We vertrokken op zaterdagochtend 2 april om half 11 op weg naar Sabah. Het had weinig gescheeld of we hadden het vliegtuig niet gehaald. De benzine van de auto was namelijkop. Dat hebben wij weer. Goed voorbereid op pad he? Onderweg dachten we heel veel files tegen te komen vanwege de formule 1 training, maar dat viel gelukkig erg mee. Via een tip van Ernst zijn baas hebben we de auto bij een hotel op het vliegveld geparkeerd. Voor maar 3 euro per dag!! Dat mogen ze in Nederland ook wel verzinnen. Van daar uit met de shuttlebus naar de terminal (3 minuten) van Air Asia (soort Virginof Ryan Air). We konden meteen inchecken waarna we bij Starbucks ons ontbijtje genuttigd hebben. De vlucht verliep prima en om 13.00uur arriveren we op Kota Kinabalu airport. Geen slurven die ons via een koele gang naar het gebouw brengen, nee we moesten lopen van het vliegtuig naar de aankomsthal. Gelukkig wel een afdakje tegen de zon boven ons hoofd. Eenmaal binnen begon meteen de lopende band om de hoekte draaien en lag onze enige koffer vrij snel voor het grijpen. Dat ging nog eens soepel. Je gooit de kofferaan de ene kant van de muur op de band en door een gat in de muur komt hijaan de andere kant weer tevoorschijn. Op weg naar de uitgangkonden we heel makkelijk een taxi boeken naar ons hotel Shangri-La Rasa Ria Resort. Het woord zegt het al, heel sjiek. Zouden we normaal alleen maar van dromen, maar ja 'iedereen' hier gaat er naar toe dus dan kunnen wij niet achter blijven. We zijn nou eenmaal expats en dan hoort dat bij je nieuwe leventje. Na een uurtje rijden komen we aan bij ons hotel. Staan er drie dames in Sabah-jaanse klederdracht en mooie hoedjes ons al op te wachten. Rechterhand op hun hart en knikkende hoofdjes. Welkom in Rasa Ria Resort ! Ja, echt iets voor mij. Ik schiet er bijna van in mijn lach. Het wordt nog komischer wanneer we de super grote lounge annex receptie binnenlopen en er iemand op een grote gong slaat ten teken dat de Gamelan-man zijn welkomsmuziekje mag gaan spelen. Het wordt nog net niet omgeroepen door de interkom van het hotel. Welkom familie Visser!! We krijgen een welkomsdrankje en een koude natte handdoek om ons op te frissen. Na de nodige plichtplegingen mogen we dan eindelijk onze kamer zien. We zijn benieuwd. Onze koffer hebben we al een tijdje niet meer gezien, maar wordt ons na gebracht door een kruier. De kamer was prachtig, groot, schoon en sjiek. Het ontbrak ons aan niets. We sliepen met zijn drieen in een groot bed en een kind sliep op een bed twee treden lager. Meteen maar onze badkleding aan gedaan en hop naar het zwembad. Natuurlijk ook even rond gekeken wat er allemaal te doen was en waar we konden eten in de avond.

De volgende ochtend een groots ontbijtbuffet met werkelijk alles wat je maar kunt verzinnen. Zeg het en ze hadden het. De kinderen hebben zich weer eens ongans gegeten aan koekjes, omeletten, toast, sate, yogurt, chocopops enz. Ik ga dat thuis ook doen. Alles in buffetvorm, dan eten ze veel beter. Daarna was het weer tijd voor het ligbed aan het zwembad. Er waren nog 4 bedden vrij maar die stonden onder een grote boom. Mooi veel schaduw zou je zeggen. Dat klopt maar naarmate de dag vorderde kregen we in de gaten waarom die bedden nog vrij waren. Er werd hard gewerkt in die boom. Vogels, eekhoorns en dingen die we niet konden zien waren druk bezig met poepen, houtsnippers naar beneden gooien en herrie maken. Ineens een drukte van jawelste rondom een palmboom aan de rand van het zwembad. Klom er een hele dunne maar behoorlijk lange slang naar boven !! Hebben we in al die maanden geen slang gezien, zit er een aan het zwembad van een luxe resort aan de noordkust van Sabah. Meteen kwamen er twee experts aangelopen met stokken en handschoenen aan. Helaas net te laat want de slang zat al te hoog en ze kondener niet meer bij. Of hij uiteindelijk gevangen is weet ik niet, maar je denk nu wel overal een slang tegen te kunnen komen.

Na twee en een halve dag luieren werd het toch onderhand wel tijd om iets te gaan ondernemen. De dagtripjes vanuit het hotel vonden we te duur (ja, je blijft een Jan de Hollander) en is ook niks voor ons. Met een busje mee een georganisseerde trip te maken met lunch e.d. Nee dan huren we liever zelf een auto. Maar waar, en hoe? Het nadeel van zo'n resort is dat het overal ver vandaan is en je eigenlijk vast zit in je hotel. We zijn op een avond met de shuttlebus naar de hoofdstad gereden en hoopten daar wat reisbureautjes te tegen te komen waar we iets mee konden afspreken. Helaas viel deze avond letterlijk in het water. Het regende knoert hard en we zijn de Mall (die erg saai was) bijna niet uit geweest. Na lang gelopen te hebben op zoek naar een toeristeninfo die er niet uiteindelijk niet was zijn we van ellende maar neergestreken in een ierse pub. Waarvanuit we wel mooi nog uitzicht hadden op de zonsondergang die ons toch nog even gegund werd. Na een overheerlijke cocktail en een Guiness op naar iets te eten. Ja daar waar de ratten lopen (zo groot als een kleine kat) zal het wel lekker zijn!

Uiteindelijk heb ik via een reisbureau een autoverhuurder gevonden die ons een auto zou brengen de volgende ochtend. En hoe dat afliep..........