Na het zwemmen hebben we ons klaargemaakt voor vertrek naar de fireflies. We hadden afgesproken om met twee collega's van Ernst mee te gaan met een gids en busje. Ik, als echte Nederlandse, liep al een week te klagen over de prijs. Als we zelf rijden met de auto en een bootje nemen bij die vliegjes zijn we lang niet zoveel geld kwijt. Enz.enz... Maar ik moet zeggen dat dit toch wel heel erg leuk was. We werden gereden en dat is al een stuk relaxter. Eerst gingen we naar een uitkijk punt in een nabij gelegen dorp. Je keek dan over de straat van Malakka waar veel vrachtboten gebruik van maken. Maar het leuke aan deze plek was toch wel dat er hele tamme aapjes waren die je kon voeren. na een tijdje alles gade geslagen te hebben wilden de kinderen het ook wel eens proberen. Je zou denken dat die apen al helemaal vol zitten van al die sperzieboontjes, maar het tegendeel was waar! We hebben erg moeten lachen om Max. Die dacht slim te zijn en gaf een boontje aan een aapje en hield de anderen in zijn hand op zijn rug. Wat gebeurt er....Een andere aap liep om hem heen en tjop griste alle boontjes uit zijn hand. Ha,ha.. Gelukkig was onze aardige gids de beroerste niet en gaf Max een nieuw handje boontjes. Ook Janne kon haar boontjes niet lang bij haar houden. Ze waren binnen twee tellen al verdwenen. Nou had ik gezien dat de aapjes redelijk gehoorzaam zijn en gewoon bleven zitten. Ik hurkte naast zo'n aapje en sprak het belerend toe. Heel geinteresseerd zat het aapje naar mij te kijken, waarop ik mijn kans waarnam en de boontjes uit zijn hand griste. En nou niet meer afpakken van kindjes! Netje wachten tot ze het je geven. Tot groot vermaak van Max en Janne en Ernst (die er stiekum ook wel om kon lachen, ondanks dat hij niet echt van dieren houdt).

Na deze leuke onderbreking gingen we op weg naar het visrestaurant aan de overkant van de rivier. Het was een grote vreetschuur maar wel erg lekker! Spicy Krab, kip citroen, zoet-zure vis,nasi en boter garnalen. Hmmmmmm. Zelfs Janne heeft goed gegeten. Dat mag in de krant. Met een mooi uitzicht op de rivier met mangroven en een zonsondergang kon onze avond eigenlijk al niet meer kapot. Nu alleen nog de vuurvliegjes. Rond een uur of 8 (dan is het hier al donker) kwamen we aan bij de steiger van de electrische bootjes. We hadden geluk. Ondanks dat het een publieke vakantiedag was in deze staat hadden we een bootje voor ons zessen. Vanaf het opstap punt konden we de overkant van de rivier wel zien maar niet de vliegjes. Je moest er echt heel dicht langsaf varen. Prachtig!!! Wat een ervaring. Een grote zwerm met vuurvliegjes die 3x in een seconde knipperen. Soms leek het alsof ze allemaal tegelijk aan en uit gingen, maar dat is waarschijnlijk gezichtsbedrog. Het was heel stil, je hoorde het bootje niet en zelfs de kinderen fluisterden. De vliegjes leven maar 1 maand en het geknipper is een paar roep dus er wordt heel wat afgeknipperd want ze hebben haast! Niet zo vreemd dat de kolonie bijna is uitgestorven. Deze beestje hebben schoon water nodig en een speciale boom, waarvan ik de naam even vergeten ben. (o ja de afkorting FRIM staat voor federal research institute malaysia). Aangezien er maar twee van deze kolonies vuurvliegjes in de hele wereld te vinden zijn (een in Amazonegebied maar heel moeilijk bereikbaar, en een dus hier in Maleisie) hebben we geluk gehad dat we ze nog gezien hebben. Het klimaat en de mens zorgen er voor dat het water niet meer schoon is en verstoren toch de rust van deze diertjes. Heel jammer, want het ziet er erg mystiek uit. Het was me het weekendje weer wel.

See you!