Na weer een overheerlijk ontbijt (lunchen hoeft dan niet meer) gaan we op weg naar de tip of Borneo (Simpang Menggayau). Het duurt weer ruim 2 uur rijden maar het uitzicht en de omgeving maken de trip meer dan waard. Onderweg veranderd de omgeving van een jungle naar vergezichten over de rijstvelden. Om uiteindelijk weer in een jungle setting te eindigen. Het is te merken dat dit niet echt op het verlanglijstje van toeristen staat. De wegen zijn wat minder en er is in deverste verte geen benzinepomp te vinden. Wat hebben we tochmet benzine. Weschijnen er pattent op te hebben dat die te vroeg op is. Dan de arico maar weer uit en in zijn 4 de berg oprijden om benzine te besparen. Oef....in Kudat (voormalige hoofdstad van Sabah) hebben we een pomp gevonden.

Onderweg nog regen gehad waardoor er jammer genoeg teweinig kans was om mooie rijstveld foto's te maken. Ook was de rijst uitgebloeid wat niet echt de mooie groene beelden opleverde, maar met eenbeetje verbeelding zag je wel de schoonheid van het geheel. Natuurlijk zijn we gestopt bij een longhouse van de Rungus-stam. Speciaal gebouwd voor toeristen die daar konden overnachten. Wel heel primitief, maar 15 jaar eerder zouden we daar wel geslapen hebben. Nu ook nog wel als we wat beter waren voorbereid. Tja als je in zo'n duur hotel overnacht moet je daar ook overnachten en dan ga je niet op een vlooienmatrasje, waar god weet wat er allemaal mee gebeurt is, slapen. De volgende vakantie wordt denk ik toch maar weer eens iets primitiever met de trein en een rugzak of zoiets. Slapen daar waar je wat tegenkomt. Misschien ook beter voor de kinderen. Die denken nu dat je je bord mag laten staan en dat een ander dat wel afruimt in de tijd dat jij je volgende bord alweer aan het volscheppen bent met lekkere dingen waarvan je ogen groter worden dan je buik. Maar goed, waar was ik, de tip. We dachten al een half uur geleden dat we er al bijna waren maar er leek geen eind aan te komen aan de weg er naar toe. Het was wel een prachtige weg met mooie houten hutten op een top locatie. Soms betrapte ik me erop dat ik dacht dat we door een villawijk reden. Zo mooi, alleen waren de huizen niet meer dan een houten krot met amper water. Ja, een TV dat hebben ze natuurlijk wel allemaal en als je bloemmetjes voor de deur hebt lijkt het ook al heel wat. Ik bedenk me nu ineens dat we daar niet eens een foto van hebben! Schandalig. Soms zijn we echt te lui om te stoppen, en denken we dat komt nog wel een keer. Tijd genoeg. Moeten we niet doen, krijgen we nog spijt van (maar het zit wel in onze hoofdjes en daar gaat het toch om) He,he eindelijk zijn we er. Zo te zien zijn ze hier nog heel wat van plan. Een prachtig strand dat nog niet ontdekt is door de meute, maar waar ze wel mee bezig zijn om dat uitdagender te maken. Nu staan er wat stalletjes die schelpen en coraal verkopen (weten ze niet dat dat niet mag?) Boven aan de tip bouwen ze een aantal prive huisjes die je kunt gaan huren (vrij uitzicht op zee), maar het duurt nog wel even voordat het af is. Nou ja het idee is goed. Ze zouden dan ook een bootverbinding moeten maken want met de auto is het tever rijden (zeker voor backpackers). Na een drankje genuttigd te hebben was het alweer tijd voor de terugweg. Ook deze eindigde in het donker, helaas. Maar op een stukje zandweg waar we net aan het genieten waren van het uitzicht stak er iets langs en zwarts over de weg. Ernst moest ervoor op de rem en al gauw bleek dat het een hele boze slang was. Het ging rechtop staan en blies zijn vleugeltjes naast zijn kop op. ( we denken dat het een cobra soort is geweest, onze slangenkennis is niet up to date). Ook hier zoveel van onder de indruk en blij dat we in de auto zaten, vergeten een foto te maken. Nou, eigenlijk was het beest ook al heel snel verder gekropen en hadden we niet eens de tijd om het toestel te pakken en aan te zetten, laat staan een tefoto maken. Dat hebben we maar weer mooi meegepikt hier in den verre. Na een tijdje onze weg vervolgt te hebben en regelmatig de weg gezocht te hebben had Ernst er genoeg van om in het donker te rijden. Het was dus mijn beurt. Het viel inderdaad niet mee om hier (maar vooral met deze auto waar de helft vande vooruitafgeplakt was met van die donkere folie) in het donker te rijden. Dat verkeer blijft ons (mij) maar in de weg zitten he? Na ruim 3 maanden lukt het nog niet om daar vrede mee te hebben. Is toch gek. Uiteindelijk zijn we toch weer veilig thuis gekomen. (vraag maar niet hoe, want we hebben ruim een uur verspild aan het rond rijden in de buurt van het hotel en de Mall waar we wilden gaan eten. En denk maar niet dat we het gevonden hebben,nee. Uiteindelijk moesten we om half 10 nog in ons hotel eten. Niet dat dat zo heel erg was want het eten was heerlijk bij de indier).

Goed op naar onze snorkeldag. Want dat hebben we ook nog gedaan. Ondertussen heb ik ook alweer een nieuwe blessure opgelopen met het kanoeen. Ik was met Max op een plastic kano de zee op gegaan. Was gratis dus dan willen we dat wel. Bij het instappen/ opstappen schommelde de boot iets te erg voor Max waardoor hij schrok en iets deed, ik weet niet wat, maar ik brak mijn ringvinger zowat. Nu lijkt het op een mallet finger, maar ik doe net alsof ik dat niet weet. En wat niet weet wat niet deert. Het gaat vanzelf wel weer over, toch? Net als al die andere kwalen waar ik nog steeds last van heb. De warmte zou je goed moeten doen, maar ik heb altijd al geweten dat ik apart was. Overigens is dat kanoeen op open zee niks voor mij en Max. Je zag overal kwallen voorbij komen, en wat ik wat er nog meer in die wateren leeft. Het idee alleen al dat we in het water konden vallen deed ons al gruwelen. Bij het opstappen liep er ook gewoon een joekel (en dan bedoel ik zo eentje die je in het restaurant koopt om op te eten) van een krab naast mijn voeten, absoluut niet bang. Dat belooft nog wat voor het snorkelen.......