden en heb ik toch mijn zwarte net iets te korte jurkje maar aan gedaan. Samen met mijn hakjes (die ik hier heb laten maken,hoe decadent kun je worden!?). Ik grapte dat ik het snoertje van het fototoestel kwijt was zodat de foto's nog steeds op het toestel zitten en niet in de computer, maar nu blijkt dat mijn moeder echt het snoertje thuis heeft, hahaha, wat een mop. Jullie zullen dus nog heeeel lang moeten wachte op de foto's. Het arriveren van Mr en Ms Visser bij het Hilton was al lichtelijk hilarisch te noemen. Wij waren de enigen die per wit roderammelbak taxi aan kwamen. Iedereen met chauffeur of hele nette blauwe (twee keer zo dure) taxi. Dus ik zat al te gniffelen. Eenmaal binnen moesten we over heel hoog polig tapijt naar de roltrap en dan omhoog. Eigenlijk volgden we het chique gezelschap maar, geen idee waar we zijn moesten. Ik vond dat iedereen er wel heel erg netjes eruit zag en voelde me op slag underdressed. Had ik toch voor die blauwe lange gala jurk moeten gaan? Anyway, toch maar even gekeken of zij ook net zo'n kaartje als wij hadden. En ja hoor we mochten naar binnen. Niet geposseerd voor de foto (die je later voor 40 ringgit kon aanschaffen voor het goede doel). En daar stond dan ons tafelgezelschap al aan de borrel. Bleek dat ik eigenlijk stiekum nog best veel mensen kende (nou ja kennen, herkende is misschien beter) alsook mijn bieb maatje waarvan we van elkaar niet wisten dat we naar dit Ball zouden gaan. Na een half uurtje werden we de grote zaal in gebonjourd alwaar we een drie gangen menu voorgeschoteld kregen. Na alle speeches en bedankjes werden de lotjes getrokken. Helaas geen cruise of weekendje Hilton gewonnen. Maar het eten was heerlijk en na het diner hebben we tot in de late uurtjes gedanst. Er was tussendoor nog tijd om een bod uit te brengen op een aantal kunstwerken en decoratieve stukken. Helaas hadden wij dit te laat in de gaten maar een vriendinnetje had al 3x op een zilveren theedoos geboden en na haar laatste bod werd het formulier weggehaald en had ze de buit dus binnen. Alleen moest ze nog wel even betalen en daarvoor had ze te weinig cash bij zich. Of wij (we hadden toch nog een schuld van 100 ringgit) ff wilden bijleggen. Ja hoor geen probleem. Toen wij naar huis gingen en in de blauwe (er reden natuurlijk geen wit/rode vanaf het Hilton, die mochten daar niet leeg aankomen) taxi stapten hadden we een deal voor 35 ringgit (9 euro), maar wat bleek we hadden nog maar 25 RM,oeps.....De chauffeur was, voor de verandering, een hele aardige man en kon wel om Ernst' grapje lachen. Ik ook, maar we bleken echt maar 25 Rm te hebben en we waren al onderweg. Dan maar alle charmes in de strijd gegooit en daar toch een heel end mee gekomen. Uiteindelijk werd de prijs verlaagt naar 30 maar nog steeds te hoog voor wat we hadden. Eenmaal thuis betaalde Ernst 27 RM (nog 2 RM aan muntgeld) en de chauffeur heel vriendelijk bedankt! Lopen we door het hek naar huis zegt Ernst 'o ik heb nog 50 Rm, dat had ik niet gezien'. Hahahahaha.

De woensdag daarop was het ladies night in de disco met jaren 80 muziek. We gingen met 6 dames op pad. Eerst naar de Skybar (vanwaar je een prachtig uitzicht op de twintowers hebt) waar we heerlijk gegeten en gedronken hebben. Na 22.00 uur waren de cocktails niet meer twee halen een betalen en zijn we over gestapt op de Sangria (ook lekker) die weer gratis was. Om half 12 naar de disco verhuisd alwaar we de champagne hebben open getrokken omdat Bettine jarig was. Daarna wat gebuurt met iemand die ik nog niet goed kende maar nu samen met haar en Susan stukjes voor de flits ga schrijven. Klinkt groots hoor maar eigenlijk ga ik de info pagina verzorgen. Je weet wel, mijn idee om nieuwkomers het wat makkelijker te maken. Gaat het dan toch eindelijk gebeuren. Op weg naar huis was ik meegereden met een nuchter maatje. Aangezien niemand meer wakker was in KL en de weg dus zo goed als verlaten was leek het ons een goed plan om meteen rechts af te slaan vanaf de disco. Nog geen 200 meter verder een blauw lampje achter ons. Sh.t!! Wat hebben we gedaan? De politie meneer vroeg haar of ze wist waarom ze moest stoppen. Geen flauw idee. We mochten daar niet rechtsaf (doorgetrokken streep) en ze gingen haar een boete van 300Rm gingen geven. Of ze het daarmee eens was? Huh? Hoor ik het nou goed? vraagt hij of ze het met de boete eens is? 'Eh nee eigenlijk niet' Maar wat kan ik er aan doen vraagt ze op haar allerliefst en beleefdst, hi,hi. We voelen hem langzaam aankomen. Maar hoeveel moet je ze bieden om er vanaf te zijn? Ze zei dat ze maar 50 rm had en uiteindelijk na veel macho gedrag kreeg ze haar rijbewijs terug en tegelijkertijd overhandigde ze hem de 50 rm en konden we weer verder. Dat was nog eens een staaltje 'ik ben zo onschuldig als de pest en ik zal het nooooit meer doen meneer de politie agent' Daar kon ik nog heel wat van leren. Maar goed ik rolde om een uurtje of 3 in mijn bedje. en moest om 10 uur alweer op het verjaardags feestje zijn, wat een leven heb ik toch. Gewoon te belachelijk voor woorden.

En zondag was het dus tijd voor Sinterklaas! En dat vertellen we een andere keer wel weer.