Ik heb geen tijd gehad om jullie te vertellen hoe het snorkelen ons vergaan was. Nee hoor, ik ben het gewoon vergeten. Tja, als er niks is waar je over hoeft na te denken dan vergeet je dingen gewoon. Als je heel druk bent met vanalles en nog wat dan onthoudt je dingen veel beter. (vind ik). Maar goed bij deze dan.

Op vrijdagochtend weer heerlijk ontbeten. Was wel wat aan de vroege kant (7.30) maar er moest een boot gehaald worden dus.....Max moest nog even naar het toilet, maar die had niet gezegt naar welke van de 3 dus waren we hem kwijt nadat we 4 badhandoeken bij het zwembad gehaald hadden die we mochten meenemen op onze snorkeltrip (dachten we). Boven en beneden alles afgezocht, niks geen Max. En toen kwam de bus. Ik ben nog even snel naar de kamer gelopen (rennen is geen optie, veel te warm!) want hij wil nog wel eens daar naar het toilet gaan, maar ook daar geen Max. Hij was natuurlijk alweer terecht toen ik in de lounge terug kwam. Helemaal boos dat wij niet op hem gewacht hadden! Ondertussen bleek hij ons ook hebben lopen zoeken, ja dan kom je elkaar niet tegen en hebben we afgesproken dat wanneer er weer een keer zoiets voorkomt hij moet blijven op de plek waar hij ons het laatst gezien heeft. Uiteindelijk hebben wij de bus zo'n 5 minuten opgehouden en bleek ook nog dat onze handdoeken niet mee mochten, maar dat we andere handdoeken van de congierge mee mochtennemen. Onderweg nog een tussenstop gemaakt bij Nexus Hotel, om daar de andere gasten op te pikken. En dan eindelijk op naar de boot.

Wij mochten als enigen in een klein gammel motorbootje met kussens die er niet uitzagen en van binnen zeiknat waren (bleek toen we uitstapten). De eigenlijke boot was er niet en daarom moesten ze een andere boot met kapitein inhuren. (ja,ja). Even snel nog flippers huren (die waren natuurlijk niet inclusief, de vriendjes op de kade moeten ook een graantje kunnen meepikken) en hop naar Gaya eiland. Dat was de reden waarom wij een eigen bootje kregen. We waren nl de enigen die 3 eilandjes aan deden. Eerst een uurjte wandelen door de jungle en een mangrovenbos waarna we door de boot werden opgepikt en naar het buur eilandje gevaren werden waar we konden snorkelen. Vooraf aan de wandeling vertelde de gids (aardige knul) wat ons allemaal te wachten kon staan. Gelukkig hadden de kinderen het druk en verstonden ze de helft niet, anders waren ze niet meer mee gegaan. Ze vonden het al niks om weer te moeten wandelen. Maar hij vertelde dat we kans hadden om slangen, everzwijnen, hertjes en andere kleine ongevaarlijke diersoorten tegen te komen. Nou dan begin je errug relaxed aan een wandelingetje moet ik zeggen. Natuurlijk hebbenwe niks van dat alles gezien, maar toch. Wel twee cameleonen gespot. (zie foto). Die hadden we nog nooit in het echt gezien, en ik zou zweren dat het een hagedis was. Maar de gids wist er gelukkig meer vanaf. Ondertussen liepen de kinderen honderd uit te kletsen met de gids, ha,ha. En voordat ze het in de gaten hadden waren we alweer op het eindpunt.

De overtocht was maar kort en we konden niet wachten om in het water te duiken. Een plekje gezocht in de schaduw, omkleden en spullen aan en op. We hadden met de kinderen in het zwembad van het hotel al geoefent om door zo'n pijpje te blazen dus hopelijk zou dat goed gaan. Het gebied waar gesnorkeld mocht worden was afgezet met drijvers. Op zich een heel goed idee anders wordt het Koraal (Jos) overal kapot getrapt door die flippers van mensen die allemaal willen gaan staan. Van de andere kant leek het nu wel dat je met heel veel mensen tegelijk in een aquarium lag te badderen. We waren niet de enigen zal ik maar zeggen. T-shirts aan tegen het levend verbranden en we waren er klaar voor. De kinderen waren zo enthousiast dat ik ze niet goed kon instrueren over hoe te lopen met flippers aan, dus dat was wel een grappig gezicht. De kunst is (denk ik) rustig op de golfslag (als die er is) mee te deinen, plat te liggen en niet te hard willen flipperen. Dat is in het begin iets te veel gevraagt van de kids en ze kregen dus meerdere malen heul veul water binnen. Janne had de oplossing gevonden. Ze hield haar duim bij het uiteinde van de snorkel om te voelen hoe hoog het water was. Heel slim. Alheel snel bleek dat ze het allebei wel aankonden en konden op weg naar Nemo en zijn vriendjes. Prachtig, geweldig, spannend en rustgevend mooi ! Kleine fel blauwe visjes, gele visjes, driehoekige visjes, regenboogvissen, doorzichtige vissen en hele brutale zwarte vissen die ongevraagd aan mijn tenen gingen knabbelen. Ondertussen wijzend en speurend naar vissen de kinderen een beetje in de gaten houden. Na ruim een uur in het water gelegen te hebben was het tijd om van eiland te veranderen en te gaan lunchen. Uiteindelijk waren we nog vrij snel een van de weinigen in het water. De meeste mensen hadden een ander tijdschema en waren al naar de lunch. Dat voelt dan toch een beetje alsof we de enigen tussen de vissen waren. Met de boot naar het volgende eiland waar de lunch in buffetvorm werd verzorgt. Het weer sloeg op dat moment ook om en op het vaste land was duidelijk te zien dat ze het daar niet lang droog gingen houden. De vraag was echter, hoe lang duurt het voordat het bij ons is? De gids gaf te kennen dat wanneer de kapitein van ons bootje vindt dat het genoeg is dat we dan moeten gaan. Na de lunch waren wij de enigen die het nog een keer gingen proberen (snorkelen). Het was ondertussen erg bewolkt en grijs geworden, maar dat hinderde ons niet om niet meer in het water te gaan. We hadden alles voor onszelf! Max hield het wel voor gezien, die was het zat, al dat water in zijn snorkel. Hij is ook iets te gehaast in zijn bewegingen waardoor het sneller mis ging. Met de DS was hij ook blij. Nu hebben we Nemo wel gevonden. Het is net zoals in de film dat die visjes in een speciaal soort koraal wonen waar niemand in durft. Ze bleven ook alleen maar tussen die sprieten zwemmen en niet in 'open' water. Dat was wel makkelijk voor mij om ze aan te wijzen, want Janne moest helemaal van de kant komen om ze te zien. Met zijn drieen dreven we wat boven wat dieper water en daar was het erg druk met vissen én ...........Ernorme zeeegels met extreem lange stekels. Iets waar Janne niet blij van werd en ze raakte lichtelijk in paniek. Ze wilden snel daar vandaan maar kon de weg naar het strand niet vinden. Het was erg lachwekkend (stiekum heb ik heel hard moeten lachen). Je hoorde haar via haarsnorkel heel hard schreeuwen en miepen en roepen. En ze zwom als een tierelier !!Eerst inrondjes en daarna recht naar het strand. Ernst konhaar niet inhalen en ondertussen was het halve strand volgestroomt met mensen die dachten dat Janne op zijn minst een haai moest hebben gezien. Nu ik het opschrijf lig ik er nog van in een deuk. Je had er bij moeten zijn zal ik maar zeggen. Dit was ook meteen de aanleiding voor ons om te stoppen en ff lekker te douchen, met zeewater. Snel omkleden en naar de boot. Na een toch nog redelijk rustige overtocht gingen we met de bus weer terug naar het hotel (ondertussenregenende het weerals een gek). Lekker eten en heerlijk geslapen.

Zaterdag nog een dag aan het zwembad en om 14.00uur nog even de Orang-oetangs bekijken die in het reservaat naast het hotel leefden. Daar worden ze klaar gestoomd om naar het echte grote reservaat in Sepilok te gaan, waarna ze in het wild weer worden terug gezet. In de hoop dat ze daar kunnen overleven en zich gaan voortplanten. Er werd maar liefst 50 ringgit (=10 euro) entree gevraagt voor hotelgasten, dus het beloofde heel wat te worden, ahum. Ik heb nog geprobeert om met onze Maleisische residentspass korting te krijgenmaar dat lukte niet, helaas. Stelletje afzetters. Na een filmpje over het hoe, wat, wel en wee van de apen in dit reservaat gingen we met 60 anderen op weg naar het platform waar we de apen konden bekijken. Bloedje heet natuurlijk midden op de dag, maar liefst twee baby aapjes gezien. Ze waren wel actief dat moet ik toegeven. Maar ze moeten een hoop eten willen ze die 600 euro, die ze aan deze toeristengroep verdient hebben, op krijgen. Tja, ik ga er maar van uit dat we een goed doel hebben ondersteunt. Als echte Nederlander maak je je druk om de pingels terwijl die apen op de lijst vanuitsterven staan en dat zou heel jammer zijn want het zijn hele leuke dieren (net mensen, ze hebben 60 procent dezelfde genen als een mens).

'S avonds weer naar huis. Op weg naarde auto die daar nog zonder benzine stond. We zijn nog nooit zo snel van een vliegveld vertrokken als toen. We hadden als eerste onze koffer ingechecked en die lag als eerste op de baggageband. Pakken en naar de shuttlebus lopen. Alles bij elkaar een kwartier (uitstappen uit vliegtuig en instappen in de bus). Gelukkig deed de auto het nog en na snel getankt te hebben konden we onze reis huiswaarst vervolgen. Op naar ons bedje (het was ondertussen half 1 'snachts).

FF iets anders. Ik heb gisteren voor het eerst in mijn leven een brandalarm meegemaakt. Ik was met Max in de school waar ze Nederlandse les hebben. Janne had pauze en iedereen was dus in de kantine toen de bel ging rinkelen. Niemand in de stress. Ik kijk nog rond of er gereageert wordt maar dat duurde even. Toen zei iemand dat dit het brandalarm was en dat we met zijn allen naar het grote sportveld naast de school moesten gaan. Net toen we goed en wel in de rij stonden om te gaan, stopte het alarm en wisten we niet goed wat te doen. We werden toch naar dat veld gedirigeerd door iemand met een walkie talkie. Dat was wel ff spannend. Echt iedereen stond uiteindelijk daar op dat voetbalveld, maar na 5 minuten mochten we alweer naar binnen. Wat het uiteindelijk geweest is weet ik niet maar we hebben het toch maar weer mooi meegenomen in onze ervaringskoffer.

Op naar nog meer avonturen............