Tip of Borneo

Na weer een overheerlijk ontbijt (lunchen hoeft dan niet meer) gaan we op weg naar de tip of Borneo (Simpang Menggayau). Het duurt weer ruim 2 uur rijden maar het uitzicht en de omgeving maken de trip meer dan waard. Onderweg veranderd de omgeving van een jungle naar vergezichten over de rijstvelden. Om uiteindelijk weer in een jungle setting te eindigen. Het is te merken dat dit niet echt op het verlanglijstje van toeristen staat. De wegen zijn wat minder en er is in deverste verte geen benzinepomp te vinden. Wat hebben we tochmet benzine. Weschijnen er pattent op te hebben dat die te vroeg op is. Dan de arico maar weer uit en in zijn 4 de berg oprijden om benzine te besparen. Oef....in Kudat (voormalige hoofdstad van Sabah) hebben we een pomp gevonden.

Onderweg nog regen gehad waardoor er jammer genoeg teweinig kans was om mooie rijstveld foto's te maken. Ook was de rijst uitgebloeid wat niet echt de mooie groene beelden opleverde, maar met eenbeetje verbeelding zag je wel de schoonheid van het geheel. Natuurlijk zijn we gestopt bij een longhouse van de Rungus-stam. Speciaal gebouwd voor toeristen die daar konden overnachten. Wel heel primitief, maar 15 jaar eerder zouden we daar wel geslapen hebben. Nu ook nog wel als we wat beter waren voorbereid. Tja als je in zo'n duur hotel overnacht moet je daar ook overnachten en dan ga je niet op een vlooienmatrasje, waar god weet wat er allemaal mee gebeurt is, slapen. De volgende vakantie wordt denk ik toch maar weer eens iets primitiever met de trein en een rugzak of zoiets. Slapen daar waar je wat tegenkomt. Misschien ook beter voor de kinderen. Die denken nu dat je je bord mag laten staan en dat een ander dat wel afruimt in de tijd dat jij je volgende bord alweer aan het volscheppen bent met lekkere dingen waarvan je ogen groter worden dan je buik. Maar goed, waar was ik, de tip. We dachten al een half uur geleden dat we er al bijna waren maar er leek geen eind aan te komen aan de weg er naar toe. Het was wel een prachtige weg met mooie houten hutten op een top locatie. Soms betrapte ik me erop dat ik dacht dat we door een villawijk reden. Zo mooi, alleen waren de huizen niet meer dan een houten krot met amper water. Ja, een TV dat hebben ze natuurlijk wel allemaal en als je bloemmetjes voor de deur hebt lijkt het ook al heel wat. Ik bedenk me nu ineens dat we daar niet eens een foto van hebben! Schandalig. Soms zijn we echt te lui om te stoppen, en denken we dat komt nog wel een keer. Tijd genoeg. Moeten we niet doen, krijgen we nog spijt van (maar het zit wel in onze hoofdjes en daar gaat het toch om) He,he eindelijk zijn we er. Zo te zien zijn ze hier nog heel wat van plan. Een prachtig strand dat nog niet ontdekt is door de meute, maar waar ze wel mee bezig zijn om dat uitdagender te maken. Nu staan er wat stalletjes die schelpen en coraal verkopen (weten ze niet dat dat niet mag?) Boven aan de tip bouwen ze een aantal prive huisjes die je kunt gaan huren (vrij uitzicht op zee), maar het duurt nog wel even voordat het af is. Nou ja het idee is goed. Ze zouden dan ook een bootverbinding moeten maken want met de auto is het tever rijden (zeker voor backpackers). Na een drankje genuttigd te hebben was het alweer tijd voor de terugweg. Ook deze eindigde in het donker, helaas. Maar op een stukje zandweg waar we net aan het genieten waren van het uitzicht stak er iets langs en zwarts over de weg. Ernst moest ervoor op de rem en al gauw bleek dat het een hele boze slang was. Het ging rechtop staan en blies zijn vleugeltjes naast zijn kop op. ( we denken dat het een cobra soort is geweest, onze slangenkennis is niet up to date). Ook hier zoveel van onder de indruk en blij dat we in de auto zaten, vergeten een foto te maken. Nou, eigenlijk was het beest ook al heel snel verder gekropen en hadden we niet eens de tijd om het toestel te pakken en aan te zetten, laat staan een tefoto maken. Dat hebben we maar weer mooi meegepikt hier in den verre. Na een tijdje onze weg vervolgt te hebben en regelmatig de weg gezocht te hebben had Ernst er genoeg van om in het donker te rijden. Het was dus mijn beurt. Het viel inderdaad niet mee om hier (maar vooral met deze auto waar de helft vande vooruitafgeplakt was met van die donkere folie) in het donker te rijden. Dat verkeer blijft ons (mij) maar in de weg zitten he? Na ruim 3 maanden lukt het nog niet om daar vrede mee te hebben. Is toch gek. Uiteindelijk zijn we toch weer veilig thuis gekomen. (vraag maar niet hoe, want we hebben ruim een uur verspild aan het rond rijden in de buurt van het hotel en de Mall waar we wilden gaan eten. En denk maar niet dat we het gevonden hebben,nee. Uiteindelijk moesten we om half 10 nog in ons hotel eten. Niet dat dat zo heel erg was want het eten was heerlijk bij de indier).

Goed op naar onze snorkeldag. Want dat hebben we ook nog gedaan. Ondertussen heb ik ook alweer een nieuwe blessure opgelopen met het kanoeen. Ik was met Max op een plastic kano de zee op gegaan. Was gratis dus dan willen we dat wel. Bij het instappen/ opstappen schommelde de boot iets te erg voor Max waardoor hij schrok en iets deed, ik weet niet wat, maar ik brak mijn ringvinger zowat. Nu lijkt het op een mallet finger, maar ik doe net alsof ik dat niet weet. En wat niet weet wat niet deert. Het gaat vanzelf wel weer over, toch? Net als al die andere kwalen waar ik nog steeds last van heb. De warmte zou je goed moeten doen, maar ik heb altijd al geweten dat ik apart was. Overigens is dat kanoeen op open zee niks voor mij en Max. Je zag overal kwallen voorbij komen, en wat ik wat er nog meer in die wateren leeft. Het idee alleen al dat we in het water konden vallen deed ons al gruwelen. Bij het opstappen liep er ook gewoon een joekel (en dan bedoel ik zo eentje die je in het restaurant koopt om op te eten) van een krab naast mijn voeten, absoluut niet bang. Dat belooft nog wat voor het snorkelen.......

Mount Kinabalu

S'ochtends om 9 uur stond onze auto klaar. Na wat schermutselingen over het te betalen bedrag konden we op weg naar ons eerste doel van deze vakantie. Mount Kinabalu. Veel spannende verhalen over gehoord en gelezen,dus dat belooft wat. Het was even wennen aan de auto. We zijn nl een automaat gewend en dit was een schakelbak met kuipstoeltjes en getint glas. Volgens ons had de jongen maar een auto (waarschijnlijk zijn eigen auto, die hij nu 2 dagen moest missen). Maar goed het reed en daar gaat het om toch? Eerst moesten we naar een pinautomaat. Die scheen in Tuaran te zijn, maar helaas hebben we Tuaran nooit kunnen vinden. Dan maar een plaatsje verder en alvast genieten van de omgeving. Met een behoorlijke omweg uiteindelijk op weg naar de grote berg. 4000 en nog wat meter. Eenmaal in de buurt zou je denken dat je hem niet kunt missen. Nou, het duurde even voordat de wolken weg waren maar zodra de top zich even liet zien hebben we meteen een foto gemaakt (te zien in de fotoserie). Aangekomen in het park hebben we wat rondgewandeld door de jungle aan de voet van de berg. Van hieruit kon je de top overigens niet meer zien. Helaas voor ons leek het ons geen goed idee om de tocht naar de top te gaan ondernemen. Het zag er al zwaar uit met allemaal trapjes en dat 5 uur lang, daarna overnachten en om 3 uur in de ochtend weer verder naar boven voor de zonsopgang. Tja, toen we nog jong waren en zonder kinderen hadden we het met gemak gedaan. Van de andere kant waren de kinderen nu ons excuus om niet te hoeven. Misschien als er een nanny uit Nederland komt logeren dat we nog een keer terug gaan samen. Na de wandeling door het bos met de kinderen werden we weer uit onze droom gewekt. Geen goed idee om die grote tocht te gaan ondernemen als ze hier al over lopen te klagen dat het heetis en datze geen zin hebben om 'altijd' te moeten wandelen met ons. Dan maar weer verder rijden naar de Porring hotsprings met de canopywalk. We wilden voor 4 uur daar aankomen anders was de boomtopbrug gesloten. Net op tijd arriveren we bij de warme baden. Allereerts moetsen we natuurlijk eerst naar boven lopen om op dezelfde hoogte als de boomtoppen te komen, en dat was best vermoeiend. De zweetkraan stond weer open bij moeders. Volgens mij lijdt ik aan een zeldzame ziekte waarbij je bij het minste of geringste al water moet lozen. Ik snap er niks van. Op de brug was het wel spannend. Janne heeft nog geenlast van hoogtevrees en ging als een debiel staan springen midden op de brug. Nou dat moet je niet doen als Max en Ernst daar ook op staan. Ik was blij dat ik nog niet erop stond, houdt ik ook niet van. Maar als je gewoon recht vooruit kijkt is er niks aan de hand, toch? Wel mooi om gedaan te hebben. Jammer is dan weer dat de brug niet zo lang is en dat het feest zo weer voorbij is. Maar goed we hebben nog een overheerlijke duik in het zwavelbad te goed. Huo, de zwemspullen aan en plonzen maar. Brrrr dat is koud? het zou toch warm water zijn? We weten niet hoe of waarom maar het eerste bad waar we ingingen was heel erg koud. Als je je niet bewoog en er eenmaal in was viel het wel mee, maar dat hadden we al lang niet meer gevoeld dat water ook koud kan zijn. Daarna in de badkuip met heet zwavel water. Het schijnt goed voor je huis te zijn, maar het stinkt heel erg. Het liep alweer tegen etenstijd aan dus hebben we lekker gegeten in het rainforest restaurant dat bij het park lag. Met de jungle geluiden op de achtergrond was het weer genieten van de vrijheid........het gevolg was wel dat we in het donker naar huis moesten rijden. Ja, wat geeft dat zou je denken, nou en? In dit geval waren er geen straatlantaarns of enig ander licht dan alleen van je tegenliggers. Heel lastig rijden, en het was vaak zoeken naar de 'weg is weg'.Ga je niet een dutje doen vroeg Ernst mij nog. Nou als je het niet erg vindt kijk ik even met je mee.Na twee uur waren we gelukkig weer terug bij het hotel. Heel en zonder deuken. En met de nodige omwegen. Het hotel terugvinden is al lastig als je het maar een keer gezien hebt, maar het hotel in het donker terugvinden dat was toch wel een vak apart. Snap eigenlijk nog niet hoe het ons gelukt is. We zijn trots op onszelf ja. De volgende dag zou ons leiden naar 'de tip of Borneo' het noordelijkste puntje van Borneo.

Sabah

We vertrokken op zaterdagochtend 2 april om half 11 op weg naar Sabah. Het had weinig gescheeld of we hadden het vliegtuig niet gehaald. De benzine van de auto was namelijkop. Dat hebben wij weer. Goed voorbereid op pad he? Onderweg dachten we heel veel files tegen te komen vanwege de formule 1 training, maar dat viel gelukkig erg mee. Via een tip van Ernst zijn baas hebben we de auto bij een hotel op het vliegveld geparkeerd. Voor maar 3 euro per dag!! Dat mogen ze in Nederland ook wel verzinnen. Van daar uit met de shuttlebus naar de terminal (3 minuten) van Air Asia (soort Virginof Ryan Air). We konden meteen inchecken waarna we bij Starbucks ons ontbijtje genuttigd hebben. De vlucht verliep prima en om 13.00uur arriveren we op Kota Kinabalu airport. Geen slurven die ons via een koele gang naar het gebouw brengen, nee we moesten lopen van het vliegtuig naar de aankomsthal. Gelukkig wel een afdakje tegen de zon boven ons hoofd. Eenmaal binnen begon meteen de lopende band om de hoekte draaien en lag onze enige koffer vrij snel voor het grijpen. Dat ging nog eens soepel. Je gooit de kofferaan de ene kant van de muur op de band en door een gat in de muur komt hijaan de andere kant weer tevoorschijn. Op weg naar de uitgangkonden we heel makkelijk een taxi boeken naar ons hotel Shangri-La Rasa Ria Resort. Het woord zegt het al, heel sjiek. Zouden we normaal alleen maar van dromen, maar ja 'iedereen' hier gaat er naar toe dus dan kunnen wij niet achter blijven. We zijn nou eenmaal expats en dan hoort dat bij je nieuwe leventje. Na een uurtje rijden komen we aan bij ons hotel. Staan er drie dames in Sabah-jaanse klederdracht en mooie hoedjes ons al op te wachten. Rechterhand op hun hart en knikkende hoofdjes. Welkom in Rasa Ria Resort ! Ja, echt iets voor mij. Ik schiet er bijna van in mijn lach. Het wordt nog komischer wanneer we de super grote lounge annex receptie binnenlopen en er iemand op een grote gong slaat ten teken dat de Gamelan-man zijn welkomsmuziekje mag gaan spelen. Het wordt nog net niet omgeroepen door de interkom van het hotel. Welkom familie Visser!! We krijgen een welkomsdrankje en een koude natte handdoek om ons op te frissen. Na de nodige plichtplegingen mogen we dan eindelijk onze kamer zien. We zijn benieuwd. Onze koffer hebben we al een tijdje niet meer gezien, maar wordt ons na gebracht door een kruier. De kamer was prachtig, groot, schoon en sjiek. Het ontbrak ons aan niets. We sliepen met zijn drieen in een groot bed en een kind sliep op een bed twee treden lager. Meteen maar onze badkleding aan gedaan en hop naar het zwembad. Natuurlijk ook even rond gekeken wat er allemaal te doen was en waar we konden eten in de avond.

De volgende ochtend een groots ontbijtbuffet met werkelijk alles wat je maar kunt verzinnen. Zeg het en ze hadden het. De kinderen hebben zich weer eens ongans gegeten aan koekjes, omeletten, toast, sate, yogurt, chocopops enz. Ik ga dat thuis ook doen. Alles in buffetvorm, dan eten ze veel beter. Daarna was het weer tijd voor het ligbed aan het zwembad. Er waren nog 4 bedden vrij maar die stonden onder een grote boom. Mooi veel schaduw zou je zeggen. Dat klopt maar naarmate de dag vorderde kregen we in de gaten waarom die bedden nog vrij waren. Er werd hard gewerkt in die boom. Vogels, eekhoorns en dingen die we niet konden zien waren druk bezig met poepen, houtsnippers naar beneden gooien en herrie maken. Ineens een drukte van jawelste rondom een palmboom aan de rand van het zwembad. Klom er een hele dunne maar behoorlijk lange slang naar boven !! Hebben we in al die maanden geen slang gezien, zit er een aan het zwembad van een luxe resort aan de noordkust van Sabah. Meteen kwamen er twee experts aangelopen met stokken en handschoenen aan. Helaas net te laat want de slang zat al te hoog en ze kondener niet meer bij. Of hij uiteindelijk gevangen is weet ik niet, maar je denk nu wel overal een slang tegen te kunnen komen.

Na twee en een halve dag luieren werd het toch onderhand wel tijd om iets te gaan ondernemen. De dagtripjes vanuit het hotel vonden we te duur (ja, je blijft een Jan de Hollander) en is ook niks voor ons. Met een busje mee een georganisseerde trip te maken met lunch e.d. Nee dan huren we liever zelf een auto. Maar waar, en hoe? Het nadeel van zo'n resort is dat het overal ver vandaan is en je eigenlijk vast zit in je hotel. We zijn op een avond met de shuttlebus naar de hoofdstad gereden en hoopten daar wat reisbureautjes te tegen te komen waar we iets mee konden afspreken. Helaas viel deze avond letterlijk in het water. Het regende knoert hard en we zijn de Mall (die erg saai was) bijna niet uit geweest. Na lang gelopen te hebben op zoek naar een toeristeninfo die er niet uiteindelijk niet was zijn we van ellende maar neergestreken in een ierse pub. Waarvanuit we wel mooi nog uitzicht hadden op de zonsondergang die ons toch nog even gegund werd. Na een overheerlijke cocktail en een Guiness op naar iets te eten. Ja daar waar de ratten lopen (zo groot als een kleine kat) zal het wel lekker zijn!

Uiteindelijk heb ik via een reisbureau een autoverhuurder gevonden die ons een auto zou brengen de volgende ochtend. En hoe dat afliep..........

Dank U wel

Ja, ja dank jullie wel voor de lieve woorden en opbeurende teksten!

Zoals ik de postieve verhalen een beetje bijschaaf zo schaaf ik ook de mindere dingen een beetje bij. Waardoor het allemaal erger lijkt dan het is hoor. Het is niet zo dat ik morgen ergens onderaan het balkon lig hoor. Dan zou ik er trouwens nog gewoon zijn want het is hier maar een half hoog, en dan moet je wel heel erg hard je best doen om dood neer te vallen. Ik zelf had ook al bedacht: 'wie schrijft er nou alles op zijn weblog, ook de dingen die normaal mensen voor zichzelf houden?' Ja ik dus. Dat zal Jolanda en misschien ook wel anderen bekent in de oren klinken. Ik zeg altijd (bijna) alles over mezelf,ook dingen die anderen geen reet aangaan. Maar ik vind dat wel humor. Ik kom er nu wel achter dat er toch wel wat mensen zijn die met me te doen hebben, maar ook met ons meeleven qua mooie dingen en gewoon het dagelijkse leven hier. Ik mag dat wel. Ik heb tot nog toe heel erg genoten van al jullie reacties en vind het leuk om alle verhalen te schijven waarvan ik weet dat ze door velen gelezen worden en ik er (sommigen of heel veel) mensen een plezier mee doe. Dus we blijven zo doorgaan he? Zie je het gaat alweer beter met mij :-) Dankzij jullie!

Ik weet wel dat iedereen af en toe een dipje heeft en het was onvermijdelijk dat ik dat hier dus ook een keer zou krijgen, maar ik probeer er een klein dipje van te maken zodat we weer vol goede moed gaan genieten van deze bijzondere tijd hier in Kuala Lumpur. Want dat is het eigenlijk welhe? Ik ga nu snel iets ondernemen want de kinderen komen een halve dag eerder thuis dan normaal vanwege de F1 races die hier komend weekend gehouden worden. Waarom ze een halve dag naar school moeten weet ik niet. Het is gistereren ineens besloten door de school en nu zijn ze iedereen achterna aan het bellen of we wel weten dat de kinderen maar een halve dag hoeven. Na 3 briefjes, 2 emails en 3 telefoontjes weten we dat wel hoor! Ik weet niet hoe achterlijk anderen zijn maar wij snappen de boodschap. Het had iets te maken met afsluiting van de toegangs wegen naar KL. Dan zouden de kinderen meer dan 3 uur in de bus moeten zitten voordat ze thuis zijn. Helaas gooien ze zo wel roet in mijn eten want ik had de moed alweer hervonden om het toch nog maar een keer te gaan proberen om die verstopte Mall te gaan zoeken vandaag. Helaas moet tot morgen wachten. Ja dat is het!! Ik heb steeds het idee dat ik geen tijd genoeg heb om dingen te zien en te doen. Ik schaam me bijna als ik een halve dag achter de computer zit (om jullie te behagen ;-)) of als ik een boek aan het lezen ben. Dan denk ik dat dat zonde van mijn tijd is, maar ik heb tijd en dagen zat. Daar moet ik vanaf zien te komen...... Gisteren heb ik een uurtje getennist met een prive tennisleraar. Chinees uiterlijk met een snelle zonnebril en een paardestaart. ha,ha. Dat was de tweede keer. De eerste keer had ik een blind date met hem. We zouden elkaar ergens op een parkeerplaats ontmoeten. Was wel spannend hoor. Tja je weet nooit in dit soort landen?! Maar het ging nog goed, het tennissen. Na twee lessen ben ik er al achter dat ik geen les nodig heb maar tennispartners waarmee je een potje kunt tennissen. Ik heb al een oproep gedaan op de site van de Ned Vereniging maar tot op heden nog niks gehoord. Ik zal een advertentie bij de supermarkt neer moeten hangen denk ik. We zien wel. Verder hadden we wel naar die F1 races willen gaan maar met de kinderen, ik weet het niet. Knoert druk natuurlijk en heel warm en het duurt lang en ze vinden er geen drol aan. Nee volgend jaar misschien als we zo ingeburgerd zijn dat we een oppas hebben en zonder kinderen kunnen gaan. Nu gaan we eerst maar eens naar het vliegveld zien te geraken a.s. zaterdag. Want dat zal dan ook niet meevallen om daar te komen als het F1 parcours ernaast ligt!

Op naar het Shangri-La hotel op Sabah (Kota Kinabalu) waar we vakantie gaan vieren en vele leuke dingen gaan doen. Jullie lezen het snel.

Prettige Paasdagen!! (we zullen hier ook wat eitjes verven, dan doen we nog een beetje mee).

Bukit Tinggi

Zaterdag een heerlijke rustdag (alsof ik die al niet genoeg heb) met een boek op de bank gehad. De kinderen hadden hun speelgoed herontdekt en hebben uren zonder ruzie boven gespeeld. Heerlijk. Ernst houdtvan lekker lezen dus die vond dat ook geen probleem. Rond half 4 nog ff een 'frisse duik' in het zwembad en een boodschapje doenbij Hock Chun op zoek naar baggels. Hock is de enige buurtsuper om de hoek die heel veel export producten verkoopt. Je ziet er dan ook veel expat mevrouwen hun boodschappen halen. Helaas gaan de baggels uit het assortiment (het schapje in de vriezer was al kleiner geworden maar nu hadden de bagels helemaal geen plekje meer en zijn er dus uit gebonjourd. Blijkbaar was Ernst en wij dan ook de enigen die die dingen aten. Wel erg lekker overigens.Nu moeten we op zoek naar een alternatief voor in het weekend. Het is turks brood geworden, ook lekker.

Zondag zijn we naar Bukit Tinggi ( een bergdorpje op 40 minuten rijden van KL) geweest. Ff weg van de snelweg zal ik maar zeggen. Het was er heerlijk koel (1100m) en leuk. Het was een aangelegt Japanse tuin met botanische tuin en een aantal nep Japanse huisjes. In een daarvan kon je in een kimono rondlopen en met sokken aan in je slippers mee groenethee drinken met 2 Japanse dames ( iets voor jou Jos?). Daar moest natuurlijk wel voor betaald worden. Hebben we dus maar overgeslagen. Er was ook een Japanse spa maar dat zag er niet uit alsof dat vaak gebruikt werd. Lag denk ik ook aan de vraagprijs van bijna 100 euro voor anderhalf uur. We hebben wat gewandeld en een kopje groene thee en een bordje sushi (dachten we) gegeten. Het was alleen maar rijst in de vorm van een hart met een krokant korstje eromheen. Heerlijk, zelfs Janne vond het smullen. We raken al bijna helemaal vermaleist. Het moet niet gekker worden. Straks lusten we geen aardappels meer en moet ik naar de toko om mijn boodschappen te doen ;-) Na een rondje door de tuin hebben we een ijsje gegeten en teruggelopen naar de auto. Toen nog even naar het Franse dorpje even verderop. Je weet niet wat je ziet! Hebben ze hier een hotel gebouwd in de vorm van een kasteel met een ophaalbrug en een middeleeuws dorpstraatje. Dat was bizar om dat hier te zien. Het was net of we door een dorpje in de Dordogne liepen.

Laat in de middag nog even zwemmen met zijn allen. En we waren dit keer niet de enigen. Het was eindelijk een keer gezellig druk. Zo'n beetje alle kinderen van het complex waren er en speelden samen in het zwembad. Sommige ouders op veilige afstand. Max heeft een vriendje(Janie 3-4 jaar oud) dat het geweldig vindt om hem onder water te duwen. Ze hebben de grootste lol samen. Dat maakt een moederhart weer blij en is alle depresiviteit alweer vergeten. Je ziet het zo snel kan dat gaan, ook hier inMaleisie.

Sociaal dipje

Ik had een hele spontane leuke tekst geschreven maar ik heb blijkbaar op een verkeerd knopje gedrukt. Geheel in stijl van dit verhaal overigens want het ging over mijn 2 depri dagen van afgelopen week. Ik was begonnen met te vertellen dat het hier lijkt alsof het altijd Halleluja en zonneschijn is en dat ik daar ff verandering in wilde gaan brengen. Het is hier letterlijk natuurlijk altijd zonneschijn en dat is nou net het punt. Je krijgt er af en toe de schijt van vanhet mooie weer. Nooit hoeven nadenken over wat zal ik vandaag eens aandoen? Of een keer lekker je spijkerbroek aantrekken! Ja dat kun je wel doen, maar dan zweet je de tent uit. Althans ik wel. Wat een gezeur zul je nu denken, maar ja als dat het enige is waar je je zorgen over kunt maken ga je het daar over doen. Hoef ik me een keer geen zorgen te maken en dan is het ook weer niet goed. Wat kan een mens soms raar zijn, althans een vrouw.... Maar het valt niet altijd mee hoor om de hele dag in je alleentje te zijn (ookal gaat de tijd hier sneller dan in Nederland)en pas tegen half 4 weer normaal Nederlands mag/kan praten tegen je kinderen die al mopperend en steggelend thuis komen. Omdat ze huiswerk moeten maken en dat de een meer huiswerk heeft dan de ander en wie er op de computer mag en mam waar is mijn zwempak en mam wat eten we, he bah alweer rijst? Dat heb ik op school al gegeten! En dat is dan ook weer niet goed. Tja hoeist? Ik ga daar maar mee stoppen en wel NU Och nog ff omdat ik het niet kan laten.Vorige week wilde ik lekker gaan shoppen in een Mall die we nog niet ontdekt hebben. Ikke vol goede moed in de auto (in de zinderende hitte, 38 graden!) samen met mijn tomtom. Nou weet ik waarom dieTom het niet altijd doet wanneer ik hem echt nodig heb. Het hangt daar ook in het zonnetje behoorlijk heet te worden en net op het moment supreme denkt de tomtom, laat ik eens opnieuw opstarten?! en nog een keer opstaren en nog een keer opstarten. Ja nou ben ik de afslag al voorbij godver....Of dan heb ik de afslag genomen en dan had dat over 300meter pas gemoeten.Grrrrrrrr. Dan maar naar de Mall waar ik net voorbij gereden ben. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn ,toch? Nee dat was niet moeilijk maarna drie keer rond gereden te hebben op zoek naar een parkeerplaats (waarvan er hier heeeeeel veel zijn, met genoeg plek, normaal gesproken) en tot de conclusie moest komen dat alles vol was dacht ik: ik ga naar huisen kom hier nooit meer terug!Tja daar wordt ik nou depri van. 2 uur in een auto rondgereden te hebben met als eindbestemming 'niks'. O ja en ik mis mijn tennismaatjes en gezellige avonden heel erg.Zo en datis er ook uit, zo. Nu gaan we weer positief zijn.

Ik vertel zo wat het weekend ons gebracht heeft. Even mijn ogen droog maken en wat water drinken.

Chinese kast

En daar ben ik alweer. Tja, de maid is bezig in huis en de kinderen zitten achter de Wii en de computer. Dus tijd om ff te updaten. Afgelopen zaterdag hadden de kinderen weer Nederlandse les en hadden Ernst en ik dus weer tijd voor ons tweeen.(nee, niet daarvoor stelletje doordenkers!) We moesten nog een kadootje kopen voor de zweedse Ella waar Janneeen kinderfeestje had die middag. Het is een polly pocket tasje met inhoud geworden. En omdat we toch in de speelgoedwinkel waren hebben we ook onze eigen kindertjes maar verwend met een kadootje. Omdat het zo goed metze gaat op school, en thuis. Max een rakket die metazijn en zuiveringszout15 meter de lucht in vliegt, en Janneeen polly pocket winkeltje (om haar collectie op te waarderen naar6 verlichte winkeltjes). Ook wilden we onzelf een kadootje geven maar daarvoor moesten we eerstde winkel gevonden krijgen. Dat bleek gelukkig minder moelijk dan gedacht. Het was een winkel met alleen maar chinese meubels. Leuk, leuk, leuk. We hebben een hele mooie eettafel gezien. Zwart met in het blad 3 grote rodechinese tekens uitgekerft. Ik vroeg nog voor de zekerheid of het niets crimineels of pervers betekende. Ja, je weet het nooit he. Mijn chinees is niet zo denderend, dus god weet wat je in je tafel hebt staan, toch? Maar het wordt hem niet want het is toch wel lastig Kolonisten als iedere keer je dobbelsteen in zo'n teken rolt. Ja, nou denkt iedereen;'leg er dan een glasplaat op'. En dat is nou net wat ik helemaal niet mooi vind. Moeten we nog eens goed over nadenken. Verder ook hele mooie kasten en dressoirs gezien, met mooie chinese tekeningen erop (meer afkomstig van de chinees/mogoolse grens). Echt dingen die je in Holland niet zo gauw tegenkomt. Maar aangezien onze ogen ons bedriegen en we in Holland niet de ruimte hebben die we denken te hebben, moet er eerst maar eens een plan gemaakt worden over hoe en waar al dat moois moet komen te staan. ja, we kunnen onze euro's hier echt wel kwijt. Helaas zijn de prijzen niet zo laag als ik gedacht en gehoopt had, maar goed je hebt wel iets moois en unieks (hoop ik). Ze zeggen dat sommige kasten wel 300 jaar oud zijn, ja duh. Ik heb nog geprobeert af te dingen maar dat gaat waarschijnlijk niet lukken volgens de eigenaar. Nou dat zullen we dan nog wel eens zien! :-) Tijd om de kinderen weer te gaan halen. Snel eten en dan Janne met de fiets om de hoek afzetten bij Ella. Laat in de middag op weg naar Chinatown. We hebben de 1ste serie van Lost helemaal uit gekeken en zijn klaar voor de 2de serie. Ik heb nog geprobeert ook daar te pingelen maar helaas werden we herkent door de meneer, en hij trapte er mooi niet in. Dan maar samen met de kinderen sate, kroepoek, rijst en loempiaatjes eten op het terras. (lees druk marktstraatje waar het gruwelijk stinkt naar bah, zittend op plastic stoeltjes en recyclebare tafelkleedjes, tja na iedere gast werd het kleedje omgedraaid waardoor het leek dat je een schoon kleedje kreeg maar niks is minder waar. Dus ga het nou niet allemaal verromantiseren, maar het was wel erg lekker).

We hebben gisteren een trip geboekt naar maleisisch Borneo (Sabah) waar we heerlijk gaan snorkelen, jungle tocht maken, lekker genieten van een echt bounty strand (hoop ik, de plaatjes doen ons al smelten) met factor 50 op ons lijf kan ons niks meer gebeuren, olifanten zoeken en orang oetangs bekijken. Dus een trip om nu alvast van te genieten!!!

Veel plezier met de lente die in aantocht is/was! Wij hebben hiereen lentebreak (voorjaarsvakantie). Raar eigenlijk want hier hebben ze helemaal geen lente.

Petrosains

Ik heb nu ruzie met Janne over haar huiswerk. Dus ik ga maar snel iets anders doen want dit leidt tot niks. Hoe eigenwijs kunnen 7 jarigen zijn....ze kan niet eens van 81 naar 90 tellen. Dan maar niet. Zoek het lekker zelf uit. (ik moet dit van haar verwijderen want het is niet funny, vooral niet als iedereen het kan lezen. Nou een dagje kan geen kwaad toch?).

Afgelopen donderdag was het teacher-parent conference. Een soort van rapport gesprek maar dan zonder rapport. Eerst was Janne aan de beurt. De juf vertelde mij dat het heel goed ging met Janne. Ze heeft al genoeg engelse bagage om goed mee te kunnen doen in de klas. Ook met andere kinderen spelen en samenwerken gaat goed. Ze heeft echt goed haar best gedaan,de juf was zeer tevreden en wij dus ook. Daarna was Max zelf aan de beurt. Hij moest mij in het bijzijn van zijn juf vertellen (in het engels) wat hij tot nog toe allemaal gedaan had. Dat ging heel erg goed. Ze hadden het goed geoefend op school. Ook Max doet het heel goed op school. Hij is meer zelfverzekerd en praat dus makkelijker met zijn klasgenoten en juf. De juf is nu ook overtuigd van zijn kunnen in de wiskunde (zoals ze dat hier noemen,wij noemen het gewoon rekenen). Wij hadden dat al voorzien en nu krijgt hij meer verdieping in de stof,gelukkig. Anders zit hij zich maar te vervelen. Ze krijgen overigens wel meer projectmatige werkjes. Een aantal weken bezig zijn met een speciaal onderwerp en daar dan een eigen radio interview van moeten maken op de computer is wel gaaf. Incl geluid en plaatjes. Ze moeten ook zelf verhalen schrijven en uit een tekst de gevoelens van de hoofdpersoon beschrijven, dat is nog eens begrijpend lezen. Na een rondleiding op school gekregen te hebben ( waar ik een aantal ideeen heb opgedaan voor ons nieuw Educatief Centrum Sparrenbrug annex De vlek) van de kinderen zijn we naar het winkelcentrum van de twee torens (KLCC) gegaan om een lekker broodje van de ' subway' te gaan eten. Tevens geprobeerd om toegang te krijgen tot Petrosains ( een hands-on, kijk en beleef, centrum) maar het was knoert druk! Ik dacht dat onze kinderen de enigen waren dievrij zijn, maar dat is blijkbaar niet zo. Dan gaan we maar Batik verven, is ook heel leuk. Janne ging een bloem maken, Max een afbeelding van de twee torens met tv mast en monorail en Ik ging dit keer voor een soort van stilleven in de kampung. Als het eenmaal droog is is het echt heel mooi om te zien. Je gaat bijna denken dat we het echt kunnen ( weeriets waarvan ik niet wist dat ik het kon,Jos?). Ik zal er eens een foto van maken, dan kunnen jullie het ook zien.

De volgende dag waren de kinderen ook vrij en zijn we naar de 3D film 'How to train your dragon geweest'. Ernst en ik vroegen ons af of de kinderen het wel aan konden om naar de 3D Alice in wonderland te gaan.Nu we dit eenmaal gezien hebben kunnen ze daar ook wel naar toe denk ik. Het was zo spannend en zo'n harde muziek dat de kinderen meer achterste voren hebben gezeten dan dat ze de film gezien hebben. Het ging dus over draken en als je die door een 3D bril ziet, kun je je wel een beetje indenken dat dat best wel eng was. De film is van de makers van Madagascar en Shrek dus ik dacht dat het wel okee was. Na een half uur dacht ik dat we maar beter naar huis konden gaan, maar we zijn blijven zitten en achteraf vonden de kids het een hele leuke film. Vreemde kronkels hoor die hersenen van kinderen. Het was ook een leuke film daar niet van.

Op naar het volgende verhaal!