One Dollar

CAMBODJA is geweldig!!!! En het is echt waar. Ik (wij) had(den) me(ons) er heel veel van voorgesteld en alles is uitgekomen. De tempels zijn prachtig (zegt onze cultuurbarbaar). Zelfs ik en de kinderen konden er twee dagen vertoeven. Ze vallen niet onder de 7 wereldwonderen omdat ze pas veel later gebouwd zijn (rond 1100 n.Chr) maar dat had wel gemogen hoor. Wat een magische plek.

Toen we zondagavond onze mail nog even checkten zagen we dat een tweede guesthouse ons zou komen afhalen op het vliegveld. Er was iets niet goed gegaan met het invullen van een bookingsformulier. Wij dachten dat we naar beschikbaarheid informeerden en zij hebben een kamer geboekt, terwijl wij ondertussen al iets anders hadden geboekt. Tja wie het eerst komt het eerst maalt. Dus we hebben netjes nog net op tijd (dachten wij) gezegt dat we al een ander hotel hadden en dat er dus niemand op ons hoefde te wachten bij het vliegveld. We vertrokken om 7 uur vanaf LCC (low cost carrier) en moesten dus om half 5 in de ochtend weg uit KL. Na een vlucht van 2 uur landden we in Siem Reap (Cambodja). Met een uur tijdverschil dus het horloge moest een uur terug. We hadden een visum nodig die je bij aankomst bij de douane kon kopen. Onze pasfoto's afgegeven en betaald en toen was het in een mum van tijd geregeld. Wat een geoliede machine was dat. En de beamtes waren nog erg vriendelijk ook. Dat was dus een aardige binnenkomer. Als alles zo effectief geregeld is dan komt het wel goed met Cambodja (is pas 10 jaar open voor toeristen). Ook oze baggage lag binnen 10 minuten op de band en binnen 20 minuten liepen we al naar buiten waar onze taxidriver op ons stond te wachten. Hij hield een bordje met Mr Ernst Visser omhoog en daar liepen we meteen naar toe. Vanuit mijn ooghoek zag ik een mannetje met een bordje Ingrid Geerings staan en begreep meteen dat onze email niet meer gelezen was deze ochtend. Ernst had het ook gezien en we liepen onverstoorbaar langs die man heen naar onze taxi wat geen auto bleek te zijn maar een Tuk-Tuk. Terwijl wij voorbij die man liepen roept Max ineens vrij hard 'he mama, Ingrid Geerings!' En bedankt Max, leuk dat kinderen niet altijd door hebben wanneer ze hun mond moeten houden. Wij snel doorgelopen en snel in die Tuk-Tuk. Ha,ha. Het viel nog mee dat we geen telefoon kregen van dat hotel.

Eenmaal aangekomen en ingericht te zijn was het pas half 10 in de ochtend en we hadden dus nog de hele dag de tijd om wat te gaan doen. De eigenaar had al een plan voor ons gemaakt. 2-3 dagen tempels, 1 dag floating village met gebruik van een tuk-tuk van het hotel (moeten natuurlijk ook iets verdienen) maar eerst ontbijten. Na een overheerlijk en veul te veul ontbijt zijn we meteen maar vertrokken naar de tempels. Eerst de kleine ronde (7 tempels) en morgen de grote ronde (5 tempels). We begonnen bij Ankhor Wat (de meest bekende van allemaal) en na de ohh's en ahhh's en een heleboel foto's naar binnen. Het was natuurlijk bloedheet maar dat mocht de pret nog niet drukken. Je kon genoeg drinken, eten en souveniers kopen. Dat was wel iets minder ja. Het stikt er van de bedelkindjes. Niet verwonderlijk want men is vrij arm in Cambodja maar je wordt er na twee dagen wel dood moe van. Zelfs onze kinderen begonnen al het hele riedeltje op te ratelen.(it's just one dollah, it's a very good price you know, one dollah) Ze zouden zo de straat op gestuurd kunnen worden,ha,ha. We hadden iets te drinken besteld op een terrasje (lees plastiek kuipstoeltjes met ijzerdraadjes bij elkaar gehouden aan een tafeltje) waar natuurlijk ook kindertjes langs kwamen. Het eerste jongetje verkocht ansicht kaarten voor 1 dollar (alles ging daar met amerikaanse dollars). Ff snel doorgekeken en toen nee dank je. Toen een meisje met kralen en tien armbandjes voor 1 dollar. Je moet de manier van praten erbij horen anders is het niet grappig (is eigenlijk niet grappig maar na twee dagen dit aangehoord te hebben moet je er wel om lachen). Ze praten natuurlijk heel zielig en alles is only one dollahhh. Toen kwam er een ander jongetje ook met kaarten. Weer even snel gekeken en toen hebben we die maar gekocht want die waren mooier en voor 1 dollar val je je geen buil. Max vond het wel leuk om ze naar school ed te gaan sturen dus..... Komt dat eerste jongetje natuurlijk klagen dat we niet bij hem hadden gekocht maar bij die ander. Ik nog zeggen dat hij minder mooie kaarten had en dat het zijn broertje was dus dat het niks uitmaakte. Hij helemaal in tranen. Echt heeeeeelzielig! Maar we trapten er niet in. Op naar de volgende tempels. Allemaal even prachtig enmooi. En overal waar je uitstapte werd er geroepen voor cold water one dollahhhh enz. enz. Een mooie maar vermoeiende dag.

'S avonds waren we zo moe en uitgeput dat we, na in het guesthouse gegeten te hebben, samen met de kinderen naar bed zijn gegaan. De volgende dag weer een heerlijk ontbijt en op ons gemak met de tuk-tuk naar de tempels van het grote rondje gereden. De tempels lagen verder van elkaar vewijderd vandaar de grote ronde. (meer kilometers rijden). Het voordeel (maar tevens voor de tempels zelf een heel groot nadeel) was dat je erop kon klimmen. Je kon bijna overal bijen op en alles aanraken. Aangezien de tempels van zandsteen gemaakt zijn zullen ze hetmassa toerisme dat zeker wel op gang zal gaan komen niet overleven. Daar zullen ze toch echt iets aan moeten doen. Het mooie is wel weer dat het een stuk interessanter is ook voor kinderen. Sommige traptreden waren zo smal en hoog dat ik er weer een niet zo heel fijn gevoel bij had toen we omhoog klommen. En hoog waren sommige tempels best wel. Brrrrr. Gelukkig had ook Ernst zoiets van oeps dat is best wel steil. Ik was dus niet de enige. Na weer prachtige tempels gezien te hebben en ook nog moeten schuilen in een tempel (de regen was er in een mum van tijd) weer tijd om terug naar huis te gaan. Lekker douchen (we hadden nu ondekt hoe het warme water in stelling gebracht moest worden) en op naar het nachtleven van Siem Reap. Pubstreet. Ja de naam zegt het al. Een heel gezellig straatje met alleen maar restaurants en cafe's. En een avond markt. Leuk om souveniers te kopen! En die hebben ze daar heel veel en niet duur, only one dollahh! Een tempel in een vierkant glas met ledverlichting eronder, twee rijstpapieren met tempelrubbings en een mooi jurkje verder op naar een restaurant met gratis traditionele dansvoorstelling en lekker eten.

We moeten nu naar het mexiacaans restaurant dus ik ga stoppen met dit verhaal. See you soon. Het is nog niet gedaan.

Langkawi langzaamani

Onze vakantie is nu echt begonnen (nou die van Ernst en de kinderen dan want ik heb natuurlijk al 6 maanden vakantie). We hebben op de valreep (omdat na 24 juni pas duidelijk is geworden dat we groen licht hebben op nog een jaar Maleisie!!) een reisplan gemaakt wat geresulteerd heeft in 4 dagen Langkawi (eiland aan de westkust), 1 dag thuis, 4 dagen Cambodja (tempels van Ankor Wat), en dan nog een weekje rondrijden door Maleisie (waarschijnlijk de noordkant met een kort verblijf op een van de eilandjes aan de oostkust voor een duikje in het aquarium). Dus ik dacht: ik zal de thuisblijvers niet zo lang laten wachten en ze alvast verblijden met een kort relaas over Langkawi. We sliepen in Malibest resort (klinkt luxer dan het was) met zijn vieren op een kamer met eigen badkamer. Helaas zag de badkamer er niet uit (verouderd met losse en beschadigdetegeltjes), maar het was schoon en de douche was erg lekker en warm. Het handdoekrekje verroest maar verder hadden we niks te klagen. Prijs-kwaliteit was redelijk in evenwicht. Maar wel 10 stappen van het strand verwijderd en daar ging het tenslotte om. De bedden lagen heerlijk en dit keer geen bedbugs of ander ongedierte. Wel veel geluidsoverlast van de buren die het wel heel gezellig hadden na 1 uur 's nachts maar als je zelf genoeg gedronken had had je daar binnen 3 minuten geen last meer van. De reggaebar op 2 minuten loopafstand was ideaal! De eerste avond hebben we daar sate,salade,kebab,loempiaatjes en knoflookbrood gegeten. Errug lekker! Zelfs de kinderen hebben er van genoten. We voelden ons net 2 hippies die met de kinderen maar wat hingen in de bar met fingerfood en de nodige biertjes en cocktails. Als ze zich verveelden gingen ze maar even op het strand spelen in het donker (ook spannend). Heerlijk wat een leven!! De andere avonden hebben we het zonder kinderen gesteld die heerlijk in hun bedjes op loopafstand lagen te slapen. De strandbar had een groot scherm hangen waar we voetbal op konden kijken dus de laatste avond was ook alweer ingevuld (Nederland-Brazilie). Na een avondje live muziek eindigden ze met de tune van Sesamstraat, dat was wel heel grappig

Maar overdag hebben we natuurlijk ook leuke dingen gedaan zoals mee met de kabelbaan naar de top van de hoogste berg van Langkawi (963m) met daarboven een gigantische loopbrug (lijkt op de brug in Zuid-Frankrijk, Millau) die over een nogal heel diep dal hing. Daar heb ik besloten nooit te gaan bungeejumpen, wat een ellende, die hoogte. Ik ben niet bang aangelegd maar ik geloof toch echt dat ik hoogtevrees heb (hoe ouder hoe meer). De kabelbaan naar boven ging in het begin gewoon net als alle gondeltjes op de wintersport, alleen de tweede helft ging hij steil, recht omhoog. Op zich niet erg maar de diepte die eronder gaapte was wel heel diep en de wind die huilde en ons bakje dat lichtelijk heen en weer schommelde was ook niet fijn. Ineens kreeg ik een heel raar en naar gevoel in dat ding (nooit eerder gehad, maar nu weet ik wat ons pap altijd gevoeld heeft in de weinige kabelbanen waar hij in heeft gezeten. En dan gingen wij nog springen in dat ding ook!). Nu had ik alleen Max die precies ging vertellen wat er allemaal mis kon gaan met het bakje en de kabel en dat het wel een heel lange kabel was die wel heeeeeeel sterk moest zijn want er stondgeen paal meer tot het eindstation en dat was toch wel heel ver nogenz,enz. Leuk hoor een kind dat alles precies wil weten en verslaan. Eenmaal boven was het gevoel weg en genoten we van het mooie vergezicht. Ook op de brug was het redelijk te doen. Je moet gewoon vooruit kijken en niet naar beneden of naar boven (want dan heb je het idee dat je gaat vallen. De wolken kwamen met een rotgang voorbij en daar wordt je niet lekker van, gelukkig Max ook niet). Opeens werd het heel donker en hing er een enorme mist over de top. Niks meer te zien (gelukkig hadden we alles al gezien). Maar ja dan moet je nog naar beneden! Nou moet ik zeggen dat dat wel mee viel. Het is beter dat je niks om je heen ziet, denk ik. Het was wel heel apart om met zo'n bakje in de zee van mist te verdwijnen, spooky. Eenmaal beneden nog wat rond gelopen en hebben we wat gegeten. Daar werden we overvallen door een enorme hoosbui en moesten we behoorlijk lang schuilen (je neemt geen paraplu mee naar een bounty eiland, toch?). Wat was ik blij dat ik nu niet in die kabelbaan hing. Een storm en een regen niet meer normaal. Uiteindelijk zijn we van afdak naar afdak gerend en hebben we het er nog redelijk 'droog' afgebracht. Ons plan om ook nog even de 7 bronnen waterval mee te pikken viel hierdoor letterlijk in het water, dan maar een biertje op een overdekt terras op het strand, ook lekker.

De eerste dag hebben we een eiland tourtje gemaakt met onze gehuurde auto. De rammelbak, tja je wilt als nederlander weer niet teveel geld uitgeven aan een auto. Als hij rijdt is het goed toch? Het was een schakkelbak dus dat was ff lastig, met links schakkelen en je moet ook nog de koppeling in duwen, dat valt allemaal niet mee als je al 6 maanden in een automaat rijdt. Het weer was redelijk en we begonnen met een bezoekje aan een waterval ergens in het noorden van het eiland. Eenmaal daar begon het een beetje te druppen maar dat mocht onze pret niet drukken. We werden toch wel nat van het zweet, die watervallen liggen nooit eens in een dalletje waar je alleen maar naar beneden hoeft te lopen, of gewoon recht uit. Nee, we moesten weer met trappetjes of iets wat daarop leek naar boven. Maar het was wel weer een mooie waterval (we kunnen er geen genoeg van krijgen). Op de weg naar beneden heeft Ernst nog een prachtige trouwreportage gemaakt van een arabisch stel, ha,ha. Wilt ueen foto van ons maken? Ja hoor natuurlijk. En dan nog eentje hier en dan nog eentje vanaf daar en nog eentje zo enne, o ja misschien ook nog een van ons zus. Daarna op weg naar een boot tripje langs een vleermuizen grot, vis boerderijtje en het kijken naar de zeearenden. We werden aangesproken door een mevrouw uit Hong Kong die met ons een bootje wilden delen. Wij vonden het ook wel heel erg duur dus dat hebben we gedaan. In de grot hingen de vleermuizenmet honderden aan het plafond. We hadden een grote zaklamp mee gekregen waarmee we ze goed in beeld konden brengen. Die mevrouw wilden overal een foto van dus we hebben maar snel die lamp afgegeven en zijn door gelopen. Daarna naar de fish farm. Ondertussen was het gestopt met zachtjes regenen en daar stonden we dan op drijvende vlondertjes naast het toilet onder een afdakje. Was niet fijn, maar wel droog. Later werd het weer even droog en toen konden we de stingray (rog) aaien. Ook een soort tank krab die we in het aquarium hebben gezien konden we vasthouden. Iets wat Janne wel durft. Ze hadden ook spuug visjes die het brood van de steiger af spuugden. Met het brood aan je vinger geplakt boven het water hangen was ook erg grappig. De visjes sprongen uit het water een hapten het brood van je vinger af. Terwijl ik dit tafereel aan het filmen was spuugde een vis tegen mijn hand en de camera aan, ha, ha. Het ging weer regenen dus snel weer in de boot naar de plek waar veel zee arenden zich bevinden. Alles regende nat en we moesten gaan staan om niet nat te worden. Maar we werden wel getrakteerd op heel veel arenden die net gevoerd waren door een vissersbootje die kippevellen had uitgestrooid. Prachtig om te zien hoe ze aan komen vliegen en die kip uit het water vissen. Moeilijk te fotograferen dus ze staan er niet duidelijk op, maar wij hebben het met eigen ogen gezien en dat was het belangrijkste, toch? Op het eind van de middag nog even naar een baai gereden waar zowaar de zon was gaan schijnen en daar hebben we wat gegeten en gezwommen in de zee.

De een na laatste dag zijn we terug gereden naar de 7 bronnen waterval. Dat moesten we toch nog even zien. En dat was weer smullen. Het pad er naar toe was 380 traptreden omhoog (dit keer wel eengewone tree afstand, dus dat was te doen) en in een gestaag tempo (je moet blijven lopen anders wordt het niks meer na de 1 minuut pauze) komen we boven. (Janne huppelend alsof er niks aan de hand is) Ernst zei onderweg nog dat we 'vroeger' de kinderen naar boven moesten slepen maar dat zij dat nu met ons moeten doen,hi,hi. Eenmaal boven bleek dat er aan de overkant van de stroom een jungle pad naar boven ging en bikkels als we zijn moesten we dat ook nog even doen. Op onze sandalen door de jungle, dat is vragen om moeilijkheden. Het pad was maar 950 meter lang dus dat moest wel te doen zijn. Na 50 meter bleek al gauw dat het pad niet vaak gebruikt was en dat maakte het nog mooier. Een hoop herrie in het bos maar weer geen beest te zien. Ik weet niet wat ik moet doen als we wel een beest tegenkomen hoor, maar stiekum hoop je toch een slang in de bomen te ontwaren of een luiaard die aan een tak hangt. Laat het alsjeblieft dan een neushoornvogel zijn? Maar nee hoor,niks. Nou ben je wel de hele tijd naar de grond aan het kijken waar je jevoeten neer moet zetten, anders val je over wortels en boomstronken e.d. Dus van lekker rond kijken is geen sprake. Ga je stil staan om te gaan speuren wordt je aangevallen door mieren en bloedzuigers die via je schoen naar boven kruipen. Na een tijdje door gelopen te hebben eindigde het pad toch weer met de nodige opwaartse stappen die je nou net niet wilt treffen. Bij een rust hutje aangekomen bleek dat we er nog lang niet waren (het was een wandeling naar de top van de berg op 1200 meter hoogte en daar waren we niet goed genoeg voor uitgerust qua schoenen en drinken dat we niet bij ons hadden) en we hebben besloten om maar gauw terug te gaan en een frisse duik in de beek van de waterval te nemen.Nog even een hele kleine bloedzuiger tussen Janne haar tenen vandaan gepeuterd en hop naar beneden. Onderweg ook nog een bloedzuiger van Ernst zijn voet verwijderd enhop de plons in. Heerlijk koud water en we lieten ons meevoeren met de stroom. Het was net een glijbaan. 'Mama, er zit een bloedzuiger op je rug!' Getverdemme. Je voelt er niks van maar je wilt het toch zo snel mogelijk kwijt. Eerst een foto gemaakt voor het nageslacht en de thuisblijvers anders geloven jullie er geen snars van, en dan met veel moeite het mondje ontvacuumd. Tijd om te gaan.

'S avonds wilden de kinderen perse Nederland Brazilie zien (begon om 22.00uur) dus we hebben laat gegeten waarna we naar de reggaebar wilden vertrekken om daar de wedstrijd te kijken. Ik had er een weddenschap lopen dat Nederland zou gaan winnen dus daar moesten we dan wel bij zijn. Gaat het weer enrom regen en stormen! We konden alleen nog maar bij de indier eten die aan ons resort lag (met handdoeken over ons hoofd naar toe gerend). We wilden eigenlijk weer aan de BBQ op het strand maar dat was onmogelijk. Maar indiers houden blijkbaar niet van voetbal want ze hadden geen tv of scherm. Tegen de tijd dat het 22.00uur was zaten we nog steeds in dat restaurant (overigens wel heerlijk gegeten) vast. Aan de overkant van de weg was een ierse pub waar wel voetbal op een klein teeveetje te zien was maar daar was het enorm druk binnen en het stormde en regende daar binnen dus iedereen stond op elkaar gepropt om maar niet nat te worden. Opeens wordt er gejuicht in die pub. Niet heel hard, maar ik kon ook niet opmaken wie er gescoord had. Ergens tussen de regen en de bladeren en de takken door zag ik iets blauws juichen dus ik dacht dat het Nederland was. Die spelen nog wel eens in het blauw,toch? Ik kon het niet langer meer houden en ben met mijn handdoek op mijn hoofd en de kinderen onder hun eigen handdoek toch naar de reggaebar gerend. Eerst via het strand geprobeert want dat was korter, maar daar stormde het zo hard dat was niet te doen! Dan toch maar via de weg en met niet al te nat te worden komen we aan in de kroeg. Tot mijn ontzetting is het Brazilie geweest die gescoord had, nonde....Ernst was zo eigenwijs om niet mee te komen dus die bleef nog een kwartier langer wachten totdat het enigszins ophield met regenen. Groot gelijk, huh huh. In de rust heeft Ernst (heel lief ) de kinderen naar bed gebracht (vielen natuurlijk om van de slaap) en is daarna terug gekomen. Hij heeft de gelijkmaker van Sneijder gemist. Maar zag wel de rode kaart en de 2-1. Het was nog 8 spannende minuten toen..........de stroom uitviel!!!! Wel godverd..... hebben wij weer hoor. Na alle moeite en ontberingen te hebben doorstaan zien we ook het einde van de wedstrijd niet! Er werd geen aanstalte gemaakt om ook maar heel snel die stroom weer te aan te krijgen dus we hadden het al een beetje opgegeven en ik ging verwoed op mijn mobiel zoeken naar internet en uitslagen. Dit mocht natuurlijk niks baten maar hoera de beamer ging weer aan en het was nog steeds 2-1 en nog 2 minuten te spelen. Wat een feest.

Op naar het volgende feest, Cambodja.

Hup Holland Hup

Zo erg als in Nederland dat zelfs de kinderen op school met zijn allen naar een groepswedstrijd van Nederland mogen kijken (hebben zeker niks beters te doen) is het hier niet, maar je ziet wel verdacht veel oranje in de buurt van waar het Holland House zich gevestigd heeft. Nou heeft het huis zich natuurlijk al langer op die plek gevestigd maar sinds vorige week maandag en afgelopen zaterdag is het omgedoopt tot Holland House. Zelfs de chinezen (die in deze buurt de overhand hebben aan restaurantjes en straat eettenten) zien er verdacht oranje uit allemaal. Wat een verbroedering toch weer........je zwaait naar medelanders die je niet eens kent aan de overkant van de straat. Iedere BMC (born malay chinese) en toeristen roepen Holland, terwijl de wedstrijd nog niet eens begonnen is. Dat is erg grappig. Maandag waren we ruim op tijd en hadden daar voor de wedstrijd al de nodige consumpties genuttigd wat uiteindelijk uitmonde in een totale dronkenschap. (de wedstrijd is in de tussentijd gespeeld en 'we' hebben gelukkig wel gewonnen wat alles alleen nog maar nog gezelliger maakte). Ik weet nog dat ik binnen 2 seconden nadat ik het bed raakte al sliep. Gelukkig niet daarvoor al, zou niet handig zijn. De volgende dag hoefde ik gelukkig niet te werken dus had het makkelijker dan Ernst, maar dat is een bikkel dus die klaagt niet. Ik ook niet hoor. Het was alleen lang geleden dat ik zo beschonken was (ik denk het afscheidsfeestje van Wim, Jos, alhoewel ik toen niet echt dronken was) maar ik heb me netjes gedragen. Behalve toen de voorzitter van de Nederlandse evenementen vereniging begon te speechen tijdens het Wilhelmus. Ja dat kan natuurlijk niet en ben ik kei hard gaan zingen, gelukkig al snel gevolgd door de rest van de menigte. Lichtelijk hilarisch was het wel. Wij hebben er wel lol om gehad, ik weet niet of die voorzitter mij heeft herkent maar ik geloof dat hij het zelf ook niet zo handig vond achteraf. Tja zelfs de Ambassadeur was met een dienstauto en twee motoragenten (die buiten moesten blijven wachten) aangetreden. Dat was overigens wel humor. Ze kwamen aanrijden met zwaailichten e.d. en dan denk je wat heb ik nou aan mijn fiets hangen. Komt de ambassadeur hoogst in eigen persoon in een oranje shirt en slippers uit die auto gestapt, grote grijns op zijn gezicht gezellig naar Nederland-Denemarken kijken.Nou dan kun je niet door het volkslied heen gaan staan praten, toch?

Afgelopen zaterdag hadden we eerst bedacht de kinderen gewoon mee te nemen (als ze het niet leuk vinden kunnen ze altijd nog met hun DS ergens in een hoekje gaan zitten wachten tot pa en ma uitgespeeld zijn) maar aangezien ze niet helemaal in de juiste mood zijn de afgelopen weken, hadden we bedacht dan maar thuis op de bank te kijken. We hadden geen zin om de avond te laten vergallen door het kroost. Gelukkig voor ons wilden 2 collega's van Ernst een biertje met zijn allen gaan drinken en had Ernst (notabene) voorgesteld om dat dan gelijktijdig met het voetbal te doen in het Holland House. Ehh, mag ik ook mee? Of gaan de mannen gezellig samen en laten ze de enige echte vrouwelijke voetbalfan die Maleisie op dit moment rijk is alleen thuis met de kinderen?Nou, eh, ja jij mag wel mee maar de kinderen dan? Ik heb meteen de maid (ik noem haar tegenwoordig maar bij naam, het klinkt zo min, de maid) gebeld en gevraagt of ze over een paar uur al bij ons op de stoep kon staan om een avondje te babysitten. Aangezien zij geld wil verdienen was dat geen probleem voor haar en dus werd de zaterdag een stuk gezelliger, alleen al door het vooruitzicht in het verschiet. Ook deze avond was weer ouderwets gezellig! Ondanks het niet al te interessante spel van Nederland washet toch niet verkeerd om daar aanwezig te zijn geweest. We kwamen zelfs de stewardess die we opde koninginnedagborrel (leuk woord voor scrabble) tegenkwamen weer tegen. Die struint alle oranje getinte feestjes af heb ik het idee. Wel toevallig. Maar voorlopig moeten we het weer doen met deze gezelligheid. De volgende wedstrijd is om half 3 in de nacht en ik geloof niet dat er zoveel op het spel staat dat wij daar weer akte de presance gaan geven. We zijn al een ronde verder dus we bewaren dat maar voor de finale.

Gisteren op Ernst zijn verjaardag en vaderdag zijn we naar het vogelpark in de stad geweest. Met ons residants pass krijgen we een behoorlijke korting (we blijven Hollanders). Het was een groot en leuk park om een keer geweest te zijn. De vogels konden er vrij rondvliegen doordat er een enorm groot net over het park heen gespannen was. Sommige vogels (zoals de havik en de adelaar en sommige papagaaien en neushoornvogels) zaten wel in kooien, maar het was een leuk uitje voor op de zondag. Daarna wezen uit eten in een treinwagon en de avond doorgebracht op de bank met een nieuwe aflevering van LOST deel 4. Het blijft spannend dus niks verklappen, diegenen die het allemaal al gezien hebben.

Doeiiii

Natuurpark Kuala Selangor

De kinderen hebben alweer een week zomerschool erop zitten. Ze doen leuke dingen als zwemfeest, koken, wiskunde (Max), naar de dierentuin, naar het FRIM, spelen en into het engels blijven (anders zijn ze alles weer kwijt tegen de tijd dat ze naar school moeten). Voor mij is er ook een nieuwe tijd aangebroken (tijdelijk). Ik kan nu niet meer lekker gaan shoppen of andere leuke dingen doen. Ik moet nl al om half 1 alweer thuis zijn om de kinderen op te vangen. Niet dat ze me nodig hebben hoor, want na het eten verdwijnen ze allebei of achter de DS of de computer of naar vriendjes (en als het aan hun ligt tot 21.00uur wegblijven en elders eten). Tja het is te warm en niet verantwoord om al te gaan zwemmen, badmintonnen zit er qua temperatuur ook niet in. We zijn al wel een keer wezen batikken (schilderijtjes hangen,ik moet hingen zeggen, al aan de muur.De maleise tape is niet hangwaardig). Samen met vriendinnetje Kendra. Shoppen vinden ze niet leuk en de hele dag spelletjes doen deden we in Nederland ook niet dus.....

Vanavond gaan we lekker de beest uithangen in 'Havanna' en kroeg speciaal voor Nederlanders om daar voetbal op een groot scherm te komen kijken. De deuren gaan om 6 uur open en om half 8 begint de eerste wedstrijd van Nederland,ik ben benieuwd hoe ver 'we' (als ze winnen is het 'we' als ze verliezen is het 'ze') gaan komen. Helaas voor ons als ze doorgaan naar de knock out fase dan is het allemaal 's nachts voor ons, maar als we niet naar het nieuws kijken kan ik het overdag ook nog zien (wordt hier 300x herhaald) en dat is net zo spannend,toch? De kinderen blijven thuis bij de maid (voor het eerst vandaag, hopelijk gaat het goed). Ik heb ze al geinstrueerd goed te luisteren naar de maid en dat ze om 8.15pm naar bed moeten. Het grappige van alles is eigenlijk nog wel dat iedere maid(bij al die andere expats) kookt, behalve die van ons natuurlijk weer. Ik heb al spagetti gemaakt voor ze dus dat is makkelijk. Ik ga met de taxi om 5pm naar de binnenstad om daar samen met Ernst en een tennismaatje te gaan eten alvorens naar het 'Holland House' te gaan. We hebben onze oranje lederhozen van 2 jaar terug meegenomen dus dan komt het goed.

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt door het natuurpark in Kuala Selangor (een uurtje rijden). Het was in de buurt van de vuurvliegjes waar we 3 maanden geleden eens zijn geweest. Via een modderig bospad kwamen we bij een natuurlijk bosmeer/ven waar je een grote ronde omheen kon lopen. Halverwege was er een afslag om via een vlonderpad door de mangroven te lopen. Dat was heel leuk. Op de drassige bodem zag je modderkruipers, rode en blauwekrabbetjes, slakken met een conushuisje en vliegende visjes. Je hoorde iedere keer een geluid alsof er druppels vielen maar er vielen helemaal geen druppels, de bladeren waren kurkdroog. Wij denken dat het het vacuum trekken van de gaatjes was waar een beestje in of uit kruipt. Klinkt dat logisch? Een andere rede voor het geluid konden wij niet bedenken. Op het einde van het pad eindigden we op een plateau dat uitkeek over de zee. Het was nog eb waardoor de mangroves droog lagen, maar binnen 5 minuten vanaf het moment dat we in de gaten hadden dat het vloed ging worden stond het halve bos onder water! Dat ging snel. We hebben ook nog een zeearend gezien maar die wilde niet op de foto,helass. Weer terug bij de brug richting de auto stond Janne te mopperen dat het te lang duurde en dat ze er klaar mee was. Niet in de gaten hebben dat achter haar een enorme iguana voorbij sloftte. Ach voor iguanas en apen pakken we ons fototoestel niet meer. Dat is vort gewoon aan het worden. Verder niks geen spannende avonturen, het wordt langzaamaan normaal voor ons.

Ik ga het eten verder afmaken zodat ik op tijd klaar ben voor de aftrap! Jolanda een hele gezellige verjaardag toegewenst!!! Proficiat.....40, eindelijk is ze een van ons,ha,ha.

Genting Highlands

We hadden weer een lang weekend. Althans Ernst want de Sultan was zaterdag jarig en dan krijg je de vrijdag vrij omdat het in een weekend valt. Zouden ze in Nederland ook moeten doen! De kinderen moesten een halve dag nog naar school en hebben nu grote vakantie. Nadat zij gegeten hadden gingen we op weg naar ons middagje vermaak. We hadden bedacht eerst te gaan bowlen, daarna naar de film en afsluiten met de ondertussen gebruikelijke burrito's en margarita's. Voor de verandering eens naar een ander bowlingbaan encinema. Eenmaal daar aangekomen bleek dat alle 5 duizend parkeerplaatsen vol waren! Dan maar naar een ander Mall in de buurt. Nou niet iedereen had vrij zo te zien. Het duurde even voordat we er waren en geparkeerd hadden. Het is altijd heel moeiljk te onthouden waar je je auto hebt neer gezet. Allemaal letter en cijfercodes en de verdieping ook nog onthouden. Wanneer je met zijn vieren bent kan ieder iets onthouden maar als je alleen bent en net uit een andere parkeergarage komt dan is het heel erg lastig. Stond ik nou op B1 1N43? of was dat gisteren en sta ik nu op Q1 P5 51? Het belangrijkste is eigenlijk dat je terug naar de auto gaat via dezelfde lift of trap waar je bent uitgekomen. Dus dan moet je ook nog de winkels onthouden waar de lift zit. Nou zoals je kunt zien valt het hier allemaal niet mee. Na 6 maanden nog steeds niet. Maar wij klagen niet hoor! De kinderen wel want de bowlingbaan was anders dan anders en het lukte niet zoals ze gewend waren. Max zat na 5x gooien al aan de gameboy en Janne hield het vol tot aan beurt 8. Toen was de frustratie te groot en gooide ook zij het bijltje erbij neer. Toen hebben papa en mama nog een potje samen gespeeld, maar we moesten toegeven dat deze baan inderdaad zijn beste tijd gehad had. Stukken uit ballen en de baan was bol dus alle ballen van de kinderen belandden in de goot (de banen met bumper waren in reparatie) omdat hun snelheid niet hoog genoeg was. Dan maar gauw naar de film. Shrek for ever after. Fijn dat de kinderen Engels kunnen,nu kunnen we overal naar toe en ze snappen ook nog waarover het gaat (alleen lastig als je iets tegen elkaar wilt zeggen dat zij niet mogen horen en dat dus niet meer in het engels kan). Leuke film. Op naar de margarita's. Eenmaal in de Mexicaan komen we een hele hoge piet van Shell tegen die Ernst zag zitten. Hij kwam even gezellig babbelen (in het Nederlands,hij was zelf een Zuid-Afrikaan) en kwam met heel verassend nieuws! We gaan er nog een jaar aanplakken!!! Voor degenen die het nog niet wisten. Wij wisten dat het verblijf hier of een half jaar zou zijn of anderhalf. Dat was afhankelijk van of de bazen hun geld wilden blijven doneren aan het project waar Ernst op zit. En blijkbaar willen ze dat (alhoewel wij dat pas eind juni te horen zouden krijgen). Hij was er zelf ook heel blij mee en blijkbaar kon hij het niet voor zich houden. Wij nemen nu dus aan dat we nog een jaar blijven en gaan dus nieuwe plannen maken. Max op sax les, Janne op paardrijles, Ernst gaat golfen en mama op vioolles of zangles oid. Ook komt er een hamstertje in huis (na de vakantie). Dus mocht iemand het idee hebben 'leuk ik ga eens kijken hoe het daar in Maleisie is' dan heb je dus nog een jaar de tijd ipv een maand.Dus oma je hebt nog ff de tijd om na te denken. O ja, we kunnen nu ook onze trip naar Nieuw Zeeland gaan boeken met de kerstdagen (dan is het daar zomer en hebben de kinderen 3 weken vakantie).

Zaterdag hebben we geshopt. De kinderen hadden (berg)schoenenen nodig. Max een korte broek, Janne een korte broek, Max nieuwe gympen voor school en eigenlijk gingen we voor schoenen en een nieuwe broek voor Ernst maar dat is niet gelukt. Mama mocht nergens naar kijken want die kon al de hele week shoppen (ze denken echt dat ik niks anders te doen heb?!).

Zondag was het een mooie dag om naar een pretpark in de bergen te gaan ware het niet dat ik snot verkouden was en mijzelf een gig bloedneus had bezorgt die avond/nacht ervoor. Je zal denken hoe krijgt ze dat nou weer voor elkaar? Omdat ik vol snot zat dacht ik laat ik eens een keer neusspray gebruiken,misschien helpt dat. Uberhaubt dat ik verkouden ben is al heel apart hier (vind ik). Ik pakte dus die spray en spoot dat in mijn neus, maar mijn vingers schoten van het duwdopje af waardoor het tuutje in mijn neus schoot. Hoe snel het allemaal ging weet ik niet maar er kwam meteen een golf bloed uit van heb ik jou daar. Ik moest op zijn minst mijn halve neusschelp verwijderd hebben. Niet meer normaal. Ik kreeg alweer vizioenen van een EHBO en dikke tampons in mijn neus. Dat nooit!! Dus dan maar zelf dokteren, daar ben ik goed in. Na 5 minuten neus dicht knijpen (het bloed gutste tussen mijn vingers door!) dacht ik dat het wel over zou zijn. Not.....Vervolgens kwam er een joekel van een stolsel mijn keel in gegleden. Ik dacht snel uitspugen en kijken wat er allemaal nog meer tussen zat. Gelukkig alleen maar stolsel en geen ander weefsel dus dan moest het wel goed komen. Nog 10 minuten staan knijpen en toen was het wel klaar geloof ik. Ik heb de hele nacht eraan liggen denken niet teveel druk op die kant te laten komen waardoor het allemaal weer opnieuw zou kunnen beginnen. Dus niet echt goed geslapen. De volgende ochtend voelde alles nogal vol aan en ik wist niet of het de snot was of dat andere. Snuiten leek mij erg gevaarlijk dus dat maar niet gedaan. Totdat ik moest niezen (als je verkouden bent moet je nogal vaak niezen,althans ik). Gelukkig bleef alles op zijn plek en heb ik besloten toch gewoon mee te gaan naar het pretpark.Wat een bikkel he?

De weg ernaar toe was erg hoog zelfs met haarspeld bochten. Als je verkouden bent gaat niet goed met je oren (bij mij maar 1 gelukkig,die andere is al stuk dus dan voel je de druk niet meer,het heeft zo zijn voordelen). Eenmaal boven was het allemaal iets anders dan dat je verwacht zou hebben. Geen grote parkeerplaats waar je de auto kon parkeren en dan via een grote hoofdingang het park binnen gaan,maar je moest onder in een hotel parkeren. Daar ook heel goed kijken waar je staat (het was het grootste hotel ter wereld,zeggen ze) en via een enorme lobby (waar je net als bij het postkantoor van die nummertjes moest trekken en wachten naar welke van de 20 balies je mocht gaan) kwam je dan meteen al in het binnen gedeelte. Je stond dus meteen tussen de atracties en winkeltjes (soort kermis in een shopping mall). Maar hoe kwamen we nu aan entreekaartjes? Ergens gevraagt en na een dagpas gehaald te hebben op naar het buiten gedeelte. Daar hadden ze 3 achtbanen, reuzenradje,boomstammen,kermis dingen,villa volta maar dan minder spannend enz. De wachttijden waren minstens een half uur tot 3 kwartier. Druk dus. Het hele park was nogal aan de verroeste kant helaas. Het is natuurlijk niet overal de efteling met zijn mooi aankleding,helaas. Uiteindelijk hebben de kinderen het wel naar hun zin gehad (wij iets minder. Moeders werd steeds chagarijniger( waarom weet ik eigenlijk niet.( niet echt fit geloof ik)). Blijkt nu ook wel nu ik dit aan het schrijven ben zit ik te snotteren en heb traan ogen en nies me een ongeluk. Ik ga maar ff op de bank liggen. Jullie hebben weer genoeg te lezen gehad. De foto's zijn niet interessant genoeg om op de site te zetten. Ik moet kieskeurig zijn want de fotoruimte is bijna vol. Zeg maar of er foto's verwijderd kunnen worden om meer ruimte te creeren.

Tot snel.

Taman Negara 2

De tweede ochtend werd ik brak wakker van het minder goede bed. Ik ben nu gewend op een hard bed te slapen en dit was er een met een deuk in het matras en daar kan mijn arme ruggetje helemaal niet meer tegen. Ook heb ik de halve nacht aan de King Cobra liggen denken. De eigenaar had spannende verhalen over de gevaarlijkste slang van Maleisie. Ook had hij er een foto serie van. Een drie meter lange slang die aangereden was en het nog steeds deed. Brrrr... Ze kwamen ook voor in onze achtertuin en rondom het huis dus toen we die avond ervoor naar ons huisje liepen in het donker was dat wel erg spannend. We hebben (hadden we al vaker) de kinderen gewaarschuwd altijd eerst je schoenen uit te kloppen voordat je met je blote voeten erin stapt. Je weet nooit wat er in kruipt. Maar goed het ontbijt maakte weer veel goed. Opeens was er een tumult en geschreeuw van jawelste onder de chinese maleiers. Ze hadden een eng beest gevonden in de varen in de bloempot op het terras. Ze dachten uiteindelijk dat het een kikker was maar het bleek een jonge baby vleermuis te zijn. Die had gedacht, ik sla mijn vleugels om mijn hoofd dan ziet niemand mij,ha,ha. Maar het bewoog niet en maakte ook geen aanstalte om weg te vliegen. ( je zag alleen de ademaling en zijn hartje kloppen). Foto toestel lag in het huisje en ik had geen zin om het te gaan halen. Erg he? Ja voor ons wordt het allemaal normaal hier. Voor jullie blijft het apart dat wij hier zitten (misschien). Gelukkig genieten we wel heel erg veel van al onze belevenissen. En het staat dan niet altijd op een foto, maar wel op onze eigen harde schijf gebrand. Tijd om met de boot te gaan varen. Rapid schooting noemen ze het hier. Het lijkt denk ik een heel klein beetje op raften, maar dan met een houten bootje tegen de stroom in de rivier op (soms met een hoogte verschil van een meter). Erg leuk en je wordt er lekker nat van. Na een half uurtje werden we gedropt bij een klein resort waar beneden een beekje in de rivier uitmondde waar je kon badderen. Heerlijk koel water. Het was daar dat, ik in ieder geval, het gevoel van geluk kreeg, of eigenlijk al het hele weekend had. Wat een geweldige tijd hebben we hier toch. Niemand wil naar huis en dat alleen al is een goed teken denk ik. We realiseren ons nu toch echt allemaal dat we zeer bevoorrecht zijn dit alles te mogen meemaken. Het is natuurlijk wat je er zelf van maakt, maar ik vind dat wij er alles uit halen wat erin zit.

Na de boottocht en het zwemmen was het weer tijd om naar huis te gaan. Na ruim tweeenhalf uur kwamen we thuis in KL. Ff luieren aan het zwembad en als afsluiting bij de Mexicaan eten. Heerlijk toch die Fajita's en de Margaritas. Kinderen naar bed een biertje na en een Lost aflevering verder ook zelf naar ons heerlijke harde bedje. Binnen 2 seconden in dromenland............

Taman Negara

Vrijdagochtend 28 mei lekker uitslapen. Het is de verjaardag van Boeddha (Wesak day) dus iedereen is weer vrij. Ze hebben hier 15 feestdagen per jaar (dacht ik) dus heel vaak een dagje vrij. En als dat dan aansluitend een weekend valt is dat helemaal mooi meegenomen. Kunnen we er weer op uit. Na een bagel met creamcheese en een kopje thee hebben we dan ook de koffer gepakt en gingen we op weg naar 'DE' Taman Negara. Ik had er me heel veel van voorgesteld dus ik hoop dat het waar gemaakt gaat worden. We moesten nog even langs de pin en de kinderen zijn helemaal into de suske en wiske, dus moesten er extra boekjes bij de bieb gehaald worden. Eenmaal op weg kwamen we er al snel achter dat we niet de enigen waren die een lang weekendje ervandoor gingen. Het was best wel druk voor een vrijdagmiddag 12.00 uur. Na een tijdje bleek dat ze met de weg bezig waren en dat de file daardoor ontstaan was. Gelukkig maar. Na een uurtje of 3 (iets meer door de drukte in het begin) kwamen we aan bij ons hotelletje. Het was een soort jeugdherberg maar dan allemaal net iets netter en schoner. Ieder had zijn eigen kamer maar wel de douche en toilet gedeeld. Aangezien de huisjes vol geboekt waren hadden wij ook twee kamersnaast elkaar geboekt. Bij het inchecken vertelde de mevrouw dat ze ook familiekamers hadden. Dat bleken drie huisjes aan de andere kant van het complex te zijn. Ze hadden een woongedeelte (3x3) en twee slaapkamers met dubbel bed. Een badkamer met douche en toilet gescheiden dus wat wilden we nog meer. Niks. Het zag er allemaal schoon en netjes uit. Wel heel minimaal maar om te slapen was het genoeg. De woonkamer had twee houten stoeltjes en een klein rond tafeltje, een simpel houten kastjewaar je wat dingetjes in kwijt kon en dat was het. Maar het was genoeg. In het gasten verblijf kon je drinken wat je wilde (gratis) behalve het bier dan. Omdat het nog redelijk vroeg was zijn we alvast naar het reservaat gereden om te kijken hoe het er allemaal aan toe ging. Het Park ligt aan de andere kant van de rivier en je moest een bootje nemen om er te kunnen komen. Dat dus gedaan en meteen ook maar een parktoegangs bewijs gekocht voor drie dagen. We dachten nog even snel naar de canopywalk te lopen maar die was al gesloten (om 15.00uur). Dan maar gewoon een wandelroute in de buurt. Het werd een rondje van een kilometer rondom een moeras. Dan is het uitkijken voor bloedzuigers! Het pad begon met vlonderplanken. Halverwege hebben we een uitkijkhut beklommen en gekeken of er wat wild voorbij wilde komen, maar helaas. Het was al wel laat in de namiddag maar helaas hadden ze nog geen honger genoeg om een open veld over te steken. Wel weer geweldig om in een jungle van 130 miljoen jaar oud te zijn!

'S avonds kregen we diner (in buffetvorm) aan lange tafels. Het gezelschap bestond uit een stuk of 14 Chinese Maleiers, 8 Nederlanders inclusief onszelf, twee Indiers,een Duitser en twee Engelsen. Het voelde weer helemaal alsof we met zijn tweeen in Vietnam of Afrika aan het trekken waren. Ook de kinderen vonden het wel gezellig om met anderen te kletsen. De eigenaar was getrouwd met een zwitserse canadese en komt ieder jaar naar Utrecht naar de vakantiebeurs om zijn huis aan te prijzen. Kortom het was erg leuk.

Na een stevig ontbijt met zijn allen gingen we vandaag voor de canopywalk en een zwempje in de rivier. Na een uurtje wandelen (en zoeken naar beestjes) bereikten we de laatst klim naar het beginpunt van de canopywalk (touwbrug door de boomtoppen). We waren er al achter dat de Maleise metingen iets verschillen van de Europeese waardoor alles twee keer zolang duurde. Dus de 100 meter omhoog die aangegeven werd werd minimaal 200meter omhoog. Ik snap er niks van. Ik train nu 4x per week toch behoorlijk en ik ben kei kapot als ik pas halverwege ben! En dan zitten we hier nog niet eens op hoogte. Ik heb nu wel echt ontzag voor diegene die de top naar de Kinabalu beklommen hebben. Uiteindelijk boven gekomen (en 5 liter zweet verloren te zijn) is het er knoert druk. De wachttijd om op de touwbrug te kunnen is 2 uur! Ja he, ik ben niet helemaal naar boven geklommen om niet op de brug te gaan, dus we wachten. Na een half uur hebben we besloten om dan maar een stukje verder te lopen (naar Bukit Terangu of zoiets). We staan op de wachtlijst en er waren nog ruim 100 mesen voor ons dus we hadden tijd genoeg. Tenzij velen besluiten om het toch maar niet te doen vanwege de wachttijd. Ik heb nu nog spijt van deze beslissing. De eerste 50 meter waren gewoon over een bospad maar daarna ging het steil omhoog via een wortelpad en een touw waar je je aan vast kon houden. De kinderen vonden het geweldig. Ik ook (wel een beetje). Ernst heeft nergens last van en sjouwt gewoon naar boven. Daar snap ik al helemaal niks van. Die zit de hele dag achter een bureautje! Maar goed, na veel bloed zweet en tranen toch boven gekomen. Onderweg dacht ik nog iets heel interessants gevonden te hebben tegen een hoge boom, maar het bleek 'gewoon' een eekhoornsoort te zijn. Ik vond het meer eengrote zwart met gele wasbeer die omhoog kroop maar goed. Eenmaal boven snel een foto maken en maken dat we weg kwamen. Het stikte er van de muggen en ander vliegend ongedierte. Eenmaal beneden bleek dat de rij er niet kleiner op geworden was. Dan maar weer wachten, zittend op een enorme boomwortel. Nog een uur later was het moment daar. De canopy! De grootste van de hele wereld. En het was het wachten meer dan waard. Je hangt 40 meter boven de grond en je kunt in de boomtoppen zoeken naar leven. Het is ons helaas niet gelukt om iets te vinden maar het schijnt er wel te zitten. Na een overheerlijke beefburger met friet (dat hadden we wel verdiend) nog ff naar het riviertje waar je kan zwemmen en dan is onze dag weer geslaagd.

Rustig an

Na alle beleefde avonturen doen we het nu ff rustig an lijkt het wel. Het zou ook wel heel erg zijn als we iedere week wel iets interessants mee maken dat het vermelden waard is. Het leventje gaat hier zijn gangetje. Iedereen heeft het erg naar zijn zinen het zou voor ons wel heel jammer zijn als daar eind juni een einde aan zou komen. Wij geloven in een goede afloop en de berichten van het front zijn ook nog steeds positief gestemd. Sommigen van jullie hadden misschien stiekum gehoopt dat we naar huis zouden komen, maar helaas! (niet te vroeg juichen).

De autobots kwestie loopt nog steeds dus daar kan ik niks zinnigs over vertellen. De kinderen hebbendeze week hun laatste Nederlandse les en hebben dan vakantie tot begin september dacht ik. Dat is erg lekker ook voor taxibedrijf Visser, die dan eindelijk weer twee extra dagen inde week heeft om leuke dingen te doen in plaats vanvan 2-7 pm met school bezig te zijn. Afgelopen zaterdag hadden de kinderen spelletjesmiddag op de Nederlandse school. Helaas voor de kids regende het pijpestelen (iets wat nooit voorkomt in Kl, dat het in de ochtend regent en dan een aantal uren achter elkaar. Het was echt een nederlandse zaterdagochtend/middag in oktober) en moesten ze een alternatief programmadraaien. Iets wat ze natuurlijk niet ingecalculeerd hadden. Uiteindelijk is het echt op zijn hollands opgelost. De helft van de kinderen binnen aan de spelletjes en de andere helft hing achter de tv om naar Tarzan te kijken.'S avonds hadden wij een borrel van het lerarenduo dat afscheid neemt van de school ( en ikwordt daar tegenwoordig ook voor uitgenodigd want ik ben sinds een maandje of anderhalf BIEBMIEP)en dat was in dezelfde buurt als de school is dus moesten we weer helemaal naar de andere kant van KL.Terwijl we een dutje op de bank deden 's middags ( ja dat doen we hier ook wel eens) kregen we een SMS of we niet eerder bij onze 'nieuwe vrienden' wilden komen en dan met zijn allen eersteen hapje zouden gaan eten. Nou dat klinkt wel heel gezellig dus kregen we nog haast om alles en iedereen op tijd in de auto te hebben. De kinderen bleven na het eten bij hun vriendje slapen en mochten allemaal op dezelfde kamer slapen. Wat een feest! Eerst even een enorme kakkerlak uit de badkamer verjagen en daarna naar bed. De maid (hulp/oppas/kokkin enz) moest voor de slaapkamerdeur op wacht zitten net zolang totdat de kinderen sliepen. De dame woont en werkt al bijna 6 jaar voor hun en nog kan ze geen goed engels en moet je haar alles voorgekauwt op een bordje geven en dan nog gaat het wel eens mis en denderd de jeugd over haar heen. (hoe klein de kinderen ook zijn. Het probleem is dat ze geen eigen initiatief durft te nemen, en zeker niet met kinderen van een ander want stel je voor dat die tegen hun ouders gaan zeggen wat ze gedaan heeft. Ookal is dat niks) Nou daar heb ik dus helemaal geen zin in he. Om ook nog eens een maid op te gaan voeden. Twee kinderen is al meer dan genoeg, toch? Maar als we gebruik kunnen maken van een ander dan is dat wel weer handig en kunnen we dus wel naar de feestjes. Het was overigens wel gezellig om een paar nieuwe (eigenlijk zijn wij de nieuwe natuurlijk) Nederlanders te ontmoeten en waarschijnlijk zit er zelfs wat tennisactiviteit tussen, dus dat moeten we ff warm houden. Ik ga volgende week tennissen met iemand en morgen ga ik mijn geluk beproeven bij een damesclubje (denk ik, weet niet helemaal zeker wie er allemaal komen en van welke nationaliteit ze zijn). Dus het zit er aan te komen. Mag ook wel na bijna 6 maanden. Helaas moet de rest van de toekomstige tennispartijen ff wachten tot iedereen weer terug van vakantie is (uit Nederland). Overigens is Max ook aan het lessen geslagen en hij vindt het erg leuk (en kan het ook al heel aardig dus dat belooft wat. Ik zie hem al zijn moeder van de baan slaan ;-))

Ondertussen belt Ernst mij net dat dat hele auto gedoe wordt doorgeschoven naar de verhuurder van onze auto. Nou dat is een pak van mijn hart. Dan kan ik weer normaal gaan slapen en hoef ik geen rare dromen meer te hebben over kidnapping, moordpartijen door Koreaanse Ninja's die door mijn slaapkamer raam naar binnen komen stormen enz. Ha,ha. er zit natuurlijk weer wel een verhaal achter dat auto ongevalletje!!! Wij waren overeen gekomen dat we het onderhands zouden afhandelen (dus zonder politie, want daar heb je hier toch niks aan). Zij zouden de schade laten taxeren en mij de kosten laten weten. We hadden alle gegevens uitgewisseld en dus wachtte ik op het te betalen bedrag. Het kon niet veel zijn want het was een klein deukje in een plastic bumper. Na drie dagen belde de man van de mevrouw die toen in de auto zat (en heel slecht engels kon. Nou is mijn engels ook niet zo heel goed maar blijkbaar wel veel beter dan dat van haar. Ik moest na de botsing ook al met haar man door de telefoon alles regelen (en ook hij was geen ster in engels maar we kwamen er uit)). Hij belde dus om te zeggen dat ze nog geen tijd hadden gehad maar dat de auto deze week naar de garage ging. Ik heb alle tijd dus ik wacht wel. Belt die vrouw mijn dinsdag met de mededeling dat het ....,..Rm kostte en dat ze de auto al gerepareerd hadden en zij dus dat bedrag al had voorgeschoten en wanneer ik dat dan ff wilden terugbetalen. Nou, ik wordt niet zo heel snel boos maar nu was ik me toch kwaad! Ik heb het telefoonnummer van de garage gevraagt en hun gebeld. Bleek dat ze een hele nieuwe bumper erop hadden laten zetten en tegelijk maar even de deur hebben laten maken. Dat was overigens een andere rekening dus die hoefde ik niet te betalen maar de grootste mep was wel voor mijn rekening. Nou had ik op de crimescene al gezien dat ze links al schade hadden op de bumper (niet door mij) en blijkbaar ook op de deur maar zover ben ik niet omgelopen. En dat wekte mijn argwaan, dus ik had 3 foto's gemaakt van de schade die ik had gemaakt door mijn botsje. (inclusief het kentekennummer). Daarna ben ik wel 4x gebeld door mevr X hoe ik het wilde gaan betalen en of ik het kon betalen. Ik dacht met jou ga ik niet meer praten dus ik heb haar een sms gestuurd met de vraag naar haar banknummer en ID en om een copy van het schade rapport op te sturen. Dat is ondertussen alweer 4 dagen geleden en ik heb niks meer vanze vernomen. Ik heb de foto van de schade doorgemaild naar een garagebedrijf en gevraagt wat het ongeveer kost om dit te laten maken. Nou die meneer kwam op een heel wat lager bedrag uit dan ik moet gaan dokken. Dus we waren het (samen met alle nederlanders om me heen) eens dat we dan maar een redelijke prijsen dus een klein deel van de enorme rekening gingen betalen.Iets wat die 'Koreaantjes zo ........als roet' nog niet weten. En wat mij dus al een aantal moeilijke nachten heeft bezorgt met dood en verderf en dergelijke. Wat een held op sokken he? ha,ha. Maar goed overal komt nu een eind aan doordat de Nissanman alles gaat overnemen, en waarschijnlijk gewoon die belachelijk hoge prijs gaat terug betalen. Ik heb nog geprobeert om hem op te jutten door de melden dat we een foto van de schade hebben en zij geen bewijs meer hebben (omdat ze zo stom/dom (of juist heel slim)waren geweest om de auto al te laten repareren en het bewijs dus verdonkermaand hebben. Maar ik denk dat hij gewoon de rekeningzonder slag ofstoot gaat betalen.En ik dacht nog wel aan het begin van dit verhaal dat ik niet veel te melden had!

Op naar twee lange weekenden dus weer nieuw avontuur (denk ik). Al was dit toch wel weer een beetje genoeg geweest. Ook de bedbugbulten presteren het nog om te gaan jeuken!