CAMBODJA is geweldig!!!! En het is echt waar. Ik (wij) had(den) me(ons) er heel veel van voorgesteld en alles is uitgekomen. De tempels zijn prachtig (zegt onze cultuurbarbaar). Zelfs ik en de kinderen konden er twee dagen vertoeven. Ze vallen niet onder de 7 wereldwonderen omdat ze pas veel later gebouwd zijn (rond 1100 n.Chr) maar dat had wel gemogen hoor. Wat een magische plek.

Toen we zondagavond onze mail nog even checkten zagen we dat een tweede guesthouse ons zou komen afhalen op het vliegveld. Er was iets niet goed gegaan met het invullen van een bookingsformulier. Wij dachten dat we naar beschikbaarheid informeerden en zij hebben een kamer geboekt, terwijl wij ondertussen al iets anders hadden geboekt. Tja wie het eerst komt het eerst maalt. Dus we hebben netjes nog net op tijd (dachten wij) gezegt dat we al een ander hotel hadden en dat er dus niemand op ons hoefde te wachten bij het vliegveld. We vertrokken om 7 uur vanaf LCC (low cost carrier) en moesten dus om half 5 in de ochtend weg uit KL. Na een vlucht van 2 uur landden we in Siem Reap (Cambodja). Met een uur tijdverschil dus het horloge moest een uur terug. We hadden een visum nodig die je bij aankomst bij de douane kon kopen. Onze pasfoto's afgegeven en betaald en toen was het in een mum van tijd geregeld. Wat een geoliede machine was dat. En de beamtes waren nog erg vriendelijk ook. Dat was dus een aardige binnenkomer. Als alles zo effectief geregeld is dan komt het wel goed met Cambodja (is pas 10 jaar open voor toeristen). Ook oze baggage lag binnen 10 minuten op de band en binnen 20 minuten liepen we al naar buiten waar onze taxidriver op ons stond te wachten. Hij hield een bordje met Mr Ernst Visser omhoog en daar liepen we meteen naar toe. Vanuit mijn ooghoek zag ik een mannetje met een bordje Ingrid Geerings staan en begreep meteen dat onze email niet meer gelezen was deze ochtend. Ernst had het ook gezien en we liepen onverstoorbaar langs die man heen naar onze taxi wat geen auto bleek te zijn maar een Tuk-Tuk. Terwijl wij voorbij die man liepen roept Max ineens vrij hard 'he mama, Ingrid Geerings!' En bedankt Max, leuk dat kinderen niet altijd door hebben wanneer ze hun mond moeten houden. Wij snel doorgelopen en snel in die Tuk-Tuk. Ha,ha. Het viel nog mee dat we geen telefoon kregen van dat hotel.

Eenmaal aangekomen en ingericht te zijn was het pas half 10 in de ochtend en we hadden dus nog de hele dag de tijd om wat te gaan doen. De eigenaar had al een plan voor ons gemaakt. 2-3 dagen tempels, 1 dag floating village met gebruik van een tuk-tuk van het hotel (moeten natuurlijk ook iets verdienen) maar eerst ontbijten. Na een overheerlijk en veul te veul ontbijt zijn we meteen maar vertrokken naar de tempels. Eerst de kleine ronde (7 tempels) en morgen de grote ronde (5 tempels). We begonnen bij Ankhor Wat (de meest bekende van allemaal) en na de ohh's en ahhh's en een heleboel foto's naar binnen. Het was natuurlijk bloedheet maar dat mocht de pret nog niet drukken. Je kon genoeg drinken, eten en souveniers kopen. Dat was wel iets minder ja. Het stikt er van de bedelkindjes. Niet verwonderlijk want men is vrij arm in Cambodja maar je wordt er na twee dagen wel dood moe van. Zelfs onze kinderen begonnen al het hele riedeltje op te ratelen.(it's just one dollah, it's a very good price you know, one dollah) Ze zouden zo de straat op gestuurd kunnen worden,ha,ha. We hadden iets te drinken besteld op een terrasje (lees plastiek kuipstoeltjes met ijzerdraadjes bij elkaar gehouden aan een tafeltje) waar natuurlijk ook kindertjes langs kwamen. Het eerste jongetje verkocht ansicht kaarten voor 1 dollar (alles ging daar met amerikaanse dollars). Ff snel doorgekeken en toen nee dank je. Toen een meisje met kralen en tien armbandjes voor 1 dollar. Je moet de manier van praten erbij horen anders is het niet grappig (is eigenlijk niet grappig maar na twee dagen dit aangehoord te hebben moet je er wel om lachen). Ze praten natuurlijk heel zielig en alles is only one dollahhh. Toen kwam er een ander jongetje ook met kaarten. Weer even snel gekeken en toen hebben we die maar gekocht want die waren mooier en voor 1 dollar val je je geen buil. Max vond het wel leuk om ze naar school ed te gaan sturen dus..... Komt dat eerste jongetje natuurlijk klagen dat we niet bij hem hadden gekocht maar bij die ander. Ik nog zeggen dat hij minder mooie kaarten had en dat het zijn broertje was dus dat het niks uitmaakte. Hij helemaal in tranen. Echt heeeeeelzielig! Maar we trapten er niet in. Op naar de volgende tempels. Allemaal even prachtig enmooi. En overal waar je uitstapte werd er geroepen voor cold water one dollahhhh enz. enz. Een mooie maar vermoeiende dag.

'S avonds waren we zo moe en uitgeput dat we, na in het guesthouse gegeten te hebben, samen met de kinderen naar bed zijn gegaan. De volgende dag weer een heerlijk ontbijt en op ons gemak met de tuk-tuk naar de tempels van het grote rondje gereden. De tempels lagen verder van elkaar vewijderd vandaar de grote ronde. (meer kilometers rijden). Het voordeel (maar tevens voor de tempels zelf een heel groot nadeel) was dat je erop kon klimmen. Je kon bijna overal bijen op en alles aanraken. Aangezien de tempels van zandsteen gemaakt zijn zullen ze hetmassa toerisme dat zeker wel op gang zal gaan komen niet overleven. Daar zullen ze toch echt iets aan moeten doen. Het mooie is wel weer dat het een stuk interessanter is ook voor kinderen. Sommige traptreden waren zo smal en hoog dat ik er weer een niet zo heel fijn gevoel bij had toen we omhoog klommen. En hoog waren sommige tempels best wel. Brrrrr. Gelukkig had ook Ernst zoiets van oeps dat is best wel steil. Ik was dus niet de enige. Na weer prachtige tempels gezien te hebben en ook nog moeten schuilen in een tempel (de regen was er in een mum van tijd) weer tijd om terug naar huis te gaan. Lekker douchen (we hadden nu ondekt hoe het warme water in stelling gebracht moest worden) en op naar het nachtleven van Siem Reap. Pubstreet. Ja de naam zegt het al. Een heel gezellig straatje met alleen maar restaurants en cafe's. En een avond markt. Leuk om souveniers te kopen! En die hebben ze daar heel veel en niet duur, only one dollahh! Een tempel in een vierkant glas met ledverlichting eronder, twee rijstpapieren met tempelrubbings en een mooi jurkje verder op naar een restaurant met gratis traditionele dansvoorstelling en lekker eten.

We moeten nu naar het mexiacaans restaurant dus ik ga stoppen met dit verhaal. See you soon. Het is nog niet gedaan.