Onze vakantie is nu echt begonnen (nou die van Ernst en de kinderen dan want ik heb natuurlijk al 6 maanden vakantie). We hebben op de valreep (omdat na 24 juni pas duidelijk is geworden dat we groen licht hebben op nog een jaar Maleisie!!) een reisplan gemaakt wat geresulteerd heeft in 4 dagen Langkawi (eiland aan de westkust), 1 dag thuis, 4 dagen Cambodja (tempels van Ankor Wat), en dan nog een weekje rondrijden door Maleisie (waarschijnlijk de noordkant met een kort verblijf op een van de eilandjes aan de oostkust voor een duikje in het aquarium). Dus ik dacht: ik zal de thuisblijvers niet zo lang laten wachten en ze alvast verblijden met een kort relaas over Langkawi. We sliepen in Malibest resort (klinkt luxer dan het was) met zijn vieren op een kamer met eigen badkamer. Helaas zag de badkamer er niet uit (verouderd met losse en beschadigdetegeltjes), maar het was schoon en de douche was erg lekker en warm. Het handdoekrekje verroest maar verder hadden we niks te klagen. Prijs-kwaliteit was redelijk in evenwicht. Maar wel 10 stappen van het strand verwijderd en daar ging het tenslotte om. De bedden lagen heerlijk en dit keer geen bedbugs of ander ongedierte. Wel veel geluidsoverlast van de buren die het wel heel gezellig hadden na 1 uur 's nachts maar als je zelf genoeg gedronken had had je daar binnen 3 minuten geen last meer van. De reggaebar op 2 minuten loopafstand was ideaal! De eerste avond hebben we daar sate,salade,kebab,loempiaatjes en knoflookbrood gegeten. Errug lekker! Zelfs de kinderen hebben er van genoten. We voelden ons net 2 hippies die met de kinderen maar wat hingen in de bar met fingerfood en de nodige biertjes en cocktails. Als ze zich verveelden gingen ze maar even op het strand spelen in het donker (ook spannend). Heerlijk wat een leven!! De andere avonden hebben we het zonder kinderen gesteld die heerlijk in hun bedjes op loopafstand lagen te slapen. De strandbar had een groot scherm hangen waar we voetbal op konden kijken dus de laatste avond was ook alweer ingevuld (Nederland-Brazilie). Na een avondje live muziek eindigden ze met de tune van Sesamstraat, dat was wel heel grappig

Maar overdag hebben we natuurlijk ook leuke dingen gedaan zoals mee met de kabelbaan naar de top van de hoogste berg van Langkawi (963m) met daarboven een gigantische loopbrug (lijkt op de brug in Zuid-Frankrijk, Millau) die over een nogal heel diep dal hing. Daar heb ik besloten nooit te gaan bungeejumpen, wat een ellende, die hoogte. Ik ben niet bang aangelegd maar ik geloof toch echt dat ik hoogtevrees heb (hoe ouder hoe meer). De kabelbaan naar boven ging in het begin gewoon net als alle gondeltjes op de wintersport, alleen de tweede helft ging hij steil, recht omhoog. Op zich niet erg maar de diepte die eronder gaapte was wel heel diep en de wind die huilde en ons bakje dat lichtelijk heen en weer schommelde was ook niet fijn. Ineens kreeg ik een heel raar en naar gevoel in dat ding (nooit eerder gehad, maar nu weet ik wat ons pap altijd gevoeld heeft in de weinige kabelbanen waar hij in heeft gezeten. En dan gingen wij nog springen in dat ding ook!). Nu had ik alleen Max die precies ging vertellen wat er allemaal mis kon gaan met het bakje en de kabel en dat het wel een heel lange kabel was die wel heeeeeeel sterk moest zijn want er stondgeen paal meer tot het eindstation en dat was toch wel heel ver nogenz,enz. Leuk hoor een kind dat alles precies wil weten en verslaan. Eenmaal boven was het gevoel weg en genoten we van het mooie vergezicht. Ook op de brug was het redelijk te doen. Je moet gewoon vooruit kijken en niet naar beneden of naar boven (want dan heb je het idee dat je gaat vallen. De wolken kwamen met een rotgang voorbij en daar wordt je niet lekker van, gelukkig Max ook niet). Opeens werd het heel donker en hing er een enorme mist over de top. Niks meer te zien (gelukkig hadden we alles al gezien). Maar ja dan moet je nog naar beneden! Nou moet ik zeggen dat dat wel mee viel. Het is beter dat je niks om je heen ziet, denk ik. Het was wel heel apart om met zo'n bakje in de zee van mist te verdwijnen, spooky. Eenmaal beneden nog wat rond gelopen en hebben we wat gegeten. Daar werden we overvallen door een enorme hoosbui en moesten we behoorlijk lang schuilen (je neemt geen paraplu mee naar een bounty eiland, toch?). Wat was ik blij dat ik nu niet in die kabelbaan hing. Een storm en een regen niet meer normaal. Uiteindelijk zijn we van afdak naar afdak gerend en hebben we het er nog redelijk 'droog' afgebracht. Ons plan om ook nog even de 7 bronnen waterval mee te pikken viel hierdoor letterlijk in het water, dan maar een biertje op een overdekt terras op het strand, ook lekker.

De eerste dag hebben we een eiland tourtje gemaakt met onze gehuurde auto. De rammelbak, tja je wilt als nederlander weer niet teveel geld uitgeven aan een auto. Als hij rijdt is het goed toch? Het was een schakkelbak dus dat was ff lastig, met links schakkelen en je moet ook nog de koppeling in duwen, dat valt allemaal niet mee als je al 6 maanden in een automaat rijdt. Het weer was redelijk en we begonnen met een bezoekje aan een waterval ergens in het noorden van het eiland. Eenmaal daar begon het een beetje te druppen maar dat mocht onze pret niet drukken. We werden toch wel nat van het zweet, die watervallen liggen nooit eens in een dalletje waar je alleen maar naar beneden hoeft te lopen, of gewoon recht uit. Nee, we moesten weer met trappetjes of iets wat daarop leek naar boven. Maar het was wel weer een mooie waterval (we kunnen er geen genoeg van krijgen). Op de weg naar beneden heeft Ernst nog een prachtige trouwreportage gemaakt van een arabisch stel, ha,ha. Wilt ueen foto van ons maken? Ja hoor natuurlijk. En dan nog eentje hier en dan nog eentje vanaf daar en nog eentje zo enne, o ja misschien ook nog een van ons zus. Daarna op weg naar een boot tripje langs een vleermuizen grot, vis boerderijtje en het kijken naar de zeearenden. We werden aangesproken door een mevrouw uit Hong Kong die met ons een bootje wilden delen. Wij vonden het ook wel heel erg duur dus dat hebben we gedaan. In de grot hingen de vleermuizenmet honderden aan het plafond. We hadden een grote zaklamp mee gekregen waarmee we ze goed in beeld konden brengen. Die mevrouw wilden overal een foto van dus we hebben maar snel die lamp afgegeven en zijn door gelopen. Daarna naar de fish farm. Ondertussen was het gestopt met zachtjes regenen en daar stonden we dan op drijvende vlondertjes naast het toilet onder een afdakje. Was niet fijn, maar wel droog. Later werd het weer even droog en toen konden we de stingray (rog) aaien. Ook een soort tank krab die we in het aquarium hebben gezien konden we vasthouden. Iets wat Janne wel durft. Ze hadden ook spuug visjes die het brood van de steiger af spuugden. Met het brood aan je vinger geplakt boven het water hangen was ook erg grappig. De visjes sprongen uit het water een hapten het brood van je vinger af. Terwijl ik dit tafereel aan het filmen was spuugde een vis tegen mijn hand en de camera aan, ha, ha. Het ging weer regenen dus snel weer in de boot naar de plek waar veel zee arenden zich bevinden. Alles regende nat en we moesten gaan staan om niet nat te worden. Maar we werden wel getrakteerd op heel veel arenden die net gevoerd waren door een vissersbootje die kippevellen had uitgestrooid. Prachtig om te zien hoe ze aan komen vliegen en die kip uit het water vissen. Moeilijk te fotograferen dus ze staan er niet duidelijk op, maar wij hebben het met eigen ogen gezien en dat was het belangrijkste, toch? Op het eind van de middag nog even naar een baai gereden waar zowaar de zon was gaan schijnen en daar hebben we wat gegeten en gezwommen in de zee.

De een na laatste dag zijn we terug gereden naar de 7 bronnen waterval. Dat moesten we toch nog even zien. En dat was weer smullen. Het pad er naar toe was 380 traptreden omhoog (dit keer wel eengewone tree afstand, dus dat was te doen) en in een gestaag tempo (je moet blijven lopen anders wordt het niks meer na de 1 minuut pauze) komen we boven. (Janne huppelend alsof er niks aan de hand is) Ernst zei onderweg nog dat we 'vroeger' de kinderen naar boven moesten slepen maar dat zij dat nu met ons moeten doen,hi,hi. Eenmaal boven bleek dat er aan de overkant van de stroom een jungle pad naar boven ging en bikkels als we zijn moesten we dat ook nog even doen. Op onze sandalen door de jungle, dat is vragen om moeilijkheden. Het pad was maar 950 meter lang dus dat moest wel te doen zijn. Na 50 meter bleek al gauw dat het pad niet vaak gebruikt was en dat maakte het nog mooier. Een hoop herrie in het bos maar weer geen beest te zien. Ik weet niet wat ik moet doen als we wel een beest tegenkomen hoor, maar stiekum hoop je toch een slang in de bomen te ontwaren of een luiaard die aan een tak hangt. Laat het alsjeblieft dan een neushoornvogel zijn? Maar nee hoor,niks. Nou ben je wel de hele tijd naar de grond aan het kijken waar je jevoeten neer moet zetten, anders val je over wortels en boomstronken e.d. Dus van lekker rond kijken is geen sprake. Ga je stil staan om te gaan speuren wordt je aangevallen door mieren en bloedzuigers die via je schoen naar boven kruipen. Na een tijdje door gelopen te hebben eindigde het pad toch weer met de nodige opwaartse stappen die je nou net niet wilt treffen. Bij een rust hutje aangekomen bleek dat we er nog lang niet waren (het was een wandeling naar de top van de berg op 1200 meter hoogte en daar waren we niet goed genoeg voor uitgerust qua schoenen en drinken dat we niet bij ons hadden) en we hebben besloten om maar gauw terug te gaan en een frisse duik in de beek van de waterval te nemen.Nog even een hele kleine bloedzuiger tussen Janne haar tenen vandaan gepeuterd en hop naar beneden. Onderweg ook nog een bloedzuiger van Ernst zijn voet verwijderd enhop de plons in. Heerlijk koud water en we lieten ons meevoeren met de stroom. Het was net een glijbaan. 'Mama, er zit een bloedzuiger op je rug!' Getverdemme. Je voelt er niks van maar je wilt het toch zo snel mogelijk kwijt. Eerst een foto gemaakt voor het nageslacht en de thuisblijvers anders geloven jullie er geen snars van, en dan met veel moeite het mondje ontvacuumd. Tijd om te gaan.

'S avonds wilden de kinderen perse Nederland Brazilie zien (begon om 22.00uur) dus we hebben laat gegeten waarna we naar de reggaebar wilden vertrekken om daar de wedstrijd te kijken. Ik had er een weddenschap lopen dat Nederland zou gaan winnen dus daar moesten we dan wel bij zijn. Gaat het weer enrom regen en stormen! We konden alleen nog maar bij de indier eten die aan ons resort lag (met handdoeken over ons hoofd naar toe gerend). We wilden eigenlijk weer aan de BBQ op het strand maar dat was onmogelijk. Maar indiers houden blijkbaar niet van voetbal want ze hadden geen tv of scherm. Tegen de tijd dat het 22.00uur was zaten we nog steeds in dat restaurant (overigens wel heerlijk gegeten) vast. Aan de overkant van de weg was een ierse pub waar wel voetbal op een klein teeveetje te zien was maar daar was het enorm druk binnen en het stormde en regende daar binnen dus iedereen stond op elkaar gepropt om maar niet nat te worden. Opeens wordt er gejuicht in die pub. Niet heel hard, maar ik kon ook niet opmaken wie er gescoord had. Ergens tussen de regen en de bladeren en de takken door zag ik iets blauws juichen dus ik dacht dat het Nederland was. Die spelen nog wel eens in het blauw,toch? Ik kon het niet langer meer houden en ben met mijn handdoek op mijn hoofd en de kinderen onder hun eigen handdoek toch naar de reggaebar gerend. Eerst via het strand geprobeert want dat was korter, maar daar stormde het zo hard dat was niet te doen! Dan toch maar via de weg en met niet al te nat te worden komen we aan in de kroeg. Tot mijn ontzetting is het Brazilie geweest die gescoord had, nonde....Ernst was zo eigenwijs om niet mee te komen dus die bleef nog een kwartier langer wachten totdat het enigszins ophield met regenen. Groot gelijk, huh huh. In de rust heeft Ernst (heel lief ) de kinderen naar bed gebracht (vielen natuurlijk om van de slaap) en is daarna terug gekomen. Hij heeft de gelijkmaker van Sneijder gemist. Maar zag wel de rode kaart en de 2-1. Het was nog 8 spannende minuten toen..........de stroom uitviel!!!! Wel godverd..... hebben wij weer hoor. Na alle moeite en ontberingen te hebben doorstaan zien we ook het einde van de wedstrijd niet! Er werd geen aanstalte gemaakt om ook maar heel snel die stroom weer te aan te krijgen dus we hadden het al een beetje opgegeven en ik ging verwoed op mijn mobiel zoeken naar internet en uitslagen. Dit mocht natuurlijk niks baten maar hoera de beamer ging weer aan en het was nog steeds 2-1 en nog 2 minuten te spelen. Wat een feest.

Op naar het volgende feest, Cambodja.