Arghh de ene vakantie zit er nog niet op of de andere is alweer geboekt. Het is eigenlijk niet meer goed te praten wat wij aan het doen zijn en eigenlijk moet ik dat ook helemaal niet meer opschrijven. Jullie willen ons niet meer kennen als we terug zijn. Het spijt mij jullie te moeten mededelen dat onze laatste twee weken aan deze kant van de wereld gaan worden doorgebracht in Australie. Hmm, heb ik het toch weer verteld. Wat dat betreft zijn wij echte expats geworden, het geld wordt over de balk gesmeten alsof we er genoeg van hebben. Nou, wij zijn nog steeds Sinterklaas niet (soms wel) en er groeit ook geen geldboom in de tuin (misschien ondertussen in Rosmalen, ik hoop het). Maar we leven maar een keer en dat is NU. Sorry. Wat de rest van het leven hier, vallen wij niet onder de categorie expats, vind ik zelf. Wij eten nog gewoon het merendeel van de week, 6 dagen dus, thuis. Zelf gekookt. Ik loop niet te vloeken en te tieren en te klagen over de maid. Ik ga maar een keer in mijn leven naar de manicure en pedicure om ook mijn nagels te lakken (had een reden, kom ik zo op terug) en we geven geen super de luxe kinderfeestjes waarbij de hele klas wordt uitgenodigd, á 20 kinders. Want dat schijnt toch echt te moeten, inclusief een bestelde taart in de vorm van een voetbalveld of spongebob. De kinderen komen met meer prullaria thuis als dat ze kado gegeven hebben. Waar is de ouderwetse snoepzak gebleven? Over ouderwets gesproken. Wij hebben met koninginnedag op de vrijmarkt gestaan met een, jawel, grabbelton! Niemand van de aanwezige kinderen wist wat het was. Ook die van ons niet hoor maar ze hebben er wel de hele week hard aan gewerkt, nadat ik had uitgelegd wat het moest voorstellen. Alle lossen prullen die we van de Mc D hebben gekrgen bij de happy meals werden ingepakt. En nog veel meer dingen die we in de loop van het jaar verzameld hebben (van die kinderfeestjes). Het duurde even voordat iedereen in de gaten had hoe het werkte maar na een uurtje kwamen ze van heinde en verre om te grabbelen. Jammer dat we toen net de prijs verlaagd hadden van twee naar een ringgit (50 naar 25ct). ;-). Op ons kleedje lagen de barbiespullen, gezelschapsspellen,boekjes,kinderwagen,winkelwagentje en keukentje uitgestald. En juist dat keukentje werd als eerste verkocht! Voor meer dan dat ik er 8 jaar geleden voor betaald heb, humor. Vervolgens tegen het einde van de markt, die maar twee uurtjes duurde, waren we toch bijna los. Ik had, met mijn grote mond, van te voren gezegd dat de kinderen het opgehaalde geld samen mochten delen. Wist ik veel dat dat ruim tachtig euro zou zijn! 'Euhh jongens, we delen het door drieen'. Is nog veel maar goed. Wie A zegt moet ook B zeggen. Ennu we het ook weer over A en B hebben. Ik had een sari (indiase nette jurk) gekocht met als doel hem/haar te dragen op het koninginnebal op 30 april j.l. Samen met Suus, wij naar de Indiase wijk om zo'n ding te kopen. Suus had meteen de juiste kleur gevonden en was na een lap stof al klaar. Ik daarentegen had meer tijd nodig en uiteindelijk werd het een tuqoise/groene. Niet helemaal overtuigd lag dat ding dus ruim vier weken in een plastic zak. Het topje werd op maat gemaakt en was al binnen vier dagen klaar. En toen kwam 30 april dichter en dichter bij......De stress begon toe te slaan bij menig expat dame en aangestoken door de rest dus ook bij mij. Voor het eerst in mijn leven naar de nagelbar gegaan. Ik had ze mooi lang laten groeien (dat is al heel wat voor mij, maar gelukkig groeien ze hier sneller door de warmte), knipt die manicuremiep ze veel te kort en recht af! Ik had het niet in de gaten want mijn handen lagen over een kussentje. Snif, daar gaat mijn bal. Snel de juiste kleur erop en je ziet er niks meer van. Ook op mijn teentjes en snel snel naar de kapper ernaast. Door het niet nagelak gewend te zijn schiet ik in mijn slippers (in plaats van eruit) en ja hoor, nagelak was nog niet droog genoeg voor mijn lompigheid. Kon ik weer gaan zitten. Bij de kapper had ik bedacht dat ik stijl haar wilde. Na het fohnen was het resultaat zo Beatrix dat ik bijna in tranen uitbarstte. Opsteken wilde ik niet want mijn lijf is te groot voor mijn hoofd, als je weet wat ik bedoel. Het werd half om half opgestoken. Snel snel naar huis want de Taksido (smoking) van Ernst moest ook nog op het allerlaatste moment opgehaald worden bij de kleermaker. Die waren vergeten Ernst te bellen om te komen passen in de voorgaande week zodat ze in erge tijdnood verkeerden. Geen medelijden, hetmoet om 5 uur klaar zijn. We moesten om 6 uur al in de taxi zitten maar okee. Alles gelukt, trekt Ernst zijn blouse aan.....hmmm volgens mijn zijn we toch nog iets vergeten.... manchetknopen (cufflings)!! Als een debiel naar een kleermaker dichterbij en daar gelukkig nog net op tijd mooie zwarte knoopjes kunnen halen. Verkeer bedankt! Nou, we waren klaar voor het Bal.. (zie foto). Daar zal ik kort over zijn. Het was erg leuk maar zeer wennen (voor mij dan, mannen hebben natuurlijk nooit ergens last van). Het eten was erg goed, het feestje daarna heel gezellig en de witte wijn was iets te lekker, zal ik maar zeggen.

Iedereen een fijne meivakantie als je die hebt en tot binnenkort!