Afgelopen weekend was het de derde en de vierde dag van Chinees Nieuwjaar, en ja wij wensen elkaar hier dan ook weer een gelukkig nieuw jaar. Als ik nou niet gelukkig ben/wordt wordt ik het nooit meer. Ernst moest werken op de twee publieke feestdagen, donderdag en vrijdag, dus ja wij waren heel zielig. 'Iedereen' was een weekje weg en wij moesten thuis blijven, snif. De kinderen hadden wel vrij maar niet op Federation Day, want hun school ligt niet in Kuala Lumpur zelf en dus buiten de federatie, en dus dinsdags niet vrij. Geeft niks want ze liggen toch maar de hele dag op de bank te DSen. Nee, da's niet waar, Janne heeft twee dagen heerlijk met de kinderen op de 'gated community' heet het hier, gespeeld. Dus was het in het weekend tijd om wat te gaan ondernemen. Hadden we toch nog een beetje vakantie gevoel. En nee, wij zijn hier niet op vakantie!! Er moet hard gewerkt worden.

Zaterdag gingen we naar een waterval in de buurt (45 minuten rijden). De weg ernaar toe was prachtig en we hadden ff wel het idee dat we op vakantie waren. Hoewel de huizen ook hier van houten planken en op palen waren, hadden ze toch geprobeerd het geheel er leuk uit te doen zien met leuke kleurtjes en zowaar bloemen in de tuin. De weg voerde door kampongs en een jungle achtige setting. Als laatste een kleine afslag naar links over een hobbeldebob weggetje. Als je niet wist dat het bestond was je er geheid voorbij gereden of dacht je dat je vast niet goed zat, maar dat zaten we wel. Getuige de lange rij auto's die in de berm geparkeerd stonden. Het was duidelijk : we zijn niet de enigen. De kinderen alweer aan het mopperen en ik maar volhouden dat wanneer ze 20 zijn dit toch wel een leuke ervaring vonden. Eenmaal bij de waterval was het er afgeladen vol met spelende kinderen (allemaal met kleren aan) en etende ouders. Overal waar je keek zag het er 'zwart' van de mensen. Vooral omdat ze bijna allemaal en zwart T-shirt dragen. Geen idee waarom, het zal welde Maleise mode zijn denk ik. En dat niet alleen. In plaats van dat wij naar de atrractie kwamen kijken (de waterval dus) bleken wij de atrractie van het weekend te zijn!! Nee, we vielen echt niet op hoor met twee hoog blonde kindertjes. Nou die zwemspullen bleven mooi in de tas. Hup een paar foto's maken en wegwezen hier.

Zondag gingen we naar het Nationaal Museum. We reden er zowaar in een keer naar toe. Dat mag in de krant. Tja ik denk dat we het toch nog onder de knie krijgen, foutrijden heeft zijn vruchten afgeworpen. Nu weet ik vrij snel waar ik ben en waar ik vooral niet moet afslaan. Maar goed het museum was stiekem best leuk en Max heeft een grote belangstelling voor de mensheid, vooral die van rond de tweede wereld oorlog, gekregen. Dat is leuk om te zien. Na het museum zijn we naar een shopping mall gereden om scones met room en jam te gaan eten. In deze giga mall troffen we gelukkig een vrij tafeltje en er stond net een drakendans op het punt om te beginnen. Dat zijn leuke dingen om te zien. Vooral wanneer blijkt dat dit de enige echte drakendans schijnt te zijn. Dan springen de twee deelnemers onder het pak over palen die 1-2 meter hoog zijn. Met harde trommels en bekkens maken ze een lawaai van jewelste maar het trok wel de halve mall aan. De trappen zaten vol alsof je in het theater zat. Maar hoe moeilijk een bestelling kan zijn bleek ook heel snel. Twee 7-up, een koffie en een warme chocomel, hoe moeilijk kan het zijn. Nou heel moeilijk. De 7-upjes verdwenen bij de buren op tafel, de koffie ging naar de achterburen en de warme choc is helemaal niet gekomen. Dan de 3 scones en een choco muffin. Ook heel lastig hoor! De muffin is geloof ik langs drie tafels geweest, de scones waren zowaar meteen goed, maar nog steeds geen choc. Wel een mango jogurtdrankje. Wel lekker maar niet besteld, echt niet? Nee echt niet sorry. Uiteindelijk alles gehad en opgegeten kwam de rekening. Met de yogurtdrank,argggg. En dan mag ik niets zeggen van Ernst. Zelfs Max zegt waarom ze niet 'gewoon' het tafelnummer op het briefje zetten, hoe moeilijk kan het zijn. Nou heeeeel moeilijk dus.

Maar wat nog moeilijker was, was een Maleis rijbewijs aanvragen! Nu had er in de vernieuwde flits (maandblad van NL's in KL) een stukje gestaan over wat je allemaal moest meenemen en invullen. Dat had ik dus allemaal netjes gedaan en ben op weg gegaan naar een soort burgerzaken maar dan in Maleisie. Een grote wachtruimte met 20 loketten en een nummertjes omroepster. Ik weet nu precies hoe ik tot tien moet tellen in het maleis. Ik had nummer 1446 en we waren bij 1338. Honderd wachtenden voor mij!! Kun je het je voorstellen? Dan vinden wij het al vervelend als er tien mensen zitten te wachten in Rosmalen. Maar goed, ik was goed voorbereid en had een boek meegenomen. Ik had alle tijd van de wereld ervoor vrijgepland want ik wist van te voren al dat dit niet binnen tien minuten klaar zou zijn. Maar met 20 loketten moet het toch niet zo heel lang duren, zou je denken. Nou wel als er maar twee van bemand zijn!! Na een uur rustig lezen (als je dat rustig kunt noemen als er voortdurend satu, tiga, tiga,sepuluh geroepen wordt) kwamen we in de buurt van mijn nummertje. Ik begon het zowaar spannend te vinden. Zou het ineen keer goed gaan? Heb ik echt de juiste papieren en kopieen bij me. Mis ik niet iets? Pasfoto? Ja, ik had alles. 'Satu, empat, empat, enam' Bingo! Ik met mijn handeltje naar de balie. Mijn liefste glimlach op en vooruit met de geit. Geef mij dat mooie roze papiertje (ook hier is het roze). Na drie minuten zegt de meneer dat hij een engelse vertaling van mijn rijbewijs moet hebben. Ik zeg hem dat dit het is. 'Jamaar waar is het origineel?'' In NZ!'. 'Ik moet een origineel van de ambassade hebben met een stempel erop'. Wat is er mis met deze engelse vertaling? Engels is engels, toch? Nee dus. Ik kon weer vertrekken. Er viel niks meer te onderhandelen. Arrrggghhhh!!!!!!!!!

Met lichtelijk nog wat stoom uit mijn oren stap ik de NL ambassade binnen, althans dat was de bedoeling maar ze lieten me er niet in. Wel godver.....Na drie minuten voor een glazen deur te hebben gestaan mocht ik dan gratie gods (leek het wel) naar binnen komen. Ook daar weer 'even' wachten. O een vertaling van je rijbewijs, ja hoor dat lukt wel. Nog even wachten. 'Dat is dan 125 RM' Nondejen, geldkloppers. Het rijbewijs alleen kost maar 30 RM (8 euro). Ben je gewoon 4x meer geld kwijt voor een vertaling dan voor een rijbewijs!! Ik kon echt niet meer lachen tegen die mevrouw (ze kan het ook niet helpen dat weet ik wel). Vandaag vol goede moed weer de gang naar burgerzaken gemaakt. Dit keer in de ochtend misschien scheelt dat. Inderdaad, nu maar 30 wachtenden voor mij. Weer boekje lezen (is nu bijna uit) en daar mocht ik het weer proberen. Dit keer een mevrouw, met het verstand van een koe plus 1 extra gen (anders zou ze de keuken onderschijten). Alle papieren 3x doornemen, pasfoto, ja alles leek nu echt te kloppen. 2 minuten later komt ze met mijn paspoort terug. Moet ik zelf een fotokopie gaan maken van de immigratiestempel! Huh? Waar moet ik dat dan gaan doen? Ja daar ergens. Ik weer met een gezicht dat op donderen stond (tis dat ik geen racket in mijn handen had anders had ik daar allang mee gegooid) de hal uit en een andere hal in om op zoek te gaan naar een kopieer apparaat. Uiteindelijk gevonden en 30 cent betaald. Weer terug naar mijn loket maar daar zat ondertussen alweer een volgend slachtoffer. Dan maar weer boekje lezen. Nou ik was weer aan de beurt en na enig wachten dan toch eindelijk dat felbegeerde roze geplastificeerde kaartje. Hoera!!!

Vervolgens wordt ik volgens mij geflitst door de politie op weg naar huis. Ben ik blij dat ik niet meer illegaal rond rij!!!