Bodycombat

'He? Nu alweer een verhaal? Ik ben nog niet klaar met dat vorige. En wat bedoelt ze met de titel'? Well, soms lijkt het leven een grote combat, dan wel met je zelf dan wel met de rest van de wereld. Maar in dit geval bedoel ik gewoon mijn training in het fitnesszaaltje op de club. Daar waar ik mijn ochtend fris en vrolijk begonnen ben (ahum). Het was voor mij een nieuwe uitdaging maar na een kwartier had ik er eigenlijk al genoeg van. Dan gehops en gespring is niks voor mij. Daar ben ik niet ritmisch genoeg voor. Maar ik gaf de les het voordeel van de twijfel en ben uiteindelijk 3 kwartier gebleven, maar ik werd steeds chagarijniger en had er helemaal geen zin meer in. Zegt overigens ook iets over mijn instelling hoor want mijn emotionele gesteldheid is wat aan de lage kant de laatste paar dagen (geeft niks gaat vanzelf wel weer over). Maar ik had een wat agressievere aanpak verwacht bij het woord 'bodycombat' (misschien toch wel dubbelzinnig bedoeld?). Iets in de trend van over de grond tijgeren en tegen bokszakken aan rammen en opstaan, vallen en weer doorgaan. Of ' pak zwaard, zwaai, steek en trek terug' (ik heb nu de filmmuziek van de Pirates of the Caribean op de achtergrond aanstaan, vandaar) Maar goed dat was het dus allemaal niet. Nou eigenlijk wilde ik niet tijdens de les stoppen en weggaan maar ik wilde mijn waterfles gaan bijvullen (kan alleen buiten de zaal) en toen riep de trainmeneer heel aardig, door de microfoon zodat iedereen het kon horen, 'bye, see you next time'! Tja toen dacht ik:'nou ga ik ook,ook'.

Ik had pas een leuk shirtje gekocht en Ernst vond het zo leuk staan, dat ik dacht ik ga er nog een van kopen in een andere kleur. Helaas hadden ze het niet meer. Maar tijdens het door de winkel lopen bedacht ik me in ene dat ik veel meer dingen had die thuis horen op de ' Irie top 5', maar dan is het geen top 5 meer. Nou misschien kom ik nu wel tot de tien. 5 was dus dat achtervolgen in de winkel. 6. Bot in je eten/ garnalen met vel. Wanneer je hier nasi met kip besteld (chicken nasi goreng) dan krijg je dus nasi met een kippenpoot in stukken gehakt er door heen. Dus je neemt een hap rijst met kip en dan breek je je tanden op een stuk bot. Of je besteld een gerecht met garnalen dan geheid zit er altijd nog de schil omheen of in iedergeval nog om zijn achterste. Dan moet je weer gaan zitten prutsen en dat is niet funny. Ook in de soep. Vind ik niet handig, maar goed wie ben ik? Een verwende westerling denk ik. 7. Wanneer Maleiers iemand nodig hebben om iets te vragen of om de rekening te vragen of iets dergelijks dan hoor je continue het ge-kssss alsof een bouwvakker van de steiger naar je kust maar dan met een hogere ssssss. Alsof je een poes lokt. Snap je het een beetje? Maar dat is heel irrtitant als je in een restaurant of eetstalletje zit. Jje kijkt toch iedere keer om wie het in zijn hoofd probeert te halen jou toe te kussen. Ook vrouwen doen het te pas en te onpas. 8. Nou weet ik het weer niet meer. Ik kom er wel weer een keer op. O ja.....roltrappen. Althans wanneer je meerdere roltrappen achter elkaar nodig hebt om 2 verdiepingen hoger te komen. Die zijn niet zo gebouwd dat je wanneer je boven of beneden aankomt meteen een draai maakt en op de volgende trap kan gaan staan. Neeeee hier moet je helemaal omlopen naar de andere kant. Dat hebben ze gedaanom de mensen zo verplicht langs etalages te laten lopen. Maar als je haast hebt (ja ik weet dat jedat niet moet hebben) is het heel vervelend. Zeker als je dwars door een foodcourt moet ofdoor een winkel.

De rest komt nog wel een keer. Misschien kunnen jullie iets bedenken? Heb ik ook nog iets leuks of goedste melden. Ff denken.......Janne en Max doen het nu al heel goed op school. En ze vinden het leuk (ook belangrijk). Ernst is happy (zoals altijd) en ik? Ik heb de hik. (liedje Kinderen voor Kinderen). Ik ga mijn racket ophalen. Eens kijken of dat in een half uur kan. Rijden, dubbel parkeren (doen ze hier allemaal, ooooo nummer 9!) betalen en weer weg. Moet kunnen. Zet de klok eehhnnn GO!

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaah, het is gelukt! Voor het eerst in bijna 7 maanden lukt er iets zoals het gepland is. Wat een feest, daar ga ik een biertje op drinken vanavond. Ook het racket is een racket gebleven en geen vlindernetje. Ziet er weer strak uit. En ik kan meteen ook nummer 10 vermelden. Dat valt eigenlijk onder nummer 1 maar goed. De mensen kunnen hier niet in een rechte lijn rijden. Dan worden de rijstroken ook hier door lijnen aangegeven, maar het is o zo moeilijk voor ze om dan ook daadwerkelijk tussen die lijnen te blijven! Wat regelmatig resulteerd in een bijna aanrijding of geklets met de spiegels. Blijf toch eens een keer op je eigen weghelft grrrrr...! En nu ga ik de kinderen van de bus halen. Tijd voor wat leven in de brouwerij.

Voetreflex massage

Gisteren ochtend ben ik, nadat ik er weer aan herinnert ben dat tennissen toch moeilijker blijkt te zijn dan ik dacht, naar het lokale winkelcentrum geweest om op zoek te gaan naar een sportzaak om mijn racket opnieuw te laten bespannen (misschien helpt dat). In eerste instantie natuurlijk niet gevonden dus dan maar naar de meubelzaak op de hoek. Daar zouden ze chinese meubels hebben maar alles wat ik zag deed pijn aan mijn ogen. Gliters,nep goud, grote krullen aan tafels en stoelen. barokstijl maar dan op zijn indiaas maleis. Niet echt mijn stijl en ik vraag me af of de tip die we gekregen hebben wel klopte. Of ik zat in de verkeerde winkel dat kan ook. In ieder geval niet iets wat ik zocht. Dus dan maar weer op zoek naar de tennisshop. Ja...uiteindelijk toch gevonden en voor 15 euri een nieuwe besnaring (ik zie vandaag of het geen vlindervangnetje geworden is) erop laten zetten. De meneer vroeg welke snaren ik wilde en welke kracht (?). Ja weet ik veel. Ik heb de ballen verstand van tennismateriaal. Zolang ik een bal kan terugslaan is het mij al goed. Of die snaar nou van touw of plastic is. Zal mij een worst wezen. Maar een geel blad lijkt me niet meer zo chique op je 40ste. Daar kleur mijn tennisrokje niet bij! (jawelis heter toch nog ooit van gekomen,Ingrid in een tennisrok,wat gebeurt daar toch in KL?) Helaas geen foto van,ha,ha. Na deze inspanning een hapje rijst gegeten met kip en wat saus. Vroeg een mevrouw of ik van spicy hield omdat ik blijkbaar een hete saus over mijn rijst kieperde. Ik keek haar vragend aan en zei I don't know, ik doe maar wat. Je kan hier de inhoud van zo'n bak met iets niet zien. Zij weten wel wat er allemaal in ligt maar ik niet. Daar kon ze wel om lachen geloof ik want ze ging samen lachend met haar vriendin verder met opscheppen en ik hoorde nog met een raar stemmetje I don't know. Wat is het toch heerlijk om hier anoniem te zijn en het maakt niet uit wat mensen van je vinden. Na mijn lunch vond ik het tijd voor een voetmassage. Binnen in de kleine shoppingmall zitten een aantal massage shopjes en een daarvan had een aanbieding. 1 uur voor 40 ringgit (10 euro) en aangezien ik tijd genoeg heb, waarom niet. De ruimte was bekleed met een vloerbedekking die er los en nog half opgerold in lag. 5 stoelen met voetenbankjes waarvan een als opslagstoel diende. Een aantal oude kastjes bekleed met een sarongachtig lapje stof met daarin oude versleten (in hollandse maatstaven) gastendoekjes. Na een half uurtje waren mijn buurgasten klaar en was ik eralleen met mijn masseur. Opeens hoor ik allemaal gerommel naast me en blijkt dat er iemand uit het niets zichzelf aan het verzorgen is. Haren kammen, make upje erop,nog een keer kammen en nog een keer. Vervolgens komt er een potentiele klant binnen waar niks tegen wordt gezegt, ook niet door diegene die ondertussen achter mijn stoel zat gestationeerd (verstopt kun je beter zeggen). Heel vreemd (voor mij) maar voor hier heel normaal blijkbaar. Een paar minuten later verdwijnt de doe-het-zelf kapster en maakt plaats voor een collega die blijkbaar moe was. Hoor ik weer vanalles achter me, gaat ze gewoon op de grond achter mijn stoel liggen pitten! Het moet niet gekker worden. Dat zou in Nederland nooit kunnen. Hier doet iedereen maar wat. De kappers staan hun eigen haar teknippen, er wordt geslapen in de winkel en zelfs gegeten en kijken ze je aan met een blik van 'ik zit te eten,dat zie je toch.Je wacht maar ff'. Maar goed de massage was heerlijk en ik kon de thuiskomst van de kinderen weer aan. Niet dat dat zo'n probleem is, maar je weet het maar nooit in wat voor grafstemming ze soms uit die bus komen stappen. In dit geval niks aan de hand. Gezellig samen huiswerk gemaakt en daarna buiten gespeeld en gezwommen.

Ik heb nog iets om aan mijn top 5 toe te voegen! Weet je wat heel irritant is? Het winkelpersoneel achtervolgen je letterlijk bij iedere stap die je zet. Je bent de winkel nog niet binnen en ze staan al als een schaduw naast je. Doe jij een stap dan doen zij dat ook, en dat is heeeeel irritant. Ik vraag wel eens of ze willen stoppen met mij te volgen en dan kijken ze me schaapachtigmet een brede glimlach aan,maar weggaan ho maar. Nou dan ga ik dus weg.

En nu ga ik ook weg. Ik ga proberen 1000Kcal te verliezen tijdens bodycombat. En o ja voordat ik het vergeet te zeggen. De vakantie naar Nieuw Zeeland is geboekt! Het duurde minstens 7 dagen voordat we op het knopje 'bevestigen' durfden te drukken, maar het gaat er dan toch van komen. Eindelijk weer eens een normaal klimaat waar we echte schoenen en onze spijkerbroek weer aan moeten. Kan niet wachten, maar kerstmis duurt nog lang.

Bye

Tennistoernooi

Nou daar kan ik heel kort over zijn, althans de uitslag van de eerste wedstrijd ( en meteen de laatste) 6-0,4-0.Nou denk je natuurlijk; 'he die uitslag klopt niet' Nou dat klopt,maar laat ik bij het begin beginnen. Ik had me opgegeven voor de categorie 'Masters' (ja ik heb die naam ook niet bedacht) maar ik kreeg gisteren avond om kwart voor elf een SMSje dat ze niet genoeg dames daarvoor hadden en dat ze dat onderdeel lieten vallen. Of ik niet met de Lady's open mee wilde doen. Na 5 x over en weer gesmst te hebben over hoeveel er daaraan meededen en het schema dat gespeeld werd uiteindelijk maar toegezegt. Nog goed nagevraagt hoe laat ik de eerste wedstrijd moest spelen en dat was om half elf in de ochtend. Dus vandaag vol goede moed op weg naar het tennispark met de kinderen (het wordt tijd voor een maid, ze wilden weer eens niet mee). Eenmaal daar krijg ik te horen dat ik pas om 15.00uur hoef te spelen en dat dat tegelijk al de kwart finale was. Nondeju sta je daar gepakt en gezakt met de kinderen nog in een goed humeur en dan kun je weer vertrekken. Sorry ma'm. Nou okee dan weet ik het goed gemaakt. Dan gaan we de DS van Janne nog maar weer eens proberen te gaan halen. Komen we daar aan, is het er niet, of we vanmiddag terug wilden komen dan was het er misschien wel. Wel godver....weet je wel hoe moeilijk het is om hier te komen op het einde van de middag! Dat gaan we dus niet doen. Snel maar naar huis, kunnen we nog lekker lunchen alvorens we weer terug naar die tennisbaan moeten. Komen we daar weer aan (ondertussen nog onze maid geprobeert te bellen maar die moest naar de dokter en kon dus niet) blijkt dat de tegenstander er nog niet is. De meneer vertelde doodleuk dat er al een heleboel mensen niet zijn komen opdagen (schijnt hier normaal te zijn denk ik). Of ik nog wilde wachten. Wanneer ze niet om 15.15 uur er zou zijn dan kreeg ik een walk-over en stond ik in de halve finale zonder gespeeld te hebben. Nou,ik kan wel even wachten hoor. Anders sta ik hier weer voor jan doedel. Achteraf spijt als haren op mijn hoofd (en dat zijn er tegenwoordig heel wat) maar dat wist ik natuurlijk nog niet. Ondertussen was het alweer bijna kwart voor vier en Max had het allang gezien en wilde naar huis. Nee, mama is nu hier en gaat 'gewoon' spelen. Het eindresultaat weten jullie al. Ik heb dus opgegeven!?! Niet echt iets voor mij, maar het was me een partij heet dat wil je niet weten. In de brandende zon op een betonbaan. Ik stond er uiteindelijk nog niet eens zo lang op maar ik bezweek bijna aan een zonnesteek of zoiets. Ik sloeg geen bal raak, mijn 1steservice was pet en dat jonge grietje liet me alle hoeken van het veld zien. Mijn tweede service lag al in mijn hoekje voordat ik uitgezwaaid was met mijn racket. Niet grappig. Binnen de korste keren was het 4-0 en ik had amper een bal geslagen. Ik geloof dat we 2 rally's gespeeld hadden, knap he? Toen dacht ik nog, okee je weet nu dus hoe ze speelt de tweede set wordt een ander verhaal. Ze speelde notabene nog wel mijn spelletje! Maar goed bij een stand van 4-0 in de tweede set vond ik dat het leuk genoeg geweest was. Het was voor haar niet leuk en voor mij al helemaal niet. Ik heb een liter water gedronken na afloop en nog moest ik minstens 15 minuten zitten totdat het enigszins weer helder werd allemaal. Dat duurde te lang voor Max, die wilde allang naar huis. Kom op mama, je bent klaar kunnen we nu gaan? FF WACHTEN!!! Oeps, dat was weer niet de goede reactie. Nou ja dat leert ie dan ook maar, als iemand verliest moet je hem/haar ff met rust laten. Ook moeders.

Dus het avontuur is alweer ten einde. Geeft niks nu kunnen we mooi een afspraak maken met een collega van Ernst om hen de ins en outs van Kl uit te leggen bij een hapje en een drankje aan het zwembad. Ook leuk.

Ik heb genoeg te doen hoor!

Al lijkt het erop dat dat niet waar is. Nee, is ook niet waar maar........het lijkt er wel op dat ik mezelf wat werk bezorgt heb door voor te stellen om uit te gaan zoeken waar je het beste als 'nieuwkomer' je boodschappen, huisarts, tandarts en interessante winkels moet gaan zoeken. Ik wacht nu alleen nog even een reactie af, maar anders kan ik het als nog doen en er zelf een webpagina van maken. Dan heb ik meteen een doel voor het komende half jaar. Cursus 'hoe maak ik een website' en ga er eens iets mee doen! Diana en Willian BEDANKT voor het luisterend oor en oog.

Ik ben inderdaad helemaal vergeten te vertellen dat we een hamster hebben. De kinderen zijn er erg blij mee en zorgen er tot nog toe erg goed voor. Het is echt een schatje en ze heet knabbeltje (hoe toepasselijk). Ze is gelig tot lichtbruin met een donkere streep over haar rug, maar dat gaat denk ik nog veranderen. Ze is nog maar 10 weken oud (denk ik) en niet zwanger (hoop ik). Het schijnt hier nogal eens te gebeuren dat je denkt dat je twee mannetjes hebt gekocht, blijken het toch een mannetje en een vrouwtje geweest te zijn ;-). Of dat ze stiekum toch zwanger is en helemaal geen 10 weken maar 6 maanden oud is. We gaan het zien, tot nog toe geen nesteldrang of opruim woede (althans niet meer dan normaal is voor een hamster). De mieren hebben ook feest want je ziet regelatig een zonnebloempit door de kamer naar de schuifpui wandelen met daarachteraan een musli korreltje! Ik dacht nog dat ik alles zo goed als plat gespoten had. Misschien toch een kiertje vergeten.

Verder ging ik vanmiddag met Janne haar DS ophalen bij de reparateur. Aangezien dat niet zo heel ver van huis af was dacht ik 'laat ik het eens proberen om binnen het uur weer thuis te zijn'. Ha ha ha wat een nobel streven Ingridje. Toen ik op het einde van de straat ergens daar in de buurt de verkeerde afslag nam hield ik het al voor gezien. Dat gaat dus niet lukken. Veel te druk. Dan maar weer naar huis en'ff'een boodschap halen (aardappels waren op, dat heb je wel eens). Janne bleef in de auto met Max' DS dus al pratende tegen haar wat ze moet doen als het te warm wordt in de auto, laat ik in al mijn onhandigheid mijn autosleutels op de grond vallen. Geen probleem zou je denk maar wel als ze precies door een gaatje in het riool vallen!! Arggggg....... Getverdemme, ik zie ze daar beneden in de drek liggen en heb nog geprobeert mijn hand door dat gat te steken maar zo dik als ik geworden ben zijn ook mijn armen te dik en lukt het dus niet. (tijdens de manouvre denken dat er misschien wel een rat of erger nog een slang in dat riool kan zitten snel mijn hand weer terug getrokken). Via een mevrouw van de supermarkt (was chinees en had dunne armen, maar stopte hem niet door dat gat,helaas) naar de bloemist om de hoek, een haak gevraagt, enuiteindelijk kon ik de sleutels opvissen. Pfffff....wat een geluk. Ik dacht meteen 'dat is weer echt iets voor de weblog' dus bij deze heb ik jullie weer voorzien van een lach op je gezicht.

Gegroet.

Vakantie af

Dat is raar. Bij ons is de vakantie zo goed als voorbij en bij jullie begint het pas net. Nou, mijn vakantie begint over een week ook weer want dan zijn de kinderen naar school. Heerlijk! Ze zijn ondertussen zo verveeld dat ze niet eens meer de deur uit willen om ergens naar toe te gaan. En ik heb geen zin om de hele dag binnen te hangen en een beetje achter de computer te hangen. Dus de vrijheid lonkt! Het wordt ook wel tijd voor mij. Ik moet nodig weer 3x in de week naar de sportschool en een uurtje tennissen want zoals een collega heel goed heeft opgemerkt 'is Ingrid nou aangekomen sinds ze in Kuala Loempia is?' Ja en niet zo'n beetje ook!! Ik schaam mij diep, en ben er echt niet blij mee. Ik houd het maar op vocht vasthouden, de warmte, geen werk, veel met de auto, en weinig beweging. Het ligt NIET aan mijn eetpatroon want als je eens wist wat ik in Nederland allemaal at? Op het werk soms wel drie keer in de week een kroket, veel meer chips thuis op de bank, veel meer biertjes na het tennis. Dus ik snap er echt helemaal niks van. Het zijn de hormonen! Na je veertigste begint dat,geloof ik. Maar dat er iets moet gebeuren staat vast!!

En nou ik toch aan het klagen ben. Dit is tot nu toe de top 5 van 'waar stoor ik mij het meest aan in Kl'

1 Het VERKEER (die was niet moeilijk te bedenken wel?)

2 Het geslof van alle mensen hier. (je wordt er dood moe van, iedereen sleept met hun slippers over de vloer.Van jong tot oud.)

3 Het aantal mensen dat hier leeft en woont (het is te druk)

4 De warmte (alhoewel het nu wel meevalt, het is maar 27 graden)

5 ????

Ik dacht nog ik doe een top 5 want meer krijg ik niet verzonnen,ha,ha. Oh dan valt het toch wel mee eigenlijk. Waar heb ik het over.

Janne speelt nu heel veel met de Keniaanse kinderen op het complex en dat gaat erg goed. Ik ben benieuwd of het stand houdt wanneer de dictator weer terug komt uit Rusland. Ik hoop het maar. Het kind heeft een sterke persoonlijkheid en iedereen doet wat ze zegt, en dat was niet in het voordeel van Janne zal ik maar zeggen. Maar goed we zijn weer 2 maanden verder dus we zien wel wat er gebeurt. Max heeft een sleep-over gehad bij de ex buren die nu verhuisd zijn naar een echt huis hier in de buurt. We hebben hem daar gisteren opgehaald en meteen even een rondleiding gehad. Wat een leuk huis was dat! Maar ja geen zwembad en ruimte waar je rond kunt fietsen en met andere kindertjes kan spelen. Dus wat wil ik? Een leuk huis of gelukkige kinderen die het naar hun zin hebben? Dan is de keus niet moeilijk toch? Een leuk huis natuurlijk! ;) Ach het is maar voor een jaar, en dat kunnen we wel in ons appartement volhouden hoor. We zijn al bezig met de decoratie, want de muren bleken wel erg kaal te zijn. We hadden wel 3 fotoschilderijen van thuis meegenomen maar dat was niet genoeg. Nu hebben we in Cambodja twee tempelrubbings op rijstpapier gekocht en hier laten inlijsten met een mooie passepartout (al zeg ik het zelf) en die hangen nu ook aan de muur, samen met het houten boeddha tablet(je). Dat kijkt al een stuk gezelliger. Boven op onze slaapkamer hangen twee gekleurde zijden soort tafellopers aan een speciaal daarvoor houten hanger. Ook heel gezellig. Het enige wat nog mist is die chinese kast of dressoir, en gezellige kussens voor in de bank. Het probleem met de decoratie is een beetje dat ik rekening houdt met dat het in Nederland ook in ons huis moet passen. Dus ik kan nu wel een paars kussen kopen maar dat past misschien weer niet op onze bruine bank, dus dat is lastig,tenzij ik mee daar niks van aantrek en in Nederland gewoon weer nieuwe koop en deze dan hier achter laat. Maar dat vind ik een beetje te decadent. Over decadent gesproken. Janne ging bij iemand thuis koekjes bakken samen met 20 andere kinderen (allemaal tussen de 2 en de 5 jaar) en alle mama's erbij. Ik moest ook blijven want ze voelde zich niet helemaal op haar gemak met al die hummels (terwijl ik met Max zou gaan lunchen ergens in de buurt). In ieder geval raak ik met de vrouw des huizes in gesprek en had ik het over een chauffeur die we misschien gaan laten rijden om de kinderen naar de nederlandse school te brengen (omdat ik geen zin meer heb om daar twee dagen 2 uur te gaan zitten wachten met het andere kind totdat we weer in de file naar huis kunnen en daarna nog eten moet gaan staan maken enz,enz je snapt het wel) maar dat ik dat eigenlijk toch wel heel erg decadent zou vinden omdat ik dat natuurlijk gemakkelijk zelf kan doen, waar hebben we het over, maar toch. Kijk ik eens goed rond, heeft zij zelf twee maids rondlopen die meehelpen met koekjes bakken en opruimen en de kinderen enz.enz. Ahum.....Was weer eens niet echt handig van onszingridje. Gelukkig wonen we aan de andere kant van de stad en zal ik haar niet zo heel vaak meer gaan tegenkomen denk ik,hi,hi. Over een uurtje komt onze maid en dan kan moeders ff lekker een stukje gaan fietsen beneden in het fietsenhok en daarna even een shopje doen en heerlijk mijn voetjes weer eens laten masseren (is ook alweer 8 weken geleden). Ik kan er ook niks aan doen dat het postkantoor daar is,hoor. Ik moet een brief gaan posten om me aan te melden voor een tennistoernooi!! Ja dat gaat hier niet digitaal en je moet er zelfs het inschrijfgeld al bij in stoppen, in dit geval een check. Nog erger, checks gebruiken we al in geen eeuwigheid meer maar hier dus wel. Het internetbankieren is nog niet echt van de grond gekomen in dit toch wel ontwikkelde land. gek he? Ja je maakt het allemaal meehier. Ik ga dus mee doen aan een tennistoernooi en weet bij god niet wat ik ervan moet verwachten. We gaan het zien en dan horen jullie het wel weer.

Iedereen een hele fijne vakantie!!!!! en de groeten van ons aan alle trouwe lezers, enne blijf reageren he, het is erg leuk om respons op de verhalen te krijgen en te lezen.

p.s. wat een zwetsverhaal zeg, tja ook hieris het knollentijd.

Olifanten opvangcentrum in Kuala Gandah

Ons volgende uitstapje was naar de olifanten. In dit opvangcentrum worden olifanten die gewond of alleen zijn (verlaten of verloren door de kudde) of een bedreiging voor de bevolking vormen opgevangen en soms hergeplaats in de jungle van Taman Negara (de grootste ongerepte jungle die nog over is in Maleisie). De olifanten die wij te zien kregen waren allemaal getraind (denk ik) om de toeristen te vermaken. Je mocht op een olifant rijden zonder 'zadel' , ze voeren en met ze in het water spelen. Het begon allemaal een beetje stroef. We liepen daar wel rond maar het leek aanvankelijk dat het een ongeorganiseerde bende was. Ze gingen zelf de baby olifanten in bad stoppen (terwijl wij dachten dat wij dat mochten doen) en daarna mocht je de baby's nootjes voeren (die je zelf moest kopen). Ja, zo kan ik het ook dacht ik nog. Maar ik bleek te vroeg geroepen te hebben want hierna kregen we uitleg over verschillende olifanten en lieten ze hun kunstjes zien, waarna we ze inderdaad grote stukken meloen,bananen en ander fruit mochten voeren. Je moest er wel snel bij zijn anders waren alle andere toeristen je voor. We kwamen erachter dat Janne wel stoer is met kleine diertjes (hoe raar ze er ook uit zien) maar met olifanten was het een ander verhaal. Nu hoefde ze ineens niet te aaien of eten te geven in de mond, maar gaf het fruit liever aan de slurf. Ze wilde zelfs niet op de foto met een baby olifant! En dat wilde Max juist weer wel. Zo leer je nog eens wat over je kinderen. Na het voeren moesten we allemaal in de rij voor een ritje op de olifant. Ernst wasniet zo happig om erop te gaan maar heeft het uiteindelijk toch maar wel gedaan. Het zat heel apart. De huid is soepel maar tegelijkertijd ook wel ruw met lange stekelharen. En het was erg warm als je erop zat. Na het rijden mochten we in de rij voor een frisse duik met de olifant. Daar waren we op voorbereid en we hadden dan ook droge kleren bij ons. Ernst ging dit toch echt niet doen, 'wie moet er dan foto's maken?' Het was een leuke ervaring. Je klom met zijn zessen op de rug van een grote olifant, hij liep drie stappen en ging daarna zijwaarts in het water liggen waardoor wij er dus af vielen. Brrrr het bruine rivier water was koud, dat hadden we niet verwacht. En er stond een behoorlijke stroming waardoor ik Janne maar even heb geholpen met opstaan, je weet het maar nooit. Nog even met de baby's gespeeld en gauw droge kleren aan en weer op naar huis. Onderweg nog even geMact want het was vrijdag dus frietjesdag. Op naar Ipoh, ons laatste tripje van de vakantie. Dat werd twee dagen later, zondag.

Na 2 uur rijden komen we aan bij de eerste grottempel van Ipoh. Het viel niet mee om de ingang te vinden naar de 278 treden omhoog, die leidden naar een uitkijkpunt over Ipoh. Na wat rondgelopen te hebben uiteindelijk de trap gevonden. Het was een chinese tempel. Er waren er nog twee meer in de buurt die we allemaal gezien moesten hebben zodat we ook dat van ons to do lijstje konden afstrepen. Ik zei nog tegen Ernst dat als we weer in Nederland zijn we dan ook de auto moeten pakken om een dagje te gaan wadlopen in Friesland en dezelfde dag weer terug moeten rijden. (is ook 'maar' twee uur rijden) Maar vreemdgenoeg doen we dat dan weer niet, en hier doen we zoiets wel, waarom? We hebben in het stadje zelf, wat eigenlijk niks voorsteld, nog gegeten in een echt straatrestaurantje met plastictuintafels en enge gammele krukjes enbuffetbakken, opscheppen maar. De kinderen aan de chocoladetaart en wij rijst met vanalles en nogwat. Op naar de laatste tempel (weer heel veel trappen) en als toetje een heerlijk italiaans (chinees) ijsje. Hmmmmmmmmm wat kan dat toch lekker zijn. We hielpen de meneer meteen aan klandizie want iedereen die naar buiten kwam kocht er een ijsje, zien eten doet eten. En nu we toch in de buurt zijn kunnen we net zogoed ook nog maar even langs een kasteel rijden dat door een Schot gebouwd is (althans het was bijna af toen hij stierfaan een longontstekking in Portugal, waar hij een lift wilde gaan kopen). Wel een raar gezicht een kasteel temidden van aziatische sferen. Ook hier konden we overal in en op. Zelfs op het dak waar geen hekken omheen stonden dus je kon gewoon over de rand gaan zitten met je benen! Volgens Max was het niet toevallig dat het kasteel net hier stond waar wij even wilden stoppen om iets te drinken en te plassen,ha,ha Wat een slimpie. Toen papa en Janne hem ook nog eens bang gingen maken met een geest die hier nog door het kasteel waant en hem lieten schrikken toen hij in een kamer kwam was het hek van de dam. Hij zou ze wel kunnen vermoorden zo boos was hij. Niet grappig papa en Janne (maar niet heus,hi,hi). Kom we gaan naar huis, het is weer mooi geweest de vakantie. Tijd om hem af te sluiten met een bezoekje aan het mexicaanse (stam) restaurant en een strawberry margarita!

Nu moet er nog een ding gedaan worden in de kindervakantie. Een hamster kopen, want dat hadden we belooft wanneer de vakantie voorbij was en we voorlopig niet meer lang weggaan. Dus dat gaan we vanmiddag maar doen dan, er is geen ontkomen meer aan.

Iedereen een hele fijne vakantie toegewenst, waar die ook naar toe gaat, of niet naar toe gaat! Met deze temperaturen kun je net zo goed thuis blijven en lekker veel BBQen.

Malakka, een stukje Holland in Maleisie

Gisteren hebben we opa verrast met een verjaardagsoptredentje op de skype. Hij is 65 jaar geworden!! Hieperdepiep hoera! Is iedereen in Uden nog dronken van de Kermis? Ik heb gehoord dat het een mooie is dit jaar, met veel enge en hoge dingen. Nou, ben ik blij dat we hier zitten. Vooral nu ik weet dat ik hoogtevrees heb gekregen en ik de kinderen niet telleur hoef te stellen door nergens mee in te gaan. Bij Ernst hoeven ze daar ook niet komen aankloppen, ha,ha.

Nee, wij gaan rustig verder met het ontdekken van Maleisie. Wat dacht je van een dagje Malakka? Daar staat nog een echte molen (zij het in een beetje miniatuur) en een Stadthuys. En wat dacht je van een Nederlandse begraafplaats? Dat is toch wel heel raar om te zien. Sta je daar tussen de grote platte grafstenen waar een oud Nederlandse tekst op staat. We zijn begonnen in de 'Jonkerstraat'. Janne moest weer eens plassen (de zeikerd) en nou stonden we net toevallig voor een cafe stil waar een meneer op een fiets in het Nederlands begint te roepen;' Hup Holland!!. Ik vroeg hem of hij vannacht zou gaan kijken. Zegt hij dat hij wel moet kijken. Nou niks moet in mijn opinie, zeker niet 's nachts naar Nederland-Spanje kijken, alhoewel? Ja dat 'moet' wel. Maar goed hij bleek de eigenaar van het grote cafe te zijn en had een kleine televisie waar een paar stoelen omheen stonden. Hij had geen groot scherm, maar er wonen blijkbaar ook niet zoveel Hollanders in Malakka dus dat hoeft dan niet (denk hij). Ik heb meteen maar brutaal gevraagt of Janne gebruik mocht maken van het toilet. Verderop in de straat barste het van de leuke chinese kunst en souveniers winkeltjes. Daar zou ik uren doorheen kunnen sloffen, maar dat mocht niet van de kinderen. Jammer dat dit soort winkeltjes niet in Kuala Lumpur zijn, dan was het een stuk makkelijker om een mooie lamp te kopen. In Kl zijner wel een of twee maar daar ligt de prijs wat anders. Volgens de Inside guide moesten we de straat uitlopen en dan kwamen we bij het Stadthuys en de klokketoren (niet die van de Notredame). Leuk gezicht dat knal roze in een beige stad. Busladingen vol dwarrelden uit op dat pleintje. Er viel dus geen foto te maken zonder dat er ergens een japanner of chinees op staat, maar goed dat krijg je als je zelf ookde toerist gaat uithangen. We vervolgden onze route naar het Nederlandse Fort en de begraafplaats. Ook in de kerk van St.Paul's staan nog grote tabletten met nederlandse teksten. Janne had er alweer genoeg van dus die bleef staan mokken halverwege de trap omhoog (wat weer erg zwaar was,moet ik toegeven). Max begon ook al zijn kookpunt te bereiken dus gauw maar weer naar beneden naar het piratenschip in de haven die we vanaf de kerk beneden zagen liggen. Dat maakte weer een hoop goed bij de kinders. Daarna liep de route via de'Heerenstraat' terug naar de auto. Onderweg nog hele leuke ideeen op gedaan in al die leuke winkeltjes en voor de kinderen een ijsje (ook de twee grote kinderen hoor) gekocht. De terugweg wilden we het eerste stuk via de oude weg naar KL rijden door de natuur, maar na een uur hadden we dat wel gezien en wilden we naar de snelweg. De kinderen waren stront vervelend achterin want de DS was leeg en toen wisten ze niet meer wat ze moesten doen behalve de halve auto op zijn kop te zetten en daar waren wij niet van gediend. Ik heb toen iets gedaan waar Max de volgende dag nog heel boos over was en niet meer met mij wilde praten (niet geslagen!). Uiteindelijk de snelweg weer gevonden en hup vooruit gassen met die bak. Rijden we na een half uur in een file van heb ik jou daar. Waren er twee ongelukken na elkaar gebeurt. Eenmaal thuis hebben we maar brood gegeten en snel naar bed allemaal want we (papa en mama) moeten er om half 3 weer uit om de finale van het WK te zien. En hoe dat afgelopen is weten we allemaal wel denk ik.

Fishing Village

Gaan we wel of niet opstaan voor de wedstrijd Nederland-Uruguay? Dat was ons dillema van die avond. Het werd vanuit het bed kijken (zonder geluid want dan werden de kindertjes wakker)naar de tweede helft en daarna snel weer slapen. Ik ging er eigenlijk al vanuit dat 'we' dat wel gingen winnen. Hoe anders is het afgelopen met de finale! Heel jammer, maar ik denk dat de betere ploeg wel gewonnen heeft. Arjen Robben zal de komende weken heeeeel slecht slapen denk ik.

Onze volgende dag bleven we een beetje in het stadje rondhangen. We zijn naar het museum gelopen, tien tuk-tuks afwijzend,maar de laatste toch maar genomen want de temperatuur (wanneer houdt ze daar nou eens over op!) war weer eens tot een graadje of 40 gestegen. Jullie weten nu na enige hete zomerdagen ook hoe het is, toch? En dan moet je denken iedere dag en al 6 maanden lang. Maar goed bleek dat we maar 100 meter van de ingang van het museum verwijderd waren en eigenlijk geen taxi nodig hadden, maar het bleek dat die chauffeur een loterij ticket kreeg wanneer hij toeristen afleverde aan het museum, dus zo aardig als wij zij toch maar met zijn allen ingestapt. Het was een leuk museum en wewaren de enigen die binnen waren. Daarna met een andere tuk-tuk naar het oude centrum, kijken of we nog meer souveniers kunnen scoren. De dagmarkt was overdekt, donker en erg warm. Wel heel leuk. In het midden was er ruimte voor de fruit en kippenmarkt wat niet al te lekker rook. Max zag de kippenkoppen al rollen en had daar niet zo'n zin in en liep al met zijn vingers in zijn neus. Ha,ha. Tja zo is het leven ook. De kipfilets liggen niet vanzelf in het schap van de Appie Happie. In een ander winkeltje hadden we een mooi houten boeddhaplateau gezien maar daar vroegen ze veel te veel voor. Ik zo brutaal als ik ben kom met een tegenbod dat belachelijk laag was volgens Max en Ernst. De jongedame trapte er ook niet in. Nou jammer dan. Kom we gaan lekker lunchen. Zaten we daar net 5 minuten toen de jongedame van het winkeltje ons gevonden had en alsnog acoord ging met mijn bod!! Nou vooruit dan maar. Achteraf denk je ik had er twee moeten kopen, en waarschijnlijk hebben we er nu nog teveel voor betaald. Nou jammer dan. De lokale middenstand heeft het moeilijk in het laagseizoen dus laten we die een beetje helpen, nietwaar. Een beefburger en wat drinkjes verder tijd om te gaan douchen.

De volgende dag stond in het teken van een bezoekje aan het drijvende vissersdorp in het grootste meer van Cambodja Tonle Sap. Met de tuk-tuk zo'n 20-30 minuten door het binnenland hobbeldebob, maar wel prachtig. De bevolking woont ook hier allemaal in paalwoningen en zo op het eerste gezicht ziet het er allemaal mooi en leuk uit. Vooral met de palmbomen en andere begroeiingen erbij ziet het er leuk uit met vaak op een pracht lokatie (zouden wij vinden, zo net aan de oever van een rivier enzo) maar de levensstandaard is wel erg laag. En het vuilnis stapeld zich op achter en onder de huizen en in het water, met loslopende kippen en ander ongedierte. Eenmaal bij 'de haven' moesten we toch wel erg veel betalen voor een bootje, maar goed we zijn er nu toch dus.....Het was net het einde van het droge seizoen en dan staat er heel weinig water in het meer. In het regenseizoen staat het wel 3 meter hoger! Met als gevolg dat in het begin de huizen hoog op palen boven het water staan ipv net erboven. Via een smal kanaaltje voeren we met een ronkende roet uitstotendeknal motorboot naar het meer waar alle woonboten lagen en dat was erg leuk. Natuurlijk werden we even gedropt op een drijvende souveniersboot met visfarm en krokodillen en toen we weer weg wilden gaan bleek dat de boot stuk was! Moesten we nog een half uur wachten (maar we hadden toch niks beters te doen) op een propellor (hoe schrijf je dit?). Op de terugweg lieten we ons afzetten in het oude centrum waar we weer heerlijk gingen lunchen. Tegen een uur of 4 in de middag besloten we naar de zonsondergang bij de tempels te gaan kijken. De tempel waar je dit moet zien ligt op een bergje waar je per olifant naarboven gebracht kon worden. Natuurlijk hebben we dat gedaan maar na een uur boven zitten te wachten totdat de zon onder ging kwamen de wolken steeds dichterbij en toen de verveliing bij de kinderen helemaal was toegeslagen zijn me maar vroegtijdig naar beneden gelopen. De sunset was overigens niet te zien door de regenwolken en we waren nog net op tijd in ons tuk-tukje om niet nat te regen.

De laatste avond nog even doorgebracht in de rode pianobar en dan vroeg naar bed want ons vliegtuig vertrok alweer om half 9 dus om 6 uur met de tuk-tuk mee (in de ochtend). De vakantie zit er weer op. Op naar het volgende avontuur!