Zaterdag een heerlijke rustdag (alsof ik die al niet genoeg heb) met een boek op de bank gehad. De kinderen hadden hun speelgoed herontdekt en hebben uren zonder ruzie boven gespeeld. Heerlijk. Ernst houdtvan lekker lezen dus die vond dat ook geen probleem. Rond half 4 nog ff een 'frisse duik' in het zwembad en een boodschapje doenbij Hock Chun op zoek naar baggels. Hock is de enige buurtsuper om de hoek die heel veel export producten verkoopt. Je ziet er dan ook veel expat mevrouwen hun boodschappen halen. Helaas gaan de baggels uit het assortiment (het schapje in de vriezer was al kleiner geworden maar nu hadden de bagels helemaal geen plekje meer en zijn er dus uit gebonjourd. Blijkbaar was Ernst en wij dan ook de enigen die die dingen aten. Wel erg lekker overigens.Nu moeten we op zoek naar een alternatief voor in het weekend. Het is turks brood geworden, ook lekker.

Zondag zijn we naar Bukit Tinggi ( een bergdorpje op 40 minuten rijden van KL) geweest. Ff weg van de snelweg zal ik maar zeggen. Het was er heerlijk koel (1100m) en leuk. Het was een aangelegt Japanse tuin met botanische tuin en een aantal nep Japanse huisjes. In een daarvan kon je in een kimono rondlopen en met sokken aan in je slippers mee groenethee drinken met 2 Japanse dames ( iets voor jou Jos?). Daar moest natuurlijk wel voor betaald worden. Hebben we dus maar overgeslagen. Er was ook een Japanse spa maar dat zag er niet uit alsof dat vaak gebruikt werd. Lag denk ik ook aan de vraagprijs van bijna 100 euro voor anderhalf uur. We hebben wat gewandeld en een kopje groene thee en een bordje sushi (dachten we) gegeten. Het was alleen maar rijst in de vorm van een hart met een krokant korstje eromheen. Heerlijk, zelfs Janne vond het smullen. We raken al bijna helemaal vermaleist. Het moet niet gekker worden. Straks lusten we geen aardappels meer en moet ik naar de toko om mijn boodschappen te doen ;-) Na een rondje door de tuin hebben we een ijsje gegeten en teruggelopen naar de auto. Toen nog even naar het Franse dorpje even verderop. Je weet niet wat je ziet! Hebben ze hier een hotel gebouwd in de vorm van een kasteel met een ophaalbrug en een middeleeuws dorpstraatje. Dat was bizar om dat hier te zien. Het was net of we door een dorpje in de Dordogne liepen.

Laat in de middag nog even zwemmen met zijn allen. En we waren dit keer niet de enigen. Het was eindelijk een keer gezellig druk. Zo'n beetje alle kinderen van het complex waren er en speelden samen in het zwembad. Sommige ouders op veilige afstand. Max heeft een vriendje(Janie 3-4 jaar oud) dat het geweldig vindt om hem onder water te duwen. Ze hebben de grootste lol samen. Dat maakt een moederhart weer blij en is alle depresiviteit alweer vergeten. Je ziet het zo snel kan dat gaan, ook hier inMaleisie.