Op dinsdag 7 december hadden we weer eens een publieke feestdag. Geen idee wat er gevierd werd maar is dat belangrijk om te weten? We gingen op weg naar een klein visserseilandje voor de kust van West-Maleisie. Het zou maar een half dagtochtje zijn dus dan wilden de kinderen wel zonder te mopperen mee. 'Wij gaan altijd weg op een vrije dag,nooit eens thuis op de bank DSsen'. Hoezo verwend? Maar goed, na een ruim uurtje rijden komen we aan bij de aanleg steiger van het veerpondje. Euhh? Moeten we met dit wrak mee? Nou ja wrak is een beetje overdreven maar echt luxe was het nou ook weer niet. Je hoort toch wel eens van die enge verhalen dat er weer een indonesische veerboot gezonken is. Nou dat beeld kreeg ik hier ook een beetje bij. Gelukkig konden er niet zoveel mensen in maar toch. Voordat al die krombenige ouwe chineesjes uit dit bootje zijn zijn we allang verdronken....Gelukkig was dit niet het geval en de kinderen mochten in de stuurhut komen staan. Alwaar ze uit hun shirtjes waaiden want raampjes waren er niet. Na een half uurtje varen kwamen we aan bij de aanleg steiger van Pulau Ketam, letterlijk krab eiland. Dat werd ook meteen duidelijk want het was eb en daardoor kon je heel veel krabbetjes zien op het slib. Te klein nog om in de pan te gaan, maar ze zijn er in ieder geval. De weg kwijt raken was niet mogelijk. Er ging maar een betonnen pad richting de hoofdstraat van het dorp. Daar hebben we een fiets gehuurd, nou ja fiets? Het fietstte en de remmen deden het en dat is het belangrijkste toch? We kregen een kopietje van het dorpje mee in ons mandje en we konden op weg. Het was erg leuk! Het eiland is zo klein en onbegaanbaar doordat het op palen gebouwd is, maar je kon over het algemeen goed fietsen over een betonnen fietspad. Soms waren het houten vlonders en een 5 tal bruggen (behoorlijk steil waardoor we moesten afstappen anders kwam je niet boven) moesten bedwongen worden. Ondanks dat we het op ons gemakske deden liep het zweet alweer in straaltjes van mijn lijf. We eindigden op een gegeven moment bij een tempel waar tevens ook het dorp ophield. De kinderen wilden op onderzoek uit en even kijken wat er aan het eind van het vlonderpad te zien was. Na een schreeuw en nog meer geschreeuw door omstanders werd in een oogopslag al duidelijk dat we iemand misten op die vlonder. En daar lag Janne2 meter lager in de drek. Ze had zich behoorlijk zeer gedaan en vond het dus allerminst grappig. Gelukkig was er stromend water in de buurt en konden we haar afspoeien en de schaafwonden bekijken. Ai dat was een joekel op de binnekant van haar bovenbeen, maar een bikkel als ze is zijn we gewoon verder gefiets. Wel met een natte broek welliswaar maar die was na een uur alweer droog. Net voordat de ferry weer vertrok moesten we natuurlijk nog wel even de krab en garnalen geproefd hebben. Hmmm wat kan eten toch lekker zijn (helaas). Terug met de ferry en nog verder terug met de auto. Daarna nog even afkoelen in het zwembad en onze feestdag zat er alweer op.

Nu de laatste schoolweek nogvoor de boeg. Max had afgelopen vrijdag atletiekdag en wat een prestaties! Hij is zowaar een atleet in de dop. Ik was helemaal aangenaam verrast. Hij werd 2de op de 200 meter, 3de op de 50 meter en 1ste met hoogspringen (1,15m!) en verspringen (3, nogwat meter). Wat goed!! Hij was er zelf ook helemaal blij mee, dus wie weet gaan we hem ooit nog eens tijdens de OS zien. Janne had gisteren sportdag en ook zij won de 50meter en het verspringen met een straatlengte voorsprong!! Leuk om te zien. Ook daar schuilt een potentieel atlete in. Zou het dan toch in de genen zitten? Verder staat deze week in het teken van kerstfeestjes op de beide scholen, met pizza en gingerbread. Tja dan missen we toch wel weer even Nederland met het amandelspijs brood , de kalkoen, de worstebroodjes en het kerstdiner waar je al weken over loopt te stressen. Nou ikke niet dit jaar, heerlijk!!!

Bij deze wil ik iedereen bedanken voorhet lezen van de verhalen en de enthousiaste reacties daarbij. Ik zal proberen om volgend jaar niet in herhaling te vallen. Tenslotte hebben we alles hier al meegemaakt en gaan ook wij op herhaling de komende 6 maanden.

Maar eerst NIEUW ZEELAND !!!!

HELE FIJNE FEESTDAGEN EN EEN GEZOND, GELUKKIG, PRETTIG EN IK WEET AL NIET WAT ALLEMAAL 2011 TOEGEWENST!!!!

Ernst, Ingrid, Max en Janne