Deze laatste ochtend in Nieuw Zeeland zou dan echtons toetje van de vakantie moeten worden. En wel een met heeeeel veel slagroom, hopen we. Met vol goede moed open ik het gordijntje van de camper om het weer te bekijken. Hmmmm, mistig. Maar wel windstil. Het is half 7 dus het duurt nog wel even voordat we weer op open zee zitten en er is dus nog tijd voor de wolken om weg te gaan. Geen paniek. Alleen gaan die wolken wel weg door wind......als het maar niet zoveel is dan. Na een snel ontbijtje (je moet toch een bodempje hebben voordat je gaat varen) vertrekken we naar de boot. Heel het verhaal weer opnieuw over zeeziekte en golven enz. Niks van aan trekken, het kan niet erger dan gisteren denk ik dan maar. Voor de zekerheid toch maar weer zo'n pilletje ingenomen. Dit keer Janne ook. Althans dat was de bedoeling maar het was zo'n groot plakkerig antibiotica pilletje dat ze met geen mogelijkheid weg kreeg. Nou ja, dan maar niet. Dit keer was de zee ons gunstig gezind, alhoewel dat gisteren in het begin ook zo was. Niet aan denken. Na een kwartiertje varen (we hadden een andere schipper maar wel dezelfde walviszoekster) werd er vanaf de linker kant van de boot opgewonden geroepen. Er kwamen een paar dolfijnen naast de boot zwemmen. Dat is in ieder geval al meer dan we gisteren gezien hadden dus de trip was al voor50% geslaagd. Aan onze kant kwam de grote albatros voorbij vliegen met een spanwijdte van bijna 4 meter! da's wel veel. Tijd voor de eerste stop in het walvis gebied. We hebben geluk! Er is iets in de buurt dat echo klikken maakt en niet eens zo heel ver uit de buurt. Iedereen weer in de boot, en warempel waren er nu al meer mensen zeeziek dan op de hele tocht van de dag ervoor, de watjes. De volgende stop werd een succes! Het bleek dat walvis 'Tiaki' in de buurt was en op het punt stond om boven te komen. Er cirkelde al een helicopter in het gebied en al snel bleek dat we niet de enige boot waren. Toen duidelijk werd dat ze er een gevonden hadden zag je ook in de verte een boot op volle snelheid aan komen varen. De spanning steeg. En ineens riep een medetoerist dat hij hem gezien had, en nog wel aan onze kant van de boot! Wij kijken maar we konden niks vinden. Je verwacht een joekel van een beest te zien drijven maar je zag alleen maar water, zover je kon kijken. De kapitein had het ook gezien en zette meteen koers naar de plek. Iedereen het dek, achtersteven en bovendek op, en ja hoor daar was hij! Wat een beleving, zo gaaf. Een echte walvis in het wild hier recht voor mijn ogen. Honderd foto's gemaakt natuurlijk (allemaal hetzelfde en veel water weinig vis) en nu was het wachten op het moment dat hij ging duiken want dat zou het moment zijn dat je zijn staart boven het water uit ziet komen. na een minuut of 8 was hij ineens uit het zicht verdwenen. Nou ja zeg, gaat ie zomaar onder zonder te zwaaien. Maar nee dat was een voorbode voor het duiken, hij kwam weer boven en weer onder en toen zag je een voor een heel langzaam en bedeesd de ruggewervels boven water uit komen en de bemanning riep:'fotocamera's klaar! En daar komt de staart!. Op de goeie gok knip je een foto in de hoop dat 'het' moment er op staat. (het licht scheen op het schermpje dus ik had geen idee waar hij was), en je wilt het toch ook met eigen ogen zien en niet door je fotocamera. En daar kwam zijn staart en weg was zijn staart. En dan sta je daar in de middle of no where met 40 man op een boot.

Aangezien we de walvis redelijk snel gevonden hadden hadden we nu wel tijd om op zoek te gaan naar andere zeedieren, zoals dolfijnen. Uiteindelijk zaten midden in een school van zo'n 100 dusky dolfijnen (de acrobaten van de zee genoemd). Geweldig, ook voor ons alle vier de eerste keer in ons leven dat we ze wild zien. En ze maakten er inderdaad een hele show van. Heel leuk om te zien. Janne heeft ze vanaf haar stoel binnen door de raampjes bekeken want die voelde zich niet helemaal lekker. Het duurde even voordat ik het in de gaten had dat ze binnen zat,ocherm. Eenmaal terug op vaste land ging het wel weer en was het tijd voor een overheerlijk broodje van de subway. Daarna was het echt tijd om nog het laatste stukje door NZ te rijden. En wel naar Christchurch. Via de senic route, we geven het niet op, ookal duurde dat langer dan gepland. Eenmaal in Christchurch hadden we geen tijd meer om iets van de stad zelf te zien (dus we konden ook niet de ramptoerist uithangen na de aardbeving van afgelopen november en de naschok van 2de kerstdag). We hadden amper tijd om de camper op te ruimen, te poetsen en te legen. Om 5 over half 5 namen we afscheid van ons autootje en werden we naar het vleigveld gebracht alwaar het wachten ging beginnen. Gelukkig had Ernst nog net voordat we vertrokken bedacht dat hij iets vergeten was maar wat? Paspoorten en laptop zaten nog onder de bank in de kluis!! Pfffff nog net op tijd.

Buiten was het heerlijk weer en we hebben 2 uurtjes op het grasveld voor het vliegveld liggen wachten. Daarna binnen wat gegeten en ingechecked. We vertrokken om 9 uur in de avond en kwamen om 10.15uur aan in Auckland. Daar moesten we weer wachten en vertrokken we om 03.15uur 's nachts naar Brunei. Daar kwamen we om 7 uur in de ochtend (plaatselijke tijd, 5 uur verschil) aan en moesten we wachten tot 3 uur 's middags totdat we het laatste stukje van 2 uur naar KL konden afronden. Poe, poe dat viel niet mee. In de ochtend hadden we wel een bustour van een uur door de stad Brunei en dat was een prettige afleiding maar daarna duurde het toch nog erg lang hoor. Tja, dan hadden we maar voor de rechtstreekse vlucht moeten gaan (die iets duurder was). Toen nog met de taxi naar 'huis' en om 9 uur lagen we allemaal uitgeteld op bed. De volgende ochtend wel uitgeslapen tot 10uur dus we waren in een klap over onze jetlag heen. Fijn hoor dat de kinderen daar ook geen last van hebben en meteen in het juiste ritme zitten.

Kortom het was weer een hele belevenis en we hebben erg genoten!! Nu zitten de kinderen weer op school en vinden het gelukkig weer erg leuk. Ook Knabbeltje de hamster heeft zijn logeer avontuur overleeft dus we zijn weer compleet en kunnen we aan onze laatste 6 maanden van ons avontuur beginnen. De uitjes staan alweer gepland. Volgende week gaan Ernst en ik naar het Taipusam festival waar de hindoes met pinnen in hun ljif de trappen van de Batu Caves gaan beklimmen. Een feest waar 10 duizenden mensen op af komen dus ik ben benieuwd. Daarna is het weer schaatsen met de NL vereniging en de nieuwjaarsborrel bij de ambassadeur komt er aan waar we voor de bitterballen gaan. Dus we vervelen ons nog niet da's wel duidelijk. Ook komt er trouwens het chinees nieuwjaar weer aan en dit keer wil Max wel verkleed naar school, dus ik moet weer een keertje naar Chinatown.

Gong Chi Gong Chi Fa !!!!