Tijdens de lente vakantie is het de normaalste zaak van de wereld om op vakantie te gaan. Het is de enige vakantie die we hebben in het eerste half jaar van het schooljaar, die langer duurt dan zeven dagen. De bestemmingen lopen uiteen van een skivakantie in Korea en/of Japan (dit keer niet zo in trek ik weet ook niet waarom) tot tien dagen naar Sydney. Van India en de Malediven tot Thaise eilanden en Maleisie zelf. Wij konden natuurlijk niet achterblijven en zijn 4 dagen (tjee wat kort!) naar Kuching, een stad op Maleisisch Borneo, geweest. Dat stond al een tijdje op ons verlanglijstje omdat we daar de neusapen konden bewonderen. Die leven namelijk alleen maar in Saba (waar we ze vorig jaar gemist hebben) en op Sarawak. We logeerden in een semi luxe hotelletje net buiten het centrum en hadden twee kamers met een tussen deur. Wij sliepen aan de tuin kant en hadden een douche buiten. De kinderen sliepen aan de zwembad kant en hadden een tv en gewoon de badkamer binnen. Buiten douchen is leuk! Vooral wanneer er ook 'gewoon' warm water uit de kraan komt. Na een wandelingetje door het stadje zelf en met een bootje op de rivier gevaren te hebben bedachten we dat het misschien wel handig zou zijn om een auto voor de volgende dag te huren zodat we vrij en blij zelf op pad konden en niet afhankelijk zouden zijn van een taxi (die overigens kei duur zijn hier). De volgende ochtend reden we naar een cultural village waar ze acht longhouses nagebouwd hebben, ieder van een andere stam. Natuurlijk hoort daar een dansvoorstelling aan vooraf te gaan met dansers en danseressen in traditionele klederdracht. Bij sommigen niet meer dan een lendedoekje en een blaaspijp, maar wel heel leuk om te zien. Buiten zijn we in alle longhouzen geweest en Janne heeft zelfs twee van de drie keer raak geschoten met een blaaspijp! Die kan ook alles, van wie zou ze dat nou hebben? Tijdens de nasi lemak werd ik gevraagd voor een interview voor tv7, ach waarom ook niet. Samen met Janne zijn we denk ik ergens op de televisie geweest maar ik heb hier nog niemand gehoord die ons gezien heeft, hahaha.

Met de auto op naar Bato national park. Daarvoor moesten we eerst helemaal terug naar Kuching rijden en daarna via de enige weg die er naar toe gaat verder naar Bato. Eenmaal bij de aanlegsteiger hebben we de auto geparkeerd en moesten we verder met een klein bootje. De tocht duurde een half uur en de zee was ruw hadden ze al gezegd. Het was dus afhankelijk van de bootsman hoe laat hij het verantwoord vond om terug te varen (als we nog terug konden). Uiteindelijk kregen we ruim een uur de tijd om een junglewandelingte maken. Prachtig! Uitkomend op een verlaten strand waar zowaar een neusaap alleen wat aan het rondscharrelen was. Die apen hadden we gelukkig al in het begin van de wandeling gezien dus was het nu niet zo erg dat ik mijn fototoestel niet zo snel bij de hand had. We weten nu wel waarom een regenwoud regenwoud heet. In de stromende regen moesten we de terugweg aanvaarden.Gelukkig was het bos heel dicht en werden we amper nat. Ik moest meteen aan een ochtend denken dat ik met de kinderen op de bus stond te wachten (eens in de 5 maanden komt dit voor) toen het regende. We konden mooi onder een natuurlijke paraplu staan en je werd er echt niet nat. Moeten we in Nederland ook maar eens planten, dat soort palmboompjes.

De volgende dag stond in het teken van de oerang oetangs, een echt Bidayu longhouse waar de mensen nog leven en wonen, en een elf kilometer lange kanotocht door de jungle op de Sarawak rivier. Bij de apen hadden we erg geluk, de vorige dag kwam er niet een opdagen. Nu wel zes! Prachtige dieren zijn dat toch. Na het longhouse was het tijd voor de lunch. De gids, die zelf uit het Bidayu dorp kwam had overal zijn mannetjes zitten waar hij gebruik van hun diensten maakte en dit keer dachten we dat er een familie voor ons ging koken. We werden met twee tafeltjes en wat plasic stoeltjes op de oprit gezet en daar verscheen uit de koelbox vier plastic zakjes met mie en varkensvlees. Koud. Maar goed in Maleisie eten we de helft altijd koud dus dat waren we al gewend. Hou zo'n eenvoudige maaltijd toch heel lekker kan zijn. Zelfs de kinderen hebben alles opgegeten, er zit vooruitgang in. Daarna was het tijd om de kano te pakken en op weg te gaan door geweldige natuur. Dieren komen we onderweg niet tegen maar het zoeken daarna houdt je wel lekker bezig. Ik zat samen met Janne in de kano en dat is een echte drill instructor zeg. Ik mocht niet eens uitrusten. We moesten blijven paddelen. Want stel je voor dat we de laatsten van de twee kano's zouden zijn. Ondertussen wel steeds naar Max roepen dat het geen wedstrijd is maar ondertussen.....

Dinsdag een dagje thuis en dan weer met het vliegtuig (we zouden het bijna normaal gaan vinden) naarPerhentian Island. Om daar samen met een ander gezin drie dagen te gaan snorkelen. En dat vertel ik weer een volgende keer want nu moet ik in de stromende regen en hevige onweersbui Janne gaan halen van de Bontekoe. In Kuala Lumpur valt het verkeer stil wanneer het regent en zeker met de hoeveelheid die er nu uit de lucht komt vallen. het is nog maar de vraag of ik op tijd zal komen.Ik heb twee uur de tijd, dus dat moet toch lukken zou je zeggen.

Bye