Fireflies (vuurvliegjes)

Na het zwemmen hebben we ons klaargemaakt voor vertrek naar de fireflies. We hadden afgesproken om met twee collega's van Ernst mee te gaan met een gids en busje. Ik, als echte Nederlandse, liep al een week te klagen over de prijs. Als we zelf rijden met de auto en een bootje nemen bij die vliegjes zijn we lang niet zoveel geld kwijt. Enz.enz... Maar ik moet zeggen dat dit toch wel heel erg leuk was. We werden gereden en dat is al een stuk relaxter. Eerst gingen we naar een uitkijk punt in een nabij gelegen dorp. Je keek dan over de straat van Malakka waar veel vrachtboten gebruik van maken. Maar het leuke aan deze plek was toch wel dat er hele tamme aapjes waren die je kon voeren. na een tijdje alles gade geslagen te hebben wilden de kinderen het ook wel eens proberen. Je zou denken dat die apen al helemaal vol zitten van al die sperzieboontjes, maar het tegendeel was waar! We hebben erg moeten lachen om Max. Die dacht slim te zijn en gaf een boontje aan een aapje en hield de anderen in zijn hand op zijn rug. Wat gebeurt er....Een andere aap liep om hem heen en tjop griste alle boontjes uit zijn hand. Ha,ha.. Gelukkig was onze aardige gids de beroerste niet en gaf Max een nieuw handje boontjes. Ook Janne kon haar boontjes niet lang bij haar houden. Ze waren binnen twee tellen al verdwenen. Nou had ik gezien dat de aapjes redelijk gehoorzaam zijn en gewoon bleven zitten. Ik hurkte naast zo'n aapje en sprak het belerend toe. Heel geinteresseerd zat het aapje naar mij te kijken, waarop ik mijn kans waarnam en de boontjes uit zijn hand griste. En nou niet meer afpakken van kindjes! Netje wachten tot ze het je geven. Tot groot vermaak van Max en Janne en Ernst (die er stiekum ook wel om kon lachen, ondanks dat hij niet echt van dieren houdt).

Na deze leuke onderbreking gingen we op weg naar het visrestaurant aan de overkant van de rivier. Het was een grote vreetschuur maar wel erg lekker! Spicy Krab, kip citroen, zoet-zure vis,nasi en boter garnalen. Hmmmmmm. Zelfs Janne heeft goed gegeten. Dat mag in de krant. Met een mooi uitzicht op de rivier met mangroven en een zonsondergang kon onze avond eigenlijk al niet meer kapot. Nu alleen nog de vuurvliegjes. Rond een uur of 8 (dan is het hier al donker) kwamen we aan bij de steiger van de electrische bootjes. We hadden geluk. Ondanks dat het een publieke vakantiedag was in deze staat hadden we een bootje voor ons zessen. Vanaf het opstap punt konden we de overkant van de rivier wel zien maar niet de vliegjes. Je moest er echt heel dicht langsaf varen. Prachtig!!! Wat een ervaring. Een grote zwerm met vuurvliegjes die 3x in een seconde knipperen. Soms leek het alsof ze allemaal tegelijk aan en uit gingen, maar dat is waarschijnlijk gezichtsbedrog. Het was heel stil, je hoorde het bootje niet en zelfs de kinderen fluisterden. De vliegjes leven maar 1 maand en het geknipper is een paar roep dus er wordt heel wat afgeknipperd want ze hebben haast! Niet zo vreemd dat de kolonie bijna is uitgestorven. Deze beestje hebben schoon water nodig en een speciale boom, waarvan ik de naam even vergeten ben. (o ja de afkorting FRIM staat voor federal research institute malaysia). Aangezien er maar twee van deze kolonies vuurvliegjes in de hele wereld te vinden zijn (een in Amazonegebied maar heel moeilijk bereikbaar, en een dus hier in Maleisie) hebben we geluk gehad dat we ze nog gezien hebben. Het klimaat en de mens zorgen er voor dat het water niet meer schoon is en verstoren toch de rust van deze diertjes. Heel jammer, want het ziet er erg mystiek uit. Het was me het weekendje weer wel.

See you!

Vlaggenparade

Vrijdag 12 maart was het dan zover. De hele school was klaar om te laten zien waar je vandaan komt. Altijd leuk om te zien hoe moeders (het spijt me,ik kan er niks anders van maken, vaders) in de weer geweest zijn om het een en ander in elkaar te knutselen. Wij hadden het al moeilijk genoeg. Hoe krijg je je kind in een typisch nederlands pakje gehesen wanneer je niks dan zomer t-shirts en korte broeken bij je hebt. En wat is typisch Nederlands? Na lang zoeken en denken kwam ik voor Janne eigenlijk niet verder dan een oranje polo met haar donkerblauwe schoolrok. En een boerinnenmutsje! Max liep rond in een rood-wit-blauw gestreepte polo,blauwe korte broek en een boeren pet met rode boeren zakdoek om zijn nek. En jawel.....allebei op echte houten klompen!! Die heb ik dankzij een tip bij de Nederlandse ambassade opgehaald. Om half elf stond de hele school vol met ouders (lees veel moeders) maar ook opa's en oma's en nanny's. Alle klassen verzamelden zich bij grade 5 en liepen daarna in een grote optocht door de school en over het sportveld. Naar de grote zaal waar ze werden toegesproken en waarna in alfabetische volgorde alle landen die vertegenwoordigd zijn in de school omgeroepen werden. Er verscheen een vlag van dat land en alle kinderen uit dat land moesten dan gaan staan en met hun vlaggetje zwaaien. Dat was heel leuk om te zien. Sommige kinderen stonden alleen en gingen snel weer zitten zodra ze daar achter kwamen,terwijl andere kinderen extra hard gingen zwaaien. Zij kregen dan ook het meeste applaus vanuit de zaal waar ook alle bezoekers intussen binnen waren. Ook Max en Janne gingen trots staan en zwaaiden met hun vlaggetje! Het bleek dat er toch wel 6 Nederlandse kinderen op de school zitten. Wauw,dat terwijl Amerika,Canada en Korea met wel 40 kinderen tegelijk stonden te zwaaien.

De volgende dag (zaterdag) werd het feest voortgezetop de andere campus van de school. Daar waar de middelbare scholieren zitten. Die school is groter en dat was ook wel nodig want alle landen (nou heel veel dan) waren met een stand vertegenwoordigd waar je typisch eten kon proberen en kleine souveniertjes kon kopen. (lees Fancy fair) De opbrengst daarvan ging naar een zelfgekozen goed doel. Ook wij waren geronseld om poffertjes te komen bakken en snert te verkopen. Was leuk,om weer wat meer Nederlanders te zien en te spreken. Ik had wat email verkeer gehad de week ervoor met een mevrouw (bleek later). Wat kan iemand toch anders zijn dan dat het lijkt uit zo'n mail. Ik dacht er nog gezellige klets of tennisdames aan over te houden maar ik houdt het hier maar bij. Achter de tafel was het leuk,maar daar bleef het dan ook bij. Uiteindelijk stond alleen ik achter de tafel en kon Ernst allerlei lekkere hapjes gaan uitproberen. Sate,hamburger (mag je een keer raden uit welk land dat kwam),dim sum, roti canai,gebakken banaan,hmmmmmmmm lekker. Maar het belangrijkste van die dag was toch wel de vlaggenparade door de school. Max had de eer om voor Nederland de vlag te dragen! Dat vond hij wel stoer. We hadden hem om half 11 in de theaterzaal (echt waar, een echt theater met een rij of 10 achter elkaar) af gezet waar hem verteld werd wat te doen. Daar verzamelden alle vlaggendragers en dat was een mooi gezicht. Toen ook Janne werd uitgenodigd om een vlag te dragen was de belevenis compleet. Vraag niet welke vlag zij mocht dragen,ha,ha. Ze hadden nog iemand nodig om de vlag van Namibia te dragen! Janne zo blond en blank als weet ik wat en gekleed in een chineese jurk,wilde dat wel hoor. :) En daar gingen ze dan. Achter elkaar (allebei met een N) door de volle gangen van de school. Prachtig! Na twee uur erwtensoep verkocht te hebben ben ik afgelost en zijn we nog even een rondje langs alle stands gelopen. Om een uurtje of 2 gauw naar huis om nog even te zwemmen alvorens we ons moesten klaar maken voor de trip naar de vuurvliegjes. En hoe datwas kun je lezen in het volgende verhaal.

Schoolreisje Max naar FRIM

Op dinsdag 9 maart waseen educatieve trip gepland voor de klas van Max. Ze hebben het in de klas overEco (systeem) en dus ook over de jungle en wat dat ons te bieden heeft. Hiervoor waren natuurlijk, net als in Nederland, moeders nodig die mee gingen om de meute in bedwang te houden. Nou wist ik dat er tijdens die trip ook een boomtoppentouwbrugtocht (leuk voor scrabble) op het programma stond. Wat natuurlijk heel aantrekkelijk klinkt. Alleen weet ik toevallig dat de route naar die boomtoppen (het woord zegt het al, toppen) nogal heftig is. We waren daar al eens eerder geweest met onze kinderen, maar waren toen te laat. De touwbrug was al gesloten (midden op de dag?!). Ik had er al een aantal nachten over kunnen slapen en dacht, ach what the hell. Ik ga gewoon mee. Leuk voor Max. Nou stond ik 's ochtends op de afgesproken plek bij de ingang van het FRIM park. (ben de betekenis van de afkorting ff kwijt, maar vind ik nog wel een keer). Extra vroeg op gestaan (heel moeilijk voor mij) en ruim op tijd (lukt ook niet altijd) stond ik daar dus te wachten. Rond 9 uur niemand bekends te zien. Toen kwam er een grote bus voorbij met twee auto's erachter die gewoon zonder blikken of blozen doorreden naar de slagboom. Zou dat de bus zijn? Ik ga er maar achteraan anders ben ik ze helemaal kwijt.De mevrouw voor mij leek verdacht veel op de moeder van het nedelandse meisje in Max' klas (gezienbij het kinderfeestje).Gelukkig dat ik er al eerder geweest was anders had ik ze niet meer terug gevonden. Ja ook bedankt voor het wachten! Eenmaal bij de groep iedereen weer blij. Waaronder Max want ik had zijn snack en lunch bij me, en hij zag het al gebeuren dat hij zonder drinken die berg op moest. Er waren twee gidsen dus twee groepen. We begonnen aan een kleine ronde door een stukje oerwoud waar de gids vanalles te vertellen had. We hebben staan klappen bij een vijver waar drakenvissen in zaten. Die komen blijkbaar op het geluid af en dan kun je ze zien. Wauww....er kwam een joekel van zo'n vis voorbij, ik denk wel 2,5 meter lang! Alle kinderen hingen over de reling van de brug natuurlijk. Ook toen de vis onder de brug doorzwom,hop iedereen naar de andere kant en hop iedereen weer terug. Was leuk om te zien. Daarna een bloedzuiger gezien die rechtop in de wind stond, op een blaadje,klaar om aan te vallen. Verbazingwekkend hadden maar twee van de 50 aanwezigen een bloedzuiger tegen het lijf gelopen. Door een oud Thais gebruik werd de bloeding gestopt door er tabak van een sigaret op te smeren. Dat werkt echt! Moet ik toch weer gaan roken,ha,ha. Nou, men rookt hier nogal wat af dus er is vast wel iemand in de buurtdie rookt en waar je een sigaret aan kunt vragen. Na dit opwarm tochtje waren er al dametjes die liepen te klagen dat ze moe waren. Nou dacht ik dat Max nog niet zo heel goed Engels kon praten en het ook niet durfde, maar ik stond versteld van zijn kunnen! Hij maakte de dames in prima Engels wel even duidelijk dat dit nog maat het begin was en dat het allemaal nog veel moeilijker werd.:-)

Nou daar gaan we, op naar de top. Ooooo, hoor ik nog iemand zeggen,het is maar 500 meter! Ja, huhu. Het eerste stuk van de klim gaat nog wel maar daarna is het echt afzien. De zweetkraan ging volledig open! Met twee rugzakken op je rug (Max had er natuurlijk al genoeg van,mama wil jij die dragen, ja hoor schat geen probleem. Ik had het nog niet zwaar genoeg,grrrrrr) Een aantal kinderen waren niet te stoppen,waaronder Max,maar ook heel wat die duidelijk niks gewend waren. Ergens bijna aan de top stond een soort van bankje waar je kon uitrusten. Tijd om te drinken en te rusten. Iedereen had het gehaald! Maar we waren er nog niet...... Op een gegeven moment vroeg de juf aan een meisje (jaar of 23, en ik had ze vandaag nog niet gezien maar ze hoorde blijkbaar ook bij de groep) of het wel goed met haar ging. Ze zat naast mij op een grote steen (ik stond) en ze zag wel een beetje bleekjes. En hoep, daar ging ze onderuit. Ik kon ze nog net tegenhouden voordat ze op de grond ging vallen. De juf had gelukkig meer eerste hulp gehad dan ik en trad heel kordaat op. Werkelijk heel knap. Ze deligeerde iedereen aan de kant en zei precies wat iedereen moest doen. Ze voelde de pols en bleef praten tegen 'de patient'. We hebben haar op de grond gelegd met de benen omhoog en gewapperd met boekjes. Wat water en 100 plus (soort sportdrank) gegeven en 911 gebeld. Maar de gids die er later bij kwam heeft de plaatselijke reddingsbrigade opgeroepen. Uiteindelijk alle kinderen gerustgesteld en gezegt dat ze verder moeten gaan en dat de juf hier bij haar blijft. Een aantal moeders zijn met de kinderen verder gegaan. Ik werd vriendelijk doch stellig gevraagt bij de juf te blijven en haar patient. Waarom weet ik niet, maar blijkbaar kom ik wel heel zelfverzekerd over op een moment van lichtelijke paniek. Samen met de juf en een andere moeder zijn we gebleven en hebben we gewacht op het rescueteam. De jongedame kwam al vrij snel weer bij maar was heel erg suf en kon niks. Volgens de juf was ze in shock. En daar leek het ook wel op. Uiteindelijk hebben we 3 kwartier staan wachten! Je moet hier dus geen hartinfarct krijgen want dan ben je al 3x dood! Ze hebben toch wel een brancard bij he? Ja,ja. Komt goed. No worries. En hoeveel man komt er mee naar boven? Just one. EEN? Hoe gaat die dat doen dan? Al met al stonden er ineens drie mannen om ons heen, helemaal kapot van het naar boven lopen. De een nog meer hijgen dan de ander. Nou die hebben dat ook vaker gedaan zo te zien.:-) Even dacht ik nog dat we haar zelf naar beneden moesten dragen. Ik zag me al als een rambo met haar over mijn nek geslagen naar beneden gaan,ha,ha. Gelukkig voor mij hadden we uiteindelijk 4 mannen en een inklapbare stretcher die haar naar beneden brachten. Een op flipflop slippers,een op versleten crocs en twee met schoenen (een met zijn dansschoenen welliswaar). Het werd me nog een helse tocht naar beneden voor haar. De slipperman liep achter aan maar kon haar niet altijd goed houden,ook de crocsman brak bijna zelf zijn been alsook de dansschoen.Hij donderde bijna over een enorm rotsblok. Maar goed,ook aan dit avontuur kwam een goed einde. Ze is uiteindelijk naar het ziekenhuis gegaan met haar man die ondertussen gebeld was en gevraagt te komen. En wij zijn met de jeep terug gebracht naar de kinderen bij de picknic plaats. Eind goed al goed. Maar heel egoistisch gedacht.......... Ben ik nog niet op de touwbrug door de boomtoppen geweest en moet ik nog een keer die helse tocht doorstaan!!

A.s zaterdag het Internationale feest op school (iedereen op klompen) en 's avonds naar de vuurvliegjes! Wat hebben we het toch weer druk.

Naar de kapper

Allereerst wil ik even 1 regel stilte ter nagedachtenis aan Wendy,die vandaag 37 jaar zou zijn geworden.

Ik zag dat ik alweer een maand verder ben op ons weblog! Wat vliegt de tijd toch, when you're having fun. Nou zal het in de loop der tijd wel minder worden met de verhalen denk ik. Dus geniet er maar van zouik zeggen. Doen wij ook. Gisteren ben ik weer nieuwe winkels gaan ontdekken in een Mall niet ver van ons vandaan. Daar waren we een keer langs gereden toen webinnendoor naar huis reden. Het leek vrij nieuw en rustig, dus ik dacht daar moet ik zijn. Het was inderdaad heel rustig maar dat was niet zo gek want ze waren nog niet open. Ha,ha. Ik ben een keer ergens te vroeg, dat komt niet vaak voor! Gelukkig maar 5 minuten dus het duurde niet lang voordat ik rond kon gaan kijken. Er was een hele grote supermarkt, een soort C&A, wat kleinere zaakjes en heel veel eetgelegenheden. Het lijkt wel of ze denken dat er teweinig gegeten kan worden door iedereen. Waar je ook komt, je zult niet doodgaan van de honger! Maar om nu om 11 uur al aan de rijst met hete saus te gaan beginnen lijkt met niks, heb net geroosterde boterhammetjes achter mijn kiezen. De Maleiers eten hier trouwens wel de hele dag door. Ineens bedacht ik me dat ik wel weer eens die irritante grijze haren kon weg laten werken bij een kapper. Het enige probleem is hoe en welke kleur het dan moet zijn. Daar heb ik in Nederland al de grootste problemen mee, om uit te leggen hoe ik het wil hebben en welke kleur het dan moet worden, laat staan in het Engels! Nou had ik een kapper gevonden en op hoop van zegen naar binnen gegaan. Het werd bruinachtig met highlights (moeilijk woord zeg?). Nou voordat de eerst lik verf erop zat waren we een half uur verder. Vraag me niet wat ze in de tussentijd allemaal gedaan hebben want dat weet ik ook niet. Wat ze wel hadden vond ik heel handig. In plaats van je nek te breken in zo'n harenwasbak hadden ze net onder je achterhoofd een vierkant plateau in de wasbak waarop je hoofd dan relaxed lag. Ja soms hebben ze ook hier handige dingen, dat moet ik toegeven. Maar goed de highlights en de kleur werden erop gesmeerd (duurde een uur) en daarna een half uurtje wachten op het resultaat. Ik had een boekje bij me dus die tijd was wel te overbruggen. Er was verder niemand in de zaak en ik kreeg ergens halverwege de behandeling de indruk dat ze dit nog niet zo vaak gedaan hadden. En omdat het niet druk was stonden ze met zijn tweeen aan mij te frunniken. Als ik vroeger ergens een hekel aan had was het wel frunniken.Maar tegenwoordig kan ik het goed hebben hoor. Ik miste alleen nog iemand die mijn vingernagels deed en iemand die mijn voeten masseerde:-) Na een drie kwartier heb ik zelf maar even aangegeven dat het mij wel tijd leek. Anders had ik nu groene haren gehad denk ik. Eigenlijk wilde ik het nog een beetje in model laten knippen maar was er zelf nog niet uit hoe, en eerlijk gezegt durfde ik dat ook niet meer zo goed. Uiteindelijk heeft de jongeman overal de puntjes van bijgeknipt en achter wat uitgedund. Toen begon het grootste feest. Met twee man tegelijk je haar fohnen. Nee, dat is lachen. Met zo'n rolkam en dan strak naar binnen in een bolletje fohnen. Nou, als ik ergens een hekel aan heb dan is het mijn haar heel netjes in een bolletje naar binnen gefohnt. Maar nu kon ik er wel stiekum om lachen. Geen hond die mij hier kent. In Nederland had ik echt niet zo naar buiten gelopen,maar hier ach. Voor het eerst had ik van die shampoo- reclame- haar waarmee je kunt wapperen. Niet dat het zo lang is,maar blijkbaar kan ook ik stijl haar hebben. De kinderen zagen meteen dat ik naar de kapper was geweest en vonden het mooi! Ach kinderen......

Na een aantal webcam babbels met opa en opa ging de telefoon. Nou was het net weer gaan regenen en onweren en Ernst had het laatste verhaal gelezen, over het niet bellen naar vrouwtje lief, denk ik. De treinen reden niet (waar heb ik dit vaker gehoord?) of ik hem wilde ophalen. Ik op weg naar zijn kantoor. Nou nogeen dingover het verkeer en dan houd ik er echt mee op! Wanneer het hier regent weten ze waarschijnlijk niet meer wat ze moeten doen, alsof het hier nooit regent?!? Maar in ieder geval het verkeer loopt nog vasterdan vast, en wat normaal een minuut of 10 rijden is duurde nu toch alweer gauw 25 minuten. Eenmaal bij Ernst zijn kantoor aangekomen, regende het ondertussen echt hele emmers water tegelijk ipv een druppel. Maar hij stond er niet.....Huh? Ik was in de haast mijn telefoon vergeten en kon hem dus niet bellen. Ondertussen werden de bewakers alweer zenuwachtig want ik stond natuurlijk op een plek geparkeerd wat niet mocht. Normaal staan ze dan meteen naast jeop een fluitje te toeteren maar ik had het geluk dat het regende. Zie ik in mijn ooghoek een verzopen katje met een halve paraplu aan komen lopen over de parkeerplaats. Met het water aan zijn enkels en drijfnat stapte Ernst in. Gade geslagen door de menigte die netjes onder het afdak bleven staan wachten en die het wel ammusant vonden, zo te zien. Gelukkig zagen wij er ook de humoer van in en reed ik met een sexy blom naast me (met ontkleed bovenlijf) naar huis. Op naar de warme kachel zou je denken, maar in dit geval naar de lekkere airco en een droog shirt en korte broek.

Heerlijk, het gaat weer sneeuwen bij jullie!

Kriebelvisjes

Afgelopen week heeft het me toch ge-onweerd. Dat hebben we maar zelden in ons leven meegemaakt. Het was zeker voor de kinderen zeer beangstigend. De flits werd meteen gevolgd door een enorm geknetter en geknal.Ons huis schudde op zijn grondvesten en de kinderen, die met de buurkinderen boven aan het spelen waren, zatten in een mum van tijd beneden. Nou moet ik ook zeggen dat het wel erg hard eraan toe ging hoor. Op een gegeven moment had je flitsen ,knal, flits, knal,flits, flitsen, knal.Niet te geloven, je had erbij moeten zijn. Ernst belde op een gegeven moment op hoe het er bij ons voorstond want hij kon zijn kantoor niet uitkomen vanwege de hevige regen wind en onweer! Het heeft daarna nog ruim een half uur gedonderd,en Ernst kwam uiteindelijk als een verzopen katje thuis. Hij moet nl nog een kilometer fietsen en dacht als ik nou ff door fiets dan wordt ik niet zo nat.En nee,ik ga niet mijn lieftallige vrouwtje bellen om me op te halen met die grote bak waar mijn fiets makkelijk in kan. Uiteindelijk was er maar verdacht weinig schade in de omgeving. In Nederland zou de helft van de bomen al omgevallen zijn, maar hier is de natuur blijkbaar iets meer gewend. Alhoewel.......De grote boom achter ons huis moet wel een dikke tak missen nu, want die is in zijn geheel afgebroken en, gelukkig voor ons, recht naar beneden gevallen. De boom staat op een braak stuk grond dat langzaam veranderd in een kleine jungle, en ik denk dat die tak daar de komende 80 jaar nog wel ligt. Goed voor de beestjes, hebben ze weer wat te doen. Is een hoop eten hoor voordat alles op is.

Gisteren heb ik mezelf maar weer eens verwend en ben met mijn voeten in een badje gaan zitten waar allemaal kleine visjes in zaten die mijn schilfers (getver wat klinkt dat vies, dode huidcellen klinkt beter denk ik) eraf snoepen. In het begin kriebelt dat als een gek, maar na 5 minuten voelt het aan alsof je kleine stroompjes voelt. Alsof je voet gaat slapen, ongeveer dat. Dat moet je dan een half uur vol blijven houden. Ik heb er maar een boekje bij gepakt anders wordt je duizelig van naar die visje kijken. Daarna nog een heerlijke voetmassage en moeders is er weer klaar voor om Max naar de Nederlandse school te rijden aan het eind van de middag. Maar eerst weer uit de drukke wijk zien te komen met de auto. Dat lukt uiteindelijk na een ruime 20 minuten, maar dat doet me niks meer! Goed he? ja, ik begin het al te leren.

Max afgezet bij 'de Bontekoe' en samen met Janne geprobeert haar huiswerk te maken. Tja, als de helft van je boeken maar in de tas zitten wordt dat lastig. 'Waarom heb jij niet alles meegenomen, mama?' 'Ja nou wordt ie mooi. Moet ik dat ook allemaal bij houden? Jullie gooien alles door elkaar!' Dat schiet dus niet op. Misschien nogiets te jong om die verantwoording bij haar te leggen? De kinderen moeten wel leren dat ze alles wat ze die dag nodig hebben zelf in de tas moeten stoppen, of ga ik nou te snel? Uiteindelijk werden we gered door de bel. Een moeder van de bieb die mij alle kneepjes van het vak gaat leren kwam ons halen om samen met haar naar haar huis te lopen. Ze woont 27 hoog naast de school! De lift deed er 1 minuut over om boven te komen.Dat is best lang. Trek maar eens een sprintje in die tijd, duurt lang hoor! Gezellig gekletst over vakantiebestemmingen en adresjes waar je mooie chineese kasten e.d. kunt kopen. Janne lag met haar zoon van 12 beneden in het zwembad,wel een prettige manier van babysitten zo'n zwembad. Uiteindelijk toch nog wat gewerkt en om 18.00uur weer naar huis. Nu ik het toch over het zwembad heb denk ik; ach dat kan ik nu wel eens gaan doen. Dus...........

Ikea

Vandaag moesten de kinderen om negen uur op de nederlands school aanwezig zijn. Tijd genoeg om eens gezellig samen met Ernst te gaan shoppen. Eerst hebben we ff gebuurt op de parkeerplaats van de school.Ernst is een oud collega tegen gekomen die nu bij Shell werkt en daar dus ook was.Zijn vrouw is mijn vislijntje naar de andere nederlandse expatdames,waardoor ik nueen zeeuws mutsje en boeren pet met zakdoek rijker ben.(de kinderen hebben 13 maart aanstaande op hun eigen school een internationaal feest waar ze het liefst in nederlandse klederdracht moeten verschijnen,maar dat heb ik nou net niet in de koffers gestopt). Dus had ik ff hulp nodig van iemand die al langer hier in KL woont en de weg al weet.

Daarna dus tijd voor de Ikea. Die is namelijk rond half tien wel al open en ook in de buurt. We hadden daar echt even het gevoel in Nederland te zijn. Alles is gewoon hetzelfde.Ik had gedacht dat zeaangepaste artikelen hadden,maar niets is minder waar. Altijd als je daar binnenkomt denk je ik ga niks kopen want ik heb niks nodig,maar uiteindelijk eindig je met een volle zak. Ons huisje ziet er nog maar kaal uit dus we hebben twee mooie planten gekocht met twee mooie potten die we in Nederland ook wel kunnen gebruiken. Dat kijkt meteen een stuk gezelliger. Een wasmandachtig iets is ook wel wat geciviliseerder (?) dan een plasic boodschappen zakje dat buiten op de wasmachine ligt. Voeg daar een snijplank en wat kleerhangers,diepvriesbakjes en kadopapier aantoe en dan heb je een volle tas. De Ikea lag naast een enorme shoppingmall (dat ik die nog niet gevonden had!) waar we nog ff doorheen gelopen zijn.Max had nl een kinderfeestje die middag bij een nederlands meisje en daar hadden we nog geen kado voor gevonden. Het is een engels boekje geworden van de serie Jeronimo Stilton,een muis die allerlei avonturen beleeft,maar in dit geval heeft hij ook een nichtje die met een aantal meiden meiden dingen beleeft. Aangezien dit meisje uit Max' klas echt een meisje meisje is leek mij dat leuker.Samen met een lieve boeklegger (een elfje met de tekst 'houdt je sprankelende lach',hebben we nu een basis gelegt voor een liefdesverklaring? Ze vond het erg leuk want ze kende de serie. Gelukkig een schot in de roos. Nog heerlijk in een stoeltje gehangen met een giga apple/grain muffin en een warme chocomel met slagroom. Wat zeg je me nu? Ja echt waar,bij starbucks gehaald. En daarna zat ik bommetje vol.Dat is ons maagje echt niet meer gewend zo'n winterse snack bij de koffie. Rond half 1 de kinderen weer opgehaald en snel naar huis.We waren de zwembroek van Max vergeten en die had hij nodig voor het feestje. Snel daarna weer dezelfde route terug gereden en daar nog ff moeten zoeken.Na een echtelijke ruzie en een ruzie met de garmin verder arriveren we bij een giga huis waar het feestje voor 12 kinderen gegeven wordt, Even kennis gemaakt met de ouders en daarna op naar Chinatown. We wilden de 1ste serie 'Lost' kopen (met een afdingtoneelstukje,maar dat lukte niet echt.Blijkbaar zijn het vaste prijzen en is de helehandel van een en dezelfde eigenaar,dus je kan niet echt scoren.We hebben er wellol om gehad) want die hebben we nog nooit gezien en hier is geen drol op de tv te beleven. Tja je moet wat. Ook nog een hele mooie chineese jurk voor Janne gekocht. Staat haar erg leuk. Aangezien het weer bloedje heet was hebben we verplicht op een terrasje moeten zitten met een groot portie sate en een biertje.Heel vervelend allemaal weer. Janne aan de kroepoek en ook wat sate en onze middag kon niet meer stuk. Daarna Max weer opgehaald van het feestje en hop naar huis,voor een duik in het? Zwembad. Ernst heeft heerlijke pannekoeken met spek gebakken,waarna ik weer snel,snel naar de tennisbaan moest voor mijn eerste tenniservaring in Maleisie. Het waren betonnen banen waar de bal 5 meter hoog stuiterd! Niks om geven,heeft iedereen last van. We hebben 3 dubbels gespeeld (15 minuten per spel) en drie singles. In de dubbel zijn we (Hansen ik )2de geworden en ons beste spel gespeeld tegen de winnaars.Waarvan de dame een oud prof is geweest. Ik heb mijn visitekaartje dus wel afgegeven maar dat kon ik later in de singles ook wel weer weggooien want toen kwam mijn oude bekende probleem weer om de hoek kijken. Ik kan niet tennissen tegen, sorry hoor,beginners (of iets in de trent). Ik kan het niet! Dan is de baan in een keer te klein,het net te hoog,het licht niet goed enz.. Ik kan het niet! Ik ga maar weer eens op les,is hard nodig geloof ik. Ik zal eens gaan bellen.

Zoo Negara

Vandaag vol goede moed opgestaan.Want ........'we' hebben goud gewonnen op de 10 km schaatsen en ik zou met Janne haar klas meegaan naar de Zoo. Wij hadden het schaatsen opgenomen zodat ik dat meteen smorgens in de vroegte kon gaan liggen kijken,voordat ik in de dierentuin moest staan. Helaas voor mij hebben we een stukje schaatsen en een hele live wedstrijd Barcelona- weet ik veel,curling,skieen en nog een klein stukje schaatsen opgenomen. Ik lag dus te scrollen in het programma totdat er weer schaatsen voorbij kwam.Had ik tever gescrold en zag ik Sven Kramer met een teleurgesteld gezicht met Kemkers achter zich aan rijden. Shit...te ver. Snel terug, ik heb dit niet gezien. Maar toen dacht ik al 'er moet iets misgegaan zijn,maar wat?' Met het amerikaanse commentaar (zeiden dat hij metzijn rechtervoet over de pion ging en daardoor niet met twee schaatsen in dezelfde baan was,ipv dat Sven twee keer de binnenbocht reed)erbij is het lang niet zo spannend,maar wat een drama voor die jongen. En voor Kempkers,natuurlijk. Dan durf je je toch nergens meer te vertonen als coach zijnde. Ik vind het wel heel zielig hoor voor de mannen.Sven was duidelijk de snelste en had niet echt profijt van 2x een binnenbaan.Hij had anders toch we gewonnen.Maar ja regels zijn regels.

Maar goed ik ging dus met Janne naar de Zoo. Eens proberen om op tijd te komen. Dat is in ieder geval gelukt. Samen met twee andere kinderen (An uit Vietnam en Fathema uit Koeweit) op naar de afrikaanse dieren. Ik hoefde niks te doen want ze hadden alles al goed voorbereid en de kinders wisten precies waar ze naar toe wilden en hoe laat enz. Ik moest ze alleen maar afremmen omdat ze steeds naar de beren wilden omdat ze daar met de hele klas hadden afgesproken om te gaan snacken. Daarna wilden ze meteen naar de show want anders zouden we te laat komen, maar ook daar hadden we nog een uur de tijd voor. De Zoo was niet zo heel groot,als ook de hokken voor de dieren niet. Echt een Aziatische dierentuin.De dieren hadden zich beterin de jungle moeten verstoppen.Dan hadden ze meer ruimte gehad dan hier. De kinderen vroegen waarom de zwarte beer alleen maar rondjes om een plasje water liep.Tja hij had niet meer ruimte en je moet toch wat. Ik merkte wel dat Janne al een aardig woordje over de grens spreekt en het niet erg (meer) vindt als de kinderen haar uitlachen als ze zegt dat ze een ijsje is. Ipv dat ze een ijsje wil. Na verstoppertje gespeeld te hebben met de mum van Janne in het aquarium is het tijd voor de grote dierenshow! Ahum...... Als je geen engels tegen je publiek praat ben je snel hun aandacht kwijt, dat bleek al snel. Onze verteller en zeeleeuwentemmer (verkleed als die detective Pierot of zoiets,met zo'n mooie bredemiddenscheiding in zijn haar en zo'n engelse pilotenpofbroek met rubberen kaplaarzen) stond een heel verhaal op te hangen in het maleis.Tja,dan haken wij snel af hoor. Hij kreeg meteen in het begin al geen enthousiast applaus,maar dat weerhield hem er niet van om stug in het maleis door te gaan, waarop de kinderen al gauw achterstevoren en op zijn kop over de hekken en in de banken hingen. Mum what is he saying? I really don't know! Gelukkig kwam er snel een ijsje waarop de aandacht gevestigd werd.Moest ook wel want het was natuurlijk weer zo warm dat het gesmolten was voordat je je tong ertegenaan kon houden.

Kortom de kids hebben zich weer prima vermaakt en moeders ook. Wel gezellig hoor met de kinders op stap. Volgende keer met Max op fieldtrip naar het FRIM (een educatief reservaat met een boomtoppen tocht!) Dat wordt afzien,wanthet pad naar die boomtoppenis hels (zijn we al een keer geweest alleen was toenhettouwbrugpad gesloten). Ga ik nog een paar nachtjes over slapen of ik dat wel ga doen. Is pas in maart dus ik heb nog even.

A.s. zaterdag hebben de kinderen Nederlandse les met aansluitend een klein carnavals feestje op school. Ik heb veel meegenomen naar KL maar carnavalskleding.........nee. Moet ik weer gaan lobbyen bij de dames van het goede leven (ned expats). 's avonds ga ik me inspannen op een tennisbaan en hoorde vandaag dat de leraar nederlands en zijn vrouw meedoen waarvan de vrouw een oud prof tennisster is geweest dus dat belooft nog wat! Ik zal ze eens een poepie laten ruiken,ha,ha. Ik met mijn dove oren (wat zeg je?) en overal pijntjes. Ik dacht dat het in de tropen wel allemaal beter zou worden maar dat is mooi niet zo. Kom op opoe niet zo zeuren.

Max heeft zaterdag zijn eerste kinderfeestje hier in KL. En ook Janne mag bij de hotemetoten op de verjaardag komen. Dat denk ik althans want hun adres is dezelfde straat als waar de nederlandse ambassadeur woont. En die woont hier om de hoek zo'n beetje.

De garoeten

Pulau Penang 2

Ja, want ik was nog niet klaar met mijn relaas. We hadden namelijk nog een dag daar op ons bounty eiland doorgebracht. Na weer zo'n heerlijk uitgebreid ontbijt,vroeg op weg naar toch maar weer de trein naar de top. Als we er vroeg bij zijn moet het lukken. Ja,dat dacht je dan. Eenmaal daar aangekomen,de weg erheen was dit keer beduidend minder druk,konden we de auto maar moeilijk kwijt.Toch een plekje gevonden en hop in de rij voor een kaartje. Ook vandaag waren we niet de enigen en het was weer enorm warm. Na 10 minuten op de binnenplaats in de brandende zon te hebben gestaan gutste bij mij het luie zweet alweer van mijn hoofd (en de rest). Eenmaal binnen in de ruimte gekoeld door de airco bleek dat daar ook nog eens 100 mesen zaten te wachten! Bleek dat de kaartjes voor de ochtend tour al ruimschoots uitverkocht waren en dat de kaartjes die nu verkocht werden al voor 2 uur in de middag waren. Dat gaan we dus weer niet doen. We komen wel een keer terug als niemand vakantie heeft alleen wij. Na een hoop gemopper en geklaag weer terug naar de auto. Dan maar een rondje over het eiland rijden. Het eiland is niet zo groot en we zijn dus ook zo een eind verder. Op zoek naar ons ultieme bounty gevoel op een strandje dat aangegeven werd op de kaart als zijnde een zandweg. Bleek gewoon geasfalteerd te zijn (jammer want we wilden onze 4wheel drive uitproberen). Maar we waren wel de enigen die er reden!! Dat biedt perspectief. He,de weg houdt ineen keer op en eindigt in een groot hek naar niks. Eenmaal om de bocht gekomen..........20 auto's langs de weg die,jawel.....ook 'ons' strand hebben gevonden. Maar dat mocht de pret niet drukken. Parasol,koelbox(met niet veel),schepjes en visnetten mee. Ons kan niks gebeuren. Heerlijk.

Een frisse duik in de zee leverde een ander resultaat dan gedacht. Het water was gewoon heet en het jeukte volgens de kinderen. Niet dat dat ze weerhield om erin te gaan.Grote pret. Ook hier bleken kwallen en zwemmende takjes te zitten,en waarschijnlijk ook steke visjes of iets dergelijks want de kinderen kwamen met rode geirriteerdevlekken uit het water. Geeft niks gaat vanzelf wel weer over bikkels. Rood verbrand (hadden geen zonnebrand meer,was al weken op,slecht,slecht,slecht) ,moe maar voldaan gaan we op weg naar huis (kuala lumpur dus).Gek dat je dat nu al thuis gaat noemen. Onderweg nog een hele grote salamander/leguaan/? tegengekomen die rechtop op straat zat te zonnen. Snel een foto maken voordat hij wegloopt. Ik ben hem nog achterna geslopen maar daar trapte hij of zij mooi niet in.Hij liet zich niet nog een keer op de foto zetten.Tenzij we zijn staart aan het wegdek hadden gereden (Jolanda) dan had het misschien nog gelukt :-)

De terugweg verliep vlekkeloos! Mag ook wel eens gezegt worden,toch. Onderweg nog voor 1 euro per persoon een uitgebreide rijstmaaltijd genoten incl drinken. Kinderen haakten weer af en kozen een stukje botercake,ook lekker. Dat rijst eten zit er bij Max en Janne nog niet in, Gaat dat ooit nog goed komen? Ik hoop het.

Moet nog ff zeggen dat ik gisteren voor het eerst tijdens ons verblijf hier in Kuala Lumpur de goede afslag naar de nederlandse school heb genomen!! Tadaaahhh. Hieperdepiep hoera!!!! Alles in een keer goed,dat mag in de boeken,wat een prestatie!

Bye.