Pulau Ketam

Op dinsdag 7 december hadden we weer eens een publieke feestdag. Geen idee wat er gevierd werd maar is dat belangrijk om te weten? We gingen op weg naar een klein visserseilandje voor de kust van West-Maleisie. Het zou maar een half dagtochtje zijn dus dan wilden de kinderen wel zonder te mopperen mee. 'Wij gaan altijd weg op een vrije dag,nooit eens thuis op de bank DSsen'. Hoezo verwend? Maar goed, na een ruim uurtje rijden komen we aan bij de aanleg steiger van het veerpondje. Euhh? Moeten we met dit wrak mee? Nou ja wrak is een beetje overdreven maar echt luxe was het nou ook weer niet. Je hoort toch wel eens van die enge verhalen dat er weer een indonesische veerboot gezonken is. Nou dat beeld kreeg ik hier ook een beetje bij. Gelukkig konden er niet zoveel mensen in maar toch. Voordat al die krombenige ouwe chineesjes uit dit bootje zijn zijn we allang verdronken....Gelukkig was dit niet het geval en de kinderen mochten in de stuurhut komen staan. Alwaar ze uit hun shirtjes waaiden want raampjes waren er niet. Na een half uurtje varen kwamen we aan bij de aanleg steiger van Pulau Ketam, letterlijk krab eiland. Dat werd ook meteen duidelijk want het was eb en daardoor kon je heel veel krabbetjes zien op het slib. Te klein nog om in de pan te gaan, maar ze zijn er in ieder geval. De weg kwijt raken was niet mogelijk. Er ging maar een betonnen pad richting de hoofdstraat van het dorp. Daar hebben we een fiets gehuurd, nou ja fiets? Het fietstte en de remmen deden het en dat is het belangrijkste toch? We kregen een kopietje van het dorpje mee in ons mandje en we konden op weg. Het was erg leuk! Het eiland is zo klein en onbegaanbaar doordat het op palen gebouwd is, maar je kon over het algemeen goed fietsen over een betonnen fietspad. Soms waren het houten vlonders en een 5 tal bruggen (behoorlijk steil waardoor we moesten afstappen anders kwam je niet boven) moesten bedwongen worden. Ondanks dat we het op ons gemakske deden liep het zweet alweer in straaltjes van mijn lijf. We eindigden op een gegeven moment bij een tempel waar tevens ook het dorp ophield. De kinderen wilden op onderzoek uit en even kijken wat er aan het eind van het vlonderpad te zien was. Na een schreeuw en nog meer geschreeuw door omstanders werd in een oogopslag al duidelijk dat we iemand misten op die vlonder. En daar lag Janne2 meter lager in de drek. Ze had zich behoorlijk zeer gedaan en vond het dus allerminst grappig. Gelukkig was er stromend water in de buurt en konden we haar afspoeien en de schaafwonden bekijken. Ai dat was een joekel op de binnekant van haar bovenbeen, maar een bikkel als ze is zijn we gewoon verder gefiets. Wel met een natte broek welliswaar maar die was na een uur alweer droog. Net voordat de ferry weer vertrok moesten we natuurlijk nog wel even de krab en garnalen geproefd hebben. Hmmm wat kan eten toch lekker zijn (helaas). Terug met de ferry en nog verder terug met de auto. Daarna nog even afkoelen in het zwembad en onze feestdag zat er alweer op.

Nu de laatste schoolweek nogvoor de boeg. Max had afgelopen vrijdag atletiekdag en wat een prestaties! Hij is zowaar een atleet in de dop. Ik was helemaal aangenaam verrast. Hij werd 2de op de 200 meter, 3de op de 50 meter en 1ste met hoogspringen (1,15m!) en verspringen (3, nogwat meter). Wat goed!! Hij was er zelf ook helemaal blij mee, dus wie weet gaan we hem ooit nog eens tijdens de OS zien. Janne had gisteren sportdag en ook zij won de 50meter en het verspringen met een straatlengte voorsprong!! Leuk om te zien. Ook daar schuilt een potentieel atlete in. Zou het dan toch in de genen zitten? Verder staat deze week in het teken van kerstfeestjes op de beide scholen, met pizza en gingerbread. Tja dan missen we toch wel weer even Nederland met het amandelspijs brood , de kalkoen, de worstebroodjes en het kerstdiner waar je al weken over loopt te stressen. Nou ikke niet dit jaar, heerlijk!!!

Bij deze wil ik iedereen bedanken voorhet lezen van de verhalen en de enthousiaste reacties daarbij. Ik zal proberen om volgend jaar niet in herhaling te vallen. Tenslotte hebben we alles hier al meegemaakt en gaan ook wij op herhaling de komende 6 maanden.

Maar eerst NIEUW ZEELAND !!!!

HELE FIJNE FEESTDAGEN EN EEN GEZOND, GELUKKIG, PRETTIG EN IK WEET AL NIET WAT ALLEMAAL 2011 TOEGEWENST!!!!

Ernst, Ingrid, Max en Janne

Sinterklaasje bonne bonne bonne

Het is zondagochtend 5 december en we gaan op weg naar Sinterklaas die aan gaat komen in Putrajaya (hopen we). Zoalsiedere zondag is de hemel weer strak blauw wat betekent dat het een warme dag zal gaan worden. Op de een of andere manier presteert het weer hier de hele week bewolkt te zijn behalve op zondagochtend wanneer de kinderen moeten hockeyen. Nee dan is het bloedheet. Dus ook deze zondag. Vol verwachting dus op weg naar de Sint. En zoals gewoonlijk kunnen we de locatiein eerste instantie niet gevonden krijgen. We komen nooit in die regionen maar daar is de enige plek waar de Sint nog lekker ouderwets met de boot kan aankomen. De spanning in de auto stijgt ten top als ook de temperatuur. We waren ruim op tijd van huis vertrokken dus een beetje zoekenkan geen kwaad. Overigens mochten we niet voor kwart voor tien in de buurt van het boothuis zijn (geen idee waarom?!?) dus dat we de weg ff kwijt waren kwam de Sint eigenlijk wel goed uit. Ja, daar is het! Auto parkeren en in de rij om de kaartjes te betalen en de naamstickers op te halen. Het is druk. Heel nederlands Kuala Lumpur is uitgerukt en staat nu te wachten totdat Sinterklaas eindelijk komt. Huh? Sinterklaas komt niet per boot maar per paard de hoek om. Ja zijnwe daar helemaal voor naar hier gereden? Dat hadden ze ook bij mij om de hoek kunnen regelen! Huh? Deze Sinterklaas is zwart? Hij heeft naar eigen zeggen iets te lang in de spaanse zon gelegen. De kinderen geloven er niks van, en kijk! Daar komt Sinterklaas, gewoon per boot zoals het hoort. Huh? Waar is Sinterklaas? Op deze boot zitten alleen maar zwarte pieten. Ja ,he, he. Daar komt Sinterklaas, met de boot en op de achtergrond een prachtig grote Moskee. Is dat niet idillisch? Janne vertrouwthet niet helemaal en blijft zo'n beetje aan mijn broekspijp hangen. Ik dacht dat we dat stadium al wel gepasseerd waren maar blijkbaar is de spanning groter dan gedacht. Uiteindelijk volgen we Sinterklaas naar het boothuis alwaar hij op de eerste verdieping de kinderen toespreekt en de kinderen per klas een liedje voor hem zingen. Daarna is er gelegenheid om samen met de Sint op de foto te gaan en daar wordt veel tijd voor uitgetrokken. Misschien iets teveel. De ouders staan, zitten en hangen, met hun buiken vol pepernoten, zelf gemaakte taai taai poppen,schuimpjes en amandelspeculaas en bezweette lijven, ergens in de zaal. Te wachten tot er een einde aan dit toch wel heel leuk georganiseerde feest komt. De Sint wordt uitgezwaaid en vertrekt per auto, snel terug naar het vliegveld alwaar zijn prive jet op hem staat te wachten om hem in een record tijd terug naar Nederland te vliegen. Lang leve het tijdsverschil!!

Eenmaal weer thuis ligt er een brief achter de deur met de mededeling van de Pieten dat de zak met kadootjes al ergens achter een van onze vele deuren verstopt staat. Janne helemaal in extase! Zelden zo enthousiast gezien. Rennend door het huis en kijkend achter elke deur die ons huis rijk is. En hoe grappig is het dan dat ze de zak niet gevonden krijgen. Volgens Max staat hij vast niet achter de nooddeur op de 1ste verdieping. 'Nee?' Knipoog ik naar hem. We hebben sinds een week of vier een pact gesloten en hij houdt zich daar erg goed aan. Leuk om te zien hoe na al die jaren eindelijk de kwartjes zijn gevallen en hij er (gelukkig) de humor wel van kan inzien. Op naar een nieuwe sinterklaas fase. De zak wordt met veel gejuich onthaalt en naar beneden gedragen. Janne vindt dat de gedichtjes eerst gelezen moeten worden en daar heeft ze gelijk in. Daarna ontploft het huis van het inpakpapier, maar ze kijken nu wel voor het eerst naar elkaar om te zien wat er in het pakje zat en de kadootjes worden eerlijk verdeelt en redelijk om de beurt uitgepakt. Gelukkig heeft de Sint ook dit jaar de goede keuzes gemaakt en kunnen wemet een gerust hart naar het zwembad. Wel raar hoor om bij deze heerlijke temperaturen Sinterklaas te vieren. Nu op naarkerstmis, zal ook wel heel bijzonder zijn, vooral omdat we tweede kerstdag op de ferry naar het zuidereiland van Nieuw Zeeland zitten. Hopelijk bij iets normalere temperaturen. Wie zal het zeggen.....

Aangehouden door de politie!

Oeps ik loop achter! De titel van het vorige verslag deed meer vermoeden dan werkelijkheid was he? Maar dan nu het echte relaas van mijn martelgang naar het Charity Ball. Het werd gehouden inhet Hilton hotel dus dan weet je het wel. Ik heb een week echt lopen stressen 'wat moet ik in godsnaam aan?' Ik had al wel iets in de kast hangen maar ik dacht dat dat niet kon. Alle winkels in KL zo'n beetje gehad, ook samen met mijn moeder, maar niks pastte of ik vond het te duur voor maar een keer aan te moeten/mogen dus......werd het op de valreep nog spannend. Wat gaat het worden? Op donderdagmiddag nog in de kledinginloopkast van een vriendinnetje gestaan. Jurk aan , jurk uit, jurkje aan ,en weer uit. Uiteindelijk met twee jurken (een gala lang en een knielang jurkje) naar huis gegaan. Inclusief bijpassende oorbellen en tasje, zie je mij al gaan hi,hi. Maar zoals een echte vrouw betaamt is het dat allemaal alsnog niet geworden en heb ik toch mijn zwarte net iets te korte jurkje maar aan gedaan. Samen met mijn hakjes (die ik hier heb laten maken,hoe decadent kun je worden!?). Ik grapte dat ik het snoertje van het fototoestel kwijt was zodat de foto's nog steeds op het toestel zitten en niet in de computer, maar nu blijkt dat mijn moeder echt het snoertje thuis heeft, hahaha, wat een mop. Jullie zullen dus nog heeeel lang moeten wachte op de foto's. Het arriveren van Mr en Ms Visser bij het Hilton was al lichtelijk hilarisch te noemen. Wij waren de enigen die per wit roderammelbak taxi aan kwamen. Iedereen met chauffeur of hele nette blauwe (twee keer zo dure) taxi. Dus ik zat al te gniffelen. Eenmaal binnen moesten we over heel hoog polig tapijt naar de roltrap en dan omhoog. Eigenlijk volgden we het chique gezelschap maar, geen idee waar we zijn moesten. Ik vond dat iedereen er wel heel erg netjes eruit zag en voelde me op slag underdressed. Had ik toch voor die blauwe lange gala jurk moeten gaan? Anyway, toch maar even gekeken of zij ook net zo'n kaartje als wij hadden. En ja hoor we mochten naar binnen. Niet geposseerd voor de foto (die je later voor 40 ringgit kon aanschaffen voor het goede doel). En daar stond dan ons tafelgezelschap al aan de borrel. Bleek dat ik eigenlijk stiekum nog best veel mensen kende (nou ja kennen, herkende is misschien beter) alsook mijn bieb maatje waarvan we van elkaar niet wisten dat we naar dit Ball zouden gaan. Na een half uurtje werden we de grote zaal in gebonjourd alwaar we een drie gangen menu voorgeschoteld kregen. Na alle speeches en bedankjes werden de lotjes getrokken. Helaas geen cruise of weekendje Hilton gewonnen. Maar het eten was heerlijk en na het diner hebben we tot in de late uurtjes gedanst. Er was tussendoor nog tijd om een bod uit te brengen op een aantal kunstwerken en decoratieve stukken. Helaas hadden wij dit te laat in de gaten maar een vriendinnetje had al 3x op een zilveren theedoos geboden en na haar laatste bod werd het formulier weggehaald en had ze de buit dus binnen. Alleen moest ze nog wel even betalen en daarvoor had ze te weinig cash bij zich. Of wij (we hadden toch nog een schuld van 100 ringgit) ff wilden bijleggen. Ja hoor geen probleem. Toen wij naar huis gingen en in de blauwe (er reden natuurlijk geen wit/rode vanaf het Hilton, die mochten daar niet leeg aankomen) taxi stapten hadden we een deal voor 35 ringgit (9 euro), maar wat bleek we hadden nog maar 25 RM,oeps.....De chauffeur was, voor de verandering, een hele aardige man en kon wel om Ernst' grapje lachen. Ik ook, maar we bleken echt maar 25 Rm te hebben en we waren al onderweg. Dan maar alle charmes in de strijd gegooit en daar toch een heel end mee gekomen. Uiteindelijk werd de prijs verlaagt naar 30 maar nog steeds te hoog voor wat we hadden. Eenmaal thuis betaalde Ernst 27 RM (nog 2 RM aan muntgeld) en de chauffeur heel vriendelijk bedankt! Lopen we door het hek naar huis zegt Ernst 'o ik heb nog 50 Rm, dat had ik niet gezien'. Hahahahaha.

De woensdag daarop was het ladies night in de disco met jaren 80 muziek. We gingen met 6 dames op pad. Eerst naar de Skybar (vanwaar je een prachtig uitzicht op de twintowers hebt) waar we heerlijk gegeten en gedronken hebben. Na 22.00 uur waren de cocktails niet meer twee halen een betalen en zijn we over gestapt op de Sangria (ook lekker) die weer gratis was. Om half 12 naar de disco verhuisd alwaar we de champagne hebben open getrokken omdat Bettine jarig was. Daarna wat gebuurt met iemand die ik nog niet goed kende maar nu samen met haar en Susan stukjes voor de flits ga schrijven. Klinkt groots hoor maar eigenlijk ga ik de info pagina verzorgen. Je weet wel, mijn idee om nieuwkomers het wat makkelijker te maken. Gaat het dan toch eindelijk gebeuren. Op weg naar huis was ik meegereden met een nuchter maatje. Aangezien niemand meer wakker was in KL en de weg dus zo goed als verlaten was leek het ons een goed plan om meteen rechts af te slaan vanaf de disco. Nog geen 200 meter verder een blauw lampje achter ons. Sh.t!! Wat hebben we gedaan? De politie meneer vroeg haar of ze wist waarom ze moest stoppen. Geen flauw idee. We mochten daar niet rechtsaf (doorgetrokken streep) en ze gingen haar een boete van 300Rm gingen geven. Of ze het daarmee eens was? Huh? Hoor ik het nou goed? vraagt hij of ze het met de boete eens is? 'Eh nee eigenlijk niet' Maar wat kan ik er aan doen vraagt ze op haar allerliefst en beleefdst, hi,hi. We voelen hem langzaam aankomen. Maar hoeveel moet je ze bieden om er vanaf te zijn? Ze zei dat ze maar 50 rm had en uiteindelijk na veel macho gedrag kreeg ze haar rijbewijs terug en tegelijkertijd overhandigde ze hem de 50 rm en konden we weer verder. Dat was nog eens een staaltje 'ik ben zo onschuldig als de pest en ik zal het nooooit meer doen meneer de politie agent' Daar kon ik nog heel wat van leren. Maar goed ik rolde om een uurtje of 3 in mijn bedje. en moest om 10 uur alweer op het verjaardags feestje zijn, wat een leven heb ik toch. Gewoon te belachelijk voor woorden.

En zondag was het dus tijd voor Sinterklaas! En dat vertellen we een andere keer wel weer.

Latin Charity Ball

Ach wat een feest was het toch om mijn moeder hier te hebben! We zijn nog samen naar de massage geweest. Heerlijk anderhalf uur genieten van de lekker ruikende sensation olie die ze gebruikten tijdens de overheerlijke kneed en wrijfpartij. We lagen met zijn tweeen samen in een sfeervol ingericht kamertje met bad. Niet dat we daar profijt van hadden want na een paar minuten lagen we allebei al bijna te pitten, hi hi. Na de massage gingen we lunchen in een tapas bar met een paar dat we toevallig in de parkeergarage tegen kwamen. Neehee, ik ken hen, we zijn niet zomaar met wildvreemden gaan lunchen. Ook dat was weer te lekker en op het moment dat ik dit schrijf realiseer ik me dat ik het wel heel vaak over eten heb. In het begin was het meestal het verkeer maar dat is vervangen door eten. Niet dat het verkeerprobleem veranderd is hoor, maar ik denk dat ik een vreedzame manier heb gevonden om er beter mee om te gaan. Ahum, ik loop nog te godverren hoor, maar niet zo vaak meer. Maar goed na de lunch nog even rondneuzen in leuke winkeltjes en ideeen op doen voor thuis. Toen wisten we nl nog niet dat het zo belachelijk druk zou zijn op straat en daar kwamen we dus gauw genoeg achter. We waren op tijd naar huis gegaan maar we kwamen pas om 5 uur thuis ipv kwart over 4 (tijdstip waarop de kinderen thuis komen) maar ook zij waren ruim een uur later dan normaal. Geen idee wat er gebeurt is, maar ze weten hier nog niet dat ze het kruispunt moeten vrijhouden wanneer je niet door kunt rijden. Hetgeen resulteerde in een kwartier stilstaan met honderden auto's om je heen die niet voor of achteruit konden. Heel apart (en frustrerend). Wat als het nou een spoorwegovergang was? Dan waren er toch zeker 40 auto's onder de trein gekomen (ze staan hier dan ook nog eens in twee rijen dik op de kruising).

Op woensdag hadden we een public holiday en wilden we eens iets cultureels doen. Naar het nationaal museum wel te verstaan. Dicht....Wie gaat er nou dicht als juist iedereen vrij is en je veel geld kunt cashen? Een Maleisisch museum dus. Da's dom. Nog dommer is dat ik niet meer weet wat we dan wel gedaan hebben. Ik denk dat we die middag in en langs het zwembad hebben gelegen met zijn allen. Was ook erg leuk. Onvoorstelbaar dat in Holland de eerste sneeuw alweer gevallen is en dat wij hier nog heerlijk aan het zwembad liggen! 'S avonds ben ik met mijn moeder naar de vuurvliegjes geweest. Ruim een uurtje rijden en onderweg nog een heel groot chinees kerkhof gezien.Wel erg indrukwekkend om te zien. Een hele heuvel vol. Omdat het een publieke vrije dag was hielden de apen op Bukit Melawati het ook maar voor gezien. Daarentegen was de zonsondergang wel weer overweldigend mooi. Nu hadden we uitzicht over de straat van Malakka vanaf het Nederlands fort (je). Daarna weer lekker chinees gegeten en op naar de vliegjes. Alleen waar zaten die ook alweer? Gelukkig had ik het kaartje in mijn hoofd en we reden er zowaar in het donker meteen naar toe. Zwemvest aan (geen idee waarom, de bootjes zijn electrisch en er zitten geen krokodillen of nijlpaarden die de bootzouden kunnen omgooien. Maar volgens mijn oude buurjongen uit Uden was het omdat de vliegjes misschien zouden bijten,ha,ha). We werden getracteerd op een prachtig schouwspel van knipperende kerstlampjes in de bomen. Jammer dat je er geen foto van kunt maken. Weer terug bij de auto bleek de benzine (bijna) op te zijn. Oeps, ik heb nergens een pomp gezien, jij? Vervolgens heb ik het gevraagt aan een standhouder die souveniertjes verkocht. Hij begon overigens als eerste aan mij te vragen waar we vandaan kwamen. 'Yes! We're you from?' Ik dacht nou dat mag een beetje minder enthousiast hoor en antwoorde: 'Yes, from home!' Hij schreeuwde echt met een dwingende stem, dus ikke ook. Hij kon er wel om lachen en toen dacht ik dat het wel safe was om hem de weg te vragennaar de benzinepomp. Hij legde het uit en als we het niet konden vinden of halen dan konden we altijd nog gewoon bij iemand binnen lopen en blijven slapen, na een hapje of een drankje. Zo gastvrij zijn de mensen hier wel denk ik. Maar gelukkig was dat niet nodig en hebben we gewoon kunnen tanken.

Vrijdag met Janne haar klas naar de tin fabriek geweest alwaar we een rondleiding kregen. De kindertjes gedroegen zich vrij netjes en het was een leuk uitje voor ons allen. Oma mocht mee dus dat was ook heel leuk. Kon ze meteen meemaken hoe een klas er hier uitziet. Na het uitje hadden we nog tijd om naar een typisch maleis winkelcentrum te gaan alwaar we heerlijk onze voetjes hebben laten masseren en uiteraard weer lekker hebben kunnen eten. Nee de riem van oma pastte niet meer toen ze naar huis ging, en ze moet ook zeker toegeven dat ik ook niet meer die volslanke dochter ben van voor dat we naar KL gingen! Tja hoe kan het ook anders, nu heeft ze het met eigen ogen en mond kunnen meemaken hoe het er hier allemaal aan toe gaat. 'S avonds weer eten bij de mexicaan en zaterdag doorgebracht in bukit bintang en Times square shopping center. Max had een verjaardags feestje daar in het attractiepark in de mall. Het duurde maar twee uurtjes dus in de tussentijd hadden we nog snel tijd voor nog een heup/rug massage en wat gewinkel. Daarna was het tijd om Max weer op te halen en snel naar huis te gaan want ik moest me gaan klaarmaken voor HET Latin Charity Ball. Een expat party waar ik al heel veel spijt van had dat ik ons daarvoor heb aangemeld, want wat moet je in godsnaam aan!! En dat is weer een heel ander verhaal......

Oma wordt heel wat wijzer

Het duurde even voordat ik weer een verhaaltje kon schrijven. Was het niet dat we het te druk hadden samen om KL te ontdekken dan was het wel dat ik weer erg moest wennen aan het feit dat oma er 's ochtends niet meer is. Ik zit nog steeds een beetje na te sniffen, maar ja het leven gaat gewoon door en we gaan gewoon weer verder waar we gebleven waren. En dat is dat ik jullie nog moet vertellen over de BBQ bij de baas van Ernst. Mam mocht natuurlijk gewoon mee want zo gaat dat hier in het buitenland. Heb je iemand over uit Nederland, of het nou familie of vrienden of vage bekenden zijn, het maakt niks uit. Meenemen die hap,leuk, gezellig!! Zoals voorspeld was het niet droog maar dat mocht de pret niet drukken. Hij heeft een enorm (te) groot huis (dat moesten ze zelf eigenlijk ook wel toegeven) waar de hele beneden verdieping uit inloop/woon keuken bestaat met openslaande schuifpuien over de hele 15 meter breedte. Dus we zaten binnen buiten aan het zwembad dat misschien iets te dicht bij de visite was,he Max, waardoor je het wel eens hebt dat iemand nat wordt van het gespetter van drukke- in- de- startblokken- staande- ik- wordt- puber kinderen. Ach kan gebeuren, gelukkig hadden de ukkies vleugeltjes aan dus hen kon niks gebeuren, toch?!? Of misschien zelfs dan ook nog......? Maar goed het was gezellig en oma werd al iets wijzer van alle vrouwen die hun expatleven verhaal wel aan haar kwijt wilden, en dan ben je bij haar aan het juiste adres.

De zaterdag hebben we doorgebracht in Frasers Hill. Een bergstation van de britten in de koloniale tijd waar je kunt wandelen en waar het een paar graden koeler is. Het is wel ruim twee uur rijden (ik dacht laten we eens vanaf de andere kant aankomen, leuke route maar wel ruim een half uur langer en heel veel bochten waar je kotsmisselijk van werd) maar dan heb je ook wat. Eenmaal boven hebben we heerlijk ge-high tea-ed. Thee met scones, room en jam in het smokehouse, dat ook een echt engelse aanblik heeft. Met een heuse Hans en Grietje oven buiten in de tuin. We hebben een hele kleine route (bleek later) gewandeld. Een oude binnendoor weg voor bewoners om sneller door te steken, scheelde een half uur lopen. Daarna een stukje door het park gereden en de kinderen hebben op de waterfiets gezeten. Daarna was het alweer tijd om naar beneden te rijden (de weg had een tijdsslot, de oneven uren kon je naar boven de even uren moest je naar beneden) want anders werd het te laat voordat we weer in KL waren. Op de terugweg hadden we bedacht om maar eens naar de Belgische Bierenbar te gaan om er mosselen te gaan eten. Dat hadden we eigenlijk al voor de vrijdag ervoor gepland maar toen was het zo belachelijk druk op de weg (toen waren we zelfs een half uur te laat thuis voor de kinderen, dachten we. Maar die schoolbus deed er een uur langer over dan normaal, dus waren wij nog een half uur te vroeg) dat zelfs om half 8 's avonds nog steeds bleek dat er geen doorkomen aan was. We reden de poort uit en we konden niet links- of rechtsaf ! Dat is ons een keer eerder gebeurt en toen was het de laatste ramadan vrijdag dat iedereen tegelijk naar huis wilde. Maar dat is toch wel vrij uitzonderlijk, zo'n drukte voor het hek. Maar goed we gingen dus mosselen eten en die waren me toch heerlijk! We hebben wel 4 porties gegeten met overheerlijke belgische fritten. Wat kan dat toch smullen zijn, samen met een drie kwart liter Hoegaarden, mmmmmm. En geslapen dat we hebben.

De zondagochtend hadden de kinderen een hockeywedstrijd en met oma op de tribune was het wel heel speciaal. Het was daar dat ze heel wat wijzer is geworden van nog meer expatvrouw verhalen en de kijk op het leven in het algemeen. De kinderen speelden hun partijtjes, Max moest bij alle drie de wedstrijden keepen en je zag duidelijk het verschil in niveau. Het was dan ook wel heel spannend om bij de groten in het doel te staan. Iets wat de tweede helft absoluut niet meer leuk was want de knoert harde ballen vlogen hem om zijn oren en nadat hij een bal op zijn bovenbeen had gekregen (ondanks dat beschermende pak) was de lol er echt af. Het was zelfs zo erg dat ik er iets van tegen zijn verdediging gezegt heb. 'He jongens hij is geen schietschijf ! Een beetje verdedigen mag wel hoor'. Hij doet het nooit meer. Zelfs een groot stuk pizza kon hem niet meer omturnen.

De rest van de week hebben we rustig aan gedaan. Een ochtendje China town, een middagje zwemmen, een dagje shoppen en een ochtendje naar de spa en op naar het volgende verhaal....

Canopy walk

Ja nu moeten jullie effe doorlezen he. Want nu oma in Kuala Lumpur is wordt er weer eens wat meegemaakt. Na het normale leven zoals mee boodschappen doen, school bekijken, mee naar de nederlandse school en bieb draaien was het tijd voor wat actie. Gisteren dus op weg naar de touwladderbrug of hoe noem je zoiets? Het zou voor mij de derde keer zijn dat ik die verdomd lastige klim moest gaan maken. Voor oma was het de eerste jungle ervaring. Allereerst waren we weer eens verkeerd gereden. En om dan weer de juiste weg te vinden is zelfs na 10 maanden nog steeds errug lastig. Ook voor de tomtom. Een jaar geleden hadden we een maxmax maar die was er nu niet bij en had ons ook niet kunnen helpen. Na een tijdje hebben we het park dan tochgevonden en na een parkeerplaatsje gevonden te hebben en een kaartje voor de touwbrug (waar ik overigens, zelfs na 2 keer eerder in de buurt te zijn geweest, nog steeds niet op geweest ben) gekocht te hebben kon hetfeest beginnen. Allereerst even naar de grote visvijver waar hele grote dragonfishes in rondzwommen en die naar de oppervlakte kwamen wanneer je ging klappen. Helaas niet op de foto te krijgen doordat ze onder de overhangende struiken bleven zwemmen en het water weerkaatste teveel in de zon, dus ze waren niet te zien. Live hebben we ze wel gezien maar daar hebben jullie niks aan. Via een soort karren grindpad gingen we op weg naar de canopy walk. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. 'O het is maar 900 meter!' 'Ja dat valt wel mee he?' zeg ik nog. Huh huh.....Onderweg kwamenwe een grote groep chinees/maleise schoolkinderen (pubers eigenlijk) tegen die met zijn allen een hoop herrie maakten en met hun mobieltjes foto's aan het maken waren van een uit de kluiten gewassen duizendpoot die bij een meisje op haar hand liep. Na een tijdje bergje op wandelen kwamen we bij het werkelijke startpunt naar de canopy aan. Nu ging het trapsgewijs (natuurlijke trap) gestaag maar toch behoorlijk berg op. Het was maar 400 meter maar op de een of andere manier slaat het op je hele lijf en ben je na 50 meter al behoorlijk kapot. Gelukkig had oma er ook erg veel last van en kon ik mooi gebruik maken van haar rust pauzes. Toen we bijna boven waren dacht ik even: dit wordt de derde keer dat ik hier naar boven loop enkan ik weer niet die brug op, omdat nu oma het begeeft. Maar ze heeft zich er kranig doorheen geslagen en hoera daar was de ingang naar de brug. Voor ons was ook weer een enorm grote school groep maar gelukkig mochten we voorschieten van de leerkracht. En daar gingen we dan. Over de canopywalk!!! En wat een uitzicht. Het was de klim zeker waard. Op de weg terug wandelden we rustig over dat grindpadtoen mama mij ineens tegenhield. 'kek dan watter hier ligt!' Ik stond er zowaar bijna op en nog had ik hem niet gezien. Onbegrijpelijk want deze slang was niet te missen! Gif groen met een grijze staart en 1,20 meter lang!! Volgens mij had ik het er die ochtend nog over gehad dat we al die tijd nog nooit iets levends gezien hadden tijdens onze jungle tripjes, op mieren, hagedissen en muggen na. Wat een belevenis weer. We waren er nog vrij rustig onder terwijl dat ding maar een meter van ons vandaag lag. Gelukkig was de slang niet boos en liet zich rustig fofograferen. Voordat je dat toestel uit je tasje hebt gehaald zijn we alweer een halve minuut verder,maar hij/zij bleef mooi liggen. Daarna vervolgde het zijn weg het bosen de boom in. In een mum van tijd was de slang verdwenen en konden we haar niet meer terug vinden tussen al dat groen. Wauww.....

Vandaag zijn we door een grote shopping mall gelopen, kopen kunnen we er toch niks want wij westerlingen van over de 40 (zowel jaar las maat) zijn te 'groot' voor de kleding die ze hier verkopen. Ook schoenen zijn te klein dus eigenlijk kunnen we alleen maar wat rondkijken en met weemoed terugdenken aan de tijd dat wijook nog maatje 36 hadden,ha,ha. Morgen gaan we samen naar de massage spa ff lekker relaxen. Het weekend zit weer volgepland met sporten,feestje en een jungle toer naar Frasers Hill. Helaas zijn er dan al 2 van de 3 weken voorbij en moet oma alweer bijna naar huis. Snif...

Pulau Pangkor

Pulau Pangkor is het dichtsbijzijnde strand waar je de mogelijkheid hebt om te snorkelen. Je kunt wel naar Port Dickson, zo'n anderhalf uurtje rijden, maar daar lig je onder de rook van de raffinaderij op het strand. Ik ben er nog nooit geweest maar volgens Ernst (de fabriek die hij moet gaan uitbreiden staat daar, en hij is er dus al wel een aantal keren geweest) is het niet zo heel interessant om daar naar het strand te gaan. En omdat oma zo graag zou willen snorkelen hebben we dus gekozen voor een lang weekend Pangkor. Met de auto op zo'n ruim drie en een half uur rijden van KL. We vertrokken vrijdag ochtend om half 10, na nog even met mijn collega gesproken te hebben (die niet op woensdag maar uiteindelijk op vrijdagochtend in KL aan kwam). Zij waren ondergebracht in een heel luxe resort in de buurt van het vliegveld. Helaas voor ons was dat niet in de buurt en ook niet op de weg naar ons bounty eiland dus we hebben elkaar niet kunnen zien. Heel jammer. Maar goed wij gingen dus op weg naar Pangkor. We reden er in een keer naar toe (wat al heel verwonderlijk is, maar na 10 maanden Maleisie hebben we het wegennet denk ik wel redeljk onder de knie) en kwamen daar rond half 2 aan. Knoert druk natuurlijk want de ferry ging om 13.45. Na een klein rondje door het dorpje gereden te hebben hebben we oma en de kinderen voor de terminal afgezet en terug gereden om op een groot grasveld te parkeren. Snel betalen en op een drafje terug naar de terminal gelopen. Daar moesten we nog goed zoeken naar de kaartverkoop maar uiteindelijk stipt om 13.45 hadden we de kaartjes en konden we linea recta de boot op. Op de stoeltjes in de wachtruimte zaten nog bekenden van ons, De baas van Ernst had ook bedacht om dit weekend naar het eiland te gaan. (Vrijdag was het Deepavali, een indiaas lichtfeest, waardoor het weer een lang weekend was). En wat denk je, naar hetzelfde resort natuurlijk! ha,ha. We stonden mooi op de achtersteven in het windje naar de kade te kijken toen de boot achteruit begon te varen. 'He er staan nog mensen op de kade die mee moeten!' Helaas pindakaas voor hen. Zij stonden achter ons in de rij voor een ticket maar waren blijkbaar te laat om nog mee te mogen. Pffff hadden wij geluk.Ja dat mag ook wel eens een keertje zeg.

Eenmaal aangekomen op het eiland werden we met een open safari bus naar het resort gebracht. De bagage werd ons overal na gebracht en dat was wel lekker. We werden verwelkomd door de huis band en kregen een rood drankje aangeboden. Hmmmm lekker dacht ik nog, daar ben ik wel aan toe. Dreven er allemaal rare dingetjes in die eruit zagen als kleine kikkereitjes of vissenoogjes. In een klap was het niet meer lekker.En als je om je heen keek stond iedereen in hun glas te staren en werden de glazen stiekum weggezet. Ernst stond in de rij om de sleutel af te halen, waren we weer eens niet geregistreerd. Dat leek ook al bij de boottickets maar toen dachten we nog dat het per ongeluk was. Na veel gezoek kregen we een upgrade. Kijk dat moeten we nou net hebben. Eerst zeiden ze dat kinderen niet geoorloofd waren in een zeevilla. 'Zeevilla?Wij hebben toch gewoon een kamer met zeezicht geboekt? Uiteindelijk alles goed gekomen even lunchen en de zwemspullen aan. Heerlijk op een strandbed geploft en er de komende 2 uur niet meer vanaf gekomen.

Nu ga ik met oma naar de super Mall en dan schrijf ik mijn verhaaltje binnenkort weer af.See you soon. En ja de foto's zijn ook onderweg (bijna klaar) nog ff wachten.

Daar ben ik weer. Ik had mijn verhaal zo goed als af toen er weer eens een keer iets met de stroomvoorziening van de laptop misging waardoor het hele verhaal weer verdwenen is! Nonde kanonnen......We zwommen dus lekker in de warme zee waar weinig golfjes waren doordat het niet echt hard waaide. Toen werd Jannevoor de tweede keer geraakt door iets. Ik kon niks zien maar het jeukte wel en Janne wilde even terug naar de kamer om anti jeuk spul erop te smeren (en stiekum even in de koffer te snuffelen of er nog iets lekkers te snaaien viel). Na ruim een half uur vond ik dat ze wel erg lang weg bleef en ben ik gaan kijken hoe het ervoor stond. En ja hoor daar lag madam met een dropje in haar mond tv te kijken. ' Mama, er is iets heel ergs gebeurt!' Waren er 5 apendoor de balkondeur, die Janne op een kiertje open had staan, in de kamer gekomen. 5 theezakjes, een hele strip maoam snoep en een paar dropjes was hun buit. Janne had nog net kunnen voorkomen dat ze alle dropjes voor papa hadden meegepikt. Ze kon ze nog net wegtrekken. Ik was al blij dat er niks met haar gebeurt was. Apen zijn helemaal niet zo vriendelijk als dat ze eruit zien en zeker niet wanneer ze niet hun zin krijgen. We kregen letterlijk stank voor dank.Het resultaat waren twee drollen op de vloer, waarvan Janne er al 1 netjes had opgeveegd. Nu pas zag ik ook de grote sticker die op de balkon deur zat met de waarschuwende tekst dat je de deur te allen tijde (of is het ten alle tijden?) op slot moet houden. Met een blik op de overburen werd al snel duidelijk waarom. Daar hingen 3 apen in de gordijnen en gingen er een aantal met zakjes brood, chips en koekjes vandoor. Wel een grappig gezicht (en dat vonden alle toeristen die beneden stonden te kijken ook) maar niet grappig als je terugkomt in je kamer en alles zit onder de stront. Maar goed we waren gewaarschuwd. Tegen de tijd dat het donker ging worden hebben we nog vanaf ons strandbedje gewacht op de zonsondergang, maar helaas moest er zonodig een wolkje voor het moment supreme hangen maar dat ontnam niet de pracht van de ondergang weg. Ondertussen werd er fruit voor de 'wilde' hornbill vogels neergezet die dan ook in grote getalen kwamen aansuizen. Wat een prachtige vogels zijn dat toch. Fotograaf Max heeft er een paar kiekjes van genomen en in al zijn enthousiasme de sleutel van oma's kamer verloren. Gelukkig hebben we deze nog terug gevonden in het strand. De kinderen hebben weer een wijze les geleerd, loop altijd dezelfde route terug als je iets kwijt bent geraakt. Onze route ging verder naar de beach bar. Tijd voor een cocktail. 3 halen, 2 betalen. Ocherm, moet oma dezelfde cocktail drinken als wij. Gelukkig vond ze hem wel lekker. Rond een uurtje of half 8 lekker douchen en op naar het restaurant en moe maar voldaan naar bed. De zaterdag begon met gerammel aan de balkondeur. De apen proberen blijkbaar iedere ochtend elke deur om te zien of er nog iets te halen valt. Bijons dus niet meer maar we waren nu wel wakker. Op naar hetoverheerlijke ontbijtbuffet, zwempak aan en weer liggen (in de schaduw). Op zijn tijd een natje en een droogje en zo komen we de dag wel door hoor. 'S avonds weer naar het ondergaande zonnetje kijken en dit keer op tijd douchen en eten. Oma en de kids naar bed en papa en mama nog even een afzakkertje nemen in de beachbar (klinkt mooier als dat ie was hoor, maar de frozen margarita smaakte er niet minder om). Op naar de volgendedag. We hadden bedacht om een boottripje om het eiland te gaan maken met een stop in het hoofddorpje en daarna een uur snorkelen bij coral beach. Helaas viel deze dag letterlijk in het water want de volgende ochtend kwam de regen met bakken uit de lucht!! Geen snorkelfeestje voor oma. En omdat het er niet naar uitzag dat de zon vandaag zijn gezicht nog zou laten zien hebben we maar een bootje eerder naar het vaste land geboekt. Dat we niet de enigen waren die eerder naar huis wilden bleek wel toen de boot vertrok en de helft van de menigte weer op de kade achterliet. Eenmaal weer op vaste bodem bleek dat de koffer niet mee was gekomen. Nou dan wachten we toch op het volgende bootje. Geen idee hoe lang dat nog ging duren. Tja het blijft Maleisie. Gelukkig duurde het niet lang en konden we vrij snel naar huis. Eten bij de mexicaan en weer vroeg naar bed allemaal. Morgen begint het echte leven weer! Voor mij betekent dat tennissen en met oma op stap. O,o wat hebben we het toch slecht..........

Collega op bezoek

Ja daar zijn we dan eindelijk weer!. Maar ja het leven gaat ondertussen ook hier zijn gangetje en maken we in onze ogen niet zoveel meer mee. Alhoewel we afgelopen zaterdagavond een rondje door een expat wijk zijn gelopen waar Halloween gevierd werd. Je moest er eigenlijk voor uitgenodigd zijn door een familie die in die wijk woonde, maar wij zijn natuurlijk op de bonnefooi gegaan. Kinderen aangekleed in heksenpak en skelet en rond 6 uur daar naar toe gereden. Dit is wel een beetje heel kort door de bocht maar anders wordt het een veel te lang verhaal. Ons oppas meisje woont daar wel in de wijk en heeft ons min of meer(maar niet echt officieel) uitgenodigd. En via de mail had ik een routekaart gekregen omdat ik gezegt had dat we uitgenodigd waren dus daarom dacht ik dat het niet zo'n vaart zo lopen en dat we gewoon lichtelijk illegaal mee konden doen. Wat uiteindelijk ook wel bleek want samen met nog een hollandse illegaal hebben we een hele leuke avond gehad. In het begin dachten we dat iedereen aan ons kon zien dat we niet uitgenodigd waren maar al gauw verdwenen we in de menigte van heksen,dracula's, vikingen, scary's en spidermannen. Het leuke aan dit evenement was dat ze een alternatief hadden gevonden voor de originele trick or treat ( sommige deelnemers woonden te ver de berg op). Namelijk 'trunk or treat'. Dan stonden ze er met hun auto met de kofferbak open waaruit de kids hun snoep konden pakken. Leuk aangekleed en sommigen met enge muziekjes. Op het einde nog ff blijven hangen bij een typisch amerikaans gezin met de BBQ aan en het bier in de koelbox onder de fan. Kinderen met popcorn spelend in een joekel van een tuin.Da's nog eens een leven. Terwijl jullie allemaal de open haard alweer aan hebben, zitten wij buiten tijdens een zwoele (best wel warme) halloween avond buiten op de porch.

Zondag hebben we weer in de touwen gehangen in Skytrex. Hoog hoor wanneer je een touwladder van 30 meter hoog op moet. Maar ik ben er nu achter hoe hoog het ook is, het voelt hetzelfde als wanneer het 3 meter boven de grond is. Je hangt toch vast aan een touw (moet je wel zelf doen, als je het vergeet dan donder je inderdaad naar beneden) en wanneer je boven op het bladerdek kijkt lijkt het toch alsof je bijna op de grond bent (moet je je niet bedenken dat die bomen waarop je kijkt ook al 15 meter hoog zijn). Max vond het geweldig! Vooral toen mama bleef steken halverwege de flying fox (tokkel/kabelbaan)! Heb ik weer hoor. Ik dacht hoe zwaarder je bent hoe harder je naar beneden roetsjt, dus dat het voor mij geen probleem zou zijn. Gelukkig was ik de allereerste die de challange aan durfde met Max op mijn hielen en daarna viel er een gat, dus niemand heeft gezien dat ik daar midden in de bush hing. Er hing wel een touw naast waaraan je je naar de overkant zou moeten kunnen trekken maar daar kon ik niet bij. Ik begon al te schommelen maar toen werd er vanuit de bush geroepen dat ik dat toch echt niet moest doen. Wait ma'am!! We will rescue you. Ik heb er denk ik wel 5 minuten gehangen voordat er een menneke mij omklemde met zijn benen en ons samen met zijn handen naar de overkant begon te trekken. Schaam.....En bij de volgende Fox ging het weer bijna mis, maar toen kon ik mezelf nog net naar het einde trekken. Ik geloof dat mijn wieltjes niet helemaal goed gesmeerd waren,haha.

En in de middag was het tijd om Oma op te gaan halen van het vliegveld!! Spannend... We stonden ruim op tijd bij de uitgang en hebben we haar nog gemist. We snapten er niks van, ineens stond ze achter ons! 'Waar kom jij nou ineens vandaan? We staan al 3 kwartier naar alle uitgaande mensen te staren!' Oma bleek er al een kwartier te staan. Nou ja... Op naar huis. Nu alweer 3 dagen verder. We hebben een dagje 'het normale leven in KL' gedaan. Naar school naar het schermen van Max kijken,mee naar de bieb, boodschappen doen enz. Daarna de trappen naar de Batu Cave bedwongen en heerlijk middag gegeten en vandaag zouden we samen met een collega en zijn vrouw (die hadden een lange stop-over in KL in hun reis naar Australie) naar de Menara Tower gaan met een kleine stads-jungle-wandeling en daarna lunchen in de stad. Maar na alle voorbereidingen aan hun kant en dagindeling aan mijn kant, komt het vliegtuig niet opdagen en staan ze nu nog steeds in Amsterdam! Nu komen ze vrijdagnacht om 4 uur aan en ze weten niet eens hoelang ze in KL blijven. 1 uur, halve dag, 2 dagen? Is dat nou niet sneu voor hen? Ook wel een beetje voor ons hoor want ze zouden wel pepernoten,chocolade letters, hagelslag endropvoor ons meenemen!! Maar ik vind het toch wel K met peren voor hun. Denk je na 7 maanden je dochter weer te kunnen zien ( en tegelijkertijd ook nog ff een collega mee tepikken) en dan komt het vliegtuig niet. Nu een en al onzekerheid, bah. Helaas gaat het nu voor ons ook niet meer lukken (ben ik bang) om elkaar te treffen want wij gaan met oma een heerlijk lang strandweekend tegemoet. En hoe dat gaat wezen vertel ik jullie de volgende keer weer.

O ja ik moest van oma nog iets op mijn weblog zetten over de gewoontes van restaurant personeel. Ik vroeg of ze Merengue taart hadden als dessert. Kreeg ik als antwoord:' we hebben chocolade taart, cheese pie, tiramisu.....' 'Ja maar heb je ook Merengue?'' Ma'am we have choclate cake, cheese pie .......' 'Jamaar dat vraag ik niet. Heb je ook Merengue?' 'We have choclate...... Ja nou weet ik wel, nee dus, je hebt geen Merengue, ZEG DAT DAN GEWOON!' Kortom ze hebben een hekel aan NEE te moeten zeggen. Beleefd heet dat hier, irritant noem ik het.