Ja daar zijn we weer! Terug van ons weekendjeCherating. Op de heenweg hadden we het plan om al een bijzonder uitstapje te maken. We wilden naar Lake Chini ( Tasik Cini, het meer van Loch Ness voor Maleisie). Het is een verdronken land van 12 met elkaar in verbinding staande meren. Langs de kleine slingerende riviertjes door het bos staan enorme bomen met lianen en is er jungle, rondom het grote meer staan schroefpalmen. (zie foto's). Op het meer is er van juni tot september bijna geen doorkomen aan vanwege de vele indische waterlelies (lotusbloemen) die er drijven. Nu was het nog maar mei en nu al mochten we genieten van de lelies. Een prachtig gezicht. De weg er naar toe was even zoeken (natuurlijk rijden we er niet in een keer goed naar toe). Dus na een extra 80km (we konden de Pahang rivier niet oversteken met de auto en de ferryman was uit voor lunch) arriveren we bij wat een resort/toeristen info zou moeten zijn. Alles lstond in de steigers en het was niet echt duidelijk hoe en wat er moest gebeuren. Nagestaard door werklui en andere luie lui maar even gaan vragen aan iemand waar de bootjes vertrekken en of ze wel vertrekken. 'ja natuurlijk gaan er gewoon bootjes, daar (ergens) naar beneden en dan zie je het vanzelf'. Ja de bewegwijzering is nogal eens ver te zoeken, maar daar raak je wel aan gewend,hoor. Via een bouwweg dus naar beneden naar de oever. Een tripje uitgezocht ( er waren 5 keuzes) en hop in het bootje. Aangezien de temperatuur (waar ik het ook niet meer over zal hebben) weer eens tot behoorlijke hoogtes was gestegen was een verfrissend windje van de speedboot wel heerlijk. Gelukkig zat er een dakje boven ons waardoor we niet levend verbrandden. Pa en ma voorin de kids erachter. Wij hebben genoten van het prachtige uitzicht! Wat kan water toch rustgevend zijn. De kinderen vonden het wel heel spannend (bleek later) maar na een uurtje konden ook zij de schoonheid van waterlelies inzien en kwamen tot de ontdekking dat het water op het blad bestuurbaar is met je vinger! Het voelt aan als een soort wax dat op het blad zit waardoor de waterdruppels er gewoon vanaf rollen. Natuurlijk op de terugweg even bij een 'Orang Asli' dorpje aangelegt. We konden met blaaspijp schieten en mochten foto's maken van hun dorp. Op de een of andere manier vind ik het een beetje genant om foto's van de mensen zelf te maken. Er staan dus alleen hutjes op de foto. Een gezin hing met zijn drieen in een hangmat en een naakt jongetje stond te wateren over de rand van de veranda. O dus daar laat je je boodschap. Tja zo kan het ook.

Op naar Cherating. Genoeg getoerist. We moesten nog anderhalf uur rijden naar ons hotel aan de beach. We hadden via internet geboekt maar een foutje gemaakt qua leeftijd van de kinderen waardoor we teveel betaald hadden ( wat erg zeg!). We kregen een update van de kamer. Van een gewone kamer gingen we naar een chalet aan het zwembad (oeps, geen foto van gemaakt). Nou dat vonden wij helemaal niet verkeerd en de kinderen doken er meteen in (in het zwembad dan he). 'S avonds hebben we ergens langs de weg gegeten. (de kinderen moeten toch echt meer rijst gaan eten hoor, anders verhongeren ze hier in dit gedeelte van Maleisie) waar ze bijna geen woord engels spraken (wel gek voor een toeristenoord) en we kregen dus iets anders dan we gedacht hadden, maar wel erg lekker. Misschien toch maar Maleis gaan leren. Ik moet nu naar school om een of ander nieuw mailprogramma aangeleerd te krijgen dus hoe het ons verder verging dit weekend krijg je nog een keer te lezen. Want het wordt weer smullen!!