Ernst moest dinsdags weer werken dus kwamen we maandagavond weer thuis van een lang weekend Kuching. Op woensdag lieten we de harde werker in zijn uppie achter en vertrokken mama en de kinderen naar het vliegveld voor een aantal daagjes naar een bounty eiland ergens aan de oostkust richitng de thaise grens. Heel zuid Thailand staat al dagen onder water dus het was maar de vraag of wij het droog zouden houden. De regentijd zou allang voorbij moeten zijn maar moeder aarde en het klimaat zijn aardig van slag de laatste tijd. De kinderen waren razend enthousiast want we gingen met een heel gezellig en relaxed gezin samen. We gingen wel ieder apart naar het vliegveld waar we elkaar bij de gateontmoetten. Alle kids door hetdolle heen natuurlijk,gezellig. Na een uurtje vliegen waren we al in Kota Bahru waar een taxibusje op ons stond te wachten. Samen met twee Maleise dametjes met grote zonnebrillenwerden we naar het kantoortje van het 'resort' gereden. Dat duurde ook een uurtje, waarna we ons wel drie keer moesten inschrijven met naam en paspoortnummers enzo. Dat is niet zo heel erg maar we waren met zijn negenen en dat schoot dus niet op als je dat drie keer moet doen. Maar goed, we hadden nog even de tijd om iets te eten voordat we met de boot naar het eiland werden gebracht. Bij een zeer lokaal restaurantje, met twee hoogzwangere meisjes, een schele moeder en een stomme zoon, kregen we het voor elkaar om negen boordjes rijst met een drankje te bestellen. Ondanks dat ze in het toerisch oord Kuala Besut (de enige rede dat hier toeristen komen is dat hier de boot naar de eilanden vertrekt) werken spreken ze niet al te best engels. De kinderen kregen het lichtelijk benauwd omdat we hadden afgeproken om 13.00uur te vertrekken, maar ons eten kwam laat en was dus nog niet op. En dat kan dus niet he,'opschieten mama! De boot gaat zonder ons weg!' Ja ja rustig maar, we komen er al aan. Ga maar vast en zeg maar dat het niet lang meer duurt. Wij op een drafje in de brandende zon naar dat kantoor blijkt dat de twee dames met grote zonnebril zich nog moesten inschrijven. Hadden ze echt geen half uur detijd voor gehad hoor ;-). Nou iedereen klaar, vertekken dan maar. Moesten we nog een halve kilometer met alle tassen lopen zeulen naar de pier van de ferry. Eenmaal op de boot kreeg iedereen een zwemvest aan en na 2 minuten varen bleek al dat dat geen overbodige luxe was. Nou dacht ik dat we al heel wat boottochtjes op redelijk ruwe zee gehad hadden maar dit sloeg werkelijk alles! Het was prachtig weer dus echte golven verwachtten we niet, maar eenmaal uit de luwte van de haven gaf de kapitein een stoot gas (2x 200PK) en voer recht tegen de golven in. Meteen werd duidelijk waarom iedereen netjes op een plekje gedirigeerd werd en met name op het achterste gedeelte van de boot werd gezet. Nondekei wat ging dat hard! Op het einde van de rit was ik minstens drie centimeter gekrompen door de harde klappen die we maakten. Ik heb geprobeerd te filmen maar dat was niet te doen. Ik denk dat we af en toe echt los kwamen van het water en met een smak weer op de volgende golf sloegen. Soms haalden we het net om met de volgende golf mee te bewegen maar dat resluteerde er weer in dat we van een behoorlijke hoogte naar beneden kwamen zetten. Het gevoel dat je in de achtbaan hebt wanneer je recht naar beneden gaat is er niks bij. En de kinderen hadden een lol (behalve de peuter die we bij ons hadden). Je had nog geen tijd om je schrap te zetten laat staan om zeeziek te worden! Na een een helse vaart van een half uur werden we wel verrast door de prachtige kleuren van het water. Wat kan dat toch helder zijn. We keken zo vijf meter diep. Je ziet weleens van die hele mooie gefotoshopte ansichtkaarten van zo'n turqoise zee om een wit zandstrand. Nou hier was het helemaal in het echie, niks nie fotoshop. Geweldig!! Omdat het eb was moesten we midden op zee overstappen naar een klein bootje dat na onze bagage eigenlijk al vol zat. Hiermee werden we naar ons paradijsje gebracht waar we een sapje kregen aangeboden, om bij te komen van de reis. Na de spullen in ons backpackershutje zonder airco (nee we zijn niet verwend) gelegd te hebben was het meteen al tijd om te gaan snorkelen. Om de hoek in een baai konden we al meteen kennis maken met nemo, heel veel gekleurde visjes en zelf een blauw gestipt rogje. Een van de jongens had zelfs een haai gezien! Janne moest nog even wennen aan die snorkel en al die harde koraal stukjes onder haar voeten en wilde op de rotsen klimmen. Samen met mij, maar het bleek niet echt zoveel bijzonders te zijn. Later gingen de jongens en meiden met de anderemoeder de rotsen bekijken en toen gleed hun oudste van een steen met zijn hand in het water. Gaat ie weer staan zit heel zijnhand en onderarm onder het bloed. Werkelijk bloedend als een rund kwamen ze weer snel terug en met een snelle klinische blik zag ik al dat het gehecht moest worden. Dat was een leuk begin van de vakantie hoor, voor hem dan :-(. Samen met zijn moeder gingen ze met de watertaxi (bootje) naar de overkant naar het andere eiland waar een klein plaatselijk kliniekje was. Binnen een uur waren ze terug, gehecht, verbonden en met een stoot antibiotica en wel. Kosten? 15 Ringgit (= vier en een halve euro!) Helaas was er geen zwemmen meer bij voor hem en dat was natuurlijk wel zielig. Vooral omdat hij net zijn duikbrevet gehaald had en hier wilden gaan duiken samen met zijn vader.

De volgende dag gingen weop snorkel excursie. A had met hun veerpont meneertje van de dag ervoor afgesproken, en met zijn elven gingen we op weg. En het was geweldig. We hebben nemo's, regenboogvissen, heel veel andere gekleurde vissen, schildpadden en haaien gezien! Die schildpad had zich in het zand verstopt maar een maal gevonden lieten we hem niet meer gaan . We hebben gezwommen alsof ons leven ervan af hing om hem bij te houden (dachten we). Iedere keer als je even stil bleef drijven om hem goed te bekijken zwom hij weg en moesten we er weer achter aan (dachten we) . Wat bleek, na een tijdje dacht ik dat de zeekomkommmer die er naast lag wel heel lang op dezelfde afstand bleef liggen van die meter grote schildpad waaruit bleek dat die schildpad helemaal niet zwom maar dat wij door de stromming achteruit werden getrokken, hahaha. Daarna weer in de boot en hop naar de haaien. Nou ben ik helemaal niet zo'n held in het water maar ik moet zeggen dat het toch wel heel machtig is om op de golven te deinen en dan op 4 meter afstand een paar haaien van een meter of anderhalf voorbij te zien komen. Ook Max en Janne vonden het geweldig om te zien. Later lagen we weer in een ander gebied waar wel honderden vissen om ons heen kwamen omdat we brood mee hadden gekregen. Zo gulzig als ze waren aten ze ook je vingers erbij op als je niet uitkeek, dus moest je met je handen als een vuist gebald zwemmen, wat niet heel handig was. Tijd om te lunchen. Ze hadden een heerlijk restaurant waar ook mensen van andere resortskwamen eten. Heerlijk de hele dag op blote voeten in het zand hangen, wat een leven. De kinderen hadden elkaar en vermaakten zich prima.

De volgende ochtend was het tijd voor wat lichaamsbeweging en zijn we het eiland door de jungle overgestoken. Het was de bedoeling dat we met de watertaxi weer terug zouden gaan maar dat vonden we afzetterij en dus zijn we ook het jungle pad weer terug gelopen. Onderweg apen, leguanen of varanen (is niet helemaal duidelijkwat het nou zijn) in hoge bomen zien klimmen, een heus mierenleger op pad en geslingerd met een echt liaan!! De kinderen dan he, want ik gunde ze niet de lol die ze zouden hebben wanneer ik eraan ga hangen en dat ding breekt af. Daarna de rest van de middag gelambald, mag ook wel eens toch?

De laatste dag was het plan om in de ochtend, voordat onze boot om 12uur zou vertrekken nog even te gaan snorkelen maar toen regende het dat het goot. Da was nou jammer. De kinderen speelden spelletjes en de papa en de mama's lazen een boek, totdat het tijd was om naar de boot te gaan. Max, met zijn haastige acities, wilde, heel lief, helpen met de koffer en legde hem op de voorsteven van het kleine bootje. Omdat daar ook het anker al lag lag de koffer dus niet stabiel en na een klein golfje dreef de koffer dus in het water. Grrr....heel de doos van de monopoly nat. Gelukkig niet de inhoud maar hij was wel erg teneergeslagen. Ook omdat ik iets te onattent reageerde maar later op de dag kwam alles weer goed en zeker toen we papa weer zagen die ons kwam ophalen op het vliegveld. En zo is er ook aan deze hele leuke vakantie een einde gekomen en gaan we ons opmaken voor onze laatste loodjes (die niet zo aanvoelen, alleen het afscheid hier zal wel zwaar vallen ben ik bang) in Maleisië.

Wat staat er nog op het programma? Het Koninginnebal waarvoor de smoking en de galajurk al gemaakt worden, de vrijmarkt waar we zoveel mogelijk speelgoed gaan vekopen, het paaseieren zoeken en fietsversieren plus fietsrally (Janne) en de eindejaarsvoorstelling van Max en Janne op school. Dus wij vervelen ons nog echt niet hoor, mocht je dat misschien denken.