Zeg eens eerlijk, wie van jullie leest mijn verhalen drie of vier keer? Niemand? Dat moet....ik kan toch niet gemiddeld 130 bewonderaars per aflevering hebben? En dat met maar 20 mensen op de maillijst. Geeft niks ga vooral door met lezen, dan weet ik in ieder geval dat het nog gelezen wordt. En dat na 12 maanden.....Wat zullen we met zijn allen in een gat vallen als we weer in NL zijn, ha, ha. Ik niks meer te schrijven en jullie geen leesavonturen meer. Hoe moet dat straks? Ja stiekem ben ik al met mijn gedachten iets te vaak in Nederland. Het is verdorie nog minstens 5 maanden! En weet je, ik weet niet eens wat ik ervan moet vinden. Hier gaat alles prima en hebben we het idee dat we dit nog wel jaren vol kunnen houden. De kinderen gaan, net als in Nederland, gewoon elke dag naar school, Ernst gaat, net als in Nederland, gewoon naarzijn werk. Ingridgaat, net als in Nederland, gewoon boodschappendoen, kinderen halen/brengennaar de sport, tennissen, naar de school van de kinderen voor het een en ander. Dus wat is het verschil??? Ik zal je verklappen het zit 'm niet in het klimaat met altijd warm weer, het zit 'm ook niet inheerlijk aan het zwembad liggen of lunchen met deze of gene of iedere week wel minstens een keer uiteten. Het verschil zit 'm in jullie! Niet dat we elkaar in NL zo vaak zien of horen, maar gewoon het feit dat jullie er zijn.(wat een dramatische zin). Hier moet alles in het Engels en daar heb ik wel eens de balen van, lopen dingen niet helemaal zoals gepland maar dat geeft niks als je je ei maar kwijt kunt in het Nederlands. Er zijn hier ook hele leuke en lieve (nederlandse)mensen maar het is toch 'anders'. Hier kan ik niet lekker lallen of geinen zoals ik dat op mijn werk (wat is dat?) wel eens kon doen (is wel een heel serieuze bezigheid op de OK hoor), hier kan ik nieteen heerlijk biertje drinken met mijn tennismaatjes op de dinsdag. Niet Katannen met ons vast Katankoppel. Hier niet ff snel op de fiets een boodschap doen (doe ik in NL ook niet want dan plan ik vier dingen achter elkaar zodat fietsen niet handig is, maar de mogelijkheid is er). Ach wat zit ik nou sentimenteel te wezen.....komt vast door Enya op de achtergrond, de mannen die buiten de hele tuin aan het verbouwen (afbreken) zijn, de maid die alles met hetzelfde doekje poetst, een kind dat iedere keer zegt dat het buikpijn en hoofdpijn heeft of doordat Ernst in de schoolvakantie moet werken. Ja als je niet veel hebt om je druk over te maken dan maak je je daar druk om. Een huisband die in de schoolvakantie moet werken waardoor we niet het geplande tripje naar Bali kunnen maken. Het is toch te belachelijk voor woorden!! Ik kreeg vandaag een lijstje met belangrijke school data en het eerste waar ik naar keek was welke dagen ze vrij zijn! Dat ik het op durf te schrijven. Er zitten nogal wat lange weekenden tussen die we kunnen aangrijpen om de laatste korte tripjes te maken die nog op ons verlanglijstje staan. Onder het mom van 'als we er dan toch zijn, dan ook maar het onderste uit de kan'. Ach niemand die het ons kwalijk neemt, toch? Zie je dat het hier best leuk is. Ik realiseer me ook wel dat we ineen uitzonderlijk bevoorrechtte situatie zitten hoor en ik geniet er ook heel erg van, maar dat wil nog niet zeggen dat het altijd leuk is, en blijkbaar vind ik het nu niet zo heel leuk.

Genoeg gezeurd, op naar de nederlandse school om biebmiep te spelen en dan heerlijk thuiskomen met het idee dat ik niet hoef te koken en zomaar aan hoef te schuiven. Morgen twee keer tennissen en woensdag naar een vergadering voor het internationale feest op school (de nederlanders gaan sjoelen, spijkerpoepen en koekhappen?!?Wat is het toch fijn om in Maleisie te zijn!!