Waar was ik gebleven. O ja, we hadden gegeten en heerlijk geslapen. Zondag ochtend hebben we bij een lokaaltje aan de overkant van de weg roti canai gegeten voor het ontbijt. Dat zijn een soort pannekoeken, errug lekker. Vooral met banaan of suiker (als er banaan is tenminste). Ik had de avond daarvoor een poster zien hangen over schildpadexpedities met een telfoonnummer. (niet opgeschreven natuurlijk,lekker handig) en ook vanuit het hotel werden tripjes georganiseerd. Maar je bent een hollander of niet, je gaat het eerst zelf proberen. Net zoals de boottochtjes die aangeboden werden. Eerst zelluf doen! Ik vergeet helemaal te zeggen dat Janne moederdag niet vergeten was en ze had een mooie brief geschreven met dingen die ze leuk vind aan mama, of samen met mama te doen. Het was een hele waslijst geworden waarvan ik niet wist dat we dat ooit samen gedaan hadden, maar goed, het idee was erg lief! Wat bleek nou, zaten we te ontbijten bij de man zelf die 's avonds een Turtle Ranger was. We hebben zijn telefoonnummer opgeslagen in Ernst zijn telefoon zodat we hem konden bellen vandaag, zodat hij ons kon bellen vanavond of er schildpadden op het strand waren, zodat wij daarnaartoe moesten komen rijden en hij ons op zou pikken bij een Esso benzinepomp. Kunnen we het nog volgen? Wij dacht ik wel. Na het ontbijt lekker niks gedaan en op het strand gelegen. De zee was heerlijk warm maar niet diep dus je kon er heel ver in lopen en dan was je nog maar tot je middel nat. Helaas was het allemaal zandbodem dus we konden niet snorkelen.

'S middags toch maar even in de auto om te gaan zoeken naar de bootjes. Leek ons wel leuk om in de namiddag een tochtje over de rivier te maken door het mangroven bos. Volgens het boekje moest het ergens in Cukai zijn. Onderweg nog geprobeert een koffie te scoren maar we konden het niet gevonden krijgen. Wel twee paar crocs voor de kinderen gekocht a 5 euro per stuk! Dat is niet verkeerd toch? Dan maar een broodje eten ofzo. Nou ook dat viel niet mee om het ergens te vinden. Uiteindelijk is het allemaal gelukt en lichtelijk geirriteerd (ikke dan) rijden we door opzoek naar die verdomde bootjes. Ja, daar staat een bord met iets van bootje varen. wij daarheen. Bleek het de steiger te zijn voor de vuurvlieg expeditie die om 6 pm vertrekt. Nondej.....Dan gaan we maar weer terug naar de hoofdweg. Op de kaart staan twee rivieren dus dan moet het die andere zijn. Jaaaaaaaaaa gevonden. Hoera hoera, wordt moederdag toch nog actief,toch? Not. We are closed m'am, en dat om half 5 's middags. Dit is toch een toeristen durp of nie? Iets meer geirriteerd (ik dan nog steeds) rijden we maar weer naar huis. O ja, we moesten allebei ons beltegoed nog opwaarderen. In de avond hebben we bij de chinees gegeten, ook om de hoek. Toen kwamen we tot de ontdekking dat we die schildpadman nog niet gebeld hadden en het was ondertussen alweer 21.00 uur. Snel ff doen dan. Tja, de telefoon van Ernst heeft af en toe kuren en nu was dus af en toe. Was het nummer van de schilpadman niet opgeslagen, dus we hadden het niet meer. Wat nu? Gelukkig zat zijn restaurantje in de buurt dus dan daar maar even naar toe. Maar waar was het nou ook alweer? Uiteindelijk na een kwartier zoeken bleek het precies tegenover de Chinees te zitten waar we gegeten hadden. Wat een mop he. Het was er donker dus we dachten dat het een huis was ofzo. Het restaurant was dicht want pa zat op het strand. Uiteindelijk is het dus toch gelukt die meneer te bellen en we konden meteen in de auto stappen om 15 km verderop hem te ontmoeten bij het Esso station. Ohhhh spannend. Gaan we het dan real live zien? Eenmaal op het strand moesten we een eindje lopen ook over rotsen (vanwege het tij) in in het donker. Spannend........ We liepen met zijn vijven daar op zoek naar de schildpadden. We hadden geen idee hoe groot of klein die dingen waren en alles was zwart en bewoog naar mijn idee. Toen liep de turtleman met zijn zaklamp te seinen. Bleek dat er iedere avond minimaal 1 iemand dat strand liep te bewaken. Om de eieren leggende schildpadden te beschermen en hun eieren met te nemen naar een opvang om ze daar uit te laten komen zodat ze teruggezet konden worden in de zee. We moesten nog even wachten want er bleken 3 schildpadden aangekomen te zijn om te werpen/leggen. Twee waren al klaar en teruggekropen naar de zee (sporen waren duidelijk te zien in het zand). Maar de derde had net haar gat gegraven en was klaar om te beginnen. De ranger had een gat gegraven naar nest waar de eieren in moesten vallen. daar had hij een zaklamp onderin gelegt zodat we het helemaal perfect konden zien! Geweldig wat een ervaring! Er vielen ballen nog groter dan een pingpong bal in het kuiltje. We keken er zo tegenaan. Ook hadden ze nog een gat gegraven zodat ze de eieren konden rapen en verzamelen. Die schildpad had geen idee wat er achter haar gebeurde. Volgens mij zijn ze helemaal in trance als ze bezig zijn. We konden gewoon praten en ze ging onverstoorbaar verder. We konden bijna zelf de eieren opvangen, zo dicht bij waren we. We hadden geen idee hoe groot die schildpad was die daar lag (was te donker om te zien) en ook niet hoe ze lag. Toen ze klaar was met leggen schenen ze de zaklamp op de schildpad zelf en toen bleek het een hele grote van wel bijna een meter lang te zijn! Wauw.......... Ze gooide netjes het zand weer over de eieren heen (dacht ze) en dat kost heel veel energie. Je hoorde haar enorm zwaar ademhalen (heel apart om te horen). Na ongeveer een half uur vervolgde ze haar weg terug naar de zee en we hebben er gewoon naast en achter gelopen net zolang tot ze in de branding verdween Machtig om te zien! In dat half uur hebben we een dertigtal jonge schildpadjes te water gelaten. (4 uur oud). Janne mocht het winkelmandje vasthouden waar ze allemaal in zaten en een drukte van jawelste was het. Alles kroop over elkaar en een herrie. Janne heeft zich prima vermaakt met haar kindertjes. We mochten allemaal (ondertussen waren er 5 mensen bij gekomen, maar die hadden het moment supreme gemist gniffel gniffel) twee kleine schildpadjes oppakken, ze een naam geven en een wens voor ze uitspreken waarna we ze allemaal tegelijk hebben losgelaten. Leuk gezicht hoor om al die ukkies naar de zee te zien spartelen. Sommigen waren wel erg lui en al verzwakt helaas (die gaan het niet redden). Zelfs met aanmoedigingen van Max en Janne wilden ze niet harder gaan. Zijn ze eenmaal bij de zee worden ze nog eens twee keer teruggespoeld door de branding ook. Het is niet eerlijk. Helaas is de natuur niet altijd eerlijk want 1 op de 1000 schildpadjes overleeft het maar!!! Worden ze niet van onderen aangevallen door de vissen (vanwege hun zilverachtige onderkant, valt op) dan worden ze wel van boven aangevallen door arenden en andere vogelsoorten. (door hun donkere schild, dat valt ook op in het water van bovenaf). Dus met een beetje eenverdrietig gevoel verlaten we het strand en gaan om half een in de nacht weer naar huis. Het idee dat niet een van de schildpadjes de week haalt is wel heel raar. Maar goed we hebben het wel mogen meemaken en dat is al heel gaaf! Moederdag toch nog geslaagt.

Volgende verhaal komt weer snel want we hadden nog een dag met mooie dingen.