Vrijdagochtend 28 mei lekker uitslapen. Het is de verjaardag van Boeddha (Wesak day) dus iedereen is weer vrij. Ze hebben hier 15 feestdagen per jaar (dacht ik) dus heel vaak een dagje vrij. En als dat dan aansluitend een weekend valt is dat helemaal mooi meegenomen. Kunnen we er weer op uit. Na een bagel met creamcheese en een kopje thee hebben we dan ook de koffer gepakt en gingen we op weg naar 'DE' Taman Negara. Ik had er me heel veel van voorgesteld dus ik hoop dat het waar gemaakt gaat worden. We moesten nog even langs de pin en de kinderen zijn helemaal into de suske en wiske, dus moesten er extra boekjes bij de bieb gehaald worden. Eenmaal op weg kwamen we er al snel achter dat we niet de enigen waren die een lang weekendje ervandoor gingen. Het was best wel druk voor een vrijdagmiddag 12.00 uur. Na een tijdje bleek dat ze met de weg bezig waren en dat de file daardoor ontstaan was. Gelukkig maar. Na een uurtje of 3 (iets meer door de drukte in het begin) kwamen we aan bij ons hotelletje. Het was een soort jeugdherberg maar dan allemaal net iets netter en schoner. Ieder had zijn eigen kamer maar wel de douche en toilet gedeeld. Aangezien de huisjes vol geboekt waren hadden wij ook twee kamersnaast elkaar geboekt. Bij het inchecken vertelde de mevrouw dat ze ook familiekamers hadden. Dat bleken drie huisjes aan de andere kant van het complex te zijn. Ze hadden een woongedeelte (3x3) en twee slaapkamers met dubbel bed. Een badkamer met douche en toilet gescheiden dus wat wilden we nog meer. Niks. Het zag er allemaal schoon en netjes uit. Wel heel minimaal maar om te slapen was het genoeg. De woonkamer had twee houten stoeltjes en een klein rond tafeltje, een simpel houten kastjewaar je wat dingetjes in kwijt kon en dat was het. Maar het was genoeg. In het gasten verblijf kon je drinken wat je wilde (gratis) behalve het bier dan. Omdat het nog redelijk vroeg was zijn we alvast naar het reservaat gereden om te kijken hoe het er allemaal aan toe ging. Het Park ligt aan de andere kant van de rivier en je moest een bootje nemen om er te kunnen komen. Dat dus gedaan en meteen ook maar een parktoegangs bewijs gekocht voor drie dagen. We dachten nog even snel naar de canopywalk te lopen maar die was al gesloten (om 15.00uur). Dan maar gewoon een wandelroute in de buurt. Het werd een rondje van een kilometer rondom een moeras. Dan is het uitkijken voor bloedzuigers! Het pad begon met vlonderplanken. Halverwege hebben we een uitkijkhut beklommen en gekeken of er wat wild voorbij wilde komen, maar helaas. Het was al wel laat in de namiddag maar helaas hadden ze nog geen honger genoeg om een open veld over te steken. Wel weer geweldig om in een jungle van 130 miljoen jaar oud te zijn!

'S avonds kregen we diner (in buffetvorm) aan lange tafels. Het gezelschap bestond uit een stuk of 14 Chinese Maleiers, 8 Nederlanders inclusief onszelf, twee Indiers,een Duitser en twee Engelsen. Het voelde weer helemaal alsof we met zijn tweeen in Vietnam of Afrika aan het trekken waren. Ook de kinderen vonden het wel gezellig om met anderen te kletsen. De eigenaar was getrouwd met een zwitserse canadese en komt ieder jaar naar Utrecht naar de vakantiebeurs om zijn huis aan te prijzen. Kortom het was erg leuk.

Na een stevig ontbijt met zijn allen gingen we vandaag voor de canopywalk en een zwempje in de rivier. Na een uurtje wandelen (en zoeken naar beestjes) bereikten we de laatst klim naar het beginpunt van de canopywalk (touwbrug door de boomtoppen). We waren er al achter dat de Maleise metingen iets verschillen van de Europeese waardoor alles twee keer zolang duurde. Dus de 100 meter omhoog die aangegeven werd werd minimaal 200meter omhoog. Ik snap er niks van. Ik train nu 4x per week toch behoorlijk en ik ben kei kapot als ik pas halverwege ben! En dan zitten we hier nog niet eens op hoogte. Ik heb nu wel echt ontzag voor diegene die de top naar de Kinabalu beklommen hebben. Uiteindelijk boven gekomen (en 5 liter zweet verloren te zijn) is het er knoert druk. De wachttijd om op de touwbrug te kunnen is 2 uur! Ja he, ik ben niet helemaal naar boven geklommen om niet op de brug te gaan, dus we wachten. Na een half uur hebben we besloten om dan maar een stukje verder te lopen (naar Bukit Terangu of zoiets). We staan op de wachtlijst en er waren nog ruim 100 mesen voor ons dus we hadden tijd genoeg. Tenzij velen besluiten om het toch maar niet te doen vanwege de wachttijd. Ik heb nu nog spijt van deze beslissing. De eerste 50 meter waren gewoon over een bospad maar daarna ging het steil omhoog via een wortelpad en een touw waar je je aan vast kon houden. De kinderen vonden het geweldig. Ik ook (wel een beetje). Ernst heeft nergens last van en sjouwt gewoon naar boven. Daar snap ik al helemaal niks van. Die zit de hele dag achter een bureautje! Maar goed, na veel bloed zweet en tranen toch boven gekomen. Onderweg dacht ik nog iets heel interessants gevonden te hebben tegen een hoge boom, maar het bleek 'gewoon' een eekhoornsoort te zijn. Ik vond het meer eengrote zwart met gele wasbeer die omhoog kroop maar goed. Eenmaal boven snel een foto maken en maken dat we weg kwamen. Het stikte er van de muggen en ander vliegend ongedierte. Eenmaal beneden bleek dat de rij er niet kleiner op geworden was. Dan maar weer wachten, zittend op een enorme boomwortel. Nog een uur later was het moment daar. De canopy! De grootste van de hele wereld. En het was het wachten meer dan waard. Je hangt 40 meter boven de grond en je kunt in de boomtoppen zoeken naar leven. Het is ons helaas niet gelukt om iets te vinden maar het schijnt er wel te zitten. Na een overheerlijke beefburger met friet (dat hadden we wel verdiend) nog ff naar het riviertje waar je kan zwemmen en dan is onze dag weer geslaagd.