De tweede ochtend werd ik brak wakker van het minder goede bed. Ik ben nu gewend op een hard bed te slapen en dit was er een met een deuk in het matras en daar kan mijn arme ruggetje helemaal niet meer tegen. Ook heb ik de halve nacht aan de King Cobra liggen denken. De eigenaar had spannende verhalen over de gevaarlijkste slang van Maleisie. Ook had hij er een foto serie van. Een drie meter lange slang die aangereden was en het nog steeds deed. Brrrr... Ze kwamen ook voor in onze achtertuin en rondom het huis dus toen we die avond ervoor naar ons huisje liepen in het donker was dat wel erg spannend. We hebben (hadden we al vaker) de kinderen gewaarschuwd altijd eerst je schoenen uit te kloppen voordat je met je blote voeten erin stapt. Je weet nooit wat er in kruipt. Maar goed het ontbijt maakte weer veel goed. Opeens was er een tumult en geschreeuw van jawelste onder de chinese maleiers. Ze hadden een eng beest gevonden in de varen in de bloempot op het terras. Ze dachten uiteindelijk dat het een kikker was maar het bleek een jonge baby vleermuis te zijn. Die had gedacht, ik sla mijn vleugels om mijn hoofd dan ziet niemand mij,ha,ha. Maar het bewoog niet en maakte ook geen aanstalte om weg te vliegen. ( je zag alleen de ademaling en zijn hartje kloppen). Foto toestel lag in het huisje en ik had geen zin om het te gaan halen. Erg he? Ja voor ons wordt het allemaal normaal hier. Voor jullie blijft het apart dat wij hier zitten (misschien). Gelukkig genieten we wel heel erg veel van al onze belevenissen. En het staat dan niet altijd op een foto, maar wel op onze eigen harde schijf gebrand. Tijd om met de boot te gaan varen. Rapid schooting noemen ze het hier. Het lijkt denk ik een heel klein beetje op raften, maar dan met een houten bootje tegen de stroom in de rivier op (soms met een hoogte verschil van een meter). Erg leuk en je wordt er lekker nat van. Na een half uurtje werden we gedropt bij een klein resort waar beneden een beekje in de rivier uitmondde waar je kon badderen. Heerlijk koel water. Het was daar dat, ik in ieder geval, het gevoel van geluk kreeg, of eigenlijk al het hele weekend had. Wat een geweldige tijd hebben we hier toch. Niemand wil naar huis en dat alleen al is een goed teken denk ik. We realiseren ons nu toch echt allemaal dat we zeer bevoorrecht zijn dit alles te mogen meemaken. Het is natuurlijk wat je er zelf van maakt, maar ik vind dat wij er alles uit halen wat erin zit.

Na de boottocht en het zwemmen was het weer tijd om naar huis te gaan. Na ruim tweeenhalf uur kwamen we thuis in KL. Ff luieren aan het zwembad en als afsluiting bij de Mexicaan eten. Heerlijk toch die Fajita's en de Margaritas. Kinderen naar bed een biertje na en een Lost aflevering verder ook zelf naar ons heerlijke harde bedje. Binnen 2 seconden in dromenland............