Het weer blijft zwaar bewolkt , maar droog. Het park waar Ayers Rock in ligt is nog een prachtige rots meer rijk. Ik ben even de naam kwijt, maar deze rotsfromatie is eigenlijk net zo mooi zo niet mooier dan Ayers Rock. Gelukkig heb ik al een ansichtkaart met de rots bij zonsondergang gekocht. Voor het geval het weer niet mee zat, dus... Maar ook bij bewolkt weer ziet de rots er zeer mysterieus uit. Geweldig, je kunt er je ogen niet vanaf houden. We doen wat boodschappen bij de buurtsuper en eten een lekker taartje met warme chocomel, want ja de temperatuur is gedaald tot het herfstachtige af.Zo konden we alvast wennen aan de Nederlands temp, maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk ;-) Ons plan was om eerst naar die andere rots (100km retour) te rijden en daar te gaan lunchen en de uitkijk wandeling van zo'n 5 kilometer te gaan maken. We waren niet de enigen die dat bedancht hadden, en dat is raar want we waren wel de enigen die er naar toe reden. Niemand op de weg. Ik denk dat zij er allemaal naar toe geflitst zijn of zo. De route was zeer afwisselend met rotsen en over watertjes en dat maakt het spannend genoeg om niet te gaan lopen zeuren (de kinderen hè). Dus tegen de tijd dat de zon onder zou moeten gaan stonden we op het uitkijkpunt voor Ayers Rock. NIks te zien natuurlijk, en ook de aboriginals waren nergens te bekennen. Zelfs het cultureel centrum was al verlaten, terwijl je juist zou denken dat het spitsuur is rond de zonsondergang. Het mooiste moment van de dag om de rots te fotograferen. We rijden een rondje om de rots heen en willen dan op de terugweg op een gratis camping overnachten, maar het was pikkedonker geworden en de camping was nog ruim een uur rijden en daar hadden we geen zin meer in. Dus toen maar op de toeristische camping waar iedereen neerstreek. Parkeren in het donker is niet ons sterkste punt en we stonden dus schots en scheef. Geeft niks, en ook die muizen die in de achtertuin liepen zouden buiten blijven, hadden ze beloofd. Slapen was voor mij dus een hele kunst na dat muizen verhaal, maar het is gelukt. De volgende ochtend vroeg op om in een ruk naar Alice Springs terug te rijden.

In Alice Springs overnacht op een camping net buiten het dorp (of is het een stad?), een kampvuurtje gestookt om marsmellows te roosteren, heerlijk....Met onze kleren vol rook terug in de camper en slapen maar. Om zes uur op om de camper terug te brengen en met de taxi naar het vliegveld te gaan. We vertrekken met prachtig weer naar Perth. Na een vlucht van twee uurtjes staan we in de middag alweer in ons hotelletje in Perth. Mooie westerse stad met veel studenten. We hebben een stadstourtje gemaakt met de bus en ergens heerlijke echte pizza gegeten. Daarna met de bus weer terug naar het hotel. 'Heeft iedereen zijn jas bij zich?' 'Jaha mama!! (op zo'n toon van dat ik dat al vier keer gevraagd heb en niet moet zeuren). Je snapt het al. We stappen uit de bus, de deuren gaan dicht, de bus rijdt weg, en daar staat Janne zonder jas op de stoep. Arrrrgg!!!! Ik dacht dat ik gek werd. We waren namelijk ook al het horloge van Max vergeten uit de camper te halen. Althans, hij was vergeten het om te doen nadat ik het al vier keer tegen hem gezegd had dat hij zijn horloge om moest doen omdat we het anders zouden vergeten, en jawel hoor. 'Max, hoe laat is het?' 'Euh.....waar is mijn horloge?' Grrrrr.

Maar goed we moesten om vier uur op om onze vlucht naar Kuala Lumpur te halen. Na zo'n zeven uurtjes stonden we weer in de stad waar het allemaal begon. Dit keer in een hotel en zonder auto, en dat is raar! Heel vreemd om door de stad te lopen waar je anderhalf jaar gewoond hebt. We gaan zwemmen en eten een sateetje aan het zwembad. In de avond gaan we per taxi naar ons favorite mexicaans restaurant om ook daar afscheid van te nemen. Aansluitend was het tijd om de koffers bij vrienden op te halen, ook met de taxi. Ff snel kletsen want de meter loopt, en hop naar een heerlijk bed met dekbed en stille airco. Dat is genieten. De volgende ochten moet Ernst werken en zitten we aan een ontbijt buffet van heb ik jou daar. 'Dit is leven, mama', zegt Max. 'En dan vanavond businessclass naar huis, I 'm loving it!' Nou hij weet wel wat genieten is, onze olie sjeik. Maar ik heb hem meteen uit zijn droom gehaald, dat dat in Nederland toch echt allemaal niet meer is. Maar hij had wel gelijk, hahaha. Daarna de kids naar vrienden gebracht waar ze nog een hele dag konden spelen, en daarna was het tijd voor mama. Alhoewel ik eerst anderhalf uur bij de bank heb gezeten om de rekening op te heffen, was het daarna wel heel erg lekker om twee uur bij de masseur te liggen met mijn voetjes en rug. Genieten met een grote G. Rond een uurtje of vier was het tijd om de kids op te halen (met de taxi) en echt afscheid te nemen. Altijd lastig. Daarna kwam Ernst thuis en hebben we aan het zwembad een hamburger gegeten. Om half negen was het tijd om te vertrekken....ik had het allemaal netje afgesproken met de meneer van het hotel die voor de taxi zou zorgen. Tja, Maleisië blijft Maleisië. Natuurlijk was de taxi te klein voor al onze zes koffers en moesten we uiteindelijk met twee taxi's naar het vliegveld!! Ze hadden geen busje voor dit tijdstip, terwijl ik het nog zo goed gezegd had. Maar ja, luisteren is ook een vak, toch? Ach de baas betaald en we moesten gewoon echt weg dus dan maar met twee taxi's. En eerlijk gezegd deed het me weinig om te vertrekken. Dat komt denk ik al doordat die anderhalve dag al raar was. We hadden niet meer terug moeten komen na Australië, maar ja dat kon nou eenmaal niet. Heerlijke vlucht gehad. Businessclass is echt een uitkomst (helaas belachelijk duur, en dat alleen maar voor een stoel die helemaal plat kan en je op je buik kunt slapen!). We waren dus zeer uitgerust toen we op schiphol aankwamen, om vijf uur 's ochtends. Tja, we hadden wind mee ofzo, want we waren een uur te vroeg. We wisten dat opa en oma er zouden staan, maar die waren er natuurlijk nog niet. En ik moet zeggen dat het dan wel heel raar aankomen is hoor, als niemand je verwelkomt na anderhalf jaar. De taxi stond wel al klaar, maar ja, we kunnen natuurlijk niet nu naar huis gaan terwijl we weten dat opa onderweg is. Met mijn Maleis beltegoed konden we niet meer bellen dus dat werd wachten. En toen opa een uur later kwam was het ook lullig om te zeggen hoi-dag! We moeten nu echt gaan. Gelukkig vond de taxichauffeur het goed dat we nog ff een bakkie deden en toen was het allemaal toch weer goed gekomen.

Nu zijn we alweer vier dagen thuis en het voelt alsof we maar drie weken op vakantie zijn geweest. Janne heeft alweer met haar vriendinnen buiten gespeeld, Max hervind zijn speelgoed dat we niet hadden meegenomen, en wij zijn zelfs al bij de bouwmarkt geweest om wat ideeën op te doen voor alles wat we nog aan ons nieuwe huis moeten en willen doen.

Kortom welkom thuis, waar (bijna) niks veranderd is.