Mangroven

De volgende ochtend werden we gek van de jeuk wakker. De kinderen hadden nergens last van, da's raar. We hebben al zitten denken. Wat hebben wij anders gedaan dan de kinderen? Op het strand in het zand gelegen......zandvlooien? Buiten op het verandaatje een boekje/krant gelezen........muggen? 'S avonds bij de schildpadden iets anders gedaan dan de kids? We konden het niet verzonnen krijgen. Ik zal jullie vast verklappen dat Dzjoske gelijk had met zijn commentaar. Ons huisje op palen (dat we niet hadden) is niet van ellende in elkaar gestort maar er waren wel BEDBUGS!! Getver..... Ondertussen hebben we een smeerseltje gekregen dat moet helpen. De jeuk is wel een stuk minder geworden, maar het ziet er niet uit. Goed we moesten nog ontbijten bij de turtleman en daarna op weg naar de bootjes (het zal toch godver... een keer lukken!) De turtleman vroeg wat we vandaag gingen doen en ik zei dat we met een bootje naar de mangroves wilde gaan in Cukai. Nee.......moet je niet helemaal daar gaan doen. Ik heb een vriendje (ja natuurlijk) die hier 3 km verderop ook bootjes vaart. Hij heeft meteen gebeld en gezegt dat we eraan komen. Ja... een Nissan X-trail,ja 10 minutes.Geen gras over laten groeien, dus. Wij daar naar toe en eindelijk hebben we het uit zijn voegen barstende toeristen oord gevonden hoor. O hier zitten de huisjes op palen en gezellige barretjes en karaoke/disco's!! Niet te vinden op internet en werd ook niet aangegeven langs de weg. Maar nu we weten waar het allemaal zit komen we zeker nog een keer terug.

Maar we gingen weer bootje varen theetje drinken. Op zoek naar dieren in het wild. Nou is het mij al duidelijk geworden hier dat de wilde dieren altijd aan het slapen zijn als wij langs komen. Soms gelukkig maar, maar in dit geval zou het leuk geweest zijn als we de beroemde mangrove slang zouden tegen komen. (hoog in de boom dan he). Je bent wel echt afhankelijk van je bootsmannetje of hij goede ogen heeft. In het begin was ik degene die vanalles zag. (ijsvogel) en Ernst en Max hadden een hertje gezien dachten ze maar dat bleek een aap te zijn. Nou die hebben we al genoeg gezien hier. Na een half uurtje zakte bij mij de moed alweer in mijn slippers. Toen zag de bootsman een lizard en wees ons naar de plek waar het zou moeten zitten (zie foto). Het viel niet mee om te snappen waar hij nou bedoelde, maar we hebben hem gevonden! En toen uiteindelijk (we waren al bijna terug gegaan na anderhalf uur blaadjes staren) zag onze bootsman en hele grote slang (groter dan normaal, dus wat hebben wij toch weer een geluk). We moesten even een stukje terugvaren en ja hoor.......daar lag hij opgekruld tussen de takken.(zie foto). Nu konden we met een goed gevoel terug naar de steiger. De bootsman zette de motor in speedboot stand en eindelijk kreeg Max het ook naar zijn zin. Die werd ineens wakker,ha,ha. Eindelijk ook een verfrissend windje door onze haren, dat werd wel tijd. (wij doen zoiets ook altijd op het midden en dus heetst van de dag, dom he?).

Eenmaal weer vaste grond onder onze voeten op zoek naar een bakkie leut en een verkoelend drankje. Daarna op weg naar huis (met een tussenstopje bij een grot waar een 10 meter lange Boeddha languit ligt). De grot werd dit keer heel goed aangegeven langs de weg dus we reden er in een keer naar toe. Dat mag in de krant. Alhoewel het op het eind nog mis leek te gaan. We hadden, dachten we, de juiste afslag genomen maar we eindigden in een palmbomen plantage. Ook mooi, maar dat was niet de bedoeling. De grot zat in een behoorlijk uitstekende rotspartij die niet te missen was in het palmbomenplantagelandschap dus daar moesten we naar uit kijken. Ineens stond de rots voor ons neus en waren we dus toch goed gereden. Na een donatie in een soort brievenbusje gestopt te hebben moesten we op weg omhoog. (Ja natuurlijk zat die grot niet gewoon op de begane grond maar weer 200 treden de lucht in). Eenmaal boven was het wel grappig om daar een gekleurde boeddha te zien liggen ergens heel erg ver achterin een behoorlijk hoge en grote grot. Er liep nog een stenen trappetje verder omhoog en zo nieuwsgierig als we zijn moest dat ook 'even' beklommen worden. De zweetkraan ging weer open hoor, en die bulten begonnen weer heeeeeeel erg te jeuken. Heel leuk dus allemaal weer. Eenmaal boven werden we begroet door een apen stam waar je geen ruzie mee moet krijgen. We werden al gadegeslagen door de langstaart makaken vanaf de rotsen en er werd druk overlegt wat er met ons gedaan moest worden. Gelukkig kwamen ze tot de conclusie dat we geen bedreiging vormden en lieten ons met rust. Hetgeen wij ook met hen gedaan hebben.

Zo nu hebben we alles gedaan wat we wilden en konden we gassen, naar KL. Eindigend in de dagelijkse file ( o ja, het is maandag, ff vergeten) kwam er weer een einde aan een prachtig weekend.

Ik zal nog ff snel vermelden dat ik, zo dom als ik ben, ook nog ff tegen een auto ben gebotst bij de Nederlandse school (gisteren). Is weer een heel verhaal maar dat ga ik niet meer vertellen. Ik laat wel weten hoe het allemaal afgelopen is, want dat weet ik zelf ook nog niet. Ik hoef in ieder geval niet naar de gevangenis, tot nog toe, hi,hi,ha,ha ;-) Tja het moest er een keer van komen. (ik dacht er dinsdagmiddag nog aan, het kan niet zo zijn dat we er zonder kleerscheuren vanaf komen hier. Je botstdanwel zelf of je wordtaangereden.) Ik heb vorige week ook in een lange file gestaan en dan denk je waarom is het in godsnaam zo druk om half 12 in de ochtend. Nou, ik kan je vertellen dat er een niet zo fris uitziend ongeluk was gebeurt met een vrachtwaggentje (zijn gelukkig niet van die joekels zoals in Europa) en een brommertje/scootertje en ik kan je zeggen, die meneer van dat brommertje doet het niet meer. En zijn brommertje ook niet.

Op naar nieuwe avonturen!

Schildpadjes op weg naar Leven

Waar was ik gebleven. O ja, we hadden gegeten en heerlijk geslapen. Zondag ochtend hebben we bij een lokaaltje aan de overkant van de weg roti canai gegeten voor het ontbijt. Dat zijn een soort pannekoeken, errug lekker. Vooral met banaan of suiker (als er banaan is tenminste). Ik had de avond daarvoor een poster zien hangen over schildpadexpedities met een telfoonnummer. (niet opgeschreven natuurlijk,lekker handig) en ook vanuit het hotel werden tripjes georganiseerd. Maar je bent een hollander of niet, je gaat het eerst zelf proberen. Net zoals de boottochtjes die aangeboden werden. Eerst zelluf doen! Ik vergeet helemaal te zeggen dat Janne moederdag niet vergeten was en ze had een mooie brief geschreven met dingen die ze leuk vind aan mama, of samen met mama te doen. Het was een hele waslijst geworden waarvan ik niet wist dat we dat ooit samen gedaan hadden, maar goed, het idee was erg lief! Wat bleek nou, zaten we te ontbijten bij de man zelf die 's avonds een Turtle Ranger was. We hebben zijn telefoonnummer opgeslagen in Ernst zijn telefoon zodat we hem konden bellen vandaag, zodat hij ons kon bellen vanavond of er schildpadden op het strand waren, zodat wij daarnaartoe moesten komen rijden en hij ons op zou pikken bij een Esso benzinepomp. Kunnen we het nog volgen? Wij dacht ik wel. Na het ontbijt lekker niks gedaan en op het strand gelegen. De zee was heerlijk warm maar niet diep dus je kon er heel ver in lopen en dan was je nog maar tot je middel nat. Helaas was het allemaal zandbodem dus we konden niet snorkelen.

'S middags toch maar even in de auto om te gaan zoeken naar de bootjes. Leek ons wel leuk om in de namiddag een tochtje over de rivier te maken door het mangroven bos. Volgens het boekje moest het ergens in Cukai zijn. Onderweg nog geprobeert een koffie te scoren maar we konden het niet gevonden krijgen. Wel twee paar crocs voor de kinderen gekocht a 5 euro per stuk! Dat is niet verkeerd toch? Dan maar een broodje eten ofzo. Nou ook dat viel niet mee om het ergens te vinden. Uiteindelijk is het allemaal gelukt en lichtelijk geirriteerd (ikke dan) rijden we door opzoek naar die verdomde bootjes. Ja, daar staat een bord met iets van bootje varen. wij daarheen. Bleek het de steiger te zijn voor de vuurvlieg expeditie die om 6 pm vertrekt. Nondej.....Dan gaan we maar weer terug naar de hoofdweg. Op de kaart staan twee rivieren dus dan moet het die andere zijn. Jaaaaaaaaaa gevonden. Hoera hoera, wordt moederdag toch nog actief,toch? Not. We are closed m'am, en dat om half 5 's middags. Dit is toch een toeristen durp of nie? Iets meer geirriteerd (ik dan nog steeds) rijden we maar weer naar huis. O ja, we moesten allebei ons beltegoed nog opwaarderen. In de avond hebben we bij de chinees gegeten, ook om de hoek. Toen kwamen we tot de ontdekking dat we die schildpadman nog niet gebeld hadden en het was ondertussen alweer 21.00 uur. Snel ff doen dan. Tja, de telefoon van Ernst heeft af en toe kuren en nu was dus af en toe. Was het nummer van de schilpadman niet opgeslagen, dus we hadden het niet meer. Wat nu? Gelukkig zat zijn restaurantje in de buurt dus dan daar maar even naar toe. Maar waar was het nou ook alweer? Uiteindelijk na een kwartier zoeken bleek het precies tegenover de Chinees te zitten waar we gegeten hadden. Wat een mop he. Het was er donker dus we dachten dat het een huis was ofzo. Het restaurant was dicht want pa zat op het strand. Uiteindelijk is het dus toch gelukt die meneer te bellen en we konden meteen in de auto stappen om 15 km verderop hem te ontmoeten bij het Esso station. Ohhhh spannend. Gaan we het dan real live zien? Eenmaal op het strand moesten we een eindje lopen ook over rotsen (vanwege het tij) in in het donker. Spannend........ We liepen met zijn vijven daar op zoek naar de schildpadden. We hadden geen idee hoe groot of klein die dingen waren en alles was zwart en bewoog naar mijn idee. Toen liep de turtleman met zijn zaklamp te seinen. Bleek dat er iedere avond minimaal 1 iemand dat strand liep te bewaken. Om de eieren leggende schildpadden te beschermen en hun eieren met te nemen naar een opvang om ze daar uit te laten komen zodat ze teruggezet konden worden in de zee. We moesten nog even wachten want er bleken 3 schildpadden aangekomen te zijn om te werpen/leggen. Twee waren al klaar en teruggekropen naar de zee (sporen waren duidelijk te zien in het zand). Maar de derde had net haar gat gegraven en was klaar om te beginnen. De ranger had een gat gegraven naar nest waar de eieren in moesten vallen. daar had hij een zaklamp onderin gelegt zodat we het helemaal perfect konden zien! Geweldig wat een ervaring! Er vielen ballen nog groter dan een pingpong bal in het kuiltje. We keken er zo tegenaan. Ook hadden ze nog een gat gegraven zodat ze de eieren konden rapen en verzamelen. Die schildpad had geen idee wat er achter haar gebeurde. Volgens mij zijn ze helemaal in trance als ze bezig zijn. We konden gewoon praten en ze ging onverstoorbaar verder. We konden bijna zelf de eieren opvangen, zo dicht bij waren we. We hadden geen idee hoe groot die schildpad was die daar lag (was te donker om te zien) en ook niet hoe ze lag. Toen ze klaar was met leggen schenen ze de zaklamp op de schildpad zelf en toen bleek het een hele grote van wel bijna een meter lang te zijn! Wauw.......... Ze gooide netjes het zand weer over de eieren heen (dacht ze) en dat kost heel veel energie. Je hoorde haar enorm zwaar ademhalen (heel apart om te horen). Na ongeveer een half uur vervolgde ze haar weg terug naar de zee en we hebben er gewoon naast en achter gelopen net zolang tot ze in de branding verdween Machtig om te zien! In dat half uur hebben we een dertigtal jonge schildpadjes te water gelaten. (4 uur oud). Janne mocht het winkelmandje vasthouden waar ze allemaal in zaten en een drukte van jawelste was het. Alles kroop over elkaar en een herrie. Janne heeft zich prima vermaakt met haar kindertjes. We mochten allemaal (ondertussen waren er 5 mensen bij gekomen, maar die hadden het moment supreme gemist gniffel gniffel) twee kleine schildpadjes oppakken, ze een naam geven en een wens voor ze uitspreken waarna we ze allemaal tegelijk hebben losgelaten. Leuk gezicht hoor om al die ukkies naar de zee te zien spartelen. Sommigen waren wel erg lui en al verzwakt helaas (die gaan het niet redden). Zelfs met aanmoedigingen van Max en Janne wilden ze niet harder gaan. Zijn ze eenmaal bij de zee worden ze nog eens twee keer teruggespoeld door de branding ook. Het is niet eerlijk. Helaas is de natuur niet altijd eerlijk want 1 op de 1000 schildpadjes overleeft het maar!!! Worden ze niet van onderen aangevallen door de vissen (vanwege hun zilverachtige onderkant, valt op) dan worden ze wel van boven aangevallen door arenden en andere vogelsoorten. (door hun donkere schild, dat valt ook op in het water van bovenaf). Dus met een beetje eenverdrietig gevoel verlaten we het strand en gaan om half een in de nacht weer naar huis. Het idee dat niet een van de schildpadjes de week haalt is wel heel raar. Maar goed we hebben het wel mogen meemaken en dat is al heel gaaf! Moederdag toch nog geslaagt.

Volgende verhaal komt weer snel want we hadden nog een dag met mooie dingen.

Cherating aan zee

Ja daar zijn we weer! Terug van ons weekendjeCherating. Op de heenweg hadden we het plan om al een bijzonder uitstapje te maken. We wilden naar Lake Chini ( Tasik Cini, het meer van Loch Ness voor Maleisie). Het is een verdronken land van 12 met elkaar in verbinding staande meren. Langs de kleine slingerende riviertjes door het bos staan enorme bomen met lianen en is er jungle, rondom het grote meer staan schroefpalmen. (zie foto's). Op het meer is er van juni tot september bijna geen doorkomen aan vanwege de vele indische waterlelies (lotusbloemen) die er drijven. Nu was het nog maar mei en nu al mochten we genieten van de lelies. Een prachtig gezicht. De weg er naar toe was even zoeken (natuurlijk rijden we er niet in een keer goed naar toe). Dus na een extra 80km (we konden de Pahang rivier niet oversteken met de auto en de ferryman was uit voor lunch) arriveren we bij wat een resort/toeristen info zou moeten zijn. Alles lstond in de steigers en het was niet echt duidelijk hoe en wat er moest gebeuren. Nagestaard door werklui en andere luie lui maar even gaan vragen aan iemand waar de bootjes vertrekken en of ze wel vertrekken. 'ja natuurlijk gaan er gewoon bootjes, daar (ergens) naar beneden en dan zie je het vanzelf'. Ja de bewegwijzering is nogal eens ver te zoeken, maar daar raak je wel aan gewend,hoor. Via een bouwweg dus naar beneden naar de oever. Een tripje uitgezocht ( er waren 5 keuzes) en hop in het bootje. Aangezien de temperatuur (waar ik het ook niet meer over zal hebben) weer eens tot behoorlijke hoogtes was gestegen was een verfrissend windje van de speedboot wel heerlijk. Gelukkig zat er een dakje boven ons waardoor we niet levend verbrandden. Pa en ma voorin de kids erachter. Wij hebben genoten van het prachtige uitzicht! Wat kan water toch rustgevend zijn. De kinderen vonden het wel heel spannend (bleek later) maar na een uurtje konden ook zij de schoonheid van waterlelies inzien en kwamen tot de ontdekking dat het water op het blad bestuurbaar is met je vinger! Het voelt aan als een soort wax dat op het blad zit waardoor de waterdruppels er gewoon vanaf rollen. Natuurlijk op de terugweg even bij een 'Orang Asli' dorpje aangelegt. We konden met blaaspijp schieten en mochten foto's maken van hun dorp. Op de een of andere manier vind ik het een beetje genant om foto's van de mensen zelf te maken. Er staan dus alleen hutjes op de foto. Een gezin hing met zijn drieen in een hangmat en een naakt jongetje stond te wateren over de rand van de veranda. O dus daar laat je je boodschap. Tja zo kan het ook.

Op naar Cherating. Genoeg getoerist. We moesten nog anderhalf uur rijden naar ons hotel aan de beach. We hadden via internet geboekt maar een foutje gemaakt qua leeftijd van de kinderen waardoor we teveel betaald hadden ( wat erg zeg!). We kregen een update van de kamer. Van een gewone kamer gingen we naar een chalet aan het zwembad (oeps, geen foto van gemaakt). Nou dat vonden wij helemaal niet verkeerd en de kinderen doken er meteen in (in het zwembad dan he). 'S avonds hebben we ergens langs de weg gegeten. (de kinderen moeten toch echt meer rijst gaan eten hoor, anders verhongeren ze hier in dit gedeelte van Maleisie) waar ze bijna geen woord engels spraken (wel gek voor een toeristenoord) en we kregen dus iets anders dan we gedacht hadden, maar wel erg lekker. Misschien toch maar Maleis gaan leren. Ik moet nu naar school om een of ander nieuw mailprogramma aangeleerd te krijgen dus hoe het ons verder verging dit weekend krijg je nog een keer te lezen. Want het wordt weer smullen!!

Vervolg

Ik had nog een verhaal op het blog gezet maar blijkbaar is die er weer afgevallen. Ik ga het niet opnieuw vertellen,maar het kwam erop neer dat we zaterdag hebben gebadmintont, racket afgevuurd, gezwommen, een boodschapje en ons uitje naar een playdate vanMax. De titel van het verhaalwasookPlaydate. Dat klonk nogal insinuerend enzou veel lezers trekken(dacht ik). Het is dus gewoon een speelafspraak met een vriendje van Max (opgedaan in de nederlandse klas). Zijn oudershadden we al een paar keer gesproken op de parkeerplaats dus het leek ons een goed plan.Helemaal toen zij voorstelden om dan ook maar verplicht een borrel te nemen als we Max kwamen afzetten. Nou dat lieten wij ons geen tweede keer zeggenen het werd erg gezellig. De kinderen hebben zich prima vermaakt alsook de papa's en de mama's. Toen we bij hun binnen kwamen was het net of we in ons eigen huis binnen kwamen. Heel apart. Ze hebben dezelfde smaak als wij en dat was heel leuk om mee te maken. We voelden ons meteen thuis en het is een late playdate geworden. De kinderen hingen alle vier uitgeteld op de bank. 'Gaan we nog niet naar huis? Ik wil naar bed'. Ja, ja nog even wachten, we gaan zo... Heel gezellig dus en zeker voor herhaling vatbaar.

Zondag waren we op zoek geweest naar 'het park' in de grote stad. Lake Garden. FF lekker een stukje wandelen, ware het niet dat het een helder blauwe hemel was en dus best wel warm. Het gebeurt niet zo heel vaak dat de lucht knal blauw is maar nu was dat dus wel het geval. Ach, een lekker zonnetje is toch fijn? Nou Max vond het maar niks (ik geloof dat zijn hormonen al gaan opspelen want hij was niet te harden) en heeft de hele ochtend lopen klagen en zeuren. Volgens Ernst moet ik daar niet op reageren anders blijft hij doorgaan. Nou, ik heb het geprobeert maar het wordt er niet gezelliger op zal ik maar zeggen. De zondag eindigde in een lange hang middag op de bank, bed en stoel. Nou gebeurt toch niet vaak hier in huize Visser te Kuala Lumpur. He, he zullen jullie denken. Eindelijk doen zij ook een keer niks.

Het ergste van alles is dat ik jullie in het Koninginnedag verhaal het leukste ben vergeten te vertellen!Ik hader thuis van te voren algekscherend over gedaan en jawel hoor het gebeurde echt. Na het zingen van het volkslied zei de Ambassadeur der Nederlanden: 'Lang leve de Koningin der Nederlanden, HOERA, HOERA, HOERA!!!! Zoals dat heel statig ook gebeurt als Bea haar troonrede heeft voorgelezen. Vind je het heel erg dat ik toen gruwelijk in de lach schoot? Ja, je had er bij moeten zijn.

Aanstaande week staat in het teken van eindtoetsen voor de kinderen (kijken of ze cum laude kunnen overgaan naar het volgend jaar?) en ik ga op de koffie met de moeders van Max' klas. Had ik trouwens al vermeld dat ik ben begonnen met Fitnessen! Althans ik ben lid geworden van de club. Ik heb ook al 1x meegedaan met de Body Pump class en heb er nu nog spierpijn van! Ik dacht toch dat ik redelijk wat kon hebben, maar mijn triceps zijn blijkbaar al jaren niet meer gebruikt. Vandaag dacht ik het rustig aan te gaan doen met Body Balance (klinkt rustig toch?) maar die klas hadden ze verzet en nuwerd het Body Vive (klinkt nog steeds vrij rustig toch?) Ik dacht ik ben er nu toch dus waarom niet. Het was eenuurtje nonstop bewegen met een bal in je handen waar je in moest blijven duwen. Niet heel moeilijk maar zoals altijd veel herhalingen en daar wordt je behoorlijk moe van. Althans ik wel en het zweet kwam weer met bakken vol naar beneden. Waar haal ik dat water toch vandaan? Zoveel drink ik niet (ja ik weet het heel slecht, maar ik probeer er aan te denken nu we een waterdispenser hebben waar je gewoon je glas onder houdt en het vol laat lopen met koud water). Na de les heerlijk in de sauna gehangen en ik kon er weer tegenaan voor vandaag.

Komend weekend staat er weer een leuk tripje op ons te wachten. We gaan naar de oostkust van Maleisie (2-3 uur rijden) en proberen in een hutje op palen te gaan slapen. Jullie horen het wel weer. Dan misschien ook weer meer foto's. Niet teveel want ik zag dat we bijna aan onze tax zitten.

Doeiiiii

Koninginnedag 2010

Helaas voor de kinderen was het voor hen geen vrije dag, daarentegen voor Ernst wel en dus hadden we weer een gezellig dagje samen. Dan denk je meteen aan uitslapen maar helaas voor mij vond Ernst dat het mijn dag wasdus ik moest om half 7 eruit om de kinders naar de bus te loodsen. Daarna nog een uurtje terug naar bed en na een klein ontbijtje naar schoolrijden, want Janne had 'author's day' en dat houdt in dat ze zelf een werkstuk (boek) hebben geschreven dat aan de ouders wordt voorgedragen. Net op tijd komen we het lokaal binnen waar ze al begonnen waren. Gelukkig had Janne nog niet haar tekst opgezegt dus daar konden we nog mooi naar luisteren. Om de beurt zeiden kinderen iets over het hoe en waarom ze hun werkstuk geschreven hadden en Janne mocht eindigen met: 'I hope you like our books, so let's begin!' Zo trots en zeer zelfverzekerd kwam het in 'Native' Engels uit haar mondje. Nou als daar je tranen niet van gaan rollen dan weet ik het niet meer. Wat een girlpower!! Ze heeft ons haarfijn alles over tennis uitgelegt en weet je wie in haar ogen een hele bekende tennisster was? ............... Natuurlijk mama! En papa en Max...........ha,ha. Na haar boek gehad te hebben werden we geacht aandachtig naar een ander kinds voorlezen te luisteren wat dus ook braaf gedaan hebben. We zijn weer helemaal bij met Haaien en Schildpadden. Ook hadden de kinderen een snack voor de parents, die netjes door hen zelf geserveerd werd. Daarna werden we vriendelijk doch zeer dringend verzocht het complex te verlaten want er moest weer hard gewerkt worden.

Wij op weg naar Midvalley Mall om daar naar de film 'the Clash of the Titans 3D' te gaan. Eerst een boekje omruilen in de boekhandel en daarna nog ff een bak koffie met een heerlijk appelkruimeltaartje (o ja ik ging lijnen he? Morgen begin ik.....) Ze hebben het hier allemaal hoor. Denk maar niet dat we in een 3de wereldland verzeilt zijn geraakt. Soms denk ikwel eens, was het maar een 3de wereldland dan was er niet zo veel lekkers om me heen. Defilm was wel aardig, maar we zijn nu wel een beetje 3D moe. Thuis wat sushi gegeten en nog even heerlijk een duik in het zwembad genomen. Snel douchen en voor de kast gaan staan. Wat moet ik in godsnaam aantrekken naar een receptie bij de ambassadeur. Ik kwam tot de verschrikkelijke ontdekking dat er niet veel meer tussen hing wat ik nog aan kon! En dat wat ik nog aan kon was veel en veel te heet (lange mouwen) o my God, wat nu. Voor mannen is het altijd makkelijk. Die doen gewoon hun werkkleding aan. Broek,blouse en een stropje, oja nette schoenen. Die had Ernst op kantoor liggen en hij trok dus zijn veiligheidsschoenen aan. Geen gezicht natuurlijk maar hij dacht dat dat niet zou opvallen,ahu. Maar ja over mijn creatie maar niet te spreken. De kinderen kwamen thuis en die hebben we snel in het rood wit blauw gehesen. Na een rondje extra gereden te hebben arriveren we tussen de hotemetotenauto's niet echt in de buurt van de ingang. Dan maar een stukje lopen. O ja het was warm, en ik kom alweer lichtelijk bezweet aan bij de oprijlaan vande Nederlandse Residentie. En toen stonden we oog in oog met de ambassadeur, maar wie is nu de echte ambassadeur? Er stond een oudere man links, een dame (wasniet moeilijkdat is mevrouw ambassade) en een op het eersteoog jonge meneer. Wij stonden met zijn vieren op een rij ertegenover. Omdat er van hun kant niks geen toenadering kwam (voelde een beetje raar aan vond ik) gaf ik maar de eerste de beste meneer een hand met de mededeling dat ik geen verstand had van etiquettes en wat bleek, hij was het dus niet. Toen ontstond er een beetje aparte rommelige situatie met handjes schudden. Echt iets voor mij,hi,hi. Maar goed we waren binnen (natuurlijk de enigen MET kinderen) en heet dat het er was! Niet meer normaal. Wel een heel groot huis wat je moet koelen met airco's maar toch. Er waren een heleboel genodigden van andere ambassades dus het gezelschap was gemelleerd. In het begin voelde ik me behoorlijk opgelaten en dacht wat doen we hier. Maar goed, je moet het een keer meemaken dus we zijn stug gebleven. Na wat bekenden gezien te hebben en gesproken bleek al gauw dat ik niet de enige was die zich niet helemaal blij voelde. Na een biertje of twee (ook zo lekker ongepast, en dame drinkt geen bier) begon de stemming er al een beetje in te komen. De kinderen gingen wat rondlopen, er kwamen wat hapjes (oude kaas met mandarijntjes, haring en ...bitterballen!!) en er kwam een toespraak. We hebben het Wilhelmus uit volle borsten mee gezongen en zelfs het Maleise volkslied kwam voorbij. Daarna was het ijs gebroken en hebben we een heel gezellige avond gehad, kan ik je zeggen.Er was een man aanwezig en ik had het idee dat ik hem kende maar had geen idee waarvan. Of ik hem ooit gesproken had of ik weet het niet.Na lang nadenken hadden we het maar opgegeven, totdat we met een paar hele gezellige KLM dames aan de praat raakten. Zij hadden metdie man aan een tafeltje gestaan dus ik zo brutaal als ik wel eens kan zijn (heel soms hoor) gevraagt wie die man was.Een dame wist het te vertellen hoor. Het was de oud minister van economische zaken in het kabinet met de LPF.Ja, nou viel het kwartje bij Ernst helemaal. Want volgens hem kreeg die man ruzie met Heinsbroek toendertijd. Maar nou weet ik nog niet hoe hij heet. Iemand een idee?

Ook wat dates gepland dus we zijn begonnen met socializen, hoera. Moe maar voldaan zijn we huiswaarts gekeerd, met een stukje in mijn kraag welliswaar maar dat mag ook wel eens toch? Ik heb me niet misdragen, iets wat anderen niet allemaal kunnen zeggen. Op blote voeten over het ambassadeursgras omdat je hakken niet meer op het gras willen blijven staan maar in het gras zakken! Zie je nou wel. Het ziet er misschien wel mooi uit maar het is verre van practisch en daar ga ik altijd voor. Krijg ik toch weer gelijk. Houdt dan ook eens op met dat minderwaardigheidsgedrag potverd......

Foutje bedankt

Hoi iedereen,

Er is iets niet helemaal goed gegaan tijdens de laatste update, maar jullie hebben weer wat te lezen. Dit keer niks spectaculairs, maar ja de boog kan niet altijd gespannenstaan.

Vandaag komt het verhuurbedrijf vanonze meubels ons matras omruilen. Ikslaap er niet lekker op en het is de hoogste tijd om eensiets anders te proberen. Dat is dan wel weer het voordeel van huren.Je kan nog eens wisselen. Ook komt er een boekenkast bij. Alle zooi ligt nu verpreid over twee tafels (dat komt me bekent voor) en misschien dat het helpt als we een kast gaan gebruiken voor boeken, foldertjes, mappen e.d. Ja ook hier gaat de administratieve rompslomp gewoon door. Dit keer wat minder rekeningen maar veel school dingen. Ook deDonald Duckjes die oma heellief iedere keer trouw weer toestuurd, mogen een plaatsje in die kast. Nuliggen ze verspreid over de tafels ,vloer, slaapkamers en auto. Daar blijven ze niet mooi van kan ik je zeggen en dat is zonde. Ik zag dat het mooi weer aan het worden is bij jullie? In ieder geval tot aan koninginnedag. Dat belooft veel goeds. Ik hoop dat de meivakantie ook mooi blijft. Nondekanonnen wat gaat de tijd toch snel. Het is alweer bijna mei! Nog maar een jaar en dan zijn we alweer terug. Nou dit is meer een email geworden dan een verhaal. Gebrek aan inspiratie zal ik maar zeggen. O ja, a.s. zaterdag mogen de kinderen weer naar de nederlandse les en op de school foto. 's avonds is het grootse Koninginnebal met alle Nederlanders, maar aangezien de dresscode ons niet aan stond en we geen oppas hebben laten we deze keer maar aan ons voorbij gaan. 30 april gaan we al bij de ambassadeur op de borrel (met Hollandse nieuwe en bitterballen?), we gaan het meemaken.:-)

Sunway Lagoon Waterpark

Vrijdag ben ik op zoek geweest naar de Central Market.Leekmij wel leuk om te zien. Ikverwachtte een grote stinkende bende, zoals de meeste echte markten hier. Maar het tegendeel werd bewezen. Het kan er hier dus wel netjes aan toe gaan. Wat een verademing. Over het verkeer ga ik het dit keer niet hebben, maar ik ben er in een keer goed naar toe gereden. Dat heb ik wel eens anders gedaan, met de onnodige frustratie van dien. Het heeft dus even geduurd voordat ik de 5 kilometer (want verder is het niet) weer eens aandurfde. Met een goed resultaat en zelfs een parkeerplaats voor de deur! Eenmaal binnen waande ik me in een overdekte afrikaanse aandoende avondmarkt. Allemaal leuke winkeltjes met leuke dingen en heel veel kleuren. Die afkomstig waren van de diverse sarongs en andere omslagdoeken, burka's, hoofddoeken en soepjurken. Ook de nodige souveniers waren aanwezig, zoals beeldjes van de twintower, tinnen potjes en pannetjes, horloges, zonnebrillen, maar ook hele nuttige dingen (vind ik) als chinese houten hangers waaraan je een lap stof kunt ophangen die als decoratie kan fungeren. Ik heb me alvast georienteerd voor het slaan van de grote inkoopslag die ik zeker komende tijd een keer ga maken. Prachtige boeddha beelden (hout en steen?) Kastdeuren, decoratieve prularia enz enz. Leuk, leuk, leuk. Ernst en de kinderen maar thuis laten denk ik.

Zaterdag zijn we met de hele famiie op de fiets wezen boodschappen doen. We trokken heel wat bekijks, want dat zijn ze hier allemaal niet gewend. 4 blanken op de fiets. (zijn ze helemaal gek geworden?!?) We hebben de 'nederlandse bieb' gevonden. Die zit in de buurt van de Nederlande ambassade in hetzelfde gebouw. Daar wat nagevraagd hoe het in ze werk gaat, want er was niemand te zien. Bleek dat we de boeken die je wilt lezen gewoon mee mag nemen en wanneer je ze weer uithebt terug kunt zetten. Of houden, wat je wilt. Het zijn allemaal boeken die men heeft achtergelaten bij verhuizing. Ik heb dus nog wat te doen, mocht ik me echt gaan vervelen. Daarna zijn Ernst, Max en Janne naar de kapper geweest. Eindelijk een goeie gevonden! En dicht bij huis. Dus mocht ik eruit zijn met mijn kapsel (ik weet niet wat ik moet doen, laten groeien of maar weer een stuk korter, altijd hetzelfde dillema) dan weet ik waar ik naar toe moet. Daarna boodschappen bij de internationaal bekende buurtsuper en weer naar huis. Zo ziet een normale zaterdagmiddag er hier uit. Zie je wel, wij kunnen ook normaal doen hoor!

Zondag samen met een collega van Ernst naar het Sunway Lagoon Waterpark. Om 10 uur hebben we hem opgepikt en om half 11 kwamen we aan bij het park. We wisten nog van de laatste keer dat we daar in de buurt waren dat de weg ernaar toe (weer die weg en het verkeer, het blijft een rode draad in mijn leven hier, sorry) enorm vol kon zijn in het weekend, dus vandaar een keer op tijd. Na wat gehannes met welke entree kaarten te kopen, een kluisje gehuurd en naar binnen. Gelukkig was het er minder druk dan het leek en hadden we overal snel toegang toe. Het bleek een soort attractiepark met dierenpark en waterpark te zijn. Je kon er in een soort Piranha, boomstammen, waterglijbaan met rubber bootje waar je niet nat in werd, draaiattractie zoals de vliegende olifantjes/vliegtuigjes maar dan waren het dino's. Wat een lol kun je dan hebben met 3 volwassenen en 2 kinderen. Ineens zijn het 5 kinderen, ha,ha. Helaas geen foto van. Vervolgens ging onze weg langs tijgers, wasberen, gillende kalkoenen, vlinders, parakieten, papegaaien, tapirs, aapjes,krokodillen, slangen, lelijke schurft konijnen, hertjes, emoe'sen sunberen. De kinderen vragen al een week of 3 of ze een hamster mogen. Aangezien ze niet al te veel belangstelling tonen in dieren, moeten we daar nog maar eens een nachtje of tig over slapen. Ja, Max durft nog net een schildpad op te tillen en samen vogeltjes uit hun hand te laten eten, maar dan houdt het een heel eind op. Ondertussen was de gevoelstemperatuur weer eens naar een toppunt gestegen en was het tijd voor een ijsje dat een drankje werd vanwege dat we horloges hadden die je kon opwaarderen, waarmee je overal in het park kon betalen. Althans, bijna overal want een ijsje moest je cash betalen en dat hadden we nou net niet omdat het ons heel handig leek je horloge op te waarderen zodat je je portemonee niet mee hoefde te nemen en die in de kluis te laten. Maar ja, kronkels blijf je hier houden dus vandaar dat het een drankje werd in plaats van een ijsje. Nog even over de langste hangbrug ter wereld (483meter) zodat we een goede kijk op het park hebben. Ook kon je de shopping mall eromheen goed zien. Het park ligt als het ware in een dalletje achter het giga grote winkelcomplex (inclusief schaatsbaan!) en hotel. Vanuit de Mall lijkt het alsof er niet veel gebeurt in het park, maar wanneer je door het park loopt snap je waarom. Alles ligt verscholen onder een bladerdek. Van bovenaf lijkt het een soort van jungle waar je de paden niet ziet, maar vanaf de grond is het gewoon een schaduwrijk wandelgebied met attracties en een dierenpark e.d. Genoeg gelopen, op naar het zwembad. Er was een zwembad waar golven werden opgewekt die zo hoog zouden moeten zijn dat je er kunt waveboarden. Dat was een van de redenen dat de collega van Ernst mee wilde. Helaas voor hem waren er die daggeen surfmogelijkheden dus kon hij het niet zien, laat staan proberen. Dan maar met de banden van de glijbaan. Ze hadden 3 kronkelglijbanen en twee banen die golvend naar beneden gingen maar die aan het einde weer omhoog gingen, zo hard dat je dacht dat je dat je over de rand zou schieten. Prachtig, we werden weer 5 kinderen. Ook hadden ze 6 banen naast elkaar waar je al op je buik liggend op een matje naar beneden moest. In theorie zou de zwaarste moeten winnen (ik dus). Een voordeel dan, dit gewicht dat ik nu met me mee tors. Helaas had ik iedere keer een slechte start (waar is die explosiviteit gebleven die ik vroeger wel had? Ik was altijd het eerste over de eerste horde......) En werd steevast tweede. Ik gleed wel het verste door, tot en bijna voorbij het einde ;) De echte kinderen weer kwaad dat wij ouderen harder gingen dan zij omdat wij zwaarder waren. Tja het is altijd wat met die ouders. Het ging zo hard dat we bij de eerste knik al van de baan los kwamen! Ik zou zeggen bekijk de foto's op je gemak en sla die met die doorzichtige tredmolen maar over. Zeggen ze dat zwart slank doet lijken, ja aan me hoela, bij anderen misschien maar niet bij mij.

Snorkelen

Ik heb geen tijd gehad om jullie te vertellen hoe het snorkelen ons vergaan was. Nee hoor, ik ben het gewoon vergeten. Tja, als er niks is waar je over hoeft na te denken dan vergeet je dingen gewoon. Als je heel druk bent met vanalles en nog wat dan onthoudt je dingen veel beter. (vind ik). Maar goed bij deze dan.

Op vrijdagochtend weer heerlijk ontbeten. Was wel wat aan de vroege kant (7.30) maar er moest een boot gehaald worden dus.....Max moest nog even naar het toilet, maar die had niet gezegt naar welke van de 3 dus waren we hem kwijt nadat we 4 badhandoeken bij het zwembad gehaald hadden die we mochten meenemen op onze snorkeltrip (dachten we). Boven en beneden alles afgezocht, niks geen Max. En toen kwam de bus. Ik ben nog even snel naar de kamer gelopen (rennen is geen optie, veel te warm!) want hij wil nog wel eens daar naar het toilet gaan, maar ook daar geen Max. Hij was natuurlijk alweer terecht toen ik in de lounge terug kwam. Helemaal boos dat wij niet op hem gewacht hadden! Ondertussen bleek hij ons ook hebben lopen zoeken, ja dan kom je elkaar niet tegen en hebben we afgesproken dat wanneer er weer een keer zoiets voorkomt hij moet blijven op de plek waar hij ons het laatst gezien heeft. Uiteindelijk hebben wij de bus zo'n 5 minuten opgehouden en bleek ook nog dat onze handdoeken niet mee mochten, maar dat we andere handdoeken van de congierge mee mochtennemen. Onderweg nog een tussenstop gemaakt bij Nexus Hotel, om daar de andere gasten op te pikken. En dan eindelijk op naar de boot.

Wij mochten als enigen in een klein gammel motorbootje met kussens die er niet uitzagen en van binnen zeiknat waren (bleek toen we uitstapten). De eigenlijke boot was er niet en daarom moesten ze een andere boot met kapitein inhuren. (ja,ja). Even snel nog flippers huren (die waren natuurlijk niet inclusief, de vriendjes op de kade moeten ook een graantje kunnen meepikken) en hop naar Gaya eiland. Dat was de reden waarom wij een eigen bootje kregen. We waren nl de enigen die 3 eilandjes aan deden. Eerst een uurjte wandelen door de jungle en een mangrovenbos waarna we door de boot werden opgepikt en naar het buur eilandje gevaren werden waar we konden snorkelen. Vooraf aan de wandeling vertelde de gids (aardige knul) wat ons allemaal te wachten kon staan. Gelukkig hadden de kinderen het druk en verstonden ze de helft niet, anders waren ze niet meer mee gegaan. Ze vonden het al niks om weer te moeten wandelen. Maar hij vertelde dat we kans hadden om slangen, everzwijnen, hertjes en andere kleine ongevaarlijke diersoorten tegen te komen. Nou dan begin je errug relaxed aan een wandelingetje moet ik zeggen. Natuurlijk hebbenwe niks van dat alles gezien, maar toch. Wel twee cameleonen gespot. (zie foto). Die hadden we nog nooit in het echt gezien, en ik zou zweren dat het een hagedis was. Maar de gids wist er gelukkig meer vanaf. Ondertussen liepen de kinderen honderd uit te kletsen met de gids, ha,ha. En voordat ze het in de gaten hadden waren we alweer op het eindpunt.

De overtocht was maar kort en we konden niet wachten om in het water te duiken. Een plekje gezocht in de schaduw, omkleden en spullen aan en op. We hadden met de kinderen in het zwembad van het hotel al geoefent om door zo'n pijpje te blazen dus hopelijk zou dat goed gaan. Het gebied waar gesnorkeld mocht worden was afgezet met drijvers. Op zich een heel goed idee anders wordt het Koraal (Jos) overal kapot getrapt door die flippers van mensen die allemaal willen gaan staan. Van de andere kant leek het nu wel dat je met heel veel mensen tegelijk in een aquarium lag te badderen. We waren niet de enigen zal ik maar zeggen. T-shirts aan tegen het levend verbranden en we waren er klaar voor. De kinderen waren zo enthousiast dat ik ze niet goed kon instrueren over hoe te lopen met flippers aan, dus dat was wel een grappig gezicht. De kunst is (denk ik) rustig op de golfslag (als die er is) mee te deinen, plat te liggen en niet te hard willen flipperen. Dat is in het begin iets te veel gevraagt van de kids en ze kregen dus meerdere malen heul veul water binnen. Janne had de oplossing gevonden. Ze hield haar duim bij het uiteinde van de snorkel om te voelen hoe hoog het water was. Heel slim. Alheel snel bleek dat ze het allebei wel aankonden en konden op weg naar Nemo en zijn vriendjes. Prachtig, geweldig, spannend en rustgevend mooi ! Kleine fel blauwe visjes, gele visjes, driehoekige visjes, regenboogvissen, doorzichtige vissen en hele brutale zwarte vissen die ongevraagd aan mijn tenen gingen knabbelen. Ondertussen wijzend en speurend naar vissen de kinderen een beetje in de gaten houden. Na ruim een uur in het water gelegen te hebben was het tijd om van eiland te veranderen en te gaan lunchen. Uiteindelijk waren we nog vrij snel een van de weinigen in het water. De meeste mensen hadden een ander tijdschema en waren al naar de lunch. Dat voelt dan toch een beetje alsof we de enigen tussen de vissen waren. Met de boot naar het volgende eiland waar de lunch in buffetvorm werd verzorgt. Het weer sloeg op dat moment ook om en op het vaste land was duidelijk te zien dat ze het daar niet lang droog gingen houden. De vraag was echter, hoe lang duurt het voordat het bij ons is? De gids gaf te kennen dat wanneer de kapitein van ons bootje vindt dat het genoeg is dat we dan moeten gaan. Na de lunch waren wij de enigen die het nog een keer gingen proberen (snorkelen). Het was ondertussen erg bewolkt en grijs geworden, maar dat hinderde ons niet om niet meer in het water te gaan. We hadden alles voor onszelf! Max hield het wel voor gezien, die was het zat, al dat water in zijn snorkel. Hij is ook iets te gehaast in zijn bewegingen waardoor het sneller mis ging. Met de DS was hij ook blij. Nu hebben we Nemo wel gevonden. Het is net zoals in de film dat die visjes in een speciaal soort koraal wonen waar niemand in durft. Ze bleven ook alleen maar tussen die sprieten zwemmen en niet in 'open' water. Dat was wel makkelijk voor mij om ze aan te wijzen, want Janne moest helemaal van de kant komen om ze te zien. Met zijn drieen dreven we wat boven wat dieper water en daar was het erg druk met vissen én ...........Ernorme zeeegels met extreem lange stekels. Iets waar Janne niet blij van werd en ze raakte lichtelijk in paniek. Ze wilden snel daar vandaan maar kon de weg naar het strand niet vinden. Het was erg lachwekkend (stiekum heb ik heel hard moeten lachen). Je hoorde haar via haarsnorkel heel hard schreeuwen en miepen en roepen. En ze zwom als een tierelier !!Eerst inrondjes en daarna recht naar het strand. Ernst konhaar niet inhalen en ondertussen was het halve strand volgestroomt met mensen die dachten dat Janne op zijn minst een haai moest hebben gezien. Nu ik het opschrijf lig ik er nog van in een deuk. Je had er bij moeten zijn zal ik maar zeggen. Dit was ook meteen de aanleiding voor ons om te stoppen en ff lekker te douchen, met zeewater. Snel omkleden en naar de boot. Na een toch nog redelijk rustige overtocht gingen we met de bus weer terug naar het hotel (ondertussenregenende het weerals een gek). Lekker eten en heerlijk geslapen.

Zaterdag nog een dag aan het zwembad en om 14.00uur nog even de Orang-oetangs bekijken die in het reservaat naast het hotel leefden. Daar worden ze klaar gestoomd om naar het echte grote reservaat in Sepilok te gaan, waarna ze in het wild weer worden terug gezet. In de hoop dat ze daar kunnen overleven en zich gaan voortplanten. Er werd maar liefst 50 ringgit (=10 euro) entree gevraagt voor hotelgasten, dus het beloofde heel wat te worden, ahum. Ik heb nog geprobeert om met onze Maleisische residentspass korting te krijgenmaar dat lukte niet, helaas. Stelletje afzetters. Na een filmpje over het hoe, wat, wel en wee van de apen in dit reservaat gingen we met 60 anderen op weg naar het platform waar we de apen konden bekijken. Bloedje heet natuurlijk midden op de dag, maar liefst twee baby aapjes gezien. Ze waren wel actief dat moet ik toegeven. Maar ze moeten een hoop eten willen ze die 600 euro, die ze aan deze toeristengroep verdient hebben, op krijgen. Tja, ik ga er maar van uit dat we een goed doel hebben ondersteunt. Als echte Nederlander maak je je druk om de pingels terwijl die apen op de lijst vanuitsterven staan en dat zou heel jammer zijn want het zijn hele leuke dieren (net mensen, ze hebben 60 procent dezelfde genen als een mens).

'S avonds weer naar huis. Op weg naarde auto die daar nog zonder benzine stond. We zijn nog nooit zo snel van een vliegveld vertrokken als toen. We hadden als eerste onze koffer ingechecked en die lag als eerste op de baggageband. Pakken en naar de shuttlebus lopen. Alles bij elkaar een kwartier (uitstappen uit vliegtuig en instappen in de bus). Gelukkig deed de auto het nog en na snel getankt te hebben konden we onze reis huiswaarst vervolgen. Op naar ons bedje (het was ondertussen half 1 'snachts).

FF iets anders. Ik heb gisteren voor het eerst in mijn leven een brandalarm meegemaakt. Ik was met Max in de school waar ze Nederlandse les hebben. Janne had pauze en iedereen was dus in de kantine toen de bel ging rinkelen. Niemand in de stress. Ik kijk nog rond of er gereageert wordt maar dat duurde even. Toen zei iemand dat dit het brandalarm was en dat we met zijn allen naar het grote sportveld naast de school moesten gaan. Net toen we goed en wel in de rij stonden om te gaan, stopte het alarm en wisten we niet goed wat te doen. We werden toch naar dat veld gedirigeerd door iemand met een walkie talkie. Dat was wel ff spannend. Echt iedereen stond uiteindelijk daar op dat voetbalveld, maar na 5 minuten mochten we alweer naar binnen. Wat het uiteindelijk geweest is weet ik niet maar we hebben het toch maar weer mooi meegenomen in onze ervaringskoffer.

Op naar nog meer avonturen............