Dag 1

We gaan op weg naar het Waitakere Ranges Park alwaar we een wandelingetje wilden maken bij de fairy falls. De parkeerplaats die we vonden voorspelde niet veel goeds. Er lag op wel 5 verschillende plekken glas van ingeslagen autoruiten. Ehhh....misschien toch maar niet. Het werd een klein rondje van een uurtje tegenover het informatie centrum met een ruime parkeerplaats die er wel safe uit zag. Prachtige natuur met een begroeiing die ik hier niet had verwacht. Het deed aan als een soort jungle met heel veel palm en rietsoorten en enorme bomen maar met de temperatuur van een zomerse dag in de Alpen. Lekker hoor, wandelen met een fris windje, dat is al wel ff geleden dat we dat voor het laatst gedaan hebben.

Daarna alles vast sjorren en dicht klappen om onze weg te vervolgen naar de Waitomo Caves zo'n 200km. ten zuidwesten van Auckland. Onderweg verandert het weer van zonnig naar heel koud en nat. Op zich rijdt het op de wegen prima door en zelfs de camper kan tegen een stootje (ik bedoel dat hij aardig door kan trekken, geen lid van de tuf- tuf-club). Rond 7 uur arriveren we op een top 10 camping waar we een kortingskaart voor gekocht hebben en die er na 4 keer overnachten al uit hebben. Leuk, een trampoline en een zwembad. Leuk ook dat het net nu regent en alles zeiknat is. Iedereen is moe van de eerste lange rit en nog van het vliegen. We besluiten om een hamburger in het cafe tegenover de camping te gaan eten. Blijkbaar is dit de enige bar waar je kunt eten en heeft niemand zin gehad om te koken, want er zat ruim een half uur tussen de bestelling en de levering. Maar met een heerlijk biertje mocht dat de pret niet drukken. Na het eten iedereen heerlijk warm gedoucht en op tijd naar bed.

Dag 2

Kaartjes gekocht voor twee grotten. De eerste is naar een druipsteen/limestone grot ,waarvan we er al een aantal gezien hebben in Europa, maar dat mag de pret niet drukken. De tweede was wel heel erg leuk en interessant om te zien. Het was de grot die de gloeiwormpjes tot hun domein hebben gebombardeerd. Prachtig om te zien! Eerst uitleg en daarna met een bootje in het donker naar het gedeelte waar heel veel van die worpjes aan het plafond hangen. Net alsof je tussen blauwe glow in the dark sterretjes vaart. Heel mooi en indrukwekkend. Na de koffie met een muffin is het weer tijd geworden om een stukje te gaan rijden. Via een prachtig heuvelachtig gebied (zelfs nu het nog regent) rijden we ongeveer 170km naar Rotorua. Het gebied van de kraters en geisers, en van Zorb! Zorb? Dat is met zijn tweeën in een bal van een heuvel af rollen. Iets wat Ernst van een collega had gehoord en als een must-do op zijn lijstje had staan. Rond half 6 nog even snel naar de heuvel gereden waar ze aan Zorbing deden. Ookal was het weer niet echt zonnig, nat werden we toch en we hadden ons huis bij ons dus we konden snel omkleden en droge kleren aan doen. Vanaf dit moment heb ik besloten om maar niet niet al te veel naar de prijzen te kijken. Het is hier allemaal snoei duur (in vergelijking met Holland dan, en dat zijn we niet meer gewend). En het belachelijke van NZ is dat je overal entree voor moet betalen. Niet dat dat erg is maar als je 4 nationale parken wilt zien is je halve portemonnee leeg. Dan hebben ze het in Amerika beter geregeld. Je koopt een park pas voor alle parken en dan ben je klaar. Maar goed als dat het enige is dan kan ik daar wel mee leven. Dan gaan we de komende tijd gewoon op een gratis camping in het bos staan om iet wat te besparen, dan maar een keer geen trampoline of warme douche. Okee we gingen zorben. De kinderen gaan samen en Ernst en ik gaan samen in een bal. Even was het nog spannend of dat wel kon want iemand was misschien te zwaar en overstegen we het maximaal toegestane gewicht. Maar we kregen groen licht dus hup zwemspullen aan en gaan met die bal. De kinderen wilden eerst, zodat wij foto's konden maken. Wij vonden het niet zo heel erg want dan konden we meteen kijken hoe het er aan toe zou gaan. Helemaal door elkaar gehusseld kwamen ze beneden. Maar geen tranen, alleen maar bibberen van de adrenaline shock ( of was het toch de kou?) en heel blij. Zoals de teletubbies zouden zeggen:'nog een keer!' Nu was het de beurt aan ons. Eenmaal boven op de berg lijkt het otch best wel hoog. Er werd water in de bal gespoten en de meneer zei dat het koud was. Ook dat nog. Toen moesten we een snoekduik maken door het gat aan de zijkant. Ik dacht nog: je zult zien dat ik er natuurlijk in blijf steken (het gat leek niet zo groot), maar ik dook er soepel doorheen. En het water was heerlijk warm ipv koud. Een paar seconden later lag Ernst er ook bij. Dat was al lachen. Toen werden we gevraagt te gaan staan en wanneer hij 3x op de bal sloeg moesten we gaan lopen. Lopen? 'Je denkt toch zeker niet dat we naar beneden gaan lopen, dat lukt nooit!' maar de klappen werden gegeven en na drie grote passen lagen we al in de centrifuge en in een deuk. Wat een lol kun je samen in zo'n bal hebben. Het was gaaf! Omkleden, alles weer vast en op naar de camping aan het blauwe meer. Aangezien het al aan de late kant was en het ook weer was gaan regen hebben we niet veel van de camping gezien, behalve met zijn allen om half 5 's nachts naar het toilet in de storm en de kou (voor ons doen dan hè, we zijn nu Maleisië gewend. Wel een prachtige sterrenhemel met een bijna volle maan die de hele camping verlichtte, zo zie je ieder voordeel heb zijn nadeel (of andersom). De volgende ochtend vroeg op om voor 10 uur van de camping af te zijn. De reis gaat vandaag naar Taupo, maar eerst nog even naar Hell's Gate. Rotte eieren lucht met stoom en bubbelend modder opsnuiven.

Dag 3

Hell's Gate stond garant voor een leuke ochtend met veel stank en mooie foto's. Zelfs nog een voeten modderbad gehad met zijn allen. Daarna een rondje door het park gewandeld. Het weer was vandaag heel goed en dan ziet alles er heel anders uit. Het was al mooi maar nu was de route prachtig! Na twee uurtjes rijden komen we aan in Taupo (aan het grootste meer van noord NZ). Mooie ruime camping met verwarmd zwembad, speeltuin,trampoline en een reuze springkussen. Kortom de kinderen weer happy. En dan ook nog pannenkoeken eten, hun dag kon niet meer stuk.

Dag 4

In de ochtend na het ontbijt rijden we nog even langs de hoogste bungeejump met waterdip. Nog niet misschien dat ik dat ooit in mijn leven ga doen. Wat een hoogte....brrrrr. Gelukkig denken de kinderen daar ook zo over en Ernst had het gedaan ware het niet dat hij het te koud vond en het waaide te hard naar zijn zin, huh huh. Daarna een stopje bij de Hutu waterval. Je kon met een hele snelle speedboot met zijn tienen erin over de rivier racen tot aan de waterval. Soort raften maar dan op een hele snelle manier met veel power enzo. Maar van bovenaf was de waterval ook mooi (en gratis,hi,hi). En nu we er toch zijn ook nog maar even langs de moonkraters voor nog maar eens een rondje rotte eieren. Blijft apart al die rook die zomaar uit de rotsen naar boven komt zonder een duidelijke opening. De lucht trok weer dicht en het werd tijd om ons op te maken voor de 150km trip naar de oostkust, Napiers wel te verstaan. Het art deco stadje van NZ. Aan het begin van de lange weg werd aangegeven dat de eerst volgende benzinepomp over 143km zou zijn en een blik op onze benzinemeter gaf te kennen dat we dat niet gingen halen. De auto zuipt, maar daar trekken we ons niks van aan. Hij rijdt en brengt ons waar we wezen willen. We leven maar een keer en hier en nu moet het gebeuren. Dus omkeren en een pomp zoeken. Zo krijgen we toch nog het meer te zien, dat wel iets weg heeft van het Lago Maggiore in Italie. De weg naar Napiers lijkt een rechte te zijn van 143 kilometer! Ergens halverwege rijden we ineens door de Alpen (lijkt het) en rijden we via een prachtig gebied weer naar beneden richting de oostkust. In Napiers zijn de meeste gebouwen i n de art Deco stijl en dat ziet er grappig uit. Wat gewandeld door het centrum en een korte broek kunnen scoren (wel mijn maat, eindelijk!). Een lekker broodje bij de subway gegeten en via het strand weer terug gelopen naar de camper. Het was tijd om boodschappen te doen die we onderweg naar de camping tegen kwamen. Het is niet moeilijk om een supermarkt te vinden in NZ. Er staat een wind van heb ik jou daar en we waaien bijna met camper en al van de weg. Ergens halverwege tussen Napiers en Wellington vinden we de enige camping die er is. Een heel klein gezellig familie campinkje waar het meteen in de eerste grote partytent al erg gezellig was. Een lange tafel met veel mensen (achteraf de enigen op de hele camping en die bleken ook nog het poets personeel te zijn,ha,ha). We vonden een leuk plekje maar de hele wagen schudde heen en weer door de wind. Dan maar een iets minder gezellig plekje (naast een container) maar wel uit de wind. De honden van de eigenaar en de lokale permanent wonende (meestal) mannen kwamen Janne al tegemoet toen ze naar het douche blok liep om te gaan douchen. Na een overheerlijke rijst maaltijd met kroepoek was het tijd voor de film ‘A Christmas Carol' met Jim Carrey. Het is tenslotte kerstavond. De volgende dag (5)werd een rij dag, en wat voor één! Maar eerst lekker croissantjes eten met jus d'orange (1^ste Kerstdag). Het was prachtig weer, zeer ongewoon voor ons Hollanders, en de weg was goed. Na een heerlijke picknick op een idillisch plekje (zie foto) langs de weg werd het tijd om de benen te strekken. Ernst had op de kaart een mooie wandeling gevonden die alleen te bereiken was via een hangbrug (die er niet heel erg nieuw meer uitzag). De weg ernaar toe bleek een gravel weg te zijn en dat maakte het extra spannend. Vooral ook doordat de afgrond wel heel dichtbij kwam af en toe, en maar hopen dat er geen tegenligger aan kwam. De hangbrug was gelukkig vervangen door een nieuwe en was dus veilig. Ondanks dat was het toch wel heel ver naar de overkant en erg diep aan de onderkant. Met knikkende knieën ging ik er overheen. We werden getrakteerd op een wel heel leuk bos. Ook hier leek het een regenwoud maar dan met de temperatuur van Europa. Lekker fris en toch een heerlijk zonnetje. Op de een of andere manier gaat de terugweg altijd sneller en was het een stuk minder spannend op de weg naar beneden. We vervolgen onze weg richting het zuiden. Het is een uurtje of 4 als we in Wellington aankomen. Eten , slapen en naar bed. Heerlijk onder het dekbed, wat kan dat toch lekker zijn. Vroeg op want we moeten om half 9 bij de Ferry zijn.

Dag 6

We staan als een van de eersten in de rij om de boot op te rijden. Eenmaal erop zoeken we een zitstoel ergens op de 8^ste verdieping met uitzicht op waar we naar toe varen. De Cook Strait is een van de meest woeste overtochten die de wereld rijk is. Ik maak me dus op voor een heftige vaart van bijna 4 uur. Eenmaal de haven uit lijkt het wel mee te vallen. Ik raak aan de praat met mijn buurman en vrouw. Zij dacht Nederlands te horen en daar had ze gelijk in. Haar man was van Nederlandse ouders maar sprak zelf amper Nederlands. Blijkt het stel meegewerkt te hebben aan de films van Lord of the Rings en Avatar!! Zij verzorgden de digitale beelden zoals de consoles van het spaceship van avatar en de bomen in het avatar bos. En het waren hele gewone boeren burgers en buitenlui hoor. Ze zei het zelf nog. 'En nou denk jij dat we heel rijk zijn hè, nou dat valt reuze mee hoor!' Ja eigenlijk wel . Toen werd het tijd op buiten een kijkje te gaan nemen. Er stond een enorme wind maar het was geweldig, vooral toen we het woeste gedeelte gehad hadden en door de Marlborough Sound voeren. Prachtig! Eenmaal in Picton aangekomen moesten we nog van de boot af. Ik stond in een rij achter een oplegger (die niet van de boot af ging). Met een lastige bocht lukte het net niet om er achter uit te komen. Een stevige NZlander hielp wel ff. Wat resulteerde in een behoorlijke kras en deuk op de zijkant van onze camper (daar gaat onze borg). Nondeju@!? Ik had het toch nog zo goed gezien dat het niet kon, maar nee toch geluisterd naar die man. Nou ja helaas dan maar, gebeurt is gebeurt (wel een duur grapje ben ik bang). Op naar Nelson aan de noordwest kant van het zuider eiland. Na een aantal haarspeld bochten en bergwegen verder een leuke caming gevonden op een schiereilandje Mapua. 'S Avonds een wandelingetje naar de enige restaurantjes die op Boxing Day (2^de kerstdag) open waren. Daarna nog even snel een biertje drinken in de plaatselijke bierbrouwerij en half aangeschoten terug gewandeld via het strand (waar het ondertussen eb was geworden). Ondanks de eb konden we helaas toch net niet recht oversteken naar de camping (ook tot ontzetting van de kinderen). Een boekje lezen, de kids naar bed en een uur later vielen bij ons ook de luiken dicht. Op naar de volgende dag.

3^de kerstdag

Bracht ons via Murchison richting de west kust. Het weer was ondertussen weer eens omgeslagen en halverwege begon het dan ook te regen. We gingen tanken en wie komt Ernst daar tegen? Een collega van Shell die ook in Kuala Lumpur woont en de kinderen op ISKL heeft zitten. Wat is de wereld toch klein. Maar eerst naar de langste hangbrug van NZ. Eenmaal daar blijkt die ene die we eerder deze week gedaan hebben veel spannender te zijn. Maar hier konden we wel via een tandem kabelbaan vlucht terug over de rivier. Het kost een paar centen en maar dan heb je ook wat. In de auto geluncht en we konden onze weg weer vervolgen door dit keer een zeer mistig en regenachtig landschap, maar nog steeds mooi. In Tawhai besluiten we voor het eerst deze vakantie om op een natuur camping te gaan staan. Ook omdat het op de route ligt dus en prachtig plekje aan het rustig kabbelende riviertje gezocht. Wat een omgeving! Beetje lezen, spelletje spelen, eten en weer slapen. Voor het eerst echt een keer uitslapen zonder dat we van de camping af moeten zijn voor 10 uur. De volgende ochtend worden we wakker van de herrie buiten. 'Regen het nou nog steeds? Het regent al de hele nacht.' Een blik naar buiten werpend blijkt dat ons lieve beekje is verandert in een redelijk boze rivier. Ach we slapen nog een uurtje en dan is het wel tijd om te gaan ontbijten. We draaien ons nog een keer lekker om. Binnen 5 minuten werd er hard op de deur geklopt. Of we, als we vandaag nog van de camping af wilden zijn, als de bliksem maakten dat we weg kwamen. Het water stond nu wel erg hoog en dat zou nog hoger worden. Binnen 15 minuten zouden we niet meer over de toegangsweg terug kunnen. Wij dus als de wiederweerga uit ons warme nestje en zonder ontbijt waren binnen 10 minuten van de camping vertrokken. Dat was maar goed ook want nu al moesten we door het water naar de verharde weg. Eenmaal op weg bleek al gauw dat het menens was. Er stonden zelfs huizen in het water! Alle watertjes, beekjes en rivieren in de buurt waren buiten hun oevers getreden. In Nederland zou iedereen in rep en roer zijn. Hier gebeurt niks. Niemand te zien buiten. Na enige kilometers werd nog meer duidelijk dat het best wel heftig was. Nu stonden er wel wat auto's in de buurt van huizen die ondergelopen waren. Zelfs een opa met kleinkind gingen in een boot het erf af. Later op de dag hoorden we via de radio dat ze nog nooit zo'n heftige overstroming gehad hadden in het gebied waar we twee dagen geleden (Mapau) waren geweest. En het regende nog steeds.