Gaan we wel of niet opstaan voor de wedstrijd Nederland-Uruguay? Dat was ons dillema van die avond. Het werd vanuit het bed kijken (zonder geluid want dan werden de kindertjes wakker)naar de tweede helft en daarna snel weer slapen. Ik ging er eigenlijk al vanuit dat 'we' dat wel gingen winnen. Hoe anders is het afgelopen met de finale! Heel jammer, maar ik denk dat de betere ploeg wel gewonnen heeft. Arjen Robben zal de komende weken heeeeel slecht slapen denk ik.

Onze volgende dag bleven we een beetje in het stadje rondhangen. We zijn naar het museum gelopen, tien tuk-tuks afwijzend,maar de laatste toch maar genomen want de temperatuur (wanneer houdt ze daar nou eens over op!) war weer eens tot een graadje of 40 gestegen. Jullie weten nu na enige hete zomerdagen ook hoe het is, toch? En dan moet je denken iedere dag en al 6 maanden lang. Maar goed bleek dat we maar 100 meter van de ingang van het museum verwijderd waren en eigenlijk geen taxi nodig hadden, maar het bleek dat die chauffeur een loterij ticket kreeg wanneer hij toeristen afleverde aan het museum, dus zo aardig als wij zij toch maar met zijn allen ingestapt. Het was een leuk museum en wewaren de enigen die binnen waren. Daarna met een andere tuk-tuk naar het oude centrum, kijken of we nog meer souveniers kunnen scoren. De dagmarkt was overdekt, donker en erg warm. Wel heel leuk. In het midden was er ruimte voor de fruit en kippenmarkt wat niet al te lekker rook. Max zag de kippenkoppen al rollen en had daar niet zo'n zin in en liep al met zijn vingers in zijn neus. Ha,ha. Tja zo is het leven ook. De kipfilets liggen niet vanzelf in het schap van de Appie Happie. In een ander winkeltje hadden we een mooi houten boeddhaplateau gezien maar daar vroegen ze veel te veel voor. Ik zo brutaal als ik ben kom met een tegenbod dat belachelijk laag was volgens Max en Ernst. De jongedame trapte er ook niet in. Nou jammer dan. Kom we gaan lekker lunchen. Zaten we daar net 5 minuten toen de jongedame van het winkeltje ons gevonden had en alsnog acoord ging met mijn bod!! Nou vooruit dan maar. Achteraf denk je ik had er twee moeten kopen, en waarschijnlijk hebben we er nu nog teveel voor betaald. Nou jammer dan. De lokale middenstand heeft het moeilijk in het laagseizoen dus laten we die een beetje helpen, nietwaar. Een beefburger en wat drinkjes verder tijd om te gaan douchen.

De volgende dag stond in het teken van een bezoekje aan het drijvende vissersdorp in het grootste meer van Cambodja Tonle Sap. Met de tuk-tuk zo'n 20-30 minuten door het binnenland hobbeldebob, maar wel prachtig. De bevolking woont ook hier allemaal in paalwoningen en zo op het eerste gezicht ziet het er allemaal mooi en leuk uit. Vooral met de palmbomen en andere begroeiingen erbij ziet het er leuk uit met vaak op een pracht lokatie (zouden wij vinden, zo net aan de oever van een rivier enzo) maar de levensstandaard is wel erg laag. En het vuilnis stapeld zich op achter en onder de huizen en in het water, met loslopende kippen en ander ongedierte. Eenmaal bij 'de haven' moesten we toch wel erg veel betalen voor een bootje, maar goed we zijn er nu toch dus.....Het was net het einde van het droge seizoen en dan staat er heel weinig water in het meer. In het regenseizoen staat het wel 3 meter hoger! Met als gevolg dat in het begin de huizen hoog op palen boven het water staan ipv net erboven. Via een smal kanaaltje voeren we met een ronkende roet uitstotendeknal motorboot naar het meer waar alle woonboten lagen en dat was erg leuk. Natuurlijk werden we even gedropt op een drijvende souveniersboot met visfarm en krokodillen en toen we weer weg wilden gaan bleek dat de boot stuk was! Moesten we nog een half uur wachten (maar we hadden toch niks beters te doen) op een propellor (hoe schrijf je dit?). Op de terugweg lieten we ons afzetten in het oude centrum waar we weer heerlijk gingen lunchen. Tegen een uur of 4 in de middag besloten we naar de zonsondergang bij de tempels te gaan kijken. De tempel waar je dit moet zien ligt op een bergje waar je per olifant naarboven gebracht kon worden. Natuurlijk hebben we dat gedaan maar na een uur boven zitten te wachten totdat de zon onder ging kwamen de wolken steeds dichterbij en toen de verveliing bij de kinderen helemaal was toegeslagen zijn me maar vroegtijdig naar beneden gelopen. De sunset was overigens niet te zien door de regenwolken en we waren nog net op tijd in ons tuk-tukje om niet nat te regen.

De laatste avond nog even doorgebracht in de rode pianobar en dan vroeg naar bed want ons vliegtuig vertrok alweer om half 9 dus om 6 uur met de tuk-tuk mee (in de ochtend). De vakantie zit er weer op. Op naar het volgende avontuur!