Een wat??

Arrgggghhhhhh.........je raait nooit wat ik vandaag gekocht heb!! Nee ik ga het nog niet zeggen. Ik was dus voor een bepaalde rede in onze Great Eastern (nee heeft niks met de paashaas te maken) alwaar ik ook nieuwe onderbroekjes voor Janne moest kopen. Van die lieve barbie en mickey dingetjes in zoet sappige pastelkleurtjes. Er zat een jonge dame achter de kassa, ja zat (op een krukje) met haar bakje rijst en de rest heerlijk door de telefoon te kleppen. Ook nog toen ik moest afrekenen. Met de telefoon half in haar nek en een lepel in de hand was het toch wel lastig om de getalen aan te slaan maar uiteindelijk lukte het haar toch. Degene die ernaast stond zou ook niet ff een handje helpen hoor,neeeeeh. Maar goed ik had betaald en net voordat ze mij het zakje met mijn aankopen wilde overhandigen liet ze me toch een afschuwelijke mannenboer! Kijk dat ik dat nou nog wel eens lekker doe tot daar aan toe maar ik sta niet in een winkel met de klant recht voor mijn neus. Echt niet meer normaal. Ik vertrok geen spier en zei dat dat waarschijnlijk de meest gepaste manier van 'het was lekker' te zeggen in Maleisie was. Goedendag..... Zelf konden ze er allebei wel om giechelen (ik later ook wel, en eigenlijk tijdens ook maar dat liet ik niet blijken).

Maar goed ik ging dus voor iets anders, maar waarom ging ik voor iets anders. Vanavond ga ik een potje tennissen tegen mijnmannelijk tennismaatje (ik heb sinds kort ook een vrouwelijk tennismaatje). Dat doen we al een aantal weken en dat is erg leuk. Totdat ik in de gaten kreeg waarom het allemaal niet wilde lukken aan mijne zijde. Het is donker, de verlichting schijnt in mijn ogen en hij presteert het zo voor elkaar te krijgen dat hij precies voor een witte pilaar gaat staan serveren! Niet dat dat erg is maar wel dat ik dan niks meer zie. Ik zie de bal een keer net voordat hij voor mij op de grond stuiter. Geen excuses hoor, maar wel heel frustrerend. De laatste twee keren heb ik met mijn leesbril op gespeeld en dat ging warempel een stuk beter. Of verbeeld ik me dat maar. Ondanks dat ik niet gewend ben met een bril te spelen,wat dan het volgende excuus is, ging het dus niet slecht. Nou wat heb ik dus gekocht? Juist, een Bril.

Bij de opticien binnen gelopen en mijn probleem uit gelegt. Na een aantal tests blijk ik dus ook een verweg probleempje te hebben. Huh? Nooit iets van gemerkt maar na een aantal keer vergelijken lijkt het allemaal net iets zwarter en duidelijker allemaal. Nondekanonnen ik wordt oud. Nou heb ik dadelijk 2 brillen ipv nul! Geeft allemaal niks, maar nou hoop ik wel dat het vanavond een stuk beter zal gaan en sla ik hem eindelijk eens van de baan.

Nog 11 nachtjes!!!

Skybridge

Afgelopen donderdag en vrijdag waren de kinderen vrij van school vanwege de Teacher-Parent conferences. In Nederland heet dat een 10 minutengesprek of rapportbespreking, maar hier doen ze het anders. Ze trekken er zowieso 30 minuten voor uit. En dat is onder andere de reden dat het overdag ingepland staat denk ik. Als je voor 600 leerlingen ieder een half uur uittrekt ben je inderdaad 2 dagen bezig. Als eerste was Max aan de beurt. Hij moest aan ons vertellen wat hij allemaal gedaan heeft op school, waar ze zich mee bezig hebben gehouden en wat zijn aandeel daarin geweest is. Ook vertelde hij wat zijn doelen waren die hij zichzelf heeft moeten stellen. Onder andere dat hij meer engelse boeken wil lezen om zoveel mogelijk punten te halen waardoor hij zijn klas helpt sneller tot de vereiste 2700 leespunten te komen. En de winst in hun grade te behalen. Na Max' verhaal, waarvan ik echt heel erg onder de indruk was, hoe goed engels en hoe makkelijk ook hij tegen ons sprak, mocht hij weggaan en vertelde zijn leerkracht ons ook nog even hoe ook hij erg onder de indruk was van Max' prestaties! Normaal heeft een leerling ruim een jaar tot anderhalf jaar nodig om het engels zo goed te beheersen dat ze eigenlijk geen hulp meer nodig hebben om net als native speakers de opdrachten te voltooien. Max heeft dat in 9 maanden gedaan waarbij ook nog eens twee maanden vakantie zit. Je begrijpt dat wij hier erg trots op zijn. Daarna mochten we naar de leerkracht van Janne. Het eerste wat hij zij was dat we Janne niet mochten proberen te veranderen. Hij werkte graag met haar en ze was een grote aanwinst voor de rustige klas waarin ze zit (volgens hem dan he). Ik moet er wel bij zeggen dat er een grote grijns op zijn gezicht stond. Alsook op die van de meneer die erbij zat en zich voorstelde als de ESL teacher (english second languages) van Janne. Ook hij kon haar enthousiasme enorm waarderen, maar het blijkt ook dat Janne hard werkt en zichzelf (en anderen) probeert uit te dagen. Ook zij heeft het engels erg goed opgepikt en ook zij spreekt en leest bijna als iemand die engelstaligis. Dus ook daar kunnen we alleen maar trots op zijn. Ook Janne heeft haar eigen doelen opgesteld en een daarvan was dat ze gaat proberen om haar hand op te steken alvorens ze door de klas begint te roepen, ha,ha. Lijkt mij een nobel streven ja. Conclusie: we hebben twee geweldige kinderen die goed hun best doen en goed presteren!! En daar zijn we erg trots op.

Het voordeel van twee dagen vrij zijn is dat je weer eens wat kunt ondernemen. Helaas zat er een lang weekend niet in want de kids hadden twee kinderfeestjes, eentje op vrijdagmiddag en een op zondagmiddag. Maar moeders was zo goed om Ernst om 7 uur naar zijn werk te rijden en daarna in de catacombes van de twin towers in de rij te gaan staan wachten om 3 van de 1200 te vergeven kaartjes te bemachtigen om op de skybridge te kunnen. Ik stond daar dus al om half 8 en om half 9 ging het loket pas open. Maar totdat het zover was hadden zich al wel in totaal zo'n 300 mensen in de hal vergaard! Uiteindelijk stond ik in de goede rij en was ik vrij snel aan de beurt. Aanvankelijk leek het er een beetje op dat je maar 1 kaartje per persoon mocht meenemen en dat je dus met je hele familie in de rij moest staan. (kom je dan achter nadat je er al een uur staat te niksen) maar gelukkig was dat niet zo en konden we om half 11 de brug op. Eerst terug naar huis gereden natuurlijk om te ontbijten en de kinderen op te halen. Ohhh wat was het spannend. En toen om een uurtje of kwart over 11 stonden we dan eindelijk met zijn drieen op die beroemde skybridge tussen de Twin Towers! Zo dat kunnen we ook weer van ons lijstje af strepen. Daarna nog wat souveniertjes gekocht en een kadootje voor de jarige job. Om half 4 (dat uiteindelijk toch weer 4 uur werd, ik zeg niet waardoor) naar het feestje waar we het erg gezellig hebben gehad en pas om 22.15uur weggingen. Ondertussen was Ernst ook nog met de taxi gekomen.

Zaterdag werd een soort van relax en rust dag met op het einde een gezellige avond met zijn tweetjes in de stad. Natuurlijk lekker eten en daarna wat slenteren en een beetje swingen in de Rum Jungle waar een afrikaanse band stond te spelen.

Zondag hadden we mee gekunt naar de grand prix GP Moto ware het niet dat de kinderen eerst moesten hockeyen en daarna naar een kinderfeestje, dus dat werd lastig.En zo hebben we dus en de autoraces en de motorraces gemist hier in KL. Maar voor de autoraces hebben we nog een keer de mogelijkheid tenzij het weer in een vakantie(weekend) valt. Ach zo'n must is het nou ook weer niet hoor. In Nederland gaan we ook niet naar Assen of Zandvoort en dat is net zover rijden als dat het hier zou zijn.

Nou dat was het wel weer voor deze keer. En nog 18 nachtjes slapen en dan komt oma!!!

4 oktober Wereld Dierendag

Wereld dierendagis vandaag voor ons speciaal. Voor het eerst in onsgezinsbestaan hebben we een dier dat een kadootje krijgt en verwendgaat worden.Knabbeltje heeft vanochtend aleen uitbreiding voor haar kooitje gekregen en krijgt vandaag een extra schoon hok.Maar 4 oktober is ook een dag waarop we even aan Wendy denken.....En het is een dag dat ik alweer 3 dagen een jaar ouder ben geworden en o,o,o, wat voelt dat anders. Nee hoor ik voel me nog gewoon 22 (soms)! We hebben mijn verjaardag 2 oktober gevierd met onze 'nieuwe' vrienden en dat was erg gezellig. De 1ste oktober zelf begon al om half 7 in de ochtend! Ik kreeg leuke kadootjes van Ernst en de kinderen. Verrassend want mijn kado's staan natuurlijk al in de kamer te pronken. Een verpleegsters pen (poppetje met zo'n ouderwets wit mutsje met rood kruisje), een doos aardbeien met chocolade eroverheen, en een leuk T shirt met de 5 F's. Niet van Fat, Female,Fertile,Fourty enz (kan nooit op de vijfde komen) maar van Footbal, Family, Friends, Food and Fun! Heel goed over nagedacht dus leuk om te krijgen. Alsof bij mij voetbal altijd op de eerst plaats komt he? Toen de kinderen op de bus naar school waren gezet weer terug naar bed gegaan en eens een keer heerlijk lang uitgeslapen. Niet zolang als Ernst, want die kwam pas rond half 2 uit bed! Maar die was ook ziek en dan mag dat. 'S middags hadden de kinderen een kinderfeestje waar we pas om half 8 van thuis kwamen vanwege het jawel.....verkeer! Gelukkig voelde Ernst zich fit genoeg om mee te gaan naar ons stam Mexicaantje waar we een gezellig avondje hebben beleeft. Janne was zo vriendelijk geweest om te zeggen dat ik jarig was. Wat resulteerde in een overheerlijk fout brownie toetje en ik werd door het personeel en gasten (het zat net bommetje vol) onder gitaar begeleiding toegezongen! Heel leuk gedaan. Ook hebben ze een foto van mij en Janne genomen en die is voor de verandering erg goed gelukt en we kregen het ook nog in een grappig kaartje mee naar huis. Kortom mijn verjaardag was een leuke dag.

Zondag hadden de kinderen voor het eerst een hockeywedstrijd tegen kindertjes met een tulband. Heel grappig om te zien. Max heeft het sikhisme bestudeert en had al meteen in de gaten dat zij sikhs waren. Die knippen hun haren en baard nooit, maar stoppen hun haar onder een tulband. Die kinderen hadden natuurlijk nog geen baard maar al de papa's die langs de kant stonden wel. Zowel Janne als Max hadden gewonnen en waren erg blij. Max had zich opgeworpen om keeper te zijn en deed dat erg goed. 2 reddingen! (waarvan 1 per ongeluk,ha,ha. Maar hij stond er wel. Hij had ook aan de kant kunnen springen). Aan het einde van de training vroeg zijn trainer of Max dit seizoen wilde gaan/blijven keepen. Dat lijkt Max wel wat en krijgt nu dus vanaf volgende week keeperstraining! Met als gevolg dat ik die enorme grote tas met spullen mee naar huis moest nemen. Alsof wij opbergruimte genoeg hebben!

Ik wordt nu vergast met rook! Buiten zijn ze aan het foggen. Alle gaten en holen uitroken om kakkerlakken en ander gespuis weg te houden. Maar blijkbaar zijn de huizen niet fogdicht. Uche uche. Blijkbaar ben ik nooit thuis als ze dit doen. Overigens past de uitbreiding voor het hok van Knabbel niet, dat zul je nou altijd zien. Moet je er nog meer pijpjes voor kopen voordat het wel mooi past. Het past wel maar Knabbel kan er niet in komen, en zo hoog kan ze nou ook weer niet springen. Dus vanmiddag maar weer op pad voor extra buisjes. Dan krijgt ze de komende 3 jaar niks met dierendag, ha,ha. Max had wel heel netje helemaal alleen het hok verschoont. Ja die kun je wel voor een boodschap wegsturen.

Op naar de massage, daar is het nu wel weer tijd voor. En wanneer ik dat dan nog voor half 12 doe krijg ik 25% korting!! Dus tot snel maar weer. Doeiiiiiii

DJ Laidback Luke

Het is een herfstachtige middag in KL en wat ga je dan doen? Niet met een kop warmechocolademelk eneen dekentje op de bank zitten met de verwarming op 20 graden! Nee hier gaat de airco op 23 graden want anders is het te koud.Ach ik dacht ik kan jullie wel even wat vertellen over mijn uitstapje met een aantal gezellige dames afgelopen donderdag avond. Allereerst gingen we met zijn zevenen uit eten bij een Vietnamees ergens op Bukit Bintang. Ik kende er twee goed en twee nog niet zo heel goed en dus 2 niet. Het was erg lekker en leuk buurten met zijn allen.Er waren 26 mailtjes en facebook krabbels aan vooraf gegaan dus het was een wonder dat we allemaal op tijd en bij het juiste restaurant aanwezig waren. We hadden het zo naar ons zin dat we niet eens in de gaten hadden dat al het personeel al omgekleed was en op het punt stonden te vertrekken. Het licht werd nog net niet uitgedaan maar het scheelde niet veel. Snel betalen dan maar en eenmaal weer buiten met zijn allen in een auto op naar 'De Zouk' . Dat is een van DE discotheken hier in Kuala Lumpur waar we met zijn vieren achter bleven. De rest was te moe, ziek zwak of misselijk of had een andere smoes om niet mee te gaan. Sprak de echte disco ganger ha,ha,ha. Jolanda was inderdaad oprecht verbaasd om te horen dat ik in een disco stond om half 2 's nachts. Ik had haar gebeld en alleen maar de herrie laten horen want praten was niet te doen. Maar goed we hadden een entree kaartje gekocht waar een fles champangne bij zat (1 per groep). De securitygards verwezen ons naar de linker zaal dus braaf als we zijn hebben we daar een mooi plekje uitgezocht. We kwamen om half 12 binnen dus er was nog plek genoeg. We stonden op een plateau dat iets hoger was dan de rest van de zaal dus we konden alles goed overzien, en iedereen kon ons heel goed zien,ha,ha. 4 van die kaaskoppen in een geheel aziatisch publiek, nee dan val je niet op. Maar goed de muziek die gedraaid werd was het niet helemaal maar Susan zei dat Luke er zo aan zou komen. 2 uur later nog steeds geen Laidback Luke (Nederlands DJ, maar ik had er nog nooit van gehoord, wat ook niet zo verwonderlijk is) ! Ik geloof dat er iets niet helemaal goed gaat nu. Susan was al eens in de andere zaal wezen kijken maar ook daar stond hij niet. Rond een uur of 2 had mijn taxi maatje er genoeg van en wilde wel naar huis. Aangezien het ook niet helemaal mijn ding was vond ik het niet zo'n probleem om mee te gaan. Op weg naar de uitgang toch nog even in die andere zaal gekeken en daar was het veel gezelliger qua uiterlijk en ook een heel ander publiek, iet wat meer blonde haren enzo. Maar de DJ die daar stond te draaien was ook maar klein en had een aziatisch uiterlijk zo in de vluggigheid te zien dus daar was Luke ook niet (dachten wij). De volgende dag kom ik erachter dat hij het dus wel was! Ha,ha, ja weten wij veel. De 2 overgebleven diehards kwamen daar dus rond half 3 achter en hebben hem dus nog een uurtje live kunnen meemaken. Dat was weer echt iets voor ons dames ;-)De volgende dag kwam ik om 12 uur een keer uit bed gerold terwijl de rest het allemaal weer erg druk had met kinderen halen ,brengen en koffie drinken enz. Tja dan moet je het maar beter plannen,ha,ha. Ik had nergens last van terwijl de rest op facebook liep te klagen moe en moe en nog moeier te zijn. Het was leuk en voor herhaling vatbaar, met name het eten,hi,hi. Nee zo houdt je al die kilo's wel, klaagbox!

Komen net terug van de hockey training en Max heeft hier in drie lessen al meer geleerd dan in 2 jaar bij MHC Rosmalen! Hij krijgt nu training van een Australier die heel fanatiek is en dat is leuk om te zien. Ook Janne is heel fanatiek en krijgt training van 'gewoon' een papa en ze vindt het erg leuk. Ze scoort bij de vleet en dat houdt de spirit erin ookal is het bloedheet op dat veld om 10 uur in de ochtend. Ze zweten zich de rambam, en wij ook op de tribune. Maar ja alles voor je kinderen he!

Foto's komen nog, moet ze nog even bewerken. Groeten......

Phuket (vandepetteflet> hele leuke woordspeling gepikt van Willian ;-))

O,o,o wat hebben wij het toch slecht! Ik zal nooit meer klagen over de eenzame dagen en het verkeer en de rest van de iri top 10. Want wat hebben we het toch belachelijk goed eigenlijk. Dat realisser ik me dan wanneer ik samen met mijn dochter voorop, gezellig opeen scooter doorde binnenlanden van Phuket rijdt. Toen dacht ik ik wil gevoel de komende 20 jaar vasthouden. Als 40 jarige moeder met twee leuke kinderen en een lieve man ontspannenop een tropisch eiland rond crossen, niemand die ons dit nog afpakt!

Het is dus Phuket (Thailand) geworden. Op donderdag vertrokken (om 7 uur vliegen, dus om 4uur in de ochtend opstaan! Maar je hoort mij niet klagen hoor!) en om half 8 lokale tijd in de taxi gesprongen op weg naar ons prachtige resort(je) Sawasdee Village in Kata beach (een na zuidelijkste strand aan de westkust van Phuket). Na een klein uurtje rijden arriveren we in een rustig straatje met een aantal massagesalonnetjes en reisbureautjes. En ons geweldig mooie en knusse resortje. We werden onhaald als koningen en koninginnen. En daar wen je snel aan hoor aan al die overdreven beleeftheden en het geknip van knipmessen.Niet dat we daar misbruik van gemaakt hebben maar ja als iemand iedere morgen je glasje sap naar de tafel wil brengen (terwijl je dat natuurlijk heel goed zelf kan doen) dan laat je hem dat maar doen,toch. De kamer was ingericht voor drie personen maar het dubbelbed was zo groot dat we daar makkelijk met zijn drieen in konden. De TV was tevens een computer waar je gratis gebruik van kon maken. De badkamer was helemaal van hout en had een regendouche. Buiten werd iedere avond een wierookjebij je deur aangestoken om de muggen weg te houden en de paadjes waren sfeervol verlicht. Er was zelfs een ring of fire (volgens Max). 4 pilaren met fakkels die 's avonds werden ontstoken met in het midden een stellage waarin een heleboel kaarsen werden aangestoken waarvan ze het kaarsvet gewoon vanaf lieten druipen en dat gaf wel een magisch effect. Het zwembad had zout water met verschillende jetstream ligbankjes en kruiken en olifanten die water spoten. Kortom heel erg sfeervol en gezellig. Aangezien het laagseizoen was was het er niet echt druk (en niet zo duur).Dus wij zagen onze kans schoon!

Meteen op de dag van aankomst zijn we naar het strand gegaan en de behoorlijke golven getrotseert. Janne nog een keer flink overspoeld en water gehapt. Er stond ook niet voor niets een rode vlag. Aan het eind van de middag gezwommen in het zwembad en tijdens happy hour aan de cocktail natuurlijk. Daarna douchen en heerlijk eten in het hotel. Aangezien wij allemaal niet echt strandliggers en spelers zijn werd er al gauw gezocht naar alternatieven. Dag 2 stond dus ook in het teken van olifant trekking en ATV rijden. Eerst gingen we ATV (All terrein vehicle = 4 wiel motor) rijden. Dat hadden we allemaal nog nooit gedaan dus dat werd spannend. We kregen niet eens uitleg over hoe en wat. Meteen op dat ding en rijden maar. Je moest met je duim via een klein handeltje gas geven, twee handremmen en een voetrem. De kinderen gingen achterop maar al snel kwam ik erachter dat Janne niet zo stoer is als ze eruit ziet,ha,ha. Gisteren op de foto's is dat duidelijk te zien, maar ja toen zat ze achter mij en is het mij niet opgevallen. 'Mama wil je niet zo hard gaan?' We reden nog geen 20 km/u. 'Ja maar mama houdt van gassen!' Het eerste stuk was over de verharde weg, daarna een stuk over een breed zand/grindpad. We waren maar met twee quads en we moesten achter de leider aan rijden dus het ging niet zo hard,helaas. Bij het eerste stopje wilde Janne ruilen van chauffeur en ging bij papa achterop. Nou daar heeft ze spijt van gekregen hoor. Meteen daarna werd het grindpad verruild voor een echt jungle bospad en het werd een gehotsieknots van jewelste. Maar wel heel gaaf! Gelukkig had Max geen problemen met mijn rijstijl en konden we ervoor gaan. Op een heel steil stuk (als je te hard reed kwamen de voorwielen los van de grond!) ging het mis......bij papa. Hij had niet goed gezien dat ik en de voorrijder halverwege het pad met ons linker voorwiel overstaken naar een wat hoger gelegen stukje pad waardoor we voorkwamen dat we met de linker wielen in een greppel zouden belanden. Dat gebeurde bij hem dus wel endoor wat extra gas te geven (hoe het kwam is me nog steeds een raadsel) stonden ze ineens overdwars. Zo schuin dat een wiel helemaal los van de grond was en af en toe schommelden ze vervaarlijk dat het leek dat de motor zou kantelen. Janne bleef er heel kalm onder (gelukkig). Ik kon niet afstappen want dan zou mijn motor naar beneden stuiteren, maar na enig nadenken (dat lukt nog net) en mijn stuur scheef zetten bleef de mijne net staan en kon ik polshoogte gaan nemen. Die man helemaal verbolgen over het feit dat Ernst niet had gedaan wat wij hadden gedaan. Toen met nog een keer proberen om recht te komen hoorden we een enorme knal. Ketting eraf geknald. Met enige moeite lukte het die meneer om de ketting er weer op te krijgen en konden we de tour verder afmaken. Wat gaat een uur dan snel voorbij zeg. Dit smaakt naar meer. Ook bij Max want die mocht op het einde ook nog een heel stuk zelf rijden! Samen met die meneer reden ze over het onverharde pad en verharde weg terug naar de verzamelplaats. Daar kregen we een ijskoud servetje en een bekertje water. Ook konden we een foto met ons allen erop kopen. Het lijkt hier wel de efteling. Toeristen als we zijn de foto gekocht en op naar de olifanten. Deze stonden bij de buren op het erf en hadden er duidelijk niet al te veel zin in. Dit was toch echt wel weer de laatste keer dat we op een olifant gaan rijden hoor. Eigenlijk is het heel zielig en het rondje stelde geen ene drol voor. Onderweg tig keer gestopt omdat die olifanten geen zin hadden en ineens werd ons een doosje met ivoren hangertjes getoont. Stiekum verstopt onder hun shirtjes. Toen had ik helemaal zoiets van ja he wat is dit nu. Je mag niet eens ivoor uitvoren, niet dat ik dat wil, maar blijkbaar snappen ze daar nog steeds niet dat het ivoor van een olifant beschermd dient te worden (of juist heel goed).Uiteindelijk ook hier een foto gekocht en de rest van de dag aan het zwembad doorgebracht. Wachten tot het vier uur is en dan pas je cocktail bestellen want na vieren krijg je er twee voor de prijs van een,ha,ha. 'S avonds wat struinen langs souverniersstalletje en weer een mooie boeddha gevonden,maar niet gekocht, nog niet. De volgende dag gingen we snorkelen ergens bij 3 eilandjes aan de oostkust. We konden ook naar Phi Phi eiland maar dat was nog eens anderhalf uur varen met een speedboot en dan was hetmeer strand liggen dan snorkelen en daar hadden we geen zin in. Ook niet toen we te horen kregen dat op die eilandengroep de film The Beach (met Leonardo di Caprio) is opgenomen. Daar zijn we dan net niet gevoelig genoeg voor denk ik.

Eenmaal bij de boot bleek dat we een heel vervelend druk pratend en slechte grappen makende gids hadden. Maar ja je kunt niet alles hebben. Vanwege het tij moesten we eerst naar het tweede eiland (alsof ons dat iets uitmaakt) en werden we te water gelaten vanaf de boot. Het tweede en derde eiland kon je vanaf het strand het water in lopen. Je hoofe niet eens je snorkel op te zetten want de vissen waren zo tam dat ze al om je heel kwamen zwemmen omdat ze in de gaten hadden dat ze gevoerd werden. Janne luste haar sandwich met sla en krab niet en heeft die helemaal aan de vissen gevoerd! Aangezien ze vond dat er iets met haar masker mankeerde heeft ze amper gesnorkeld, terwijl het de vorige keer zo goed ging met haar. Max daarentegen heeft wel veel in het water gelegen terwijl het met hem juist minder goed ging de vorige keer. Dus iedereen weer gelukkig. Ondanks het minder mooie weer (geen zon, wel warm) toch een leuk dagje gehad. 'S avonds weer buiten de deur gegeten en naar de zonsondergang gekeken. Prachtig! Nog wat dingetjes gekocht als een pet (heeft Max nodig op school anders mag hij niet buiten spelen) en nieuwe crocs-achtige klompjes voor Max. Dag 4 stond in het teken van de brommertjes (alhoewel zo 140km/u kunnen rijden). Dat vond Janne overigens wel okee, ook bij mama achterop en later op de dag voorop. De kinderen hebben zelfs een stukje zelf gereden! Op een parkeerplaats bij een hele grote marmeren boeddha, waar we nog door een monnik (het is altijd de vraag of deze wel echt is) zijn gezegend (denk ik, ik heb geen idee wat hij allemaal gemompeld heeft). Max Janne en ik hebben nu zo'n touwtjes armband om die we speciaal van hem gekregen hebben. Ikhoop dat het ons geluk brengt (al hebben we dat voorlopig niet nodig want we hebben het al). Op het einde van de dag nog bij een afgelegen baai wat geklauterd en gezwommen en daarna in Karon beach gegeten in een heel fout restaurant. Eigenlijk was het een soort van der Valk maar dan met een jungle aankleding (alle foto's zijn mislukt en bewogen, te donker). Een snitzelparadijs maar wel heel leuk en gezellig. Het eten was mwahmwah en zeker voor de prijs maar goed we hebben het leuk gehad en daar gaat het toch om? Op de weg naar ons brommertje nog wat souverniers bekeken en ook hier hadden ze de boeddha die we wilden hebben! Maar het was zo groot dat het de vraag was of het wel in onze enige koffer die we bij ons hadden pastte. We hadden expres drie vrijwel lege rugzakjes meegenomen om daar op de terugreis onze koffer inhoud in kwijt te kunnen mochten we iets moois tegenkomen. Uiteindelijk heb ik met een touwtje de maat van het wandstuk gemeten en aan de overkant van de straat in een koffer winkeltje een koffer uitgezocht die ongeveer dezelfde maat had als de onze. Maar we waren nog steeds niet echt overtuigt. Over de prijs viel nog te onderhandelen,maar de afmeting staat vast. We besloten om morgen terug te komen nadat we de koffer opgemeten hadden. We hadden dan de brommertjes nog tot half 12 tot onze beschikking (maar we moesten wel om 11 uur in de taxi zitten om naar het vliegveld te gaan!). Kortom dat werd haasten en hopen.

De volgende ochtend voor het laatst ontbeten van het heerlijke buffet en op naar de boeddha. Waren ze nog niet open! Grrrr....Dan maar naar die andere winkel in het andere dorpje. Net toen we weer voorbij het tentje reden rolde de eigenaar net zijn tentdoek op om open te gaan ! Wat een geluk. Na een stevige onderhandeling en nog steeds niet overtuigt te zijn van of het past of niet werden wij de trotse eigenaars van een boeddha tablet van 50x80 cm. Eenmaal weer in ons hotelkamertje meteen de koffer omgekieperd en wat bleek? Het past er zonder wrikken in! Alleen was het wel erg zwaar natuurlijk en we mochten maar 25 kilo meenemen. Dus gingen alle zware dingen in de handbagagetassen. Op het vliegveld bleek de koffer 24,6 kg te wegen! Pffff. Door alle douanes zonder problemen en nu hangt hij al prachtig aan ons kale muurjte in de woonkamer. Helemaal top. De vertrekdag bleek ook nog de nationale testdag voor Tsunami evacuatie te zijn maar daar hebben we helemaal niks van gemerkt, tot opluchting van Max want die was zich daar al een halve dag over zorgen aan het maken. O ja en ik heb ook nog die twee keer aan het zwembad mijn laptopje aan gehad zodat jullie konden zien hoe prachtig het allemaal was, maar niemand was online en nu snap ik wel waarom. Bang dat jullie jaloers zouden worden. Nou troost je met de gedachte dat ook het leven in Nederland je mooie dingen kan geven. Zwaaien vanaf een boot naar Maxima tijden Sail 2010, vakantiebestemmingen in Europa (met soms iets te veel regen), huisje poetsen omdat er nieuwe kijkers komen, andere huisje schilderen omdat je het een leuk stulpje wilt laten zijn, naar school gaan en buiten spelen met je vriendjes en dinnetjes,op de fiets boodschappen doen, clubkampioenschappen tennis spelen, tuinbestrating aanleggen, werken (kan ook heel leuk en gezellig zijn, vooral als je een nieuwe baan hebt) enz,enz..

Wij hebben vandaag weer een nationale feestdag en doen dit keer de hele dag niks.En verder maken we ons deze zaterdag op voor een heel dagje Nederlandse school. Janne in de ochtend en Max in de middag! Maar eerst morgen shoppen met B en 's avonds uit eten met S and family, en tussendoor even de mantoux test (kijken of je TBC hebt) af laten lezen bij de kinderen (ik kan nu al met zekerheid zeggen dat ze het niet hebben). Ieder zijn meuk, toch? O ja en nou vergeet ik nog te zeggen dat ik een collega uiteindelijk wel aan de skype had tijdens ons verblijf in Phuket maar toen was het te donker zodat ze niks van de entourage kon zien en de batterij hield het inenevoor gezien zonder een melding dus dat was wel raar. Ook de verbinding was naatje, maar goed we hebben het in ieder geval geprobeert.

See you en vergeet mij niet alle vakantie verhalen te vertelen he, dat vind ik wel erg leuk!

Inspiratie gebrek

Ja he he, daar is weer eens wat nieuws uit Kuala Lumpur te melden. Nou ja, zo veel is het nou ook weer niet hoor. Ik ben nog steeds aan het proberen om te leren tennissen. Al moet ik zeggen dat het met die nieuwe bespanning wel al een stuk beter gaat (geen smoesje), De kinderen zijn deze week begonnen met zowel de nederlandse school als ook met de naschoolse activiteiten. Max gaat schermen (heeft gisteren zijn eerste les gehad en hij vindt het geweldig) gamelan spelen en Mad science. Janne gaat verder met Taekwondo (2x in week) en Gymnastiek. Hierdoor vervalt het tennissen denk ik, maar daarvoor in de plaats is wel weer hockey gekomen. Zowel Max als Janne gaan iedere zondag lekker rennen en spelen met 60 andere Nederlandse kinders. Ook leuk. Kortom ze hebben het druk.

Ook de nederlandse school is weer begonnen en daar ga ik dan weer de bieb verzorgen op de maandag en de woensdag. De andere dagen wordt ik geholpen door drie of vier andere vrijwilligers! Zo sta je er alleen voor en zo met teveel. En omdat ik weer die 2 dagen op de school of in de buurt moet verblijven omdat naar huis op en neer niet haalbaar is, heb ik gevraagt of onze maid van de maandag, 3 kwartier langer kan blijven en voortaan voor ons wil gaan koken. Nou dat was toch wel een heel moeilijke vraag. Dat langer blijven was niet het probleem dacht ik, maar dat koken........ Ze was erg onzeker of ze dat wel kon en of wij het wel lekker zouden vinden. Na tig keer uitgelegt te hebben dat we juist denken dat ze het heel goed kan en dat we alles lekker vinden denkt ze het toch misschien wel aan te kunnen. Aangezien ik allemaal leuke verhalen hoor over maids (wat een vervelend woord eigenlijk, maar het schrijft wel makkelijk en ik weet zo snel niet hoe ik haar dan moet noemen) die vanalles en nog wat extra doen voor dekinderen en lekkere dingen voor ze maken omdat ze dat zo lekker vinden dacht ik een maid van vrienden te kunnen lenen op een andere dag dan dat ze daar is natuurlijk. Ik heb haar gebeld en gevraagt of ze voor ons wilde komen zorgen. Nou dat wilde ze wel en we hadden voor een vrijdagochtend afgesproken om het een en ander door te nemen. Maar toen vroeg dat vriendinnetje of ik met haar naar een soort van tuinmeubel winkel mee wilde gaan net op die vrijdagochtend. Ik de maid afgeSMSt en gevraagt of ze zaterdag dan langs kon komen. Nou dat kon niet want dan waren haar kinderen alleen thuis want haar man was er niet die dag. Okee, zondag dan? Toen kreeg ik een SMS in hoofdletters terug dat ze dan naar de kerk gaan en als ik wilde maar iemand anders moest gaan zoeken! 'Oh, volgens mij wil ze niet meer.' Nou ja dan niet. Dan neem ik Janne voorlopig maar mee op de woensdag en kijken we of onze eigen maid er een dagje bij wil doen. Maar dan moet ze wel ff laten zien dat zelekker kan koken.

Ik dus mee met S op zoek naar datspeciale winkeltje ergens in eendorpje verderop. Na eentijdje zoeken (het industrie terrein is groter dan het op het eerste gezicht leek) geprobeert de logica van de ' huisnummers' uit te dokteren. Maar gelukkig ben ik niet de enige die vindt dat hier in KL niks logisch is. In S heb ik wel een ware mede lotgenoot gevonden en gelukkig kunnen we er samen erg veel plezier aan beleven. Uiteindelijk ergens bij een lokaal smidje gestopt en is S de weg gaan vragen. Zo aardig als de meesten toch wel zijn heeft die meneer ons erg goed geholpen. Hij heeft zelfs naar de winkel gebeld om te vragen waar ze zaten en een route beschrijving getekent! En toen waren we er binnnen 5 minuten. S zag een heel leuk tuinsetje (had ik al eerder gezien en geprobeert en het zat inderdaad erg lekker) en wilde dat wel kopen, maar ze wist niet hoe te onderhandelen. Nou daar ben ik de laatste 7 maanden erg goed in geworden en het verbaasde mij eigenlijk dat zij dat niet kon. Normaal gesproken heeft zij wel haar woordje klaar. Ik zei dat ze de helft moest bieden en dan evt omhoog gaan tot de prijs die je maximaal eraan wilt uitgeven. Maar wat bleek....die man wilde helemaal niet onderhandelen. Nou dan zijn we zo klaar, helaas voor haar. Toen zijn we gegaan, maar stiekum wilde S toch dat setje hebben. Dan moet haar man maar teruggaan volgende week en het nog een keer proberen. Daarna zijn we in een keer naar huis gereden en toen bleek het helemaal niet zo moeilijk te vinden te zijn! 'Oh, zij we al hier.' Samen met een andere dame nog gegeten bij een indisch restaurantje. Errug lekker. Even daarvoor hadden we de auto geparkeerd waar we een kaartje uit zo'n paal moesten trekken. Normaal blijft zo'n kaartje hangen in het sleufje maar nu spuugde het apparaat het kaartje zeker een meter verder op de grond! Hilarisch. We hebben gewoon samen helemaal in een deuk gelegen. Ach je kunt maar ergens lol om hebben,ha,ha.

Zaterdag was het BBQ voor de Nederlanders in een een of ander sjiek resort op een 40 minuten vanKL gelegen. De kinderen werden goed vermaakt met een glijkussen in het zwembad (wanneer je hier ergens naar toe gaat moet je altijd je zwemspullen meenemen, geheid dat er een zwembad is waar de kinderen in kunnen duiken) en een clown die waterspelletjes met ze deed. Er was zelfs de mogelijkheid om suikerspin te eten! Voor de papa's en de mama's werd ook goed gezorgt hoor. Eten en drinken in overvloed en een leuk discotheekje. Kortom een gezellig middag/avondje gehad. En nu mogen we weer uitkijken naar een heel lang weekend waar we natuurlijk weer misbruik van gaan maken. We gaan maar weer eens een tripje maken maar ik laat nog niet weten waar naar toe.

En een ding moet ik nog ff kwijt hoor. Wij hebben bijna 7 maanden lang 'Lost' gevolgd en nu is daar een einde aan gekomen. Wat een drama voor ons. Wat moeten we nu gaan kijken iedere avond? We zijn ondertussen wel begonnen aan MI-5 maar dat is toch niet hetzelfde hoor. We kunnen Jack, Kate, Locke, Sahid, Hugo en Desmond nog niet missen

Flying Fox

Hoe makkelijk is het om een Iri top 10 te bedenken wanneer je emotionele gemoedstoestand je even in de steek dreigt te laten. En hoe moeilijk is het dan om ook een leuke positieve top 10 op papier te krijgen. Maar ik zal het eens proberen, want ik heb toch een heerlijke week achter de rug. Stipt op nummer 1 staat.......Vrijheid. Ik kan hier doen en laten wat ik zelf wil. Niemand die zich daar druk om maakt, of niks waar ik me druk over hoef te maken. (dat hoeft in Nederland eigenlijk ook niet maar je doet het wel). Nummer 2. Het weer. Ja, ik klaag er wel al heel lang over maar bij nader inzien is het toch wel heel lekker dat je nooit hoeft na te denken bij wat je aan moet doen of mee moet nemen wanneer je ergens naar toe gaat. Altijd korte mouwen of een hempie. Kan mij het schelen dat ze mijn hangende kipfiletjes zien ;-)En zweten doet iedereen.Nummer 3. Eten Alles is hier erg lekker en zeer gevarieerd (als je wilt). Nummer 4. Omgeving en Natuur. We doen zoveel leuke dingen! Nummer 5. Vakantietripjes, lange weekenden op pad en naburige landen zien. Nummer 6. Alles bij de hand. Alles wat je hartje begeert hebben ze hier. Varierend van het voedsel tot speelgoed, meubels en decoratie tot bioscopen, bowlingbanen, boogschieten, klimmuren enSkytrex!

En dat is waar we gisteren met twee andere gezinnen een hele leuke dag beleeft hebben. Diegenen die te geblesseerd waren of niet durfden of gewoon geen zin hadden bleven aan de picknick tafel zitten (met veul eten en drank natuurlijk), en de rest (Ernst, Ingrid, Max, Janne, 3 jongens en nog 1 papa) konden naar hartelust zich uitleven op de touwbruggen, kabelbanen (flying fox) touwladders en andere moeilijkheden. Wel gehesen in een klimharnas en dubbel gezekerd aan dikke kabels. Er waren drie verschillende parcoursen. Little adventure, Big Thrill en Extreme. Vooraf hadden wij bedacht om samen met Max voor de Big Thrill te gaan. (ookal leek dat op de foto's wel heel eng en hoog 30 meter boven de grond). Helaas voldeed Janne niet aan de vereiste 1.40m en was dus gedwongen op little adventure haar kunnen te tonen. Maar er waren meer kinderen die niet groot genoeg waren dus ze zou niet alleen zijn. Maar tijdens het boeken via internet ging er vanalles mis. Om een lang verhaal kort te maken (ik ben klaar met me druk maken over de achterstand die ze hier nog hebben met het electronische gebeuren) het lukte mij dus na 4 keer proberen niet om te boeken en te betalen via de site. Iets wat blijkbaar wel moest kunnen maar mij niet lukte. Kan en zal ook wel aan mij hebben gelegen. In ieder geval tijdens al dat geprobeer is er iemand mij voor geweest en heeft de hele Big Thrill volgeboekt!! Na wat SMSjes heen en weer over wie, wat en hoe moest iedereen wel deelnemen aan de little adventure dus iedereen weer happy. Uiteindelijk heb ik Suus gevraagt om voor ons te betalen en te boeken want haar was het die ochtend wel gelukt. En wat denk je? Zij probeert een keer en het lukt meteen natuurlijk. Maakt niet uit . Heel fijn, nu is het allemaal geregeld en konden weuitkijken naar een leuk dagje met de kinderen klimmen en klauteren. En leuk werd het. Na een uitgebreide instructie mocht de horde los. Een volwassenen voorop, twee kinderen ertussen, weer een volwassene daartussen , twee kinderen en een volwassene op het eind. De kinderen hebben zich prima vermaakt en na drie rondjes was het tijd om wat te eten. De kinderen hadden natuurlijk geen tijd en vlogen na twee happen alweer in de touwen. Wij (Ernst en Ingrid en die papa) hielden het voor gezien. Die kinderen leerden het veel te snel en waren in een mum van tijd het rondje rond. Wat ons deed besluiten om zeker nog een keer terug te gaan en dan wel voor de Big Thrill! Na een biertje of wat en een wit wijntje of 2 zijn we nog1 keer van de lange Flying Fox gegaan en toen was het tijd om de spullen weer in te leveren en te wachten op de bus die ons naar het parkeerterrein zou terugbrengen. Gepakt en gezakt met koeltassen en boxen in de bus naar de auto. Er werd voorgesteld om de dag voort te zetten in en om het zwembad van een gezin, om daar de overgebleven lunch te nuttigen. Nou dat leek ons wel wat. Ravotten met de kids in het zwembad en na afloop allemaal aan de Big Mac.Uiteindelijk werd het 21.00uur en moesten we toch echt naar huis om de kinderen naar bed te doen. Die moesten morgen weer naar school. Volgende week weer? Dan wordt het waarschijnlijk met zijn allen naar de grootste indoor klimmuur van Maleisie (of Azie?!?).

Knabbeltje

O o o, wat we donderdag ochtend weer meegemaakt hebben! Het was wel heel zielig, dus voor degene met een snel huil gehalte: niet verder lezen! Janne wilde even met Knabbeltje (onze hamster sinds een week of 3-4) knuffelen voordat ze naar school ging. 'He, ik kan knabbeltje niet vinden in haar kooi?' Ik dacht nog heb ik dan gisteren de kooi niet goed dicht gedaan? Maar Max kwam wel even meezoeken. Knabbel is namelijk erg gegroeid in die 3 weken en ik had wegens verkeerde zuinigheid een klein hokje voor haar gekocht omdat die gekleurde bling bling kooien te duur waren. Maar uiteindelijk toch maar een nieuwe kooi gekocht want dat kleintje was echt te klein. En in die nieuwe heeft Knabbeltje een aantal verstopplekjes waardoor je haar niet in een keer kunt traceren. Maar Max had haar gevonden.'Ze zit achter haar loopmolentje!' Hij zag een schaduw in het molentje. Toen stond ik er ook bij en pakte de kooi op om het beter te kunnen zien en draaide de kooi om. Wat we toen zagen was niet zo'n heel fijn gezicht. Knabbeltje hing met vier pootjes gestrekt door de tralies naar buiten gestoken en met haar kopje onder een scheve hoek (met toch wel aardig wat bloed) klem tussen de achterkant van het ophangsysteem van het molentje en de tralies. Ze zag er vrij dood uit en de kinderen moesten natuurlijk meteen erg huilen. Toen vertelde Janne me dat ze Knabbeltje nog had horen rennen in het molentje deze morgen. Toen bedacht ik me in ene dat het dan niet zo heel lang moest zijn dat Knabbeltje zich in deze toestand bevond. Snel het molentje los gemaakt en toen viel ze in de bak van de kooi. Na enig aanduwen kwam er warempel weer leven in Knabbeltje! Ze zag er weliswaar zeer gehavent uit maar ze deed het wel weer. Pfffffff gelukkig maar. Ik had anders niet geweten de kinderenin de bus naar school te krijgen. Nadat de kinderen de schrik weer een beetje te boven waren hebben ze snel wat gegeten. Toen was het moment daar dat ze echt naar de bus moesten. Janne wilde nog even kijken bij Knabbeltje en toen lag ze weer op haar rug met 4 pootjes recht omhoog. Ik kreeg het weer ff spaansbenauwd, nee he is ze alsnog dood. Ik heb ze weer een keer aangeduwd en weer begon Knabbeltje, weliswaar een beetje grogy, rond te lopen. Het komt wel goed zeg ik nog met zoveel mogelijk overtuiging tegen de kinderen. Snel weg naar de bus nu ze nog leeft. 'Ik zal Knabbel dadelijk wel even goed verzorgen en schoonmaken. Het komt wel weer goed met haar (hoop ik)'. Toen ik terugkwam van de bus durfe ik niet te kijken, bang dat ze nu echt dood was. Maar wonder boven wonder was dat niet zo. Ik heb Knabbeltje gewassen en schoongemaakt en ze liet het toe dat ik haar onderzocht. Het leek erop dat ze niet heel erg gewond was maar dat ze een hele grote kneuzing onder haar kin had met misschien inwendig een bloeding maar verder geen rare dingen. De onderkaak zag er een beetje raar uit maar ik geloof dat anatomisch alles nog op zijn plek zit. Ze heeft de hele dag geslapen en zelfs wat gegeten en gedronken. Gelukkig hebben hamsters een gewoonte om zichzelf te wassen en aangezien ze ook met haar pootjes rondom haar koppie en kin en wangzakken ging dacht ik dat het wel goed zat. Ik had de leraren van de kinderen een mailtje gestuurd om te vragen of ze wilden zeggen dat het goed ging met Knabbeltje en dat ze nog leefde. Iedereen weer happy. En nu gaat het steeds beter met haar. Ze eet nog geen zonnepitten (krijgt ze niet open vanwege weet ik niet. Pijn? Toch iets mis met kaak?) maar eet wel en rent in een andere bol op een statiefje,dus ik denk dat alles wel weer goed gaat komen. Van de kinderen mag het grote loopwiel niet meer terug in de kooi. Nu heeft Max vanochtend bedacht dat hij het oude wieltje uit het andere hok wel kan gebruiken. Hij denkt dat ze daar niet achter klem kan komen te zitten.

Laten we het hopen.