S'ochtends om 9 uur stond onze auto klaar. Na wat schermutselingen over het te betalen bedrag konden we op weg naar ons eerste doel van deze vakantie. Mount Kinabalu. Veel spannende verhalen over gehoord en gelezen,dus dat belooft wat. Het was even wennen aan de auto. We zijn nl een automaat gewend en dit was een schakelbak met kuipstoeltjes en getint glas. Volgens ons had de jongen maar een auto (waarschijnlijk zijn eigen auto, die hij nu 2 dagen moest missen). Maar goed het reed en daar gaat het om toch? Eerst moesten we naar een pinautomaat. Die scheen in Tuaran te zijn, maar helaas hebben we Tuaran nooit kunnen vinden. Dan maar een plaatsje verder en alvast genieten van de omgeving. Met een behoorlijke omweg uiteindelijk op weg naar de grote berg. 4000 en nog wat meter. Eenmaal in de buurt zou je denken dat je hem niet kunt missen. Nou, het duurde even voordat de wolken weg waren maar zodra de top zich even liet zien hebben we meteen een foto gemaakt (te zien in de fotoserie). Aangekomen in het park hebben we wat rondgewandeld door de jungle aan de voet van de berg. Van hieruit kon je de top overigens niet meer zien. Helaas voor ons leek het ons geen goed idee om de tocht naar de top te gaan ondernemen. Het zag er al zwaar uit met allemaal trapjes en dat 5 uur lang, daarna overnachten en om 3 uur in de ochtend weer verder naar boven voor de zonsopgang. Tja, toen we nog jong waren en zonder kinderen hadden we het met gemak gedaan. Van de andere kant waren de kinderen nu ons excuus om niet te hoeven. Misschien als er een nanny uit Nederland komt logeren dat we nog een keer terug gaan samen. Na de wandeling door het bos met de kinderen werden we weer uit onze droom gewekt. Geen goed idee om die grote tocht te gaan ondernemen als ze hier al over lopen te klagen dat het heetis en datze geen zin hebben om 'altijd' te moeten wandelen met ons. Dan maar weer verder rijden naar de Porring hotsprings met de canopywalk. We wilden voor 4 uur daar aankomen anders was de boomtopbrug gesloten. Net op tijd arriveren we bij de warme baden. Allereerts moetsen we natuurlijk eerst naar boven lopen om op dezelfde hoogte als de boomtoppen te komen, en dat was best vermoeiend. De zweetkraan stond weer open bij moeders. Volgens mij lijdt ik aan een zeldzame ziekte waarbij je bij het minste of geringste al water moet lozen. Ik snap er niks van. Op de brug was het wel spannend. Janne heeft nog geenlast van hoogtevrees en ging als een debiel staan springen midden op de brug. Nou dat moet je niet doen als Max en Ernst daar ook op staan. Ik was blij dat ik nog niet erop stond, houdt ik ook niet van. Maar als je gewoon recht vooruit kijkt is er niks aan de hand, toch? Wel mooi om gedaan te hebben. Jammer is dan weer dat de brug niet zo lang is en dat het feest zo weer voorbij is. Maar goed we hebben nog een overheerlijke duik in het zwavelbad te goed. Huo, de zwemspullen aan en plonzen maar. Brrrr dat is koud? het zou toch warm water zijn? We weten niet hoe of waarom maar het eerste bad waar we ingingen was heel erg koud. Als je je niet bewoog en er eenmaal in was viel het wel mee, maar dat hadden we al lang niet meer gevoeld dat water ook koud kan zijn. Daarna in de badkuip met heet zwavel water. Het schijnt goed voor je huis te zijn, maar het stinkt heel erg. Het liep alweer tegen etenstijd aan dus hebben we lekker gegeten in het rainforest restaurant dat bij het park lag. Met de jungle geluiden op de achtergrond was het weer genieten van de vrijheid........het gevolg was wel dat we in het donker naar huis moesten rijden. Ja, wat geeft dat zou je denken, nou en? In dit geval waren er geen straatlantaarns of enig ander licht dan alleen van je tegenliggers. Heel lastig rijden, en het was vaak zoeken naar de 'weg is weg'.Ga je niet een dutje doen vroeg Ernst mij nog. Nou als je het niet erg vindt kijk ik even met je mee.Na twee uur waren we gelukkig weer terug bij het hotel. Heel en zonder deuken. En met de nodige omwegen. Het hotel terugvinden is al lastig als je het maar een keer gezien hebt, maar het hotel in het donker terugvinden dat was toch wel een vak apart. Snap eigenlijk nog niet hoe het ons gelukt is. We zijn trots op onszelf ja. De volgende dag zou ons leiden naar 'de tip of Borneo' het noordelijkste puntje van Borneo.